pójdźmy do lasu

[sloneczko1]

www.lasykatowice.com.pl/strony/1/i/24021.php Dojazd do ścieżki
Ścieżka Przyrodniczo-Leśna „Rachowice” jest usytuowana w sąsiedztwie
miejscowości Rachowice, w odległości 4 km od Sośnicowic.
W rejon ścieżki prowadzą dogodne drogi dojazdowe z Gliwic i z Rudzińca. Jadąc
z Gliwic w kierunku Kędzierzyna-Koźla w odległości 2 km od Sośnicowic należy
skręcić w prawo w kierunku Rudzińca, a następnie, również w prawo, nie
wjeżdżając do Rachowic, skręcić na oznaczone miejsce postoju stanowiące
początek ścieżki.
Z Rudzińca należy się kierować do Sośnicowic. Po przejechaniu przez
miejscowość Rudno należy skręcić w prawo, dalej trzeba jechać kolejno przez
miejscowości Bojszów, Rachowice. Po przejechaniu tej ostatniej należy skręcić
w lewo na miejsce postoju – początek ścieżki.

Szkółka leśna stanowiąca część ścieżki jest położona między miejscowościami
Rachowice i Bojszów. Na szkółkę mogą wjeżdżać wyłącznie zorganizowane grupy
pod opieką leśnika.

Przebieg ścieżki
W przebiegu ścieżki wyróżniono dwa warianty zróżnicowane długością i stopniem
trudności.

* Wariant I przeznaczony dla bardziej wprawnych turystów o długości ok. 2
km prowadzący przez teren pocięty jarami i potokami. Średni czas przejścia
tego wariantu ścieżki szacowany jest na około 2 do 2,5 godziny.
* Wariant II, znacznie krótszy i łatwiejszy do przejścia, o długości około
800 m przeznaczony jest dla najmłodszych zwiedzających. Szacowany czas
przejścia tego wariantu – około 1 godziny.
Ścieżka w obu ww. wariantach rozpoczyna i kończy swój bieg przy wiacie
drewnianej, będącej schronieniem dla turystów w deszczowe dni.

Mostek nad Potokiem SierakowskimCelem utworzenia ścieżki przyrodniczo-leśnej
Rachowice było udostępnienie zwiedzającym szczególnie atrakcyjnych
przyrodniczo i krajobrazowo fragmentów dolinki potoku Sierakowickiego w
pobliżu miejscowości Rachowice. Ów teren nosi wdzięczną nazwę „Szwajcarii
Rachowickiej”. Szczególną uwagę należy zwrócić na trudno dostępne fragmenty
ścieżki: strome podejścia na stokach jarów oraz odcinki biegnące po
siedliskach wilgotnych.
W wyżej wymienionych miejscach wykonano elementy zabudowy udostępniające je
zwiedzającym (pomosty drewniane, schody i poręcze zabezpieczające). W celu
zachowania leśnego charakteru omawianej ścieżki zastosowano przy projektowaniu
elementów zagospodarowania wyłącznie materiały naturalne np. drewno okrągłe,
żwir i kamień.
Ścieżka przebiega w pobliżu terenu porośniętego odnowieniem naturalnym.
Dodatkowo szczególnie interesujący jest starodrzew dębowy. Średni wiek tych
drzewostanów oszacowano na 150-160 lat, a wśród dorodnych egzemplarzy
spotykane są drzewa o wymiarach pomnikowych.
Ścieżka jest przeznaczona wyłącznie do ruchu pieszego.
Początek trasy znajduje się przy miejscu postoju.

Rośliny i zwierzęta, które spotkamy na ścieżce

Starodrzew bukowy na ścieżceROŚLINY
Najniższa, zielona warstwa lasu, zwana runem, składa się z mchów, porostów,
grzybów, paproci, traw i roślin zielnych. Wczesną wiosną, przed rozwinięciem
się liści drzewostanu rośliny runa leśnego rosną i uwidaczniają się
intensywnie na tle liściastej ściółki pokrywającej dno lasu.
W miejscach wilgotnych można spotkać knieć błotną, dąbrówkę rozłogową, s
suchych miejscach rosną z kolei: kopytnik, przylaszczka pospolita, konwalia
majowa objęta ochroną gatunkową, konwalijka dwulistna i wiele innych. Na
ścieżce można również spotkać rośliny krzewiaste, jak np. jeżyny, maliny,
bluszcz pospolity czy kruszyna pospolita.
W obrębie ścieżki można spotkać dęby szypułkowe i buki, wiązy, osiki, topole,
jesiony, graby, brzozy, a z drzew iglastych – sosny, świerki i modrzewie.

ZWIERZĘTA
Las to nie tylko drzewa, krzewy i rośliny runa leśnego. Bardzo ważnym i
nieodłącznym elementem lasu są jego mieszkańcy – zwierzęta, dla których las
jest domem. Można tu spotkać przeróżne gatunki zwierząt – od najmniejszych p

[sloneczko1]

pierwotniaków, których nie sposób dostrzec gołym okiem, przez owady, płazy,
gady, ptaki, aż do ssaków. Wśród bogatej grupy owadów można tu napotkać między
innymi chronione biegacze, a także rzadkie okazy zmorsznika czarnego, czy ciołka
matowego. W rejonie ścieżki ujrzymy drobne drapieżniki, jak na przykład kunę,
gryzonie, do których zalicza się wiewiórka, a także duże zwierzęta łowne, o
których będzie mowa w dalszej części. Nie sposób tu nie wspomnieć o ptakach,
które umilają spacery po lesie swym śpiewem lub głosem. Spośród nich można przy
odrobinie szczęścia spotkać bociana czarnego, dzięcioły czy derkacza.

Gospodarka leśna

Szkółka leśnaKażdy żywy organizm, od powstania do osiągnięcia dojrzałości
przechodzi charakterystyczny cykl przemian biologicznych – zwanych cyklem
życiowym. Zarówno w lasach naturalnych powstających samoistnie, jak i
zagospodarowanych przez człowieka, drzewa, aby osiągnęły dojrzałość, muszą
przejść kolejne fazy wzrostu i rozwoju. W gospodarce leśnej obowiązują
następujące terminy

1. Szkółka leśna – tutaj z nasion wyrastają młodziutkie drzewa, które po roku
lub po kilku latach w postaci sadzonek trafiają na uprawę leśną.
2. Uprawa i nalot – najmłodsze pokolenie drzew (uprawa powstaje z sadzenia
drzew przez człowieka, podczas gdy nalot tworzy się w wyniku naturalnego obsiewu)
3. Młodnik i podrost – powstaje z chwilą zetknięcia się koron młodych drzewek
rosnących na uprawie lub nalocie (różnica między młodnikiem i podrostem jest
identyczna, jak w przypadku uprawy i nalotu)
4. Tyczkowina – to starszy młodnik charakteryzujący się silnym przyrostem
drzew na wysokość
5. Drągowina – to młody drzewostan silnie przyrastający na grubość
6. Drzewostan dojrzewający – drzewa wytwarzają nasiona, zwiększa się masa drewna.
7. Drzewostan dojrzały – jest na tyle przerzedzony, że przepuszcza ilość
światła i opadów wystarczających do rozwoju nowego pokolenia drzew.

Nalot bukowy pod okapem drzewostanuWraz z wiekiem zwiększa się masa drzew, ale
jednocześnie zmniejsza się ich ilość. Zakładając uprawę sadzi się nawet do 12
tys. sadzonek na 1 hektar, zaś w stuletnim drzewostanie gospodarczym pozostaje
ich około 350 szt. na 1 hektar. W trakcie rozwoju drzewostanu w wyniku
konkurencji o światło, wodę i składniki pokarmowe część drzew najsłabszych
zamiera tworząc tzw. posusz. Leśnicy dla celów hodowlanych wyprzedzają ten
proces przez prowadzenie odpowiednich cięć selekcyjnych. W młodnikach i
podrostach zabieg taki nazywamy czyszczeniami, w starszych drzewostanach
(tyczkowina i drągowina) – trzebieżami.

Gospodarka łowiecka

Gospodarka łowiecka to działalność w zakresie ochrony, hodowli i pozyskania
zwierzyny (Art. 4. ustawy Prawo Łowieckie).
Przekształcenie lasów naturalnych, gdzie obowiązywały prawa natury w lasy
gospodarcze spowodowało zachwianie naturalnej równowagi i wyniszczenie ich
mieszkańców. Stąd powstała konieczność prowadzenia planowanej gospodarki
łowieckiej przez człowieka, polegającej między innymi na utrzymywaniu określonej
populacji zwierzyny w jak najlepszej kondycji. Elementem tej gospodarki jest
również dokarmianie zwierzyny, czym zajmują się myśliwi i leśnicy. W okresie
zimowym, kiedy pożywienie jest ukryte pod grubą warstwą śniegu, wykłada się
karmę dla zwierzyny w paśnikach. Ze względu na straty w drzewostanie powodowane
przez zwirzynę, ważne jest, aby umiejętnie pogodzić gospodarkę łowiecką z
gospodarką leśną.

Dzik (Sus scrofa) – pospolity w naszych lasach ssak łowny z rodziny
świniowatych. Żywi się larwami, poczwarkami szkodliwych owadów, przez co jego
obecność w lesie jest pożądana. W poszukiwaniu pożywienia ryje glebę, czyniąc
tym samym znaczne szkody na polach uprawnych.
samiec – odyniec
samica – locha
potomstwo – warchlak, pasiak

Sarna (Capreolus capreolus) – najmniejszy w naszym kraju ssak łowny z rodziny
jeleniowatych. Lubi zamieszkiwać lasy mieszane, a zwłaszcza ich obrzeża na
granicy z polami. Żywi się ziołami, ulistnionymi pędami drzewiastymi, zimą zjada
między innymi liście jeżyn. Powoduje znaczne szkody w uprawach leśnych przez
obgryzanie pączków drzew. Jedną z form ochrony przed tego typu szkodami jest
grodzenie obszarów porośniętych młodymi drzewami.
samiec – kozioł
samica – koza
potomstwo – koźlę

Jeleń (Cervus elaphus) – największy na naszym terenie ssak łowny z rodziny
jeleniowatych. Ze względu na swoje okazałe poroże nazywany królem puszczy.
Zamieszkuje lasy liściaste i mieszane. Lubi teren falisty, zasobny w wodę.
Wymaga znacznej przestrzeni życiowej i spokoju. Podczas wrześniowych nocy dają
się słyszeć ryki byków podczas rykowiska. Żywi się roślinami zielnymi i
drzewiastymi. Wyrządza pokaźne szkody w młodnikach poprzez obgryzanie kory drzew
– tzw. spałowanie.
samiec – byk
samica – łania
potomstwo – cielę

Daniel (Dama dama) – ssak łowny z rodziny jeleniowatych, sprowadzony do Puszczy
Białowieskiej w XVII wieku z krajów południowoeuropejskich. Obecnie zasiedla
drzewostany liściaste i mieszane. Jest mniejszy od jelenia, ale większy od
sarny. Ubarwienie rdzawobrunatne z białymi plamami. Dorodne samce wykształcają
piękne poroże w postaci łopat. Żywi się głównie roślinami zielnymi, ale wyrządza
również szkody w lasach przez obgryzanie kory.
samiec – byk
samica – łania
potomstwo – cielę

Osobliwości przyrody
Zrośnięte graby Zrośnięte buki


Konkurs Plastyczny dla dzieci i młodzieży
Najpiękniejsza Pora Roku w Lesie
ROZWIĄZANY!
więcej

CZEGO NIE WOLNO
W LESIE

USTAWA O LASACH, rozdz. 5 art. 26

Stałym zakazem wstępu objęte są lasy stanowiące:

- uprawy leśne do 4 m wysokości,
- powierzchnie doświadczalne i drzewostany nasienne,
- ostoje zwierząt,
- źródliska rzek
- obszary zagrożone erozją

USTAWA O LASACH, rozdz. 5 art. 30

W lasach zabrania się:

- zanieczyszczania gleby i wody,
- zaśmiecania
- rozkopywania gruntu,
- rozgarniania ściółki i niszczenia grzybów oraz grzybni,
- niszczenia lub uszkadzania drzew, krzewów lub innych roślin,
- niszczenia urządzeń i obiektów gospodarczych, turystycznych i technicznych
oraz znaków i tablic,
- zbierania płodów runa leśnego w oznakowanych miejscach zabronionych,
- zbierania ściółki
- wypasu zwierząt gospodarskich,
- biwakowania poza miejscami wyznaczonymi przez właściciela lub nadleśniczego,
- wybierania jaj i piskląt, niszczenia lęgowisk i gniazd ptasich, a także nor i
mrowisk,
- płoszenia, ścigania, chwytania i zabijania zwierząt,
- puszczania psów luzem,
- hałasowania oraz używania sygnałów dźwiękowych z wyjątkiem przypadków
wymagających wszczęcie alarmu.