Dziewczynka z piekarnika

[3.14-roman]

Zapraszam do tworzenia wątku :-)

[3.14-roman]

Typowe polskie mieszkanie. Rodzina w składzie rodzice, syn i córka je obiad.

Ojciec: Może ktoś mi podać sól?

Syn: Co tam jest w piekarniku? Jakieś ciasto?

Córka: Zostaw, to dla mnie!

[3.14-roman]

Syn: Jak to, dla niej?

Matka: Ania jutro zaprasza koleżanki...

Syn: Ja wczoraj zaprosiłem kolegów i co? Nawet czipsy sam sobie musiałem kupić!

Ojciec: Poda mi ktoś sól?

[3.14-roman]

Syn(z hukiem stawia solniczkę koło ojca): Sól jest niezdrowa!

Ojciec: Czipsy też!

Syn: Mogę się chociaż poczęstować?

Córka: Ale, mamo!

Syn: To niesprawiedliwe!

[3.14-roman]

Córka: Mamo, nie! Ja mam lepsze stopnie!

Ojciec: Gdzie jest dżem?

Syn: Wy mnie nie kochacie?

Ojciec(otwiera lodówkę): Kto kupił truskawkowy? Nie było malinowego?

[3.14-roman]

Kwadrans później. Kuchnia jest pusta. Syn razem z psem próbuje zwędzić kawałek ciasta.

Syn: No, Maksiu, nie szczekaj, to dostaniesz kawałek! Chcesz mocno wypieczone?

Syn otwiera piekarnik. Ciasto jest jeszcze ciepłe.

S: Ładnie pachnie.

[3.14-roman]

Nagle gaśnie światło. Maksiu zaczyna piszczeć.

Z piekarnika wydobywa się biały dym.

Syn: Cholera!

Dym przybiera formę kobiety i wciąga syna do środka. Pies zaczyna skomleć.

Chłopak znajduje się we wnętrzu starego pieca.

Syn(do siebie): A mówili, że te dopalacze działają tylko przez 10 godzin.

[3.14-roman]

Nagle słychać głosy kobiet, uroczyście odmawiających modlitwę, a piec rozbłyska płomieniami.

Syn: Tego nie było w ulotce?

Płomienie wypełniają cały piec.

Syn: Ej, wypuście mnie stąd!

Głos dziewczęcy: Najpierw musimy odmówić trzy zdrowaśki!

Syn: No to się spieszcie!

[3.14-roman]

Mieszkanie. Ojciec wchodzi do kuchni.

O: W salonie stoi pusty słoik po dżemie truskawkowym. Przyznać się... o cholera!

Na podłodze leży syn, a raczej to, co z niego zostało.

Ojciec: Chodźcie tu!

Matka: Czego chcesz? Sam sobie kup dżem.. Jezu! Mój synek!

Córka: Moje ciasto!

[3.14-roman]

Blokowisko. Przed wejściem do bloku stoi ekipa telewizyjna. Dziennikarka rozmawia ze strażakiem.

Strażak: Jak żeśmy przyjechali, to ten chłopak był martwy...

Dziennikarka: Hmm... zaraz bedziemy na wizji. Czy może pan używać trochę bardziej fachowego słownictwa?

Strażak: Eee?

Dziennikarka: Na przykład: 'denat', 'miejsce zdarzenia'.

[3.14-roman]

Ktoś z ekipy: Za trzydzieści sekund wchodzimy na wizję.

Dziennikarka: Czy może ktoś zabrać tych meneli, co tam stoją. Psują kompozycję i powietrze.

Trzydzieści sekund później. Dziennikarka patrzy poważnie w kamerę.

Dz: Tragedia wstrząsnęła tym oto blokowiskiem. Kolejne z serii niewyjaśnionych
spaleń. Tym razem ofiarą padł czternastoletni Antoni. Rodzice nastolatka zostawili go na kwadrans samego w kuchni. Kompletnie spalone zwłoki nastolatka odnalazł jego ojciec. Rozmawiam teraz z Marianem Oskrobkiem, strażakiem, który przybył na miejsce.

[3.14-roman]

Strażak: Kiedy dotarliśmy na miejsce zdarzenia, zastaliśmy denata leżącego na podłodze w bezpośrednim sąsiedztwie piekarnika.

Dz: W jaki sposób stwierdzono zgon?

S: Denat miał całkowicie spaloną głowę, dlatego stwierdziliśmy, że ustały czynności życiowe.

Dziennikarka: Niestety przyczyny tragedii są jeszcze nieznane. Niech państwo zostaną z nami. Dzisiaj, o godzinie 20.00 nadamy specjalny odcinek programu: Prawda na temat tych tajemniczych zdarzeń. Mówiła dla państwa Brajanna Pasikonik.

[3.14-roman]

Strażak: Hyhy!

Dziennikarka: Śmieszy pana moje imię?

Strażak: Nie, ja po prostu po raz pierwszy jestem w telewizji. To nerwy.

Lokalny żul: Przepraszam, gdzie moja wódka? Tamten pan obiecał mi wódę, jak w kadr nie będę właził.

Strażak: Moja mama się ucieszy, jak mnie zobaczy w telewizji!

Dziennikarka: Niech ktoś kupi temu panu jego wódkę!

Żul: Nie trzeba, pani kierowniczko. Da pani pięć złotych i już mnie nie ma.

[3.14-roman]

Dziennikarka wyciąga z kieszeni piątaka i podaje żulowi.

Dziennikarka do ekipy: I tak tanio nas wyszło. Na tym osiedlu żule się nie cenią.

[3.14-roman]

Luksusowe mieszkanie. Kobieta koło trzydziestki ogląda telewizję.

Dziennikarz: W dzisiejszym odcinku Prawdy zastanawiamy się nad przyczynami tragedii, które wstrząsnęły całą Polską. Od kilku tygodni ludzie giną, w tajemniczych okolicznościach spaleni we własnych mieszkaniach. Moimi gośćmi są naczelny gazety Co się dzieje?, Wiesław Lesław, socjolog Maria Mendzina oraz policjant Krzysztof Nioska.

Kobieta do kota: Znowu jakieś bzdury w telewizji! Poogladamy?

[3.14-roman]

Luksusowe mieszkanie. Kobieta koło trzydziestki ogląda telewizję.

Dziennikarz: W dzisiejszym odcinku Prawdy zastanawiamy się nad przyczynami tragedii, które wstrząsnęły całą Polską. Od kilku tygodni ludzie giną, w tajemniczych okolicznościach spaleni we własnych mieszkaniach. Moimi gośćmi są naczelny gazety Co się dzieje?, Wiesław Lesław, socjolog Maria Mendzina oraz policjant Krzysztof Nioska.

Kobieta do kota: Znowu jakieś bzdury w telewizji! Poogladamy?

[3.14-roman]

Dziennikarz: Panie Wiesławie, takie wiadomości to dla pana szok?

WL: Przyznam, że trochę tak. A myślałem, że od sprawy kredensu łamiącego ludziom kości piszczelowe nic nie jest mnie w stanie zdziwić.

Dziennikarz: Proszę zauważyć, że ponad połowa z tych wypadków dotyczyła nieletnich. Czy można coś zrobić, aby ochronić naszych podopiecznych? Oto kilka dzisiejszych postów, z forum emama:

'gdzie byli rodzice?'

'jak można zostawić czternastolatka samego w kuchni, pełnej niebezpiecznych sprzętów'

Dziennikarz: Panie Krzysztofie, zgadza się pan?

K: Myślę, że wobec nadzwyczajnej sytuacji zalecałbym wzmożoną uwagę na dzieci.

[3.14-roman]

Dziennikarz: Jedną z hipotez jest możliwość zbiorowej histerii. Ofiary mogą po prostu popełniać samobójstwa. Co pani o tym sądzi, pani Mario?

M: To jest prawdopodobne. Zyjemy w czasach, w którym ludzie boją się werbalizować swoje odczucia i niepokoje. Dlatego też mogą wybrać taką formę zwrócenia na siebie uwagi.

Kobieta przed telewizorem: Co za brednie.

Wyłącza telewizor.

Kobieta (do kota): Idziemy coś zjeść? W piekarniku mam rybkę!

[3.14-roman]

I to by było na tyle na dzisiaj

[3.14-roman]

Kobieta wraz z kotem wchodzi do nowoczesnej, elegackiej kuchni.

Kobieta: No, to teraz czas na rybkę!!!

Otwiera piekarnik. Wtem gaśnie światło.

Kot: Miauuuuuuuuuuuuuu!!!

Kobieta zostaje wciągnięta do piekarnika.

[3.14-roman]

Studio telewizyjne, Brajanna właśnie je kolację w postaci sałatki warzywnej i wody mineralnej.

Współpracownik: Nie przesadzasz czasem?

Brajanna: Wiem, że jestem szczupła i zgrabna, nie musisz mnie komplementować.

Współpracownik: Nie o to chodzi! Czemu jesz przy stoliku Kamila?

Brajanna: O, sorry!

Współpracownik: I jakiś paproch ci spadł!

Brajanna: To nie paproch, to endywia!

[3.14-roman]

Współpracownik: Mniejsza o to. Znowu ktoś się spalił!!!

Brajanna: Nastolatek?

Współpracownik: Tym razem kobieta koło trzydziestki. Wiceprezeska banku.

Brajanna: Ok, już idę!

Bierze ze sobą talerz z sałatą i wychodzi, w drzwiach mija się z Kamilem, który właśnie wchodzi, siada przy swoim stoliku.

Kamil: K***a, znowu upier*olony stół!!!

[3.14-roman]

Budynek telewizji, winda, dwie młode dziennikarki rozmawiają ze sobą.

DZ1: Widziałaś ją? Boże, ten wywiad był koszmarny! Nie wiem, po co ją tutaj trzymają?

DZ2: Ona i tak nie zrobi kariery, z takim imieniem? Widać, że to wieśniara.

Drzwi otwierają się i wsiada Brajanna.

DZ1: Cześć, słoneczko, znowu masz jakiś gorący materiał?

Brajanna: W sensie przenośnym i dosłownym. Znowu ktoś się spalił.

DZ1: Ojej, miło mi było, ale muszę już wysiąść. Pappa!!!!

Wysiada z windy.

[3.14-roman]

DZ2: Widzisz jej tyłek? Nieźle się spasła!

Brajanna: Ok, to moje piętro. Wychodzę. Papapa!

[3.14-roman]

Luksusowe osiedle, na którym mieszkała denatka. Ekipa telewizyjna już się przygotowuje.

Pracownik: Mieszkała sama? Żadnej rodziny na miejscu?

Pracownik2: Miała tylko kota.

Pracownik: Kota nie pokażemy w kamerze. Może namówimy sąsiadkę, żeby rozpłakała się na wizji?

Lokalny żul: Ja się mogę rozpłakać, ale za piwo!

Pracownik2: Panu już dziękujemy!!!

Lokalny żul: Taryfa za dziękowanie wynosi pół litra.

[3.14-roman]

Pracownik: Znowu robimy zrzutkę?

Pracownik 2: Tak trzeba!

[3.14-roman]

Mieszkanie, dwaj mężczyzni oglądają telewizję.

M1: Patrz, to nie jest czasem twoja była? Jak jej leciało?

M2: Brajanna.

M1: No, proszę, proszę, a mówiłeś, że jest totalnie beznadziejna i do niczego nie dojdzie.

M2(obronnym tonem): Ona mnie rzuciła!

[3.14-roman]

M1: Rzuciła czy nie, niezłą fuchę podłapała. Jako jej facet byłbyś w telewizji, w gazetach. Może nawet by Cię wzięli do Tańca z Gwiazdami?

M2: Daj spokój.

M1: Dobra, zgłodniałem, idę coś zjeść do kuchni.

m2: Tylko uważaj na piekarnik. Nic dzisiaj nie jadł.

M1: (z kuchni): Hahahaha....yyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy!!!!

Gaśnie światło.

[3.14-roman]

Mężczyzna nr 2 bierze latarkę i biegnie do kuchni. Pusto.

m2: Tooomeeek, gdzie jesteś?

M1: Tutaj!

Głos dobiega z piekarnika.

m2: Już cię wyciągnę...

m1: Nie podchodź do piekarnika, to pułapka!!!

Drzwiczki piekarnika otwierają się i wysuwa się z nich biała dłoń.

m2: O, k***a!!!

[3.14-roman]

Mężczyzna 2 bierze do ręki miotłę i zaczyna nią okładać dłoń.

M2: A masz!!!

Druga ręka wychodzi z piekarnika

M2: Co za franca!!! Uciekaj stąd!!!

Z piekarnika wynurza się głowa młodej dziewczyny.

M2: Ratunku!!!

Mężczyzna odrzuca w kąt miotłę i wybiega z mieszkania.

[3.14-roman]

Parę godzin później. Mężczyzna 2, zwany od teraz Maciejem, siedzi w gabinecie lekarskim.

Maciej: I wtedy z piekarnika wynurzyła się ta ręka!!!

Pielęgniarka: To musi być dla pacjenta straszny wstrząs.

Maciej: Ale ja nie zmyślam! Tam coś było!

Lekarz: Proszę zaaplikować pacjentowi środek nasenny.

Maciej: Aleeee

Pielęgniarka: Niech połknie i popije to wodą.

[3.14-roman]

Maciej: Chcę porozmawiać z policją, może oni coś będą wiedzieć.

Pielęgniarka: Niech robi, co chce.

Lekarz: Proszę chociaż wodę wypić.

Maciej wychodzi z gabinetu, tam już czeka na niego dwójka policjantów.

Maciej: I co z nim? Czy on....

Policjant 1: Nie żyje, całkowicie się spalił.

Maciej: Boże!
Opada na krzeslo.

Maciej: To stało się tak nagle.

[3.14-roman]

Policjant: Musimy z panem na ten temat porozmawiać.

Kolejkowicz w średnim wieku: Przepraszam, ktoś jest w gabinecie? Teraz moja kolej.

Kolejkowiczka: Mogę wejść przed panem? Tylko o coś zapytać chciałam?

Maciej: Chodźmy może stąd.

[3.14-roman]

Pusty korytarz

Policjant: Twierdzi pan, że jakaś biała postać próbowała pana wciągnąć do środka?

Maciej: Dokładnie tak było, ale wziąłem miotlę i porządnie wytłukłem ją po tych lepkich rączkach. A potem... uciekłem!!!

Policjant 2: Robili już mu testy na obecność narkotyków we krwi?

[3.14-roman]

Tyle na dziś. Zapraszam do dopisywania się :)

[sootball]

z ciemnego kąta pokoju wychodzi potworek i zjada jednego policjanta.

(nie ma to jak klasyka).

[3.14-roman]

Potworek w formie białego dymu znika w stojącej w pobliżu kuchence mikrofalowej.

Maciej: O, Jezu, to się rozprzestrzenia!

[3.14-roman]

Maciej postanawia podjąć męską decyzję. Dzwoni do Brajanny.

Brajanna: Halo, Brajanna Pasikonik, TeleNewVision. W czym mogę pomóc?

Maciej: To ja!

Brajanna: Ja to jestem tutaj! Z kim mam przyjemność?

[3.14-roman]

Maciej: Nie pamiętasz mnie? Nie poznajesz mojego głosu?

Brajanna: Cholera!