Trzęsące się ręce

[lady_latte]

Mój problem to własnie wieczne drżenie dłoni. Nasila się oczywiście
gdy znajduje się w towarzystwie. Stąd też moje wieczne unikanie
wszelkich wyjść związanych z jedzeniem na czyiś oczach, zamawianiem
herbaty, jedzenia w barze gdy trzeba samemu donieść do stolika.
Okropnie mnie to męczy. Izoluje się przez to od ludzi. Jedynie po
alkoholu jestem w stanie na imprezie przynieść komuś herbatę z
kuchni, wtedy ręce nie drżą.

Czy udało się komuś z Was pozbyć tego typu problemu? Jakieś leki
może pomagają? Próbowałam Persen, Valerin ale to nic nie daje.

[lady_morgan]

psychoterapia

[lady_latte]

Byłam kilka razy u psychologa. To nic nie pomogło :/

[lady_morgan]

"bycie kilka razy u psychologa" to nie jest psychoterapia

masz do wyboru:
albo znosisz te trzęsące się ręce i jakoś z tym żyjesz
albo idziesz na psychoterapię i jesteś w stanie rozwalić sobie, przynajmniej na
jakiś czas, życie emocjonalne, aby potem, jeśli dobra bozia będzie litościwa,
trzęsących się rąk nie mieć

nieodłącznym elementem psychoterapii jest znaczne pogorszenie się stanu klienta
przed nadejściem ewentualnej trwałej poprawy
zastanów się i wybieraj

[lady_latte]

:/
O psychoterapii dopiero czytam na internecie. Przeszukuje fora. Nie
wiedziałam wcześniej o istnieniu czegoś takiego. Zaliczyłam tylko
jakieś tam wizyty u psychologów. Na razie nie wiem gdzie szukać tego
typu pomocy w moim mieście. I ciężko, bardzo ciężko mi uwierzyć, że
mogłabym kiedyś napić się kawy w kawiarnii, na randce z jakimś
chłopakiem. Na ten moment jest to dla mnie równie nieprawdopodobne
co podróż na księżyc

[lady_morgan]

lady_latte napisała:

> :/
> O psychoterapii dopiero czytam na internecie. Przeszukuje fora. Nie
> wiedziałam wcześniej o istnieniu czegoś takiego.
też kiedyś nie wiedziałam

Zaliczyłam tylko
> jakieś tam wizyty u psychologów.
też takie na początku zaliczyłam

Na razie nie wiem gdzie szukać tego
> typu pomocy w moim mieście.
I ciężko, bardzo ciężko mi uwierzyć, że
> mogłabym kiedyś napić się kawy w kawiarnii, na randce z jakimś
> chłopakiem. Na ten moment jest to dla mnie równie nieprawdopodobne
> co podróż na księżyc
to normalne przy takich objawach, że po pewnym czasie przytłaczają człowieka i
zabierają resztki nadziei

[lady_morgan]

lady_latte napisała:

Na razie nie wiem gdzie szukać tego
> typu pomocy w moim mieście.
popytaj o psychoterapię grupową, bo taką zazwyczaj zaleca się u fobików
brzmi strasznie, ale nie ma się czego bać

[ani_k]

hej
mam to samo
chodziłam rok na terapie
łapy trzęsą mi się nadal
jedzenie, picie herbaty, podanie czegokolwiek przy ludziach to jakiś
koszmar, podpisanie się przy płaceniu kartą w sklepie, podanie
pieniędzy...wiem co czujesz
ograniczam kontakty, nie spotykam się na "kawkę" to jest paranoja

[lady_latte]

To co piszesz nie jest zbyt pocieszające :( To jest koszmar jak
taki "szczegół" potrafi zniszczyć życie, odizolować człowieka. Coś
co dla normalnych ludzi jest czynnością nawet nie zauważaną w jakiś
specjalny sposób - picie kawy, dla mnie to ogromny wyczyn fizyczny i
psychiczny. Głupia psychika :(

[friendlyhag]

Czasami przy silnym stresie długotrwałym mam takie same objawy,zazwyczaj
tłumaczę ludziom, że to wina trzymania łokcia w powietrzu przy pisaniu na
komputerze. Zdarza się i przestałam się tym denerwować, jeśli akurat mam
przyznaję się, że akurat tak mam. O tym, że to nerwica dowiedziałam się od
znajomej, a byłam święcie przekonana, że od tego co napisałam powyżej. :)
Nie mogę się wszystkim przejmować, to akurat olewam. :)

[lady_latte]

lady_morgan napisała:

> popytaj o psychoterapię grupową, bo taką zazwyczaj zaleca się u
fobików
> brzmi strasznie, ale nie ma się czego bać

Prawda - brzmi strasznie. Grupa przypadkowych osób przed którą
wywala się problemy, a nie wie się do końca co to za osoby, czy
można im zaufać, czy potem moje problemy nie pójdą w świat. A jak
miasto nie za wielkie to i prawdopodobieństwo spotkania koleżanki
kuzynki, itd większe.

[marzyciel-to-ja]

kiedyś chodziłem na grupe z tym problemem. rozwiazanie jakie otrzymalem to mowic
osobom, np. przy stole jaki ma sie problem. do tej pory wyprobowalem na jednej
osobie i musze przyznac ze dziala. niestety nie mam odwagi mowic tego wszystkim.
no i to jest objaw, czyli tak naprawde przyczyna jest inna. w moim przypadku
strach przed krytyką, oceną.

[friendlyhag]

A ja powoli, ale z dużym wysiłkiem przestaje się przejmować, że mam taki
problem. Już nie obchodzi mnie co ludzie sobie o tym pomyślą, bo sama siebie
podziwiam, że każdego dnia jestem gotowa do walki z przeciwnościami losu :)

[cara85]

czesc ja też mam ten sam problem ale ja niestety się przejmuję ludźmi , nie chce
być postrzegana jak dziwadło a niestety tak mnie widzą

[niuska125]

Polecam ci propranolol.Jest to lek ,który moze przepisac lekarz rodzinny.Dla
mnie rewelacja.Nie wyobrazam sobie dnia bez niego.Nie uzaleznia.Po nim zero
drzenia rąk.

[asia5583]

Hej. Nie wiem czy twój problem z rękami jest jeszcze aktualny, ale ja miałam to samo!!!! A teraz po ponad 8 latach jest tragicznie. Gdyby wtedy był net, to wiedziałabym, ze z tym nie ma żartów i nie ma co się wstydzić i uciekać przed tymi atakami. Ja właśnie zrobiłam ten błąd- unikałam noszenia cherbaty, kawy- zwykle moim sakrum była wtedy toaleta. Oczywiście żadnych imprez, kawiarni itp. TO BYŁ DUŻY BŁĄD. Wtedy to była tylko FS teraz doszła nerw. lękowa. Teraz ratuje mnie doraźnie propranolol- tylko na trzęsące się ręce. Może zacznij od badania tarczycy -TSH. Jeśli będą dobre wtedy dobrze jest poprosić nawet endokr. o tabletki lub rodzinnego. Ja stwierdziłam, że gdybym na samym początku miała np. Propranolol od endokr. to na pewno bym nie unikała sytuacji społecznych, ale je zwalczała i teraz nie miałabym takiego problemu. Jeśli chcesz możesz odezwać się do mnie na PW. Pozdrawiam i proszę nie walcz z tym sama, bo nie dasz rady. Tabletki ziolowe itp. nic nie pomogą, idź do rodzinnego puki nie jest zbyt późno.

[konstelacjalwa]

Witamy, w tym roku ruszyliśmy z programem Konstelacja Lwa. Za
najciekawsze posty zamieszczone w grupie "Zaburzenia psychiczne a
studiowanie" (mogą dotyczyć też nauki w liceum lub zmagań w
pracy)wskazanej w linku poniżej wysyłamy książkę "Moja
wędrówka",w której studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego opisują
swoją drogę wychodzenia z m. in. z nerwicy, lęków i depresji. Do
książki dołączamy maskotki inicjatywy. Zapraszamy do rejestracji w
serwisie i wypowiedzi w grupie Konstelacji.
www.trzymsie.pl/group/18/