Nie mogę się pogodzić ze śmiercią Babci.

[suzanna1]

Już prawie rok minął odkąd odeszła. A mi z każdym dniem jest coraz ciężej.
Nie potrafię się pogodzić z tym, że straciłam osobę tak przychylną memu
sercu, moje życiowe oparcie. Zawsze była po mojej stronie, zawsze mogłam na
nią liczyć. A ja jej tak bardzo nie doceniałam. Babcia zasługiwała na to co
najlepsze, a mi sie wydawało ze mam duzo czasu, by jej to okazać. I nagle
odeszła. Zostało tyle spraw, tyle wyznań. Nie zdążyłam. Babcia przychodzi do
mnie w snach. Codziennie, gdy się budzę, widzę ją. Nie potrafię normalnie
żyć. Straciłam skarb, największy na świecie, kogoś kto mnie kochał
bezinteresownie. Czystą, nieskazitelną miłością.

[gumaguma]

Suzanno, śmierć jest zła. Działa z zaskoczenia. Zawsze. Nie ważne, czy ktoś
najbliższy zniknął z naszego życia niespodziewanie, czy chorował latami. Na
śmierć kochanej osoby nie sposób się przygotować. I nie sposób jest sprawić,
żeby póki odejdzie powiedzieć jej wszystko, docenić całe dobro, którym nas
obdarzyła. Często ma się w takich chwilach żal do świata, do Boga, czy do
ludzi, za to, że oto żyją i dobrze się mają ci podli, źli, a ci
najwartościowsi, najukochańsi odchodzą. Zdarza się tak, że nie zdążymy nawet
poznać swojego dziadka i babci. Uwierz mi, że rozpacz matki takiego
okradzionego przez los wnuka potrafi być straszna. To tak, jakby urodzić
okaleczonego człowieka, ślepca, któremu, żebyś nie wiem jak chciała nie
opowiesz kolorów i odcieni świata. Mówi się często, że czas leczy rany. W
pewnym sensie pewnie tak jest. Ale nie znaczy to wcale, że nie przestaje się
tęsknić, odwoływać do postaw naszych najbliższych, którzy odeszli. Często
człowiek wyobraża sobie jak odmiennie potoczyłoby się jego życie, gdyby jeszcze
choć rok...., chociaż tydzień, dzień dłużej dane mu było cieszyć się ich
obecnością. Potrafię wczuć się w to co przeżywasz. Wierz mi. Dojmujące
poczucie straty, pustki sprawia, że chce się wyć. Pomaga jeśli się wierzy, że
gdzieś jednak są, że patrzą na nas i to niezależnie, czy jest się wierzącym,
czy nie. Jeśli nas widzą, to znaczy, że mamy po co się starać. Ze jest sens w
tym, by się udoskonalać, wykorzystywać to, czego przez całe życie starali się
nas nauczyć. Wtedy się okaże, że nie całkiem umarli.
Suzanno, nie liczę na to, że moje słowa wiele dla ciebie zmienią. W tej
rozpaczy postronna osoba niewiele może pomóc. Ja to wiem. Ale też wiem, że
ludzie instynktownie nie chcą się wtrącać, angażować w cudze cierpienie i
wówczas człowiek jest podwójnie sam. Kiedy człowiek może je przeżyć z
innymi, "przegadać", "przepłakać", nie dość, że mu trochę łatwiej, to jest też
szansa, że cierpienie go w coś wzbogaci, a nie tylko pochłonie. Na pewno Twoja
Babcia tego by chciała.
Trzymaj się ciepło. Pozdrawiam cię.

[mskaiq]

Musisz przestac myslec o Swojej Babci. Ja wiem ze to najblizsza osoba dla
Ciebie ale jesli pozwolisz aby to dalej tak trwalo popadniesz w gleboka
depresje.
Ignoruj sny w ktorych sie Ona pojawia. Jak bedziesz je ignorowala to sny
przestana przychodzic. Twoja Babcia nigdy by do Ciebie nie przychodzila we
snach bo te sny sa przeciwko Tobie a Ona nigdy nie bylaby przeciwko Tobie.
Sama czujesz ze to ciagle wracanie myslami do Babci robi wiele szkody Tobie.
Staraj sie kontrolowac, codzienny dlugi spacer i zdrowa dieta z duza iloscia
warzyw i owocow. Rowniez staraj sie znalesc ciagle jakies zajecie, czytaj, idz
do kina, sprzataj tak aby byc caly czas zajeta i nie myslec o Babci. Kontaktuj
sie ze znajomymi, jak najwiecej kontaktow z ludzmi ale nie wspominaj o Babci.
Pojakims czasie te mysli odejda i wrocisz do rownowagi
Serdeczne pozdrowienia.

[gumaguma]

Przepraszam, ale nie mogę się zgodzić z mskiq. Moim zdaniem popadnięcie w
depresję grozi raczej osobie, która nie przeżyje żałoby do końca, będzie
próbowała wyprzeć ją ze świadomości, będzie broniła się przed nią jak przed
wrogiem. W takim wypadku depresja pojawi się przy następnej stracie, przy
następnym cięzkim przeżyciu cokolwiek by to nie było, lub całkowicie bez
przyczyny. Nie napisałaś jakiego rodzaju masz sny. Jak mocno wpływają one na
twoje życie, jak oprócz poczucia pustki i straty funkcjonujesz w codziennym
życiu. Jeśli twoje odczucia są nieznośne udaj się do specjalisty, bo sama
sobie nie poradzisz. Jeśli udaje ci się funcjonować, żyj, rzuć się w wir
przyjażni, pracy, nauki. Pamiętaj, że masz tak samo prawo do szczęścia jak i
do smutku. Nikt nie ma prawa cię oceniać, czy twoje poczucie straty trwa
miesiąc, czy kilka lat. Jednak, ty sama powinnaś poszukać fachowej pomocy, gdy
sobie nie radzisz i do tego też masz pełne prawo. I jeszcze jedno. Nie
zamykaj się na wspomnienia. Zacznij wypowiadać imię babci, porozmawiaj z kimś
o niej, powspominajcie miłe, może nawet komiczne historie, które wam się
przydarzyły. Twoje sny, bowiem próbować kompensować to, czego brakuje w
realnym życiu. Jej duchowej chociażby obecności. Wiem, że to trudne. Wydaje
się wręcz niemożliwe. Ale realne. Zapewniam. Jak myślisz, skąd się wzięły
wierzenia, że śniący się zmarły prosi o modlitwę? Z psychologicznego punktu
widzenia, właśnie z tego. Zeby nie uciekać, a spojrzeć tej osobie prosto w
oczy i powiedzieć: Ciebie już tu nie ma, ale ja cię pamiętam i kocham,
gdziekolwiek jesteś. Babcia by tego chciała. Na pewno. Tak samo jak chce
twojego szczęścia, powrotu do równowagi i pełnego życia.
Pozdrawiam.

[abdon]

suzanna1 napisała
A ja jej tak bardzo nie doceniałam.

Po śmierci mojego Ojca miałem sen, że idziemy gdzieś razem i ja Mu mówię,jak
bardzo żałuję, że tak mało okazałem Mu uczucia i tak mało poświęcałem Mu
czasu.Ojciec się nie odezwał. Na tym sen się skończył.

O ile wiem, są mastępujące fazy żałoby:

1) złość (dlaczego mi to zrobił (a)?
2) odrętwienie
3)wspominanie zmarłego, ale tylko na powaznie
4) wspominanie zmarłego z humorem (przypomina się zabawne sytuacje, w których
brał udział zmarły)

Skąd my to znamy?

abdon

[sklonowana40]

Ja tego nie znam. Mimo uplywu 22 lat niewiele sie zmienilo... a juz z pewnoscia
nie bylo zabawnych sytuacji. Teraz juz tylko nie rozpaczam, tylko placze
czasem.......I nie bylo we mnie nigdy zlosci.. czyzbym zle przezywala ???,

[gumaguma]

U mnie minęło 30, 6, 1 od śmierci moich najbliższych. Każdą przeżyłam
inaczej. Z własnego doświadczenia wiem, że kiedy jest się dzieckiem psychika
potrafi spłatać figla i wyprzeć taką traumę ze świadomości w sposób absolutny.
Nie rozmawia się kilkanaście lat, albo dłużej, nie przyjmuje do wiadomości
faktów, aż do momentu..... kiedy raptem można. Ale to wcale nie znaczy, że się
nie cierpi, nie płacze, nie odwołuje do osoby tego człowieka. Nadal i cały
czas. Oni po to są ci nasi bliscy. Żeby w nas żyć. Zawsze.
Pozdrawiam.

[abdon]

W ostatnią noc czuwałem w szpitalu przy Matce, spokojnie podawałem tlen,
wezwałem umyślnego, żeby zmienił butlę z tlenem. O 8-ej rano zastąpił mnie
brat. Matka umarła o 10-ej (rak). I niby byłem przygotowany na śmieć Matki, bo
juz od dwu miesięcy wiedziałem jakie jest rozpoznanie.Tylko jak zatelefonowałem
do Żony, żeby kupiła mi biąła koszulę, zacząłem łkać jak małe dziecko i nie
mogłem wydobyć z siebie głosu. Na tym polegał ten mój spokój w ostatnią noc
mojej Matki.

abdon

[suzanna1]

Dziękuję wszystkim za wypowiedzi. Nigdy nie zrozumiem sensu życia, a
tymbardziej sensu odchodzenia. Ból jaki pozostawia po sobie kochana osoba jest
niewyobrażalny. Nie potrafię zrozumieć. Może nie chcę. Współczuję wszystkim,
którzy stracili kogoś bliskiego. I jak sobie pomyślę, że czeka mnie również
śmierć Mamy, Taty to stwierdzam, że wolałabym być tą pierwszą, która odejdzie.
Czy ktoś jest mi w stanie odpowiedzieć dlaczego tak się dzieje? Kruchość życia
mnie przytłacza. Duszę się..

[sklonowana40]

"Czy ktoś jest mi w stanie odpowiedzieć dlaczego tak się dzieje? Kruchość życia
> mnie przytłacza. Duszę się.."

Suzanno, mysle, ze odpowiedz jest prosta. Kiedy czlowiek umiera, nie czuje nic.
Czuja ci, ktorzy zostaja, oplakuja go, odczuwaja jego brak, tesknia, zaluja...
Dlatego tak nas przeraza wizja smierci najblizszych. Ja na przykład, kiedy mam
atak leku przed smiercia, boje sie nie swojego odejscia w niebyt, lecz tego, ze
moi najblizsi beda nieszczesliwi z tego powodu, ze beda plakac i bedzie im mnie
brakowac, beda cierpiec.
Sprobuj nabrac powietrza i pomyslec, ze zycie , chociaz kruche i czesto
bolesne, trudne, pelne wyrzeczen, bolu, smutku, chorob, jest ciagle warte
zachodu. Przemijanie jest w nie wpisane, ale moze dzieki temu stajemy sie
lepsi, dojrzalsi, bardziej czuli i wyrozumiali?
Pozdrawiam Cie cieplo....z Krakowa

[gumaguma]

Suzanno, myślę, że człowiek na tyle jest człowiekiem, na ile zastanawia się nad
sensem egzystencji, ale też na tyle na ile nigdy jej nie pojmie. Gdybyśmy
posiedli tę wiedzę stalibyśmy się bogami, nie ludżmi. Jeśli przyjąć, że życie
jest rodzajem wędrówki, to jego sens powinien stanowić sumę wszystkich sensów,
które odkrywamy w czasie jej trwania. To prawda, że najtrudniej zobaczyć sens
w śmierci, ale to dlatego,że on często ukrywa się w tajemnicy. Czym bylibyśmy
bez naszych tajemnic? Gdybyśmy nawet potrafili zapisać rozpacz, miłość, lęk
tak jak zapisujemy równanie chemiczne to coś by jednak pozostało. I to jest
ten sens właśnie, jak myślę.
Napisałaś, że dusi cię i przytłacza myśl o kruchości życia.... Kiedy
dowiedziałam się, że dla mojej mamy nie ma już nadziei odczułam fizycznie to o
czym piszesz. W jednej chwili nastąpił potężny ucisk na klatkę piersiową,
potężna duszność, która trwała bez przerwy przez kilka miesięcy, aż do mamy
śmierci. Nie na darmo mówi się, że człowiek dusi się pod brzemieniem niemocy.
Przez tych kilka miesięcy też chciałam "handlować" z Panem Bogiem o życie
mamy. Moje życie za jej. Wtedy dotarło do mnie, że byłaby to ostatnia rzecz
jakiej ona by sobie życzyła, a poza tym, że mam tu jeszcze ważne zadanie do
wykonania. Mam małe dziecko, któremu jestem potrzebna conajmniej tak samo jak
moja mama mnie. To już widocznie wszystko jest tak skonstruowane, żebyśmy
mieli po równo powodów by zostać i odejśc, a naszym zadaniem jest tylko te
powody zobaczyć.
Pozdrawiam cię i życzę dużo wewnętrznego spokoju. Trzymaj się.