Kasiajulia ..a moze jednak?

[rollex]

? moze?

[abdon]

rollex napisał:
> ? moze?

Kasiajulia! Daj chłopakowi szansę!

abdon

[reemon]

abdon napisał:

> rollex napisał:
> > ? moze?
>
> Kasiajulia! Daj chłopakowi szansę!
>
> abdon

No, nie bądź taaaaaka !!!

[rollex]

po takich zachętach chyba jednak miałaś racje..niestety

[abdon]

rollex napisał
> po takich zachętach chyba jednak miałaś racje..niestety

Przyznaję, zrobiło mi się głupio. Wiec teraz na serio.Kasiajulia, to jakaś
ważna sprawa. Weź to pod uwagę.

abdon

[rollex]

abdon napisał:

> Przyznaję, zrobiło mi się głupio. Wiec teraz na serio.Kasiajulia, to jakaś
> ważna sprawa. Weź to pod uwagę.
>
> abdon
tzw. musztarda....może następnym razem spójrz i przeczytaj to forum "depresja"
nie "forom humorum" - pozdrawiam

[reemon]

rollex napisał:

> abdon napisał:
>
> > Przyznaję, zrobiło mi się głupio. Wiec teraz na serio.Kasiajulia, to jakaś
>
> > ważna sprawa. Weź to pod uwagę.
> >
> > abdon
> tzw. musztarda....może następnym razem spójrz i przeczytaj to
forum "depresja"
> nie "forom humorum" - pozdrawiam


Ej ,Rolexie drogi ,a to jest forum DEPRESJA ,a nie CMENTARNO-POGRZEBOWE ,to ,że
zmagamy się z koszmarną chorobą ,nie znaczy ,że ma zaniknąć w Nas zupełnie
poczucie humoru ,umiejmy jeszcze zażartować ...chociażby z Nas samych...

[abdon]

reemon napisała:
> Ej ,Rolexie drogi ,a to jest forum DEPRESJA ,a nie CMENTARNO-POGRZEBOWE >

Reemon, dziękuję. Mało brakowało, a nie odezwałbym już na tym forum.

abdon

[kasiajulia]

Rollex zaskoczyłeś mnie, dziękuję.
Postaram się nakreślić, określić o co chodzi.
Dziś mam podły dzień, właśnie w takie dni, a raczej noce pisanie jest dla mnie
najlepsze.
Napiszę.
Kasia.

Kochani...moja historia....przepraszam, ze długie

[kasiajulia]

Kochani.
Od 12 marca 2003 mój poukładany misternie świat runął w przepaść czarną z
wielkim hukiem. Mój maż stwierdził, że nie może i nie chce być z nami,
wyprowadza się i koniec. Mamy córeczkę, Julię, ma 3,5 roku.
Historia jakich wiele. Czekaliśmy na dziecko kilka lat, leczenie, nadzieje,
szpitale. Znamy się od 14 lat, po ślubie 6,5 roku. Byliśmy dla siebie pierwsi
pod każdym względem.
Po szczęśliwym rozwiązaniu, po pojawieniu się Juleńki na świecie
postanowiliśmy, że ja zostanę w domu 3 lata. Mąż pracował całymi dniami,
mieszkaliśmy w jednym pokoju z kuchnią, dziecina miała kolkę, nie spała. Ja
dochodziłam do siebie po porodzie, w ciąży leżałam, przytyłam. W ciągu roku
zrzuciłam 18 kg, wcześniej uprawiałam sport, więc poradziłam sobie z tym. Nawet
nie zauważyłam, że rozrywki, na które pozwalałam mężowi, a raczej wiedziałam o
nich, przerodziły się w nałóg. Internet jest jedną z przyczyn mojego
nieszczęścia. Mieliśmy barwne życie, lubiliśmy dobre filmy, muzykę, dom,
uwielbialiśmy sex, robiliśmy to wszędzie, nawet jak niunia była na świecie
smakowaliśmy deser z przystawką w kuchennej alkowie. Uwielbiałam zaskakiwać
męża, nie sądziłam, że przegrywam, że uwielbiający estetykę mąż uwielbia
również spotkania z kobietami i dreszcze emocji internetu.
Praktyka wyglądała tak, że mieszkamy w większym mieszkaniu, a nasze stare lokum
od miesięcy remontuje. Tam chce zamieszkać, na osiedlu obok. On nie ma odwagi
się wyprowadzić, ale zapewnia że do mnie nic nie czuje, że jest dla Julii, a ja
to powietrze. Generalnie jest dobrym człowiekiem, nie ma nałogów, nawet jego
mama stwierdziła, że nawet teraz mam za dobrze. Ironia.
Ja milczę, czasem nie wytrzymam to powiem, że nie mam siły, boję się go
wyrzucić, bo mam nadzieję, ze coś to może zmieni, może potrzebuje szaleństwa,
bycia osobno, dystansu, by móc stwierdzić czego naprawdę chce.
Moja psychika wysiada już, jestem traktowana jak rzecz, powietrze, do niedawna
jak przedmiot do wykorzystania seksualnego, dwa razy zrobił to w sposób nie do
przyjęcia, na siłę. Miałam próbę samobójczą, wstydzę się tego, bo od tamtego
czasu pokochałam na nowo życie, jednocześnie przekonałam się że kochałam za
mocno męża. Niestety tak jest do tej pory. Chodzę do psychologa, odstawiłam
pastylki depresyjne dostępne bez recepty, od 5 stycznia nic nie wzięłam, bo
bałam się iść do psychiatry. Miałam zalecenie.
Nie chciałam brnąć w leki, ale nie radzę sobie. W marcu 2003 nie spałam 14 dni
i nocy, wyglądałam strasznie, jedynie odpowiedzialność za dziecko trzymała mnie
w pionie. Jej rytm dnia nie został zakłócony. Nie było nigdy wyzwisk, awantur.
Przez te 14 lat mogę na palcach jednej ręki policzyć ilość podniesionego głosu
w rozmowie.
Znowu płaczę, znowu nie widzę swojej przyszłości. Pomimo dbania o siebie, bo
wróciłam do czynnego uprawiania sportu, miewam straszne załamania. Wracałam
dziś z treningu i dopadł mnie bezsens, ryczałam całą drogę, ludzie tacy
szczęśliwi, a ja przegrałam. Boję się o dziecko, bo statystyki pokazują, że
dzieci z takich rodzin łatwiej podejmują decyzje o rozstaniach.
Pomimo oparcia w rodzinie ja mam zwyczaj odsuwania się od ludzi w sytuacjach
kryzysowych, dzięki determinacji obcych ludzi dotarłam do psycholog, która
widzi we mnie kobietę odpowiedzialną i dobrą, że pozbierałam się bez pomocy
wcześniej.
Ja o sobie mam mizerne zdanie, nie chcę psychiatrycznych porad, ale znowu od 2
tygodni nie sypiam, a codzienne bycie męża w domu(cały czas przy kompie) ja
przeżywam od nowa moją porażkę. Widzę nasze wspaniałe wakacje, góry, nasze
fotografie, moje pasje, któ®e dziś nie mają znaczenia.
Nie pytam co mam zrobić, bo staram się wrócić do życia, często trzyma mnie przy
życiu fakt czytania o Was, Waszych przeżyciach. Często ryczałam do 5 nad ranem,
wiedząc doskonale, że nie jedna osoba mnie tutaj zrozumie. I choć mam 32 lata
to czuję się jak staruszka, lekarz alarmuje, osłabienie organizmu. Śmieszna
sprawa dla mnie, często upadam.
Może moje pytanie brzmi inaczej: czy ja jestem przegrana, czy strach przed
stwierdzeniem depresji u mnie jest silniejszy i nie pozwalam sobie pomóc. Nie
chcę pastylek, nie chcę być raniona, wykorzystywana, ale obezwładnia mnie
miłość do męża, który mówi ze nie ma nikogo a ja chcę mu wierzyć, jednocześnie
przypomina mi, że już niebawem będzie szukał kandydatki na partnerkę. Czuję się
jak śmieć.
Juleńka śpi, pije moją kawę z mlekiem i po napisaniu tego listu mogę się
przyznać, że cieszę się, że ktoś o mnie poczyta.

Ściskam serdecznie.
Katarzyna.

[rollex]

kasiajulia napisała:

>
>
> Juleńka śpi, pije moją kawę z mlekiem i po napisaniu tego listu mogę się
> przyznać, że cieszę się, że ktoś o mnie poczyta.
>
> Ściskam serdecznie.
> Katarzyna.

cieszę się , że przełamałaś się i napisałaś ;)...przeczytałem...i serdecznie
Cię pozdrawiam. Może jeszcze dzisiaj zobaczysz , że jednak ktoś się interesuje
Tobą , Twoimi problemami i życiem, ,może lżej Ci będzie zasnąć.

[bajdon]

Przeczytalem...smutne:( ale masz w sobie duzo sily i motywacje, napewno dasz
sobie rade. Ja trzymam za Ciebie kciuki i pozdrawiam serdecznie i julenke tez
pozdrawiam:)

[kasiajulia]

Rollex ukłony w Twoją stronę, za pamięć o mnie maluczkiej:-) zasnę może o 3.00,
buziaki, dziękuję.

[kasiajulia]

Bajdon potrzebny mi taki uścisk i słowa krzepy, pokrzepienia może. Dziękuję za
kciuki i pozdrowienia, jutro uściskam Juliett.
Kasia.

[abdon]

Jasny gwint! Jak to dobrze, że się odezwała i rolex się doczekał. Teraz dopiero
rozumiem dlaczego mu tak zależało i dlaczego tak cierpliwie czekał. Dobrze, ze
się udało!

abdon

[rollex]

abdon napisał:

> Jasny gwint! Jak to dobrze, że się odezwała i rolex się doczekał. Teraz
dopiero
>
> rozumiem dlaczego mu tak zależało i dlaczego tak cierpliwie czekał. Dobrze,
ze
> się udało!
>
> abdon

i ja się cieszę , że zrozumiałes

[kaba.a]

Tak sobie myśle, ze wielu historii na tym forum nie byłoby, gdyby nie miłość. i
to nie ta do drugiego człowieka, ale ta do siebie. Bo pomimo tego o czym głosno
mówimy, najbardziej kochamy siebie. Dlatego zastanawiam się,czy cierpimy z
powodu utraconej miłości, czy z powodu urażonej miłości własnej. Nie pisze tego
bez zastanowienia. Myslałam o tym, zastanawiajac sie nad sobą i nad własnym
zyciem. Otóz uswiadomiłam sobie, że nigdy do tej pory, nikt mnie nie porzucił.
TO ja byłam ta, która raniła i zostawiała. Nie myslałam wtedy, że ktos cierpi
przeze mnie. Sadziłam, ze to jest moje zycie i mam prawo do wyborów. Tak było
do ubiegłego roku, kiedu stanęło przede mna widmo, że tym razem to ja zostanę
porzucona. I wiesz co wtedy sie stało? Pomimo, że miałam do niego wielu żalu,
że wydawało mi sie, iż juz go nie kocham, że sama miałam wiele razy ochote
powiedziec mu żegnaj, własnie wtedy zapałałam do niego na nowo goracym
uczuciem. Dzis wiem, że stało się to dlatego, że ucierpiała moja miłość własna.
Nikt nie chce byc porzucony. Woli porzucić. Tak tez ja myslałam. Gdyby ta
inicjatywa wyszła ode mnie, pewnie dzis nie bylibysmy razem i to on by
cierpiał. A tak jestesmy ze soba i to ja cierpię. Nie moge przezyc tego, że
mogła przyjść mu do głowy taka myśl. Nasza sytuacja jest bardzo skomplikowana.
wiem, że on mnie kocha, a nasze rozstanie nie miało nic wspólnego z barkiem
miłości do mnie. Ale sam fakt. On mówi musimy sie rozstać. To straszne.
Doskonale zdaje sobie sprawe z tego, że to nie takie proste, że wszystkie
sprawy w naszym życiu się zazebiają. jedne wynikaja z drugich, a inne są
zależne od drugich. Każda taka sytuacja jest niepowtarzalna, bo my jestesmy
niepowatrzalni.Ale moja historia nauczyła mnie jednego. Zawsze cierpi ten
porzucony, niezaleznie od płci i niezależnie od swoich uczuć. Wtedy jestesmy w
stanie wmówic sobie rzeczy, które nie istnieją, ale jednoczesnie zauważamy
rzeczy, których nigdy byśmy nie dostrzegli, gdyby nic sie nie wydarzyło.
Cierpie razem z Toba, Kasiu, bo wiem,że tego potrzebujesz. Tepie swój egoizm,
ale on jest silny i pomimo tego, że bardzo kocham swego syna, swoja mamę,
rodzeństwo- bardzo tez kocham siebie.Ale kazda z tych miłości jest inna, w
każdej chodzi o cos innego. Może należałoby pozwolic im wszystkim życ obok
siebie, ale zmusic do współpracy?
Pozdrawiam goraco.

[kasiajulia]

W pewnym sensie Kaba masz rację. Miłość własna też dochodzi do głosu. Jestem w
stanie rozróżnić rodzaje uczuć, miłość do innych: do mamy, do dziecka, do
rodzeństwa. Rozczarowanie latami, nadziejami, moim staraniem na próżno, mnie to
dobija. Czy to jest miłość własna? Nie wiem. Stabilizacja, radość z niej i
wyciąganie z życia tego co dobre i interesujące to było dla mnie normalna kolej
rzeczy. Po powrocie z urlopu wychowawczego mieliśmy żyć lepiej, pełniej. Mamy
dziecko zdrowe, pomimo prognoz ,w ogóle je mamy. Ktoś powiedział mi, że
perfekcyjność czasem nie jest dobra, że nie naprawię świata i nic na siłę nie
zdziałam, ale nie mogę też zrozumieć dlaczego mój mąż nawet nie chce chcieć
spróbować popracować nad naszym związkiem, zanalizować. Sam mówi, że jest
tchórzem, że nic nie mówił, ale słowa do innej kobiety mnie dobiły. Po namyśle:
przecież on ma prawo do przyjaciół, znajomych, wyjść. Ja tego nie zabraniałam,
nigdy, bo wiedziałam, że jeśli chciałby to zrobi to w tajemnicy. I to był błąd?
Chciałabym, żeby spróbował, zastanowił się, nie ze względu na dziecko, które
przez całe życie będzie miało ojca, jego kontakt bezgraniczny, i to od niego
zależy będzie jakość tej miłości, ale ze względu na nas.

Dochodzę do wniosku Kaba, że w najpiękniejszych chwilach trzeba i należy być
egoistą. Zadbać o intelekt, materialny byt i o to żeby na wypadek porzucenia
mieć inne drzwi ewakuacyjne. Tylko, że człowiek szczęśliwy nie chce i nie czuje
potrzeby szukać zabezpieczeń. Dzisiaj wiem, że należy być przygotowanym nawet
na cios od najbliższych. I powiedzenie, że mąż to obcy człowiek, a dziecko to
rodzina ma sens. Dziwne, trudne, może dojrzeję, żeby zrozumieć.
Pragnę kochać, chcę mieć kogoś z kim mogłabym wypić kawę z moim ulubionym
mlekiem. Chciałabym kogoś przytulać, kto mnie kocha, zwyczajnie. Tylko, że
ten „ktoś” jest moim mężem. Teraz jakość miłości i pragnienia zmieniają się w
rozsądek. Nie wiem czy zdobędę się na układanie życia z kimkolwiek. Nawet
usłyszałam stwierdzenie, że kobiety które „sprowadzają gachów do domu są mniej
warte od tych samotnie wychowujących dzieci. Czyli nie mam prawa do szczęścia
Kaba?
Zabolało mnie to, ale chyba tez ma to sens. Trudno mi uwierzyć, że mężczyzna
kochający mnie pokocha tez moje dziecko, które ma ojca z którym się widuje.
Nierealne. Nawet nie chcę rozmyślać o tym w tych kategoriach. Daję sobie wycisk
fizyczny, żeby nie myśleć. Niedługo do pracy, boje się. Zastanawiam się czy
pasuję do szuflady ludzi sukcesu. Nawet przyszło mi do głowy, że mam wypisane
na twarzy : że jestem przegrana.

Piję kawunię swoją ulubioną, za 20 minut wychodzę na piękny, mory śnieg, będę
patrzeć na radość mojej córeczki, i nawet nie pomyślę czy chcę czegokolwiek od
życia dziś. Nawet nie pomyślę, że ktokolwiek inny niż małżonek może popatrzeć
na mnie „ tym zaciekawionym wzrokiem” . Pomyślę o tym jutro, te słowa ktoś,
kiedyś napisał. Jak słońce zagląda na mój taras to lekko mogę tak napisać.
Dziękuje Kaba za współ odczuwanie, to jest potrzebne, nie wiedziałam, że tak
bardzo.
Katarzyna.

[kaba.a]

Piszac to wszystko wyżej, myslałam o tym, jak byłobyby dobrze, przewidziec taki
moment i pierwszej zrobic ruch. Wiem, że wtedy nie bolałoby tak bardzo.
Ochroniona zostałaby nasza miłośc własna.
Wiem, że to nie takie proste. Wiem, tez, ze nie ma jednej recepty. I wiem tez,
ze bycie z kims przez lata zwiazane jest nie tylko z emocjami, ale równiez ze
strona materialną, o której często zapominamy.
Po kilku wspólnie spedzonych latach, okazuje sie, że nazbierało sie tyle
rzeczy, które nas łaczą, że bez niego, to wszystko nie bedzie miało sensu. Znam
juz to wszystko bardzo dobrze.
Sama musisz wiedzieć, czy sa szanse i czy chcesz ratowac ten zwiazek. Jeśli tak-
nie wahaj sie. Walcz o niego i o Wasze życie.
Nie mów teraz, że nie zdecydujesz sie nigdy na żaden zwiazek. Jestes taka
mloda.Całe zycie przed Tobą. Jeśli sie nie uda z mężem, czas uleczy rany-
pewnie nie była to ta połówka.
Nie rozumiem tylko dlaczego kobiety samotnie wychowujace dzieci są mało warte?
Myslę, że sa tyle samo, a może nawet wiecej warte od tych, które nie wychowują
samotnie. Miały odwagę zmierzyc sie całym światem, który zapewne był przeciwko
nim, ale przede wszystkim miały odwage zmierzyc się z samą sobą.
Masz Kasiu prawo do szczęścia, oczywiście. I nie przejmuj sie tak bardzo tym,
co usłyszysz. Słuchaj głosu własnego serca. On jest najważniejszy.
I nie odkładaj myslenia do jutra. Tak mówiła Scarlet z < Przeminęło z wiatrem>.
Nie wyszło jej to na zdrowie.
Pozdrawiam

[morgana_le_fay]

kaba.a napisała:
wiem, że on mnie kocha, a nasze rozstanie nie miało nic wspólnego z barkiem
> miłości do mnie. Ale sam fakt. On mówi musimy sie rozstać. To straszne.
>

Przepraszam.
Może jestem prosta i gróboskórna, ale nie przychodzi mi do głowy powód, który
tłumaczyłby powyższy paradoks. Kocha to kocha, nikt mu/jej nie obiecywał, że
będzie łatwo. Pomimo niepowtarzalności sytuacji, pomimo wszelkich komplikacji
i okoliczności miłość jest wartością stałą. Lubić można kogoś bardziej, mniej,
lub troszeczkę. Kocha się bezwarunkowo. Albo się nie kocha, tylko lubi, ceni,
podziwia, darzy szacunkiem lub do kogoś przywiązuje. Można się jeszcze
zakochać, zadurzyć, flirtować. Można wejść w związek, układ. Ale to wszystko
razem, nie jest jeszcze miłością. Można kochać człowieka nieskazitelnego, albo
drania, to inna sprawa. W imię tej miłości można cierpieć i nie umieć się
wyzwolić. Może to być toksyczna miłość, ale to nadal miłość. Mogę być
porzucona, odrzucona, mogę stracić wszelką nadzieję ale nadal kochać. Miłość
do kogoś może mnie zniszczyć. Co innego jednak, kiedy to ja czyjąś miłość
świadomie odrzucam. Wtedy, żeby skały płakały, oznacza to, że ja po prostu
nie kocham. Nie rozumiem, jak można kogoś porzucić z miłości. No nie roumiem.
MorgleF

[kaba.a]

No więc własnie nie mozna. Nadal jestesmy razem.
Ale to sie zdarzyło! życie niestety pelne jest paradoksów, a sytuacje zyciowe
bywaja niekiedy niezwykle skomplikowane. I tak jest w moim wypadku. Stąd moja
obecnośc własnie tu. To wszystko mnie przerosło i przestałam sobie radzić z
życiem.
Oto cała filozofia.

[morgana_le_fay]

Kabo.o,
Cieszę się, że jesteście razem. Jeśli mogę jednak nieśmiało wtrącić, to myślę,
że tak na prawdę życie nie dostarcza wcale tak wielu paradoksów, jak nam się
wydaje. Jedyne paradoksy stwarzamy my sami kierując się powodami, które życie
wcześniej, czy później zweryfikuje. Twoja historia jest według mnie właśnie
tego przykładem. Zresztą to forum jak słusznie zauważyłaś jest właśnie po to
by szukać i znajdować rozwiązania.
Tak sobie myślę, że nie byłoby depresji, gdyby człowiek nie doszukiwał się
komplikacji, tam gdzie życie jest skonstruowane prosto, a jednocześnie przyjął
do wiadomości możliwość pokojowego współistnienia przeciwieństw. Tylko na to
jeszcze nie ma tabletki.
Zyczę powodzenia. Pozdrawiam.

[kaba.a]

Może masz rację. Niewykluczone, iz sama stwarzam paradoksy we własnym życiu.
Ale żeby nie komplikować sobie życia, samemu trzeba byc mało skomplikowanym, a
takich na tym forum pewnie nie ma. Kiedys, dawno temu pisałam tutaj o tym, że z
moich obserwacji wynika, iż depresja dopada w wiekszości ludzi wrażliwych ponad
przecietność. Cos w tym chyba jest. Ludzie o bogatym wnetrzu, z natury rzeczy,
nie moga mieć prostego życia.
Pozdrawiam serdecznie

[abdon]

morgana_le_fay napisała:
> Tak sobie myślę, że nie byłoby depresji, gdyby człowiek nie doszukiwał się
> komplikacji, tam gdzie życie jest skonstruowane prosto, a jednocześnie
przyjął
> do wiadomości możliwość pokojowego współistnienia przeciwieństw


Ci od pokojowego współistnienia przeciwieństw są teraz postmodernistami.

abdon

[morgana_le_fay]

Nad wątkiem od początku unosi się dziwne widmo agresjii. Ponieważ
prawdopodobnie jest w tym jakiś moj udział pragnę zapewnić wszystkich, że nie
było to moim zamiarem i grzecznie się pożegnać.
Morgana.

[rollex]

morgana_le_fay napisała:

> i grzecznie się pożegnać.
> Morgana.

a dlaczego pożegnać?

[abdon]

> morgana_le_fay napisała:
Nad wątkiem od początku unosi się dziwne widmo agresjii

Morgano! Jeszcze raz przeczytałem uważnie cały wątek. Nie spostrzegłem tej
agresji. Może pomyliłaś wątki? Zostań z nami!

abdon

[kaba.a]

Spróbuje reanimować, nie reaktywować.
Kasiu! Napisz coś.
pozdr

[rollex]

kaba.a napisała:

> Spróbuje reanimować, nie reaktywować.
> Kasiu! Napisz coś.
> pozdr
No właśnie , napisz coś Kasiu
P.S. Cieszę się, że jesteś kaba.a :)

[kasiajulia]

Witam Kochani.
Dzisiejszy dzień piękny, słoneczny. Taki był w rzeczywistości i Julia łaskawa.
Spokojna dziś jestem, cieszę się że odważyłam się napisać w wątku Adama.
Niedzielę miałam interesuującą Kaba.
Napiszę nocą, bo Julia właśnie płacze.
Buziaki.
Kasia.

[kasiajulia]

Nie mogłam spać do 3.30, potem około 5.00 taki wredny niepokój.
Takie oczekiwanie na coś dobrego, gest, a jak się tego nie dostaje to zmęczenie
piętrzy się tak ogromnie, że czuć to w stawach, wszystkich. Czasem wydaje mi
się że już dłużej nie dam rady. Nie dam w tym trwaniu, w wierze i zdechnę
gdzieś przy krawężniku. Przepraszam za wulgaryzm. Zmęczona jestem, a miałam nie
biadolić.

W niedzielę odwiedził mnie mój przyjaciel z lat odległych, z trzema synami.
Gromadka miła, oczekiwałam na nich dwa lata, nie lubię zawracać nikomu życia
swoim. Popatrzyłam na nich z radością. Dzieciaki malutkie, wszystkie, łącznie z
moją Juliett, zawstydzone. Piotr był sam, żona na studiach, a on opiekuje się
dziećmi dwa dni w tygodniu. I gdybym nie widziała jak sobie cudnie radzi to
stwierdzenie, że jest to trudne obśmiałabym serdecznie.
Wieczorem uznałam, że dzień fascynujący, ponieważ patrząc na nich uwierzyłam
znowu w cuda. Może nie jestem nikim szczególnym, może mnie już nic dobrego nie
spotka, ale spotkanie z blaskami takimi podtrzymuje jeszcze na powierzchni
tafli wody, oddycham.
Piotr jest, był kumplem najpierw męża, z przedszkola, ze szkoły. To właśnie on
nas sobie przedstawił 14 lat temu. I to on teraz prawie jedyny wierzy, że
będzie dobrze. Opieram się teraz na obcym oddechu, żeby jakoś przetrwać.
Julia wszystko wyczuwa, rozumie, tuli się i zadaje przedziwne pytania, a ja
zastanawiam się czy dzieci są takie wrażliwe...

Ściskam Kochani.
Euforia mi dziś minęła.
Katarzyna.

[abdon]

kasiajulia napisała

Jak Ty fajnie piszesz! Napisz coś znowu.

abdon

[kasiajulia]

Abdonie podobało Ci się?:) Cieszę się. Napiszę, jak Julia będzie łaskawa...
Kasia.

[rollex]

kasiajulia napisała:

> Abdonie podobało Ci się?:) Cieszę się. Napiszę, jak Julia będzie łaskawa...
> Kasia.

myślę, że nie tylko abadon jest zachwycony :) - pozdrawiam wszystkich

[awanturka]

Mnie też sie podobało!

[kaba.a]

I mie taż, kasiu. Baaaaaaaardzo.

[kaba.a]

Ależ literówek wmoim poscie. Fuj!
Jeszcze raz, starannie: I mnie też, Kasiu!. Baaaaaaaardzo.
Kaba

Kaba

[kasiajulia]

Cześć Kaba.
Miałam trudną nockę, Julia płakała, prosiła: "nie odchodź mamusiu" padam po
takich textach. Następna noc dla mnie jak dzień z pochmurnym niebem. Za dużo
czasu mam na to gdybanie, przy okazji pomniejszania własnej wartości.
Napisz co u Ciebie.
U mnie dom pachnie kawą i kakao Juliett. Jakieś kosmiczne bajki w TV, dziś
odpuszczam sobie ambitne plany, dzień niech sam sobie płynie. Tylko z moim
nikłym udziałem, może spacer, bo jeść podać trzeba.

Zazdroszczę więzi i oparcia w Adamie i Jacku. Ten ostatni to wyjątkowy
człowiek, zgoda.
To forum, podobnie jak samodzielna, dla mnie posiada jakąś spójność.
Wspieranie, wyciąganie kogoś za uszy, sprawdzanie tętna przez wpisy na forum.
Aż chce się żyć, choć czasem tylko po to by móc zajrzeć na forum. Czasem mnie
tylko to trzyma w realiach.
Nowa praca mi nie wypaliła, a do mojego starego miejsca nie mam ochoty wracać.
Wszyscy znają moją rodzinę i współuczestniczyli w jej wzrastaniu. W mig
spostrzegą, ze jest coś nie tak jak winno być. Strach mnie paraliżuje.
Pozdrawiam.
Kasia.

[kaba.a]

Kasiu! Hej!
kasiajulia napisała:


> przy okazji pomniejszania własnej wartości.
O czy piszesz, dziewczyno? Jakie pomniejszanie własnej wartości? Zapomnij!
Jesteś wartościową osobą, a to co Ci sie przydarzyło, to nie powód do takiego
myslenia o sobie. Skąd wiesz, że to z Tobą jest cos nie tak.Głowa do góry.
Ludziom patrz prosto w oczy. Przecież nie zrobiłaś niczego złego.
Widzę, a raczej czuje, że bardzo kochasz swoją Julke. Ona wyczuwa Twoje
nastroje. Dzieci są bardzo wrażliwe, dlatego ze wzgledu na nią myśl pozytywnie.
> > Zazdroszczę więzi i oparcia w Adamie i Jacku. Ten ostatni to
> wyjątkowy człowiek, zgoda.
Nie musisz zazdrościć. Naprawdę. Ty również masz w nich oparcie, a dodatkowo
jeszcze we mnie. Jesteś wygrana. Myslę, że rollex to potwierdzi. Licze na
niego.To forum to jedna, wielka , wirtualna rodzina, dlatego takla dobra( bo
wirtualna) Możesz oczywiscie powiedziec, że dziękujesz za takie oparcie, po tym
co napisałam wcześniej. Cóż, taka już jestem Nigdy nie ściemniam, mówie to co
myslę,szczególnie przyjaciolom. Albo nie mówię nic.

> Nowa praca mi nie wypaliła, a do mojego starego miejsca nie mam ochoty
wracać.
> Wszyscy znają moją rodzinę i współuczestniczyli w jej wzrastaniu. W mig
> spostrzegą, ze jest coś nie tak jak winno być. Strach mnie paraliżuje.
Po przeczytaniu tego tekstu po raz pierwszy, żachnęłam sie na Ciebie. Po
przemysleniu, stwierdziąłm, że pewnie moja pierwsza myśl byłaby taka
sama.Dlaczego, to co się stało miałoby byc powodem zrezygnowania ze starej
pracy? Wczesniej,czy póżniej ludzi Ci dowiedzą sie o całej historii. Może
byłoby lepiej, żeby dowiedzieli sie od Ciebie. Zachowujesz sie jak oskarżona
przed sądem. A to nie prawda. Gdzie tu Twoja wina? Nie stałaś sie gorszą osobą
tylko dlatego, że nie ułożyło sie z mężem. Czego sie boisz? Staw temu czoła.
Powiedz sobie,że takie historie sie zdarzają i to bardzo często, a
zaściankowość miej w nosie.
Uwierz mi, że praca pozwoli Ci pderwać sie od tych problemów. Sama ostatnio
tego doswiadczam.Mój pracodawca zapewnia mi tyle atrakcji,że nie mam kiedy
użalac się nad sobą.
Wracam do domu padnieta, tak jak dzis. Ale nie żałuje, przez 8 godzin nie
miałam kiedy myślec o swoich problemach- inne rzeczy zaprzątały moją uwagą. Tym
bardziej, że siedział naprzeciwko mnie i ciągle komentował wypowiedzi
prowadzącego konferencję, zmuszając jednocześnie mój mózg do podwójnego
wysiłku. Oczekiwał bowiem mojej reakcji, a ja nie chciałam go zawieść.
Trzy ostatnie tygodnie były własnie takie. Zaczęłam podejrzewać, że robi to
celowo, aby wyrwać mnie z tego stanu.Stwierdził, że pozostawienie mnie w
spokoju nie pomaga. I jeśli tak było- to miał rację. Czujeę się teraz o wiele
lepiej, niż wtedy, gdy pozwalał mi markowac pracę.
Dlatego, jeśli postanowiłas wrócić do pracy, zrób to jak najszybciej. Nie
zapomnisz, ale odskoczysz od problemów. Bedzie to z korzyścią zarówno dla
Ciebie jaki i dla Julii.
Ależ sie rozpisałam, nie wiem, czy bedziesz miała ochote dojść do końca. Jeśli
czytasz to zdanie, to gratuluję wytrwałości. Jestes WIELKA.
> Pozdrawiam.
> Kasia.
Ja też

[kasiajulia]

Kaba To Ty Jesteś wielka. Przeczytałam każde słowo dwa razy. Czasem potrzeba
taka, żeby dotarło do mego mózgu. Czasem rzeczy oczywiste dla mnie bardzo
odległe. Szczere "dzięki" za te dobre słowa.
Julię kocham bardziej po tym jak chciałam skończyć ze sobą:)taka refleksja.
Pozytywna w tym wszystkim.
Kasia.

[kaba.a]

Dzień dobry Kasiu. Poranek ponury, ale jakże puszysty snieżek leci z nieba.
Byłam bardzo zaskoczona widząc ten puch. Dlaczego nie zauważałam tego wczesniej.
Życie jest piekne. Powtórzmy sobie dzis to kilka razy. Zgoda?

[abdon]

kaba.a napisała:
> Życie jest piekne. Powtórzmy sobie dzis to kilka razy. Zgoda?

I trzeba mieć nadzieję.

abdon

[concreto]

nadzieję???????

[kasiajulia]

Witam przed 10.00. O tym życiu powiedziałam soebie parę razy, a puch za oknę
rzeczywiście piękny.
Buziaki Kaba, dziękuję za nadzieje.
Kasia.

[rollex]

kasiajulia napisała:
dziękuję za nadzieje.
> Kasia.

zAzroszczę Wam - do usłyszenia może kiedyś

[kasiajulia]

Nie zazdrość tylko proszę o znak, że jest dobrze Rollexie. Nie chcę słyszeć, że
chesz być sam w takich chwilach...
Kasia.

[morgana_le_fay]

Kasiu, Kabo, zajrzyjcie kiedys przy chwili czasu na młodziutkie forum "Nie
pije, nie bije" (prywatne>dziecko), bardzo by to było ożywcze dla tegoż.

morgana co szybciej mówi niz mysli.

Kochani

[kasiajulia]

Za 4 miesiące miałabym 7 rocznicę ślubną. Ponad 14 lat znam mojego męża

[kasiajulia]

Jestem taka niezgraba, że komp robi mi psikusy. Chciałam się wyżalić, popłakać
forumowo. Dopadły mnie wspomnienia. Byliśmy piękni i wspaniali, młodzi już nie
wspomnę, bo to historia. Nie boję się wszystkiego, boję się kilku rzeczy.
Organizuję sobie powrót do pracy, a mam wrażenie że jestem już poza nawiasem
tolerancji społeczeństwa.
Takie wymykające się szczęście, spokój i harmonia rozczulają mnie bardzo. Dziś
spałam kilka godzin, już nie dwie, nie cztery. To nie jest sukces, a raczej
zmęczenie. Karałam się za porażki, za to że mąż nie może i nie chce być z nami.
Wpycham w siebie jedzenie, bo wizja leżącej mamy nie napawa optymizmem, bo co z
Julią? Rozlazłabym się bez niej.
Może brak kawy we krwi tak działa, a może troska o kogoś jeszcze.
Zajrzałam na forum, które wskazała Morgana, zaglądam na macochy, żeby się po
dołować, bo tam kobiety piszą o „używanych” facetach, wspaniali, bo rozumnie
itd Zaglądam do moich Samodzielnych, ale nie mogę pisać, bo tragedie
przerastają mnie, spokój zmącony potem długo trawię.
Julia układa klocki, terror klockowy trwa kilka dni. Codzienny rytuał, czas
biegnie, czas się zatrzymuje, a ja? Gdzie ja? Za długo mnie nikt nie przytula,
jakiś dotyk w umyśle, zamazany, konsumuje czas. Spojrzenia, ucieczki, cisza. Ta
nocna cisza już wpełzła w jasne dni.
Puste ręce. Po co komu fizyczność, w mechanizm zamienię się.
Kasia.

Kasiu.....

[morgana_le_fay]

....czuj się ode mnie pogłaskana po głowie. I uściśnięta.

morgana

[morgana_le_fay]

Dopiero teraz zauważyłam. Byłas tam. Dzięki. A'propos zatkania to myśle
sobie, że jak komuś brakuje grubej skóry, to zakłada pancerz. Poza tym nie
umiemy się NA SZCZĘŚCIE zmienić do tego stopnia, w jakim tego od nas niektórzy
oczekują.

Sciskam Cię raz jeszcze. Ucałuj Julię.

morgana

[kasiajulia]

Dziękuję Morgano, za pogłaskanie i całusy.
Kasia.

[rollex]

kaba.a napisała:

> > Ależ sie rozpisałam, nie wiem, czy bedziesz miała ochote dojść do końca.
Jeśli
> czytasz to zdanie, to gratuluję wytrwałości. Jestes WIELKA.
> > Pozdrawiam.
> > Kasia.
> Ja też

i ja się zapiszę może do klubu wielkich lub wytrwałych?

[kaba.a]

Patrząc na godzine, o której to piszesz, jestes przyjety.
Samozwańcza Szefowa Tego Klubu.
Nawet nie wiesz, jak sie cieszę , że jesteś.

[kaba.a]

Kasiu. Co u Ciebie?

[kaba.a]

Jesli mam sie do Ciebie dopukac na gg, musisz odptaszkowac opcje pokazuj tylko
znajomym, albo wpisac sobie mój numer : 8026077
Kaba

[rollex]

kaba.a napisała:

> Jesli mam sie do Ciebie dopukac na gg, musisz odptaszkowac opcje pokazuj
tylko
> znajomym, albo wpisac sobie mój numer : 8026077
> Kaba
Kaba ..widze postępy :) niech one są zaczątlkiem wulkanu energii i chęci

Kochani...

[kasiajulia]

Wczoraj miałam fatalny dzień. Właściwie ledwo siedzę na fotelu. Mam taki żal,
wzbierającą furię, potem znowu jakaś zaszłą rozpacz. Zastanawiam się ile
człowiek może wytrzymać. I ile może znieść w imię wspomnień, wiary w coś
dobrego. Troska moja nie może jakoś zmienić się w nienawiść, złość, może
łatwiej byłoby mi.
Wcale nie łatwo, zgorzkniałabym i byłabym nieznośna. Chciałabym żeby dziecko
patrzyło na szczęśliwą matkę, a to zależy ode mnie.
Przechodzą mi koło nosa moje najlepsze lata, kiedy wiem czego chcę, jak pragnę,
co uwielbiam. Nie mam ujścia na całą zawartość moich odmian miłości. I mam
wrażenie, że potem nie będę miała nic, że nie będę miała umiejętności
zwyczajnego zaufania, a trafność wyborów, nawet przyjaźni będzie spędzała sen z
powiek.
Co po mnie zostanie?
K.

[kaba.a]

To wszystko dzieki Wam, Rollexie. Dziękuję.

[kaba.a]

I jeszcze jedno" po prostu szybko sie uczę

[rollex]

kaba.a napisała:

> I jeszcze jedno" po prostu szybko sie uczę

jakie miłe i pełne wiary to Twoje "po prostu" kaba :) serdecznie pozdrawiam
wszystkich

[rollex]

100 lat Drogie Panie

[kasiajulia]

Dzuiękuję życzenia.
Jak będę miała 100 latek pewnikiem nie chciałbyś mnie oglądać. Napisz lepiej co
u Ciebie, jak się czujesz, czy o 1.12 bardzo było źle? I czy sprawdzałeś
skrzynkę. Ale pryvata się tu wyprawia. Buziaki.

Kaba jak reagujesz na święto 8 marca? Ja dostałam 3 tulipany od taty.... żółte.
Ściskam.
Kasia.

[kaba.a]

Wogóle nie reaguje.Podle sie dzis czuje ogólnie i to nie z powodu świeta.Wiesz,
nawet nie chce mi sie pisac. Łupy na chwile obecna: wisnie w likierze i gorzka
wedlowska. Przeciez znów mi wlezie w biodra.

[rollex]

wlaśnie skończyłem czytać coś naprawdę fajnego ..z uśmiechem kładę się spać -
dobranoc Wam

[kasiajulia]

Cieszę się, że było fajne i że przeczytałeś...:-).
K.

[rollex]

kasiajulia napisała:

> Cieszę się, że było fajne i że przeczytałeś...:-).
> K.
Właśnie z przykrością stwierdzam że "było"..coś nam wątek umiera śmiercią
naturalną ... szkoda- pozdrawiam , trzymajcie się wszyscy

[kasiajulia]

Jakie "było"? i Dlaczego umiera? Nostalgia Rollexie??
Buziaki siarczyste.
K.

[rollex]

Fajnie, że wyczuwam u Ciebie jakiś słoneczny, wiosenny nastrój. Na mnie
niestety wiosna działa bardziej przyziemnie- wrzodziska paskudne dwunastnicy
budzą sie jak niedzwiedzie z gawry i dają w sposób nieprzyjemny o sobie znać .
Pozdrawiam Cię Kasiu i tych wszystkich któtych tu ostatnio brakuje.

[kasiajulia]

Cześć Rollexie.
Fajnie, ze o mnie pamiętasz. Owszem, ostatnio mam lepsze dni...godziny. Nawet
udało się spać 6 godzin, co u mnie jest arcytrudne. Teraz dużo nie napiszę, bo
Juliett się domaga adoracji..miała spać o 20.00 dziś ma luzy.
Miałam dziś spotkanie z przyjaciółką, gadałyśmy parę godzin, restauracja na nas
zarobiła, ale to było potrzebne. Jej synek i moja córeczka z babciami, a my
mogłyśmy pomyśleć o sobie.
Trochę łez, jakieś myśli poplątane.
Może nocą napiszę, ale czekam też na pocztę, bo Ty też zajęty bardzo...
Buziaki siarczyste Rollex.

Kaba napisz parę słów na gg, myślę o Tobie.
Kasia.

Czy tylko w pracy klikacie?????

[kasiajulia]

Forum zamiera, w sobotę i niedzielę kidy najbardziej mi dowala samotność nie ma
Was Kochani.
Tęsknię.
Smutno mi.
Trudno zawracać gokuś głowę jak taktownie nie ma odpowiedzi...
Kasia.

[kaba.a]

przepraszam Kasiu. Zostawiłam Ci wiadomośc na gg
Mam baaaaaaaardzo trudne dni.
Nie chce mi sie nawet zalogowac

[kasiajulia]

Nie mam wiadomości Kaba. Tęskno trochę. Buziaki.
Kasia.

[rollex]

kasiajulia napisała:

> Nie mam wiadomości Kaba. Tęskno trochę. Buziaki.
> Kasia.
Mi za Wami tez dziewczyny, co u Was?

Znowu nie mogę spać.

[kasiajulia]

Powolne strugi deszczu płyną po tafli szyby, zachwycają się ciepłym powietrzem
wpadającym przez uchylone okno. Taka nowość w nocy bezsennej. Nie będę
krzyczeć, żeby Was Kochani nie budzić. Trochę spokoju, ciepła kawa.
Taki miarowy stukot, wybijający rytm oddechu, moze bicie serca czyjegoś, bez
imienia i nazwiska. Zamykam oczy, a obok linii rzęs rysuje się obraz dość
ciepły, otulający rozum, coś dobrego. Trochę wody w Morskim Oku,może wysłać
SOS... łańcuchy na szczytach górskich, znajome silne ramię..... szczeliny,
zapach jagody przed chwilą zerwanej, jej smak, wreszcie zmęczenie i miłość we
wrzosach.
Nie mogę przestać myśleć, wspominać, trudno zacząć od nowa, nie godzę się. Czy
mogę? Czy mam prawo? I czy znajdę spokój? Może być bez wrzosów.
Ściskam Kochani Wszystkich.
Katarzyna.

[bbenia]

a ja tobie towarzyszę

[kasiajulia]

Dziś znowu nie śpię, może Ty zasnęłaś i śnisz o czyms dobrym. Dobrze wiedzieć,
że ktos ma to co ja.

Ściskam Depresyjnych.
K.

[parafon]

Piękne masz wspomnienia... Ciepłe...
Szkoda, że nie potrafię napisać tego, co czuję. Kalectwo.
Moje wspomnienia bolą. Chociaż sa czasami piękne. Fale. Ciepły piasek. Słony
posmak wody. Włosy na wietrze. Śmiech w trzepocie żagli. Trzciny.
Dosyć.
Trzymaj się, Kasiu.
Adam

[kasiajulia]

parafon napisał:

> Piękne masz wspomnienia... Ciepłe...
> Szkoda, że nie potrafię napisać tego, co czuję. Kalectwo.
> Moje wspomnienia bolą. Chociaż sa czasami piękne. Fale. Ciepły piasek. Słony
> posmak wody. Włosy na wietrze. Śmiech w trzepocie żagli. Trzciny.
> Dosyć.
> Trzymaj się, Kasiu.
> Adam

Adamie Drogi.
Też masz dobre wspomnienia, i szumią one w Twojej głowie, dobrze, cieszę się.
Swoją odpowiedzią przypomniałeś mi moje wakacje, kolejne, w 1991, dawno.
Uwielbiam góry latem, moją pasją fotografia. Bardzo często w letnią noc wiatr
hulał wydając przy tym przedziwne dźwięki. Nie zapomnę jednej nocy. Gorący
dzień kończył się, chmurzyska zawisły tuż nad nami. Burza z piorunami była w
rozkwicie, kiedy wyszłam na balkon drewniany. Nie byłam sama. Moje włosy na
wietrze, czyjeś ręce. Piękny widok był przede mną. Co chwilkę rozjaśnione
szczyty gór pokazywały swoje piękno. Echo piorunów było przedziwne. Powietrze
pachniało życiem. Teraz przypomniałam sobie dlaczego deszcz wpływa na mnie
nostalgicznie, dlaczego lubię mokrą pogodę latem. Wtedy właśnie kochałam, byłam
kochana. I nie smutno mi teraz.
Drań-sen poszedł sobie na dobre, znowu.

Nie marudzę dziś.
Buziaki Kochani.
Czy ktoś jeszcze nie śpi o tej porze?
Kasia.

[desygnat]

kasiajulia napisała:

> Czy ktoś jeszcze nie śpi o tej porze?

Nigdy nie spie o tej porze i wtedy mysle o takich romantyczkach jak ty i jest
mi przez chwile lepiej tylko dlatego ze wiem ze istnieja (gdzies, daleko,
cholera wie gdzie, ale zawsze to lepsze niz nic). dzieki.
a pozniej przychodzi sucha rzeczywistosc i wszystko diabli bierze.
pzdrw

[kasiajulia]

Desygnat.
Dziękuję że mnie czytasz, miło wiedzieć, że ktoś jeszcze nie śpi i rozmyśla.
Jeszcze milej, że zastanawia się nad "romatyczką, która cholera wie gdzie
mieszka", akurat to jest do zlokalizowania. Nie jest to anaos, ale chetnie
porozmawiam, popiszę.
Pozdrowienia serdeczne.
Katarzyna.

Noc nieznośna.

[kasiajulia]

Pomyślałam, że policzę baranki, ale się nie da.

......Trawa wysoka na łące,sukienka niebieska, kamienie gorące, jaszczurki
zielone opalają się w słońcu. Trzymam w garści spory bukiet kwiatów, wietrzyk
swawoli, ciepło.Niebo bez chmury się jawi. Fotograf ujmuje rzecz na kliszy. To
nie taki zwyczajny człowiek, teraz duch tylko. Nieświadoma swego uroku,
wygięta kibić, odbieram tysiące zachwytów. To nie sen, to było.....

Dobrych snów kochani.
K.

Nienawidzę świąt

[parafon]

Deszcz leje. W głowie sieczka. Wczoraj zrobiliśmy sobie z kolegami "małe
jajeczko". Z racji, że robiłem za kierowcę obeszło się jajeczkiem. Przede mną 4
durne dni. Dni gapienia się w sufit, ogladania telewizji bez ogladania,
słuchania muzyki bez słyszenia. Za zimno, aby gdziekolwiek wyjechać. Chyba
sobie kupię psa.
POzdrawiam
Adam

[kasiajulia]

Również nie lubię świąt, z małym wyjątkiem, bo od niedawna. Będę u rodziców,
Julia potrzebuuje rodziny, reszta to milczenie. Uwielbiałam świętować, radość,
teraz nie.
Miałam brata, który był malutkim dzieckiem kiedy z powodu błędu lekarzy
odszedł. I to właśnie jest ta niegodziwość, która nia daje spokoju. Kierowca
pijany na drodze, dzieci umierające na raka, to nie do pogodzenia, cele wyższe,
niższe, małżeństwa drugie, kochanki, panienki, wizyty, macochy, ojczymowie,
porzucone dzieci w śmietnikach,matki nie mogące mieć swoich,ciężkie choroby
rodziców, zdrada, takie błoto ludzkich uczuć.
Chetnie podzielę się samotnością, niemocą, by lżej, by szybciej czas minął, bo
trudno myśleć, że samej w pokoju będzie czas płynął, że kiedyś z siwizną na
głowie (bo już siwa jestem pod kolorem), bez okrycia troski przyjdzie mi umrzeć.
Lubię deszcz, jesienny, letni, wychodzę z Julią na spacer z parasolkami
kolorowymi. Koło cmentarza będziemy szły, a czas mija, biegnie, liście zielenią
się. Trochę strach się przyplątało.
Ściskam Kochani.

Adamie kup psa i napisz jakiej muzyki słuchasz, a jak już będzie w domu nowy
domownik opisz co widzisz w jego oczach.

Morgana Kochana Jesteś.
Listy to dobra rzecz, czasem elektronika i komputery mają zalety, wyprzedzając
tradycje, nie pisząc na kartkach przyjemnie wiedzieć że nie jestem sama w tym
życiu i z tym osamotnieniem szczególnym.
Kabuniu ściskam serdecznie.
Rollexx zdrowiej, buziaki pościelowe, pod kontrolą oczywiście;-).

Kasia.

[fermina84]

Cześć, jak nie możesz spać, to ja Ci trochę snu mogę użyczyć - mam go aż nadto,
w nadmiarze, staje się nieznośny, bo przychodzi w najmniej oczekiwanych
momentach - np w bibliotece, albo na ulicy jak czekam aż się światło na pasach
zmieni na zielone (jak dobrze, że nie mam swojego samochodu, ale prawko już
zrobiłam...).
Czytałam wszystkie Twoje posty, mam trochę inną sytuację, ale też nie jest mi
lekko.

Trzymajcie się ciepło z Julką!
Pozdrawiam

Fermina

[parafon]

Z tym spaniem to też nie za dobrze. Jak chcę spać - to nie mogę. Jak nie chcę -
śpię. Ale często budzą mnie myśli. Jednakowe, jałowe i bez rozwiązań.
Oczywiście zasypiam, jak dzwoni budzik. Bo budzik jest symbolem następnego
szarego dnia.
Pozdrawiam
Adam

[fermina84]

dobry pies nie jest zły :]
ja mam 4 psy i rudego kota

pozdrawiam ciepło!
Fermina

Do Wszyskich ...

[kasiajulia]

Do wszystkich Forumowiczów.
Nie lubię już świąt, napawają mnie lękiem i głębokim smutkiem, a Wielkanocne
zawsze smutkiem, ze względu na charakter. Nic tylko zniknąć i „nie być”. W moim
przypadku nie da się. Mam dziecko, jestem odpowiedzialna, i chyba to mnie
utrzymuje na powierzchni.
Wszystkim dziękuję, że mogłam pisać, wywalać smutne życie tutaj, a Wy Kochani
odpisywaliście, nie tylko na forum.

Dziękuję.

Dziękuję, że nie jestem sama.

[parafon]

Kasiu.
Nie jesteś i nie będziesz sama. Jesteśmy z Tobą i tak samo podzielimy się
jajkiem.
Wszystkiego
Adam

[kasiajulia]

Dziękuję Ci Adamie. K