Co ja mam robić?

[hasika]

Zawsze bylam osoba bardzo lekliwa. Czasem ogarnial mnie nieuzasadniony
niepokoj, ale umialam sobie z tym odczuciem poradzic. Rok temu zaczely sie u
mnie silne stany lekowe. W domu wszystko w porzadku, wspanialy maz, ukochane
dzieciaczki, zadnych wiekszych problemow. To samopoczucie coraz bardziej
utrudnialo mi zycie. Caly czas przypominaly mi sie jakies straszliwe sceny
widziane w telewizji, czy uslyszane, panicznie balam sie nozy, balam sie
zostac sama z dziecmi, bo przez te okropne mysli obawialam sie utraty
samokontroli i tego, zebym im nie zrobila krzywdy (choc wiedzialam ze to
absurdalne). W koncu wpadlam w depresje. Lekarz rodzinny po kilku probach z
innymi lekami przepisal mi Anafranil. Wybralam sie takze do psychiatry. Pani
doktor stwierdzila nerwice, podtrzymala lek zapisany przez lekarza rodzinnego
i zalecila psychoterapie. Lek zaczal dzialac, poczulam sie znacznie lepiej,
choc nigdy nie pozbylam sie wewnetrznego niepokoju. Leki bralam przez 8
miesiecy, w miedzyczasie rozpoczelam psychoterapie (w przychodni - na
prywatnego psychologa mnie nie stac). Pani po 5 spotkaniach, w czasie ktorych
glownie ja monologowalam, stwierdzila, ze terapia jest zakonczona, na moja
delikatna uwage, ze ja wcale nie czuje sie jeszcze calkiem dobrze,odrzekla iz
owszem, mam podwyzszony poziom niepokoju, ale zebym nie oczekiwala cudow. To
bylo jakies trzy tygodnie temu. A od tygodnia znowu mam te silne stany
lekowe. Nie mam na nic sił, ciagle chce mi sie ryczec, bez przerwy mam w
glowie jakies przerazajace mnie mysli, znowu przypominaja mi sie wszelkie
widziane czy slyszane zbrodnie i inne straszne rzeczy. Boje sie, zebym ja sie
nie stala takim zlym czlowiekiem. Ja juz nie mam sil. Cala sie trzese, nie
moge jesc, wszystko robie z przymusu, nie potrafie sie cieszyc moja
wspaniala, wymarzona rodzina.
Co ja mam robic? Pomóżcie prosze. Pani doktor, prosze o fachowa porade.
Pozdrawiam wszystkich bardzo ciepło.
Edyta

[andzia225]

Od ponad 8 lat zmagam się z lękami różnego typu, z chęcią z Tobą pogadam na gg.
najważniejsze to się nie poddawać, a przynajmniej wytrwać, przeczekać
najtrudniejszy okres.
mój nr: 5235135
Pozdrawiam

[kkx]

Czy dalej bierzesz te same leki?
Powinnas skontaktowac sie z psychiatra, ktory zadecyduje, jakie leki i w jakich
dawkach brac. Mogly po prostu przestac dzialac.

[tomek2004]

Cześć Edyta,

Bardzo mnie dziwi, że psycholog prowadzący psychoterapię mówi ci, że tarapia
jest "zakończona". To jakieś nieporozumienie - przecież o "końcu terapii" tylko
ty możesz wiedzieć patrząc na to co dzieje się w twoim wnętrzu. Wydaje mi się,
że trafiłaś do mało kompetentnej osoby. Chyba warto abyś poszukała jeszcze
dobrego specjalisty, choć nie zapominaj że wśród psychoterapeutów, psychologów
i psychiatrów spotkasz także partaczy - niestety.
To jak opisujesz swój stan bardzo przypomina mi to co się działo ze mną kilka
lat temu. Dla mnie ratunkiem okazała się psychoterapia i bardzo polecam ci tą
drogę.
Moje doświadczenie jest takie, że nie ma takiego dna...takiego lęku, rozpaczy,
załamania z których nie można by się podnieść.

Trzymam za ciebie kciuki.
Tomek.

[reemon]

Edyto ,podpisuję się pod tym co napisał Ci Tomek
Po przeczytaniu Twojego postu zaczęłam przypominać sobie ilu lekarzy podczas
mojej choroby MUSIAŁAM zmienić ,to przykre ,ale twierdzę ,że wielu jest
psychiatrów ( i psychologów również ) delikatnie mówiąc -"z przypadku".
Zmień terapeutę ,napewno w końcu trafisz na kompetentnego .
Leków też jest wiele i można je przecież zmieniać .
Powodzenia.
r.

[hasika]

Dziekuje wam bardzo za cieple slowa. Wciaz sie jako tako trzymam, a sile do
tego daje mi moj kochany maz, dzieci i wiara w Boga. Tak bardzo chciałabym znow
umiec cieszyc sie zyciem, a wiem ze mam z czego sie cieszyc! Tylko czasem trace
nadzieje, ze poczuje sie lepiej, ale wciaz wierze, ze bedzie dobrze.
Łacze sie z netem przez modem, wiec niestety nie korzystam z gg. A jesli chodzi
o nowego psychologa, to tutaj jest problem, poniewaz nie bardzo mnie stac na
prywatne wizyty, tym bardziej ze mieszkam w nieduzym miescie i najblizsze
gabinety tudziez przychodnia sa w najblizszym (ok. 25 km.) wiekszym miescie. A
do tej pani psycholog, ktora zakonczyla terapie po prostu nie chce juz isc, bo
nie widze sensu. Mialam wrazenie, ze ona sama nie wiedziala co ze mna zrobic.
Czytałam niedawno, ze w leczeniu nerwic bardzo skuteczny jest trening autogenny
Schutza, ale nie mam pojecia na czym on polaga. Czy wiecie cos o tym i jak sie
tego nauczyc?
Pozdrawiam was cieplo.
Edyta

[tomek2004]

Niestety nie słyszalem o treningu autogennym.

Pozdrawiam.
Tomek

[hasika]

Tomku, a czy Ty brales jakies leki? Jesli tak to jakie. I ile trwala Twoja
terapia, no i jak sie teraz czujesz? Jesli chodzi o ten anafranil to na
depresje mi rzeczywiscie pomogl, gorzej z lękami, choc rzeczywiscie byly
wyciszone gdy przyjmowalam ten lek. Teraz od dwoch miesiecy nie biore zadnych
lekow.
Pozdrawiam.
Edyta

[tomek2004]

Cześć Edyta.

Psychiatra do którego trafiłem przepisywał mi przeróżne leki przeciwdepresyjne,
przeciwlękowe, które w większości odrzucałem już po pierwszej połkniętej dawce -
nie mogłem znieść tego że mnie "ogłupiają", "znieczulają", że zmieniają moją
świadomość. A świadomość(trzeźwość) była chyba ostatnią rzeczą jaką miałem
niewzruszoną w koszmarze tego co we mnie się działo dzień po dniu. Miałem
ogromnie dużo szczęścia, że psychiatra na którego trafiłem był równocześnie
dobrym psychoterapeutą. Jeśli pytasz o leki to jedyną rzeczą jaką brałem był
przeciwlękowy Lorafen. Starałem się go brać tylko w takiej dawce by nie oszaleć
od lęku który mnie ogarniał, ale też w takiej dawce by siebie nie "ogłupić"
nie "otępić". Lek odstawiłem po kilku miesiącach. Najwięcej, bezsprzecznie
zawdzięczam mojemu uczestnictwu w psychoterapii i ludziom tam spotkanym - dla
mnie okazała się to najlepsza droga. Jeśli pytasz jak się teraz czuję to
powiem, że już dawno zapomiałem o "lękach" i "dnie" po którym chodziłem. Teraz
staram się sprawić by poczuć się bardziej szczęśliwym, zadowolonym z życia.

Pozdrawiam.
Tomek.

[awanturka]

Stosuję trening autogenny od lat. U mnie daje pozytywne skutki tylko wtedy gdy napięcie i lęk nie sa zbyt nasilone. Jest to jakaś metoda, która można stosowac aby nie dopuścic do kumulowania sie napiecia. Czasem bywa skuteczna, ale nie można po niej spodziewac się cudów.

Nie wiem jak Ci o niej napisac. Trzeba by pisac bardzo dużo. Wiem, że kiedyś były w sprzedaży kasety magnetofonowe z głosem terapeuty podajacego sugestie jakie stosuje sie przy takim treningu. Sama z takiej kasety korzystałam, teraz jej nie potrzebuję i niestety gdzieś mi się zawieruszyła.

Technikę treningu autogennego zna każdy psycholog (ta metoda odprężenia i relaksu jest uważana za najbardziej podstawowa)i kazdy psycholog powinien Cię tego nauczyc.

[aneta10ta]

Jest na ten temat sopro książek, ale sam trenning wymaga anielskiej
cierpliwości.
Ja na ten przyklad jej nie mam, ale też nie znajduję się w szczególnie złym
stanie. W razie czego wiem, gdzie szukać czułego i delikatnego oparcia
doświadczonego specjalisty.
Pozdrawiam
Aneta

[abdon]

hasika napisałaL
ekarz rodzinny po kilku probach z > innymi lekami przepisal mi Anafranil.

O ile wiem anafranil nie jest dobry na lęk. Już raczej w przypadku depresji
amitryptylina, wzgl. jeśli to nie jest depresja - xanax. Ale uwaga! Nie jestem
lekarzem.

abdon

[reemon]

Anafranil ,o ile sobie przypominam stosuje się przede wszystkim w
natręctwach ,a w depresji wtedy ,gdy inne leki nie skutkują
Przy lęku ???
Dziwne ,bo przecież anafranil "odhamowywuje"...
r.

[abdon]

reemon napisała
> Dziwne ,bo przecież anafranil "odhamowywuje

No właśnie. Ale tak jest z lekarzami pierwszego kontaktu. Przecież oni
kompletnie nie znają się na naszych sprawach.

abdon

[reemon]

abdon napisał:

> reemon napisała
> > Dziwne ,bo przecież anafranil "odhamowywuje
>
> No właśnie. Ale tak jest z lekarzami pierwszego kontaktu. Przecież oni
> kompletnie nie znają się na naszych sprawach.
>
> abdon


Chrzanić lekarzy !!!!!
Zaczynamy leczyc się sami ,he, he, he, :-)))

[aneta10ta]

reemon napisała:

> Chrzanić lekarzy !!!!!
> Zaczynamy leczyc się sami ,he, he, he, :-)))

Nie damy rady. Proponuję: dokształćmy lekarzy.
Ana

[reemon]

Oj ,chyba czas się wylogować , już się włącza mój wątpliwy humorek...
Wybaczcie , to pewnie te leki
he, he, he,
r.

[aneta10ta]

reemon napisała:

> Oj ,chyba czas się wylogować , już się włącza mój wątpliwy humorek...
> Wybaczcie , to pewnie te leki
> he, he, he,
> r.
Twoj wątpliwy humorek nazwałabym raczej zdrowym rozsądkiem. Byle Cię tylko nie
zatruli i z myślącego człowieka nie przerobili na zombi.
Pozdrawiam
Aneta

[iwona.grobel]

Witam Panią.
Pisze Pani, że brała lek przez 8 m-cy. Czy nadal go Pani przyjmuje i w jakiej
dawce? Kilka osób krytykowało wybór Anafranilu (klomipramina). Zbyt mało wiemy
o Pani przypadku, żeby tak wyrokować. Anafranil bywa z dobrym efektem podawany
nie tylko w depresji (akurat z powodu wyraźnego działania serotoninergicznego
ma działanie przeciwlękowe). Trochę dziwi mnie zakończenie psychoterapii po 5
spotkaniach - ale też nie wiemy wszystkiego. Czasem takie krótkie terapie
bywają stosowane w przypadku interwencji kryzysowych itp.
Najlepiej by było, gdyby udała się Pani do lekarza psychiatry. On zdecyduje o
tym, czy psychoterapia jest wskazana (wydaje się, że tak), a jeśli tak to jaka.
Powinien też polecic odpowiedniego terapeutę. Zdecyduje też o konieczności
przyjmowania leków - być może zaleci inny preparat. W przypadku zaburzeń
lękowych farmakoterapia jest zwykle długa.
Pozdrawiam

[aneta10ta]

iwona.grobel napisała:

> W przypadku zaburzeń
> lękowych farmakoterapia jest zwykle długa.

Psychoterapia krótsza, a nade wszystko skuteczniejsza.
Uwaga! mogą być skutki uboczne zależne od właściwości osoby psychoterapeuty.
Pozdrawiam
Aneta

[aneta10ta]

Koniecznie znajdź innego psychoterapeutę, który swoją pracę będzie traktował
poważnie, a nie odwalał przepisowe godziny.
Wierz mi, bywają tacy.
Pozdrawiam
Aneta

[madzia232]

Witam hasiko !!!
Zaczne dosyć nietypowo ale ciesze sie ze natknelam sie na Twoj list:)))Ciesze
sie gdyz jestes pierwsza osoba z identycznymi problemami jaka tu spotkalam (
moze jest ich wiecej?? ).
Moja choroba zaczela sie 4 lata temu i od tego czasu biore leki a dokladniej
Seroxat. Musze powiedziec ze jest o niebo lepiej ale nie jest idealnie :((( o
tyle jest lepiej ze bywaja okresy bez leku dluzsze niz z lekiem.Bywa tak ze i
pol roku jest ok a wystarczy jeden stres i d..a.U mnie objawy sa identyczne jak
Twoje tzn. lek przed ostrymi przedmiotami, lek ze kogos skrzywdze,lek po
obejrzeniu jakiegos programu o morderstwach itd....jest to straszne gdyz z
natury jestem osoba ktora nie nalezy do agresywnych tylko wrecz przeciwnie
oddalabym serce kazdemu i moze dlatego dla mnie ten lek jest czyms okropnym i
ogromnym cierpieniem( placz, smutek itd..). Pocieszajace jest to ze wiem o tym
iz mam takie problemy i wiem ze potrafia mi przejsc.Jest ogromna roznica
pomiedzy tym co bylo 4 lata temu a tym co jest teraz.A jak daje sobie rade ???
unikam glupich programow, staram sie tlumaczyc sobie ze to minie i bedzie ok,
modle sie no i odwiedzam czasami mojego zaprzyjaznionego psychiatre.Chodzilam
do terapeuty ale zle mnie zdiagnozowal bo stwierdzil u mnie nerwice ( to bylo
zanim zaczelam brac leki )pozniej tez byl jeszcze jeden ale po paru wizytach
poczulam sie znacznie lepiej i stwierdzilam ze to juz mi wystarczy ( i tu
popelnilam chyba blad :)) ) Najgorzej radze sobie z poczuciem winy po takich
lekach (ze je mam) i z myslami ze chyba jestem chora i skoncze jako zly
czlowiek.Pisze strasznie haotycznie ale mam nadzieje ze cos zrozumialas :)))
Podobnie jak ty boje sie byc sama z dzieckiem i jest to straszne bo bardzo je
kocham i jest cudenkiem ktore ubustwiam. Mam nadzieje ze jakos damy sobie rade
i kiedys bedziemy sie z tego smiac. Trzymam kciuki za Ciebie
Pozdrawiam Madzia