psychoterapia

[iza.74]

byłam u wielu psychologów z róznymi problemami, z niektórymi spotkałam się
raz, z innymi kilka razy, z jednym przez pieć lat po 2, 3 razy w tygodniu.
Nigdy jednak nie nazywało sie to psychoterapią i tak na dobrą sprawę nie
rozumiem, jak ona w praktyce wygląda. Sorry, może to głupie pytanie,
możecie mnie obśmiać i odesłać do wyszukiwarki. Pytam Was, bo wiem, że
znacie to z własnego doświadczenia, a ja chyba nigdy tego "cudownego leku"
nie doswiadczyłam.

[dala.tata]

psycholog to nie psychoterapeuta i na odwrot. w praktyce wyglada to roznie.
zaleznie od tego czego chcesz, do jakiego psychoterapeuty trafisz, pracujacego w
jakim systemie itd itd.

[ilquad]

Psychoterapia, jakiej doświadczyłem, polegała na warsztatach, na
których grupowo rozwiązywaliśmy problemy i uczyliśmy się pewnych
zachowań. Było dużo zadań domowych typu prowadzenie dziennika
pozytywnych myśli, organizacja czasu, relaksacja.

[dala.tata]

brzmi jak CBT

[ilquad]

No, to było CBT.

[mskaiq]

Psycholog aby zostac psychoterapeuta potrzebuje w Polsce jeszcze
czterech lat studiow i z tego co widzialem jest zupelnie nie
przygotowany do prowadzenie psychoterapii.
Na studiach psychologicznych nie jest uczona psychoterapia.
Jesli chodzi o sama terapie to najczesciej spotkasz sie z terapia
psychoanaltyczna i behawioralno poznawcza.
Terapia psychoanaltyczna bardziej kierowana jest do ludzi z
osobowoscia neuretyczna, psychotyczna i borderline. Zwykle terapia
jest dlugoterminowa ale problemy sa trudne, nie da sie ich rozwiazac
na kilku spotkaniach.
Terapia behawioralna moze byc kierowana do osob u ktorych istnieje
spojne i obserwujace ego tzn ludzi z osobowoscia neuretyczna i tych
ktorzy sa okreslani jak zdrowi.
Ci zdrowi moga miec na przyklad depresje, leki i inne problemy
psychiczne wynikajace z roznych problemow zyciowych.
Serdeczne pozdrowienia.






Tera

[onemama]

Dlatego ja unikam i boję się psychologów, psychoterapeutów. Nie pomogli kiedyś,
nie pomogą teraz... Wolę magiczne tabletki... A terapię behawioralną już sama
sobie kiedyś zrobiłam - przecież wiem jaka jestem i dlaczego...

[mskaiq]

Moze wobec tego napiszesz na czym polegala Twoja psychoterapia
behawioralna ktora sobie kiedys zrobilas ?
Serdeczne pozdrowienia.

[onemama]

Nie, bo to po pierwsze po winno być w cudzysłowie "behawioralna", po drugie to
zbyt osobiste. Pokrótce tylko dodam wiem skąd jestem taka jestem, nauczyłam się
mimo wszystko żyć w śród ludzi, bo przecież nie da się w dorosłym życiu nawet
nie wyjść do sklepu - prawda?

[dul-cynea]

Terapia wygląda tak: siedzisz naprzeciwko terapeuty i mówisz. Terapeuta słucha
uważnie, ale jest zdystansowany i obojętny.
Jak przyjdziesz, terapeuta milczy i czeka, aż zaczniesz mówić. Jak nie wiesz, co
powiedzieć, to Ci nie pomoże i może się zdarzyć, że przemilczysz całą sesję. Jak
mówisz, terapeuta zadaje pytania w rodzaju: a jak się Pani wtedy czuła? a
dlaczego Pani tak uważa? Odzywa się w sumie rzadko.
Zdecydowanie mi to nie pomogło. Nie mogę sobie wyobrazić, że w ten sposób można
zwalczyć depresję.

[lucyna_n]

to zależy od rodzaju terapii, to co opisujesz to chyba jakaś psychoanaliza,
niespecjalnie obecnie polecana w silnych zaburzeniach.

[canoine]

No moja się jednak troszkę różni.

[mskaiq]

W doroslym zyciu mozna miec wielu przyjaciol, podrozowac, miec prace
ktora sprawia satysfakcje i wiele innych atrakcji. Aby to osiagnac
trzeba wiedziec jak radzic sobie ze soba, strachem, lekiem, jak
pozbywac sie tego co ogranicza, co ma wplyw na relacje ze soba czy
innymi ludzmi.
Serdeczne pozdrowienia.

[onemama]

Nie bardzo można jak się ludzi boi i nie lubi, ale można tylko po prostu żyć.

[iza.74]

mskaiq napisał:

> trzeba wiedziec jak radzic sobie ze soba, strachem, lekiem, jak
> pozbywac sie tego co ogranicza, co ma wplyw na relacje ze soba czy
> innymi ludzmi.

Czy Twoim zdaniem mozna to osiagnać samodzielną pracą czy też konieczny
jest "przewodnik" czy też "nauczyciel" czyli np psychoterapeuta? Dużo
piszesz o tym jak pracowałes nad soba i jak wiele udało Ci sie osiągnąć.
Jestem na forum od niedawna i nie doczytałam czy zrobiłeś to sam.

[lucyna_n]

sam się za wlosy z błota wyciągnął, taki z niego hero, a bodaj to z jednej choroby?
zapytaj Maska co mu nie było to prędzej Ci odpowie niż z czego się ponoć sam
uleczył.

[iza.74]

a czy jest tu ktoś, komu udało sie samodzielnie "wyjść na prostą"? To
znaczy, dowiedział się i zrozumiał, co mu jest ( tu pewnie konieczna była
diagnoza psychiatryczna), zrozumiał dlaczego tak jest (przeszłość/cięzkie
przeżycia/geny etc) i wiedział (bo sam wymyślił albo doczytał) co z tym
zrobić, potem zrobił plan działania, wykonał i teraz trzyma się "w kupie"
a jak mu coś nie wychodzi to nie panikuje tylko sam sobie jakos radzi w
trudnych chwilach. Cos w tym rodzaju... No bo ja chyba jestem na etapie
kiedy jestem zdiagnozowana + wiem skąd się to wzieło + zaczynam wiedzieć
jak sobie radzić, ale jakoś tak po omacku, metoda prób i błędów,
chaotycznie.

[annarchia]

iza.74 napisała:

> No bo ja chyba jestem na etapie
> kiedy jestem zdiagnozowana + wiem skąd się to wzieło + zaczynam wiedzieć
> jak sobie radzić, ale jakoś tak po omacku, metoda prób i błędów,
> chaotycznie.

To co ty robiłaś przez te PIĘĆ LAT 2-3 razy w tygodniu? Na czym ta
psychoanaliza/terapia polegała? Przez tyle lat nie badałaś na sesjach tego,
"skąd to się wzięło"?

[lucyna_n]

terapeuta syna może kształcił, albo dom budował i kasa mu była regularnie
potrzebna? Różne są powody.

[annarchia]

lucyna_n napisała:

> terapeuta syna może kształcił, albo dom budował i kasa mu była regularnie
> potrzebna? Różne są powody.

O czymś przez 5 lat 3 razy w tygodniu musiała rozmawiać, opowiadać, mówić.
Pytanie: o czym?

[lucyna_n]

o sobie?

[mskaiq]

lucyna_n napisała:
> terapeuta syna może kształcił, albo dom budował i kasa mu była
> regularnie potrzebna? Różne są powody.
Ten sposob myslenia, to falszywe poglady ktore przynosza wiele
szkody i sa kwintesencja depresji.
Podejrzliwosc to regresja w stany psychotyczne.
Serdeczne pozdrowienia.

[lucyna_n]

hyhy:) ty mściwusku jeden

[mskaiq]

To jeszcze jeden Twoj problem. Ty projektujesz Swoje uczucia na inna
osobe, bo Twoj swiat wlasnie tak wyglada. To bardzo powszechny
mechanizm obronny. Aby nie przezywac samemu wlasnych negatywnych
emocji bo one bola przypisuje sie innym.
Wedlug psychoanalizy takie problemy jak depresja zaleza od stylu
obronnego przyjetego przez czlowieka. Aby pomoc w depresji trzeba
uswiadomic osobie jej mechanizmy obronne. Zmiana ich oznacza
pozbycie sie depresji.
U mnie nie ma zemsty, zrozumialem to dawno ze msciwosc jest
przeciwko mnie. Aby pozbyc sie depresji pozbylem sie dawno takich
emocji.
Serdeczne pozdrowienia.

[annarchia]

mskaiq napisał:

> Serdeczne pozdrowienia.

Mask, te "Serdeczne pozdrowienia", które są już kultową częścią Twoich postów,
to Ty za każdym razem sam wpisujesz czy to jakoś automatycznie się generuje?

[mskaiq]

To juz kiedys bylo dyskutowane na szczurze, werdykt byl ze chyba
jednak nie automatycznie bo ludzie odnalezli wiele bledow a nawet
posty bez serdecznych pozdrowien.
Serdeczne pozdrowienia.

[ichnia]

Hehe
Były posty bez pozdrowień?? Niemożliwe;;;

[lucyna_n]

czasem były z podwójnym pozdrowieniem ale bez? nie pamiętam.

[ichnia]

lucyna_n napisała:

> czasem były z podwójnym pozdrowieniem ale bez? nie pamiętam.
No właśnie. Ja też nie odnotowałam takiego faktu. Może ktoś znajdzie i ukaże
światłu dziennemu taki ewenement...

[annarchia]

mskaiq napisał:

> To juz kiedys bylo dyskutowane na szczurze, werdykt byl ze chyba
> jednak nie automatycznie bo ludzie odnalezli wiele bledow a nawet
> posty bez serdecznych pozdrowien.

Były posty bez "Serdecznych pozdrowień"??? :O

[mskaiq]

iza.74 napisała:
>No bo ja chyba jestem na etapie kiedy jestem zdiagnozowana + wiem
>skąd się to wzieło + zaczynam wiedzieć jak sobie radzić, ale jakoś
>tak po omacku, metoda prób i błędów, chaotycznie.
To bardzo wazne ze zaczynasz wiedziec jak sobie radzic. Trzeba to
wiedziec, nie ma znaczenia ze radzisz sobie troche po omacku, za
pomoca prob i bledow.
Nie ma lepszego sposobu poznawczego niz metoda prob i bledow.
Stosowalem ja nieustannie. Kiedy dostalem w tylek to wiedzialem ze
nie tedy droga, ze trzeba inaczej.
W taki sposob pozbylem sie wszystkich falszywych skryptow, ktore
rujnowaly moje kontakty z ludzmi i przynosily nieustanne problemy i
strach. Strach ze wszyscy sa przeciwko mnie, ze ludzie sa zli, ze
nie ma dobra, ze wszyscy sa przeciwko wszystkim, itp.
Mysle ze znajdziesz wiele takich sktyptow u Siebie. Jesli je
wyeliminujesz to otworzysz siebie na ludzi, na swiat, na radosc i
zycie bez depresji.
Serdeczne pozdrowienia.

[iza.74]

annarchia napisała:
To co ty robiłaś przez te PIĘĆ LAT 2-3 razy w tygodniu? Na czym ta
psychoanaliza/terapia polegała? Przez tyle lat nie badałaś na
sesjach tego,
"skąd to się wzięło"?

do psychologa zaczęłam chodzić mając 16 lat. Było to dokładnie 20
lat temu. Nie potrafiłam sobie poradzić ze sobą, z ludźmi, z życiem.
Poszłam bez wiedzy rodziców do poradni psychologicznej. Nie miałam
wtedy zielonego pojęcia o psychoterapii, depresji czy jakiś tam
skryptach. Nie wiedziałam, co się ze mną dzieje i z tego, co teraz
rozumiem - pani psycholog też nie wiedziała. Ona na codzień
pracowała z tzw. trudną młodzieżą a ja byłam kujonem z "dobrego
domu", porządnisią, córeczką tatsia. Nie mogę powiedzieć, ze się nie
starała. Zawsze miała dla mnie czas, zawsze rozmawiała o moich
problemach, chociaż teraz wiem , ze w takiej formie to nie miało
sensu. Przychodziłam do niej z różnymi sprawami, najczęściej
dotyczyło to problemów z odnalezieniem się w grupie, z moimi
nastrojami, z moim dzieciństwem itp. Moze nie było to aż tak często,
czasem raz w tygodniu, czasem nie pojawiałam sie przez miesiąc, w
czasie wakacji wcale. Byłam strasznie zagubiona, próbowałam znaleźć
odpowiedzi na pytanie, co się ze mną dzieje, dlaczego czuję się
właśnie tak, dlaczego jest mi tak źle? Ona mi nie pomogła, a ja nie
wiedziałam, że tego od niej powinnam oczekiwać. Czułam się winna, ze
jestem jaka jestem. I miałam typowe objawy depresji. Zignorowała
nawet to, że mówiłam o samobójstwie. Miałam pecha. Wysłała mnie w
końcu do psychiatry, ale nie podjęłam leczenia. Nie rozumiałam
swojego stanu. Myślę, ze to przez te kilka lat grzebania się we
wasnych myślach. Ja nie wierzyłam, że jestem chora. Nie rozumiałam
jak to nagle stałam się chora. W ciągu pół godiny opowiedziałam
psychiatrze o kilku "objawach", o którch rozmawiałam tyle czasu z
psychologiem i dostałam rozwiązanie w postaci recepty.

Nie lubię wracać do tamtych lat. Teraz sie leczę i sama widzę to
czego wtedy nie widziałam ani ja ani ona.