gdyby

[kara.mija]

Gdyby nie dzieci to bym dzisiaj chyba łyknęła wszystkie nasenne
jakie mam w domu .... tak mnie zmechrał wczoraj i dzisiaj mój
połowiniec, że odechciało mi się znowu wszystkiego .... tylko ich mi
szkoda bo mimo że zdrowa nie jestem to wiem, że beze mnie miały by
znacznie gorzej.

[iza.74]

współczuję...
mnie dzieci stawiaja na nogi każdego dnia, każdego dnia staram się, aby
ich dzień był "normalny", aby nie odczuwały cieżaru chorej matki

[lucyna_n]

a mnie pieka nad małym dzieckiem zwalała z nóg, nad dużym zresztą też, uważam że
to najbardziej wyczerpujące zajęcie ever, z wyjątkiem może pracy w kopalni.

[kara.mija]

Rozumiem Cię doskonale. Kocham moje potwory ale męczą mnie
najbardziej na świecie.

[lucyna_n]

jakie duże są?

[kara.mija]

3 i 9 - bardzo ruchliwe i głośne .. młodsze ciągle choruje więc
większość czasu spędza w domu i z okaz spuścić nie można bo fantazję
ma ułańską. Starsze niegłupie ale pyskate, uparte i mało
pomocne ...wie, że choruję na taką chorobę, że jestem smutna albo
zła i że biorę na to proszki - uznałam, że musi wiedzieć.
Apetyt mam wielki - zjadam również litery

[iza.74]

dzieci jak moje - tylko,że moje 3 i 8. Ja nie rozmawiam jeszcze o
chorobie, ale o uczuciach tak. Tłumaczę, że w złości, smutku, ale i
radości nie ma nic złego, że to normalne, ze i one i ja mamy prawo to
czuć, ale nie mozna przy tym wyrządzać nikomu krzywdy. A gdyby sie
niechcący tak zdarzyło, to trzeba umieć przepraszać. Na ten wiek tyle
chyba wystarczy.

[kara.mija]

Pewnie od dziecka zależy - każde jest inne. Mojej starszej by nie
wystarczyło ona ma 9 bo jest z końca roku ale to już rocznik 10
latków) a młodsza i na takie tłumaczenie za mała jeszcze.
Apetyt mam wielki - zjadam również litery

[iza.74]

moja pewnie nie odczuwa tak mojej depresji, bo nie pamięta najcięższych
epizodów, a teraz jakos to lżej przechodzę, bo wczesnie zaczęłam brać
leki. Poza tym mam problemy również ze zdrowiem fizycznym więc jest
przyzyczajona do moich spowolniałych ruchów i gorszego samopoczucia.

[iza.74]

to prawda, dzieci daja w kość, i właściwie trudno powiedzieć czy lepsza
jest sytuacja osoby, która ma dzieci i musi zwlec sie z łóżka rano, żeby
je nakarmić, zawieźć do szkoły itp czy też osoby, która może pozwolić
sobie na leżenie i użalanie się nad sobą. Przerobiłam oba scenariusze.
Każdy inny i każdy trudny. W wychowaniu dzieci jest może dodatkowa
satysfakcja, ale też więcej odpowiedzialności i straszliwe poczucie winy,
jeśli się nawali i dziecko na tym cierpi.

[onemama]

W sumie to jedyne co mnie jakoś jeszcze trzyma, gdy wraca ze szkoły przybieram
inny wyraz twarzy i choć minimalnie staram się dawać mu poczucie normalności u
matki. Choć się pyta czemu smutna jestem, czemu do pracy nie chodzę. Czasem mam
dość, czasem nie chce mi się nawet spojrzeć na niego, ale tylko on daje mi jako
taką siłę.