Uprawianie sztuki jako terapia

[empeka]

Istnieje art terapia.
Osoby chorujące na np. depresję bywają zachęcane do takiej formy kontaktu z terapeutą i z
sobą samym.
Maluje się. Pisze tekty prozą i do rymu, rzeźbi, robi wyklejanki.
Następnie nikt nie ocenia ich wartości a r t y s t c z n e j lecz symboliczną.
Na tej podstwie można budować jakąś terapię.

Jeśli widzę tu jakiś tekst, to tak długo jak nie jest on przedstawiony jako próba terapii,
traktuję go jak każdą inną próbę ekspresji artystycznej. I mam prawo do oceny.

Marta

[pia.ed]

To jest prawda, ale czy to mozna stosowac w kazdym wypadku? Czlowiek ktory
nigdy takich ciagotek nie mial, jaks schorowana kobieta ktora stracila swe
zdrowie w fabryce, czlowiek kompletnie bez wyksztalcenia - czy ci ludzie
rzeczywiscie przyjma do siebie te terapie. To pieknie brzmi kiedy sie o tym
czyta w ksiazce, ale jak to jest w praktyce?
Nie naleze do zadnej z tych grup, ale kiedys uczestniczylam w teatralnym
eksperymencie w mojej pracy i uwazalam to za naj´wieksza meke.
Gdybym byla jeszcze chora, to bym sie powiesila gdyby mnie do czegos takiego
zmuszali...

[uri_ja]

...uprawianie sztuki...to górnolotne, ale dosyć trafne, inne nazwanie terapii
zajęciowej... sztuką nie jest zaś nakłonić do tego rodzaju terapii, tylko do
jakielkowiek aktywności. Nie ma ludzi gorszych, czy lepszych (to znaczy mniej
lub bardziej predysponowanych do tego rodzaju terapii), wykształcenie nie ma tu
nic do rzeczy, w szkole wszystkie dzieci mają plastykę, czy mają zdolności, czy
nie, muzykę argument patrz wyżej, polski itd. a przecież nie chodzi o to by
zdobyć mistrzostwo świata, nie? chodzi o to, że przez te formy
aktywności "człowiek może się wylać" i rzeczywiście jego dzieła mówią o nim
samym więcej, niż on sam potrafiłby o sobie powiedzieć. Czasem trudno jest
dosłownie i wprost zwerbalizować, co nam jest, a uprawianie sztuki, jest dobrą
wycieczką do własnej duszy...
******************************************
myślę więc jestem- powiedziałam i zniknęłam!
stary dowcip, wiem...

[blue_a]

Marta? A co z ludźmi, którzy nie mają zdolności manualnych? (mój człowieczek,
np. to kółeczko i cztery kreski), którzy nie rymują?

Dobra, dobra. Przyznaję, że fascynuje mnie garncarstwo, ceramika, nawet
wyrabianie ciasta, odczuwanie mięśni swoich ramion, wysiłek daje radość...

Nie bardzo rozumiem ostatni akapit. Ja pisanie tu traktuję jednak jako rodzaj
terapii. Tak sobie walę w klawisze, czasem mi lżej. Wartość artystyczna -
żadna :)

Ściskam.

[empeka]

blue_a napisała:

> Marta? A co z ludźmi, którzy nie mają zdolności manualnych? (mój człowieczek,
> np. to kółeczko i cztery kreski), którzy nie rymują?

Obserwowałam takie osoby będąc sama na terapii - jeśli tylko zapomną na moment, że "nie
umieją", to walą drzewka jak patyki, ludziki jak im się zechce i dobrze. Rozmowa polega na tym,
żeby ustalić dlaczego tyle czerni? co ma wyrażać odsunięcie reprezentacji samego siebie do
kąta? skąd te zwierzaki (okazalo się, że to były wilki) tak dookoła się wzięły?
Jak widzisz, nie chodziło o to, żeby "ładnie" wykonać cokolwiek.

Niektórzy znajdowali jednak dodatkową przyjemność w stosowaniu kredek lub farbek, raz
widziałam dziewczynę, która zapominala o całym świecie - wtedy "pani od plastyki" mogła taką
osobę nakierować na prawdziwą, pogłębioną art terapię. Czyli takie podejście, jakie jest
zapewne źródłem twórczości w ogóle.
Co to jest nie wiadomo tak do końca, zauważyłąm, że psycholodzy mają na to zjawisko inny
pogląd niż ja ;-)))

Napisałam coś takiego:
> Jeśli widzę tu jakiś tekst, to tak długo jak nie jest on przedstawiony jako próba terapii,
> traktuję go jak każdą inną próbę ekspresji artystycznej. I mam prawo do oceny.

To nie jest calkiem ścisłe.
Nie chcę używać przykladów opartych na nickach z tego i pokrewnego forum, ale niektore
popisy literackie MSZ nie mogą podlegać ocenie artystycznej, a niektore mogą. Kwestia oceny
ich roli terapeutycznej.

Marta

PS. Co do naszego kumpla - sama wiesz - bez względu na motywację :-)))

ja wolno kumam

[blue_a]

O so chozi z tym peesem?

A co do reszty, to masz rację.
Nabędę w końcu te kredki, farbki i plastelinę.

[empeka]

Y.

Już wiesz?
:-)

Marta

Nowy PS. Jak nabędziesz, to daj znać, obgadamy szczegóły :-)

pees - hmm :)

[blue_a]

A "ogródek" na oknie się liczy?

Posiałam rzeżuchę, bazylię, cząber.
I podglądam, czy rośnie. Czasem co godzinę.

To miłe uczucie, że te zieloniutkie kiełki rosną właśnie dzieki Tobie.
Jakby nie było - rodzaj twórczości.

Muszę przyznać, że bardzo czekałam na wiosnę.

Co do sportu. Paradoks polega na tym, że ruch pomaga lepiej się czuć, a
przecież w depresji niewiele się chce. Ale czasem podejmuję próby przełamania
niechęci...

Pozdr. :)

pees: Dobrze :) Nauczysz mnie paćkać farbami :)

[empeka]

Chętnie... tylko musisz zaakceptować, że się spotkamy :-)))

M

[carlabruni]

Myślę Marta, że masz racje. Wydaje mi sie jednak, że nie tylko sztuka pomaga w
leczeniu depresji. Sądzę, że warto się tez zainteresować sportem. szczegulnie w
lekkiej depresji w jakiej ja sie znajdowałam. Pozdrawiam cię i trzymaj sie
ciepło.Pa.

[uri_ja]

carlabruni napisała:

> Myślę Marta, że masz racje. Wydaje mi sie jednak, że nie tylko sztuka pomaga
w
> leczeniu depresji. Sądzę, że warto się tez zainteresować sportem. szczegulnie
w
>
> lekkiej depresji w jakiej ja sie znajdowałam. Pozdrawiam cię i trzymaj sie
> ciepło.Pa.
Carl'o, każda forma aktywności wskazana...ja zaczęłam ostatnio wyszywać(hi,hi),
nie powiem, żeby to były dzieła, ale mnie się podobają. lubię też "się
wybiegać", to fakt...zdrowe zmęczenie-zdrowy sen.POzdrawiam.
******************************************
myślę więc jestem- powiedziałam i zniknęłam!
stary dowcip, wiem...

[carlabruni]

Myślami jestem z tobą droga Uri. Ciesze sie, że wyszywasz. Pamietaj male
kroczki tj. wyszywanie,ale rowniez wielkie,bo pozwalaja ci uwierzyc w to, ze
jednak cos potrafisz i to jest wlasnie to. Malymi kroczkami, ale jednak do
przodu a nie w tyl.Jesli pisze nie gramatycznie to musisz mi wybaczyc. W
kafejce dali mi fatalny komp. Sciskam Cie mocno moj kwiatuszku. trzymaj sie i
nie wiednij.

pow. post jest do Uri

[carlabruni]

[seledynowa]

cos w tym jest
a może nawet więce - bo potrzeba artystycznej (a może raczej estetycznej)
ekspresji jest instynktowna?
sztuka dotarła do mnie, gdy miałam juz dzieści lat i podgryzać mnie zaczęły
pierwsze zwątpienia i ołowiane myśli na temat tego co jest i będzie
...
mam sztalugi, farby piękne pędzle, ale wciąż się boję - cos tam sobie kopiuję
grzecznie i taktownie, ale przecież noszę w marzeniach inne obrazy...
Dlaczego ich nie urzeczywistniam?

[uri_ja]

ja też jestem kopistką...moje haftowanki nie są oruginal, coś musi wtym być
Seledynowa.
******************************************
myślę więc jestem- powiedziałam i zniknęłam!
stary dowcip, wiem...

uri_ja :-)

[seledynowa]

no to nie dajmy się :-)
ja się siłą przełamię - wyjeżdżam na święta wiosenne na wieś - zabiorę sprzęt
i zeby nie wiem co, kurczę blade, trzasnę sobie w końcu tę abstrakcję, która
siedzi w mojej głowie :-)
a Ty spróbuj wyhaftować cos na miarę takiego oryginału jak te głośne na całą
Polskę stringi polskich koronczarek
Powodzenia :-)

[uri_ja]

.. i nawzajem!

******************************************
myślę więc jestem- powiedziałam i zniknęłam!
stary dowcip, wiem...

[carlabruni]

Droga seledynowa. Nie urzeczywistniasz je, bo być może w glowie masz jeszcze
czarne mysli, ktorych nie wyrzucilas. Musisz znalesc sposob, aby sie ich
pozbyc, a wtedy bedziesz malowac prawdziwe dziela sztuki. Gleboko w to wierze,
a ajk wiesz wiara czyni cuda i licze na to, ze to co w przyszlosci namalujesz
bedzie wlasnie takim cudem.Pozdrawiam Cie goraco.

pow.post jest do Seledynowej

[carlabruni]