Depresja a PMS

[ksiezycowy_krajobraz]

Czy macie problemy z PMS biorąc antydepresanty? Nie wiem czy to to, ale inne
wytłumaczenie nie przychodzi mi do głowy. Od dwóch dni mam taką jazdę, że
masakra. Wydzieram się na wszystkich, jestem upierdliwie złośliwa, a dziś w
pracy, po kolejnym tel. przełożonego w sprawie dupereli zaczęłam walić
słuchawką w aparat telefoniczny... jak teraz o tym myślę i o minach dziewczyn
z biura to mi słabo... niedługo w kaftanie mnie odwiozą...(: niestety takie
jazdy mi się powtarzają...

[kara.mija]

Ja mam. Zawsze miałam i ani antydepy ani stabilizatory na to nie
działają u mnie.

Apetyt mam wielki - zjadam i przestawiam literki

[lucyna_n]

haha wyobraziłam sobei jak walisz tą słuchawką:)))
sma bym po kaftaniarzy zadzwoniła

[ksiezycowy_krajobraz]

ja też bym zadzwoniła widząc takie coś.... najgorsze, że walenie
różnymi przedmiotami w inne przedmioty znacznie mi pomaga...:)

[tlenoterapia]

A co na to gines ,maja coś na takie hormonki -humorki.

[kara.mija]

E no to zdrowo odreagowujesz .... gorzej dusić w sobie albo walić w
kogoś.

[lucyna_n]

ja Ciebie rozumiem, zdarzylo mi się parę razy , co prawda w domu a nie przy
ludziach, piżgnąć o ścianę kubkiem z napojem, raz cukierniczką, i dwa razy
talerzem o podłogę. Sprzątanie zawsze studziło mnie do reszty.
na pms mi trochę pomagają takie głupie herbatki na trudne dni, dużo mniej
odczuwam poirytowanie, jak regularnei piję przez tydzień bo to trzeba
odpowiednio wcześniej zacząć pić to bywa że i migrena się nei pojawi. Spróbuj,
co Ci szkodzi?

[wyjdeztego]

a co to sa za herbatki? przydaloby mi sie cos magicznego na pmsa. Ja jestem
bardziej deprsyjna pare dni przed okresem, mam placzliwe dni, wku...am sie tez i
kloce. Ale chyba teraz na antydepresantach jest mi troche lepiej. Ja to w ogole
mysle, ze przez PMSa wlasnie rozstalam sie z miloscia mojego zycia i wpadlam w
depresje pozniej.

[lucyna_n]

ona się tak nazywa "herbatka na trudne dni", resztę sobie wygooglaj. Ja kupuję
przez internet bo w sklepie trudno uświadczyć.

[poinsecja09]

pmdd jest znacznie gorsze...

a może...

[poinsecja09]

wydaje mi sie, ze masz niedobór progesteronu. tym zazwyczaj objawia sie pms,
badz pmdd. proponuje brać mastodynon (sama biore), hamuje troche pms, uspokaja.
Zalezy w jakim stopniu jest u Ciebie "zaawansowany" ten pms, bo u mnie był
tragiczny.
jeśli to nie zadziała moze progesteron?

[ksiezycowy_krajobraz]

Po Twoim poście zaczęłam szukać w necie i całkiem możliwe...
stanislaw.porczyk.eu/pmdd/,
tylko, że antydepy powinny działać. Może wszystko się nakłada, bo do
tego biore hormony (Evrę) i po odklejeniu ostatniego plastra od razu
mi gorzej...

[lucyna_n]

a mi lekarz odradza branie hormonów, mówi źe przy moich skłonnościach do depy to
by mogła być rozwałka, i z krzepliwością mam coś nei tak, więc już wogóle.

[poinsecja09]

nie, antydepy sa na depresje a nie na niedobór progesteronu. Moze warto
uzupełnic np:mastodynon bądz w ostateczności lekami hormonalnymi np:
duphastonem. Luteiny nie polecam bo moge zwiększyć depresje.

[lucyna_n]

ale o czym i do kogo Ty mówisz?

[poinsecja09]

znudzona?

[lucyna_n]

?

[marty_nike]

Ponad rok temu przed kazda miesiaczka dostawalam depresje, plakalam
caly dzien, nie bylam w stanie nic zrobic, skonczyl sie okres -
skonczyla sie depresja. Za miesiac to samo... do tego mialam bardzo
bolesne miesiaczki, doslownie jak bole porodowe ( mam 49 lat wiec
jest to zwiazane z okresem przekwitania). Lekarz domowy przepisal mi
paroksetyne, w ulotce ( holenderskiej) pisze, ze tez stosuje sie przy
tego typu problemach. Paroksetyna pomogla, nie mam juz stanow
depresyjnych a bole miesiaczkowe zniknely. Tak ze nie nie jest
prawda, ze tylko terapia hormonalna pomaga. Pozdrawiam.

[ksiezycowy_krajobraz]

Mój też mi odradza, ale mój strach przed wpadką jest na tyle silny,
że bez względu na konsekwencje biorę.... to też jest chore biorąc
pod uwagę, że jestem od 8 lat mężatką....:(

[lucyna_n]

nie chcesz mieć dziecka z powodu depresji?

[ksiezycowy_krajobraz]

Depresja to argument, który dołączył ostatnio, jak się o niej
dowiedziałam, ponad to - od zawsze - nie, bo przeraża mnie takie
zobowiązanie i świadomość, że ktoś jest ode mnie zależny przez 24 h
na dobę i że nie można się od tego uwolnić. Chociaż może jakby mi
się instykt macierzyński "włączył" to zmieniłabym zdanie, jednak nie
będę tego sprawdzać. Poza tym uważam, że mój mąż nie nadaje się do
tego - on jest takim słomianym ogniem i wiem, że cały kierat z
dzieckiem spadł by na mnie... a to przy depresji pogrążyłoby mnie
zupełnie....

[tlenoterapia]

Wydaje sie ,ze to przewaga rozumu -racjonalności nad instynktami.

Ale jeśli decyzje podejmujemy lub ich nie podejmujemy z powodu lęku
-przerażenia to wymaga wnikliwszego rozpracowania.To nie lęk ma nami kierować
ani ślepy instynkt.

[lucyna_n]

to prawda, lęk nie jest dobrym doradcą

[lucyna_n]

żeby nie było, ja Cię nie zamierzam przekonywać, jestem zdania że nie wszyscy
czują się szczęśliwi na myśl o zostaniu rodzicami i nie muszą. Wcale nie jest
powiedziane że instynkt się obudzi,bo nie każdemu się budzi. Ja się cieszę że
mam jedno dziecko i nie żalowałam nigdy bo coś w tym jest że już jak sie to
dziecko ma to się je chce i człowiekowi nie żal mu poświęcać czasu i środków,
ale za nic już bym nie chciała drugiego, po prostu wiem że to ode mnei wymagało
nieziemskiego wysiłku i zmagań ze sobą, nie jestem do tego stworzona i z
najwyższym trudem przychodziły mi wszystkie etapy i ogólnie zniosłam źle i
fizycznie i psychicznie cały ten macierzyński kram. Czuję jakbym z tym jedym
dzieckiem wypaliła całą energie przeznaczoną na tą sferę życia. Trudno mi to
nawet wytłumaczyć.
Jakkolwiek zawiodłam siebie wcale nei w tych momentach ktorych się bałam i
przewidywałam przed ciążą. Tak ogólnie to niewiele miały moje wyobrażenia o
sobie samej i moim mężu wspólnego z tym jak potem było.
Też myślałam że to raczej ja będę lepsza w te klocki, bo miałam doświadczenie z
dziecmi, jestem odpowiedzialna, poważna, a mój mąż wtedy luzak i szczyl, miałam
wielkie obawy czy się nada. a jednak jak przyszło co do czego to poradzil sobie
świetnie, a ja? posypałam się jak domek z kart i było mi bardzo trudno wejść w
nową rolę. Wszystkiego nie da się przewidzieć, a najczęściej to czego się
człowiek boi nie jest tym z czym będzie miał największy problem.

[ksiezycowy_krajobraz]

Wiesz, ja mam jakiś taki okropny brak poczucia bezpieczeństwa. Dosyć
późno wyszłam za mąż, mój mąż był po rozwodzie (długo), zaczynaliśmy
od zera, przez 7 lat wynajmowaliśmy mieszkanie i to też mnie
blokowało, nie chciałam mieć dziecka nie mając swojego kąta, dziecka
z którym będę się pałętać po wynajmowanych mieszkaniach, mąż
prowdził swoją działalność z którą było bardzo różnie, na ogół
słabo, dużym wysiłkiem wybudowaliśmy dom (w dużej mierze dzięki moim
dochodom) i teraz kiedy już ten kąt jest to ja się wypaliłam -
emocjonalne zero, a działalność męża padła zupełnie. To jeszcze
pogłębiło moje przeświadczenie, że w życiu mogę liczyć tylko na
siebie a oprócz tego jeszcze zapewnić byt mężowi. Rozumiem, że złe
rzeczy się zdarzają i trzeba być razem też w złych chwilach, ale jak
wszystko przeanalizowałam to w dużej mierze wszystko wynikało z jego
sporej niefrasobliwości i przekonaniu, że może na mnie liczyć.
Tylko, że ja nie mam na kogo liczyć.

[lucyna_n]

Ja też nie mam poczucia bezpieczeństwa, dramatycznie wręcz go nie mam, i gdybym
miała się decydować i planować to nigdy nie znalazlabym momentu absolutnie
dobrego, pewnego, stabilnego. Tak naprawdę nawet będąc osobą zamożną, mającą
dom, pracę i męża można z dnia na dzień stać się np osobą chorą i bezrobotną, a
mąż może odejść do innej, też nikt Ci tego nei zagwarantuje czy Cię to nie
spotka, nikt nikomu niczego nie zagwarantuje a jednak ludzie mają dzieci.

Tak się też zastanawiam czy to wszystko nie są takie usprawiedliwienia, rodzaj
wymowki żeby "oszukać" samą siebie? Może zwyczajnie nie chcesz mieć dzieci? Masz
przecież prawo nie chcieć, ale żyjemy w kraju gdzie jest duża presja spoleczna
na manie dzieci w małżeństwie i zauważylam że dziewczyny które nie mają ochoty
na dziecko szukają takich różnych powodów które możnaby ludziom podać żeby się
odczepili od tematu, a potem same zaczynają w to wierzyć. Takie troszke blędne
koło im się tworzy że już same nie wiedzą czy chcą czy nie chcą, czy się boją
czy właściwie co?
Tylko proszę nei odierz tego jako zarzut czy atak, po prostu rozważam sobei
jakie są mechanizmy ktore sprawiają że ludzie postępują tak a nie inaczej, mogę
na ten temat jedynie gdybać bo nie wiem jak bym się czuła i rozumowała na Twoim
miejscu.

[ksiezycowy_krajobraz]

To prawda, nie chcę mieć dziecka. Czasem tylko myślę czy kiedyś, jak
nie będzie już za późno, czy nie będę żałować. Tylko, że to jakoś za
mało. Zazdroszczę ludziom z pracy dla których to wszystko jest takie
naturalne - mąż(żona), dzieci, taka kolej rzeczy. U mnie to się
wszystko gmatwa i plącze...

[lucyna_n]

czy będziesz żałować czy nie, tego w sumie nie wie nikt, ale jak masz np 38 lat
i nadal jesteś cała na nie, to chyba małe jest prawdopodobieństwo że coś się
zmieni w tym temacie. Może będziesz żalować bo Ci się kiedyś na starość
wyidealizuje obraz np odwiedzających Cię dorosłych troskliwych dzieci. Harmonii
i ładu. Prawda jednak bywa w życiu mniej cukierkowa, tylko z boku cudze rodziny,
związki, dzieci są takie godne pozazdroszczenia.
Podobnie jak Ty z wielką zazdrością patrzę na ludzi którym to życie wydaje się
samo jakoś się ukladać, którzy są jakby organicznie do niego dostosowani, nie
muszą sie naginać, łamać, walczyć ze sobą. Po prostu im wszystko wydaje się
pasować, jakby dla nich na miarę skrojone. Ja to zawsze jak ta lotopałanka
dopasowana jak kółko w kwadrat, trzeszczy to wszystko w szwach, ale co robić,
życie jednak kilka lat trwa i coś z nim trzeba robić, ja np wiele rzeczy
zrobiłam w xżyciu z czystej ciekawości, dziecko w sumie też.

[kara.mija]

ja też kiedyś nie chciałam mimo bycia mężatką koło 30 - jak zaszłam
w pierszą ciażę mimo lawirowania - mąż chciał a ja nie chciałam się
przyznać więc robiłam uniki które na dłuższą metę nie wypaliły to
pierwsza rekacją był płacz. Wszyscy na mnie jak na idiotkę patrzyli.
Ciąża przebiegła jakoś nieźle ale potem też totalnie się rozypałam.
Nie czułam się dobrą matką i przez to chyba nie byłam spełniona
macierzyńsko. Po kilku latach zachciało mi się drugiego a mąż już
nie chciał bo wiele przeszedł z moją depresją poporodową. W końcu
moje prośby i względy zrowotne przeważyły i zgodził się. Druga ciąża
przebiegła jeszcze lepiej a okres niemowlęcy drugiego dziecka
wspominam wspaniale zupełnie inaczej niż przy pierwszym - takie w
pełni świadome macierzyństwo. Tęsknię za tym i to jest jedyny powód
dla którego chciałabym być jeszcze mamą niemowlaka. Patrząc na moje
starsze niedobroty myślę - żadnych dzieci więcej. Powtórnie
poległam dopiero półtora roku po tym jak wróciłam do pracy. Stres i
nadmiar obowiązków mnie powaliły. Z perspektywy czasu wiem (czuję),
że drugie dziecko powinnam mieć w tym czasie co pierwsze a piersze
wcześniej. Byłam silniejsza pod każdym względem. Teraz miałabym już
więcej spokoju a nie wieczną kotłowaninę w domu. Nie chciałam mieć
dzieci ale teraz nie wyobrażam sobie życia bez nich mimo że nie raz
naprawdę dają mi do wiwatu. Ale rozumiem Cię bo gdybym wtedy
nie "wpadła" to pewnie nadal trwałabym w przekonaniu na nie. Co do
liczenia na kogoś to ja mam tak od zawsze, że muszę liczyć na samą
siebie. Czasem o coś proszę, czasem narzucam ale generalnie to też
wypływa ode mnie. Często też czuję się b. samotna w swojej rodzinie.
Jako dzieco też tak miałam w rodzinie z rodzicami.