krytyka

[funkdoc]

czesc
jak byc odpornym na krytyke innych ludzi?jak sie nie przejmowac tym co mowia?

[negatywista]

Odpowiedź: podwyższyć sobie samoocenę, więcej sobie wybaczać i szanować samego
siebie - niesłychanie trudne zadanie, jeśli juz wpadles w bagno wiecznej
samokrytyki i samobiczowania, porównywania się z ideałami i wymierzania sobie
kar, to niesłychanie trudno się stąd wygramolić.
Mam ten sam problem - uwagi (niekoniecznie złośliwe, czasem po prostu
nieprzemyślane i niedelikatne), protekcjonalny ton, ironia, czy po prostu sama
ludzka ciekawość - co tam u ciebie, jak ci się wiedzie (a po cichu: jak dobrze,
że nie lepiej niż mi). Chciałbym się uwolnić od strachu przed opinią innych,
żyć dla siebie, robić co chcę, kiedy chcę i czuć się wolnym - nie myśleć
kategoriami: co inni sobie pomyślą, jeśli coś mi nie wyjdzie, albo zrobię tak i
tak. Doszedłem do wniosku, że ja sam jestem najbardziej brutalnym,
niesprawiedliwym i surowym krtytykiem samego siebie, rozciagam swój sposób
patrzenia na innych, a innych w gruncie rzeczy niewiele obchodzą rzeczy
związane ze mną - ja się spalam i dołuję, a oni zapominają.

[dorka1001]

Negatywisto,przeczytalam twoj list a zarazem przeczytalam o samej sobie!.Odkad
zachorowalam a trwa to juz poltora roku mam bardzo niskie poczucie wlasnej
wartosci.Kiedys tak szybko bieglam przez zycie tak wiele chcialam sobie i innym
udowodnic ze nawet nie pomyslalam ze tak bardzo zalezalo mi(wtedy nieswiadonie)
na opinii o mnie innych.Dzis mam pelna swiadomosc tego i ciezko mi ztym zyc bo
coz powinno mnie obchodzic co inni o mnie mysla, wazne by zgodnie zyc z samym
soba! to przeciez nasze zycie i powinnismy je przezywac by nam bylo
dobrze.Chodze na psychoterapie i tak duzo sie dowiedzialam i niby mam
swiadomosc wlasnych mozliwosci nadal trudno mi jest sie z tym uporac.Lekarz
twierdzi ze to potrwa i ze jest do wypracowania ale kiedy mi sie uda ani on ani
ja sama nie wiem>Nieraz odzywa sie we mnie taka madra logika i wtedy czuje sie
wolna ze g... obchodzi mnie co mysli o mnie ktos stojacy z boku i wtedy czuje
sie taka WOLNA.Piszesz o szanowaniu samego siebie o tym samym mowi mi lekarz
ale jak trudno jest to zmienic po 20 latach ja tylko to wiem.Przy tych moich
wzlotach i upadkach jedno jest pewne- praca nad samym soba predzej czy pozniej
musi dac efekty i pozwoli wreszcie osiagnac cel, czego zycze i Tobie i
sobie,pozdrawiam

[pan_coito]

Być tak dobrym, żeby nie doświadczać krytyki, przynajmniej nie na poziomie
wartym przejmowania się.
A jeśli czegoś nie umiesz - nie rób tego, najpierw się naucz.

[morgana_le_fay]

pan_coito napisał:

> Być tak dobrym, żeby nie doświadczać krytyki, przynajmniej nie na poziomie
> wartym przejmowania się.
> A jeśli czegoś nie umiesz - nie rób tego, najpierw się naucz.

Czyli właściwie bądż perfekcyjnym. Następne dno. Następna ułuda. Coś o tym
wiem. Już tyle rzeczy umiem, że mogłabym pracować w kilkunastu zawodach. I
co? I nic. Pozostało jeszcze conajmniej kilkaset, lub kilka tysięcy, których z
przyczyn obiektywnych nie zdążę posiąść. A problem jaki był taki pozostał. I
nie cieszy mnie już żadne cmoktanie, jaka to zdolna, jaka wszechstronna, bo
chcę więcej i więcej. Mój problem nazywa się: "chcę umieć", "właśnie, że dam
radę", albo "ja wam jeszcze pokażę!".

Perfekcjonizm jest pochodną braku pewności siebie, a nie lekarstwem na
cokolwiek. Jeśli fiksujesz się na bycie tak dobrym, żeby osiągnąć jakiś
horyzont*, po chwili chcesz być rewelacyjnym, najlepszym, perfekcyjnym
właśnie. Bierzesz na bary wszystkie powinności świata, bo przecież kto jak
kto, ale ty zrobisz to najlepiej. Mało tego. Ktoś inny nie zrobi tego z taką
wirtuozerią, więc za wszelką cenę go do tego nie dopuścisz. I wtedy właśnie
przychodzi głupie przedwiośnie i łapki ci opadają i Twój Wielki Wypasiony
Wewnętrzny Krytyk gra ci na nosie V symfonię Beethovena w iście zawadiackim
stylu.

*horyzont: pozorna linia łącząca niebo z ziemią oddalająca się w miarę
zbliżania.

taa, lepiej już chyba nie da się tego ująć...

[nevada_blue]

zaprawdę - nie ma co! :)

Morganko, gdyby nie perfekcjonizm...

[randybvain]

poprzestalibyśmy na motykach i wędrówkach pieszych. Czy to źle wciąż się
rozwijać i robić wszystko lepiej?
BTW, ja jestem idealny:-D
Tylko, że mózg już trochę szwankuje ze starości:-D

[awanturka]

morgana_le_fay napisała:

> Perfekcjonizm jest pochodną braku pewności siebie, a nie lekarstwem na
> cokolwiek.

O tak! Tak właśnie!!

Perfekcjonizm jest wymieniany jako jedna z cech charakteru, która zwieksza prawdopodobiestwo zapadniecia na depresje. Często jest to dominujaca cecha osobowosci w "przeddepresyjnym" okresie życia.

I nie leczy się go łatwo. Wiem coś o tym, bo jestem była perfekcjonistka!

- awanturka

[mskaiq]

Dla mnie jest tylko jedna odpowiedz, nie oceniac innych.
Dlaczego jest w nas krytyka, ona bywa skierowana i przeciwko nam i innym. Sa
glosy ktore nominuja ja jako nosnik postepu. Ja tego tak nie widze, krytyka
niszczy, pietnuje i to nie zlo a czlowieka.
Jestem przeciwko zlu, nie jestem przeciwko czlowiekowi.
Serdeczne pozdrowienia.

[carlabruni]

no cóż funkdoc to jest trudne pytanie. poztaram sie jednak odpowiedziec. po
pierwsze musisz zaakceptowac siebie takim jakim jesteś. po drugie więcej sobie
wybaczać. potrzecie natomiast wyznaczać sobie cele, które są dla ciebie realne
do osiągnięcia. Pozdrawiam Cię gorąco. Powodzenia w osiągnięciu swoich celów
(mam tu na mysli odpornośc na krytyke).Pa.