myśli samobójcze

[Gość: M.]

Mam częste myśli samobójcze. Wydaje mi się jednak, że tego nie zrobię, bo raz,
że się boję, a dwa - żal mi tak zranić rodziców. Leczę się na depresję, była
ogromna poprawa, ale teraz straciłam pracę,bardzo bliskiego chłopaka, z którym
na razie jeszcze mieszkam, bo nie mam dokąd się wyprowadzić itd. Trochę boję
się tych myśli, ale chciałabym, żeby mi ktoś powiedział, czy częściej
popełniają samobójstwo osoby, które dużo o tym myślą, czy nie ma to żadnego
związku? Będę wdzięczna za odpowiedź.

[Gość: Krzysiek]

Czesciej popelniaja samobojstwa ludzie, ktorzy malo o tym mowia. A tak w ogole,
to nie jestes wyleczona jeszcze. Powiedz co bierzesz i w jakich dawkach

[Gość: nata]

Gość portalu: Krzysiek napisał(a):

> Czesciej popelniaja samobojstwa ludzie, ktorzy malo o tym mowia.

No nie koniecznie.

[Gość: grzechu]

Jesli sie o tym czesto mysli i/lub tego chce, to w koncu moze sie spelnic.
Wystarczy tylko nadarzajaca sie okolicznosc, lub zbieg zbyt wielu przykrych
doswiadczen, i uczucie ze ma sie juz tego wszystkiego dosyc. Ja kiedys
stwierdzilem, ze nawet mojej matce bedzie lepiej beze mnie niz ze mna. Do
dzisiaj zreszta uwazam, ze samobojstwo nie jest niczym zlym, w sytuacji kiedy
jest sie przypartym do muru w tym swiecie zdominowanym przez samolubnosc i
okrucienstwa roznego rodzaju czlekoksztaltnych zwierzat. Nie kazdego stac na
zaadoptowanie sie do wymogow tej rzeczywistosci, gdzie trzeba udowadniac ze sie
umie przepychac rekoma i nogami. Mnie to wszystko doprowadzilo do odruchow
wymiotnych. Jasne, ze dla krzepki, normalnych ludzi, moj stan jest/byl dowodem
na oslabienie sil witalnych. Ale, mam to gdzies. Tylko wejscie w glebszy wglad,
bardziej duchowy (nie zinstytucjonalizowany, lecz indywidualny), tworczy dalo
mi sens zycia (rowniez zla i cierpienia) i pozwala mi trwac tutaj, poki musze.
Ale, zasadniczo, uwazam ze zycie ziemskie jest realna fikcja, klatka zmyslow i
rozumu, z ktorych trzeba sie wyzwalac. Natomiast samobojcy, ktorzy zabijaja
innych, wbrew ich woli, to nie sa samobojcy, jak juz niejeden psychiatra sie
wyrazal ostatnio, tylko zwyczajni mordercy.
A jeszcze inna sprawa to fakt, iz nawet uprzejmosc wobec kogos drugiego jest
malutka, dobrowolna, smiercia swojego ego.

[Gość: klik]

Czasami trwa to lata, zanim czlowiek znajdzie wewnetrzny spokoj. Ja mysle ze
ten wariacki ped w dzisiejszym swiecie jest niczym innym niz proba ucieczki
przed takimi myslami. Latami tlucze sie czlowiekowi do glowy, ze 'taki jest
jakim go widza', czlowiek uczy sie przez dziesieciolecia jak dopasowac sie do
pewnych ukladow, np. miejsca pracy i po jego stracie wydaje mu sie, ze swiat
sie zawalil. To jest normalne. Kazda mysl o samobojstwie jest Twoja proba
wyjscia z kryzysu, kazda nowa mysl oddala Cie od starych ukladow, starych
sposobow myslenia w ktore jestes zaplatana i przybliza Cie kroczek po kroczku
do siebie samej, tej ktora zostala zagubiona gdzies tam przez
lata 'wychowania' - przez lata zakazow i nakazow. Pozdr.