samobójstwo

[Gość: *.*.*]

Kolejna nieudana próba samobójcza mojej matki. Trzecia. Nie mogę już sobie z
tym poradzić, nie wiem co robić, żeby było lepiej. Czuję się winna,
odpowiedzialna za jej stan. "Nie chcę już żyć" - to chyba najgorsze słowa,
jakie usłyszałam w życiu od własnej matki. Najgorsze, co przeżyłam to
znalezienie jej w łazience, odurzonej tabletkami. Nie zawiniłam, nie można
winić kogoś za swoje życie, za swoje niepowodzenia, a jednak czuję się
oskarżona. Chciałabym jej pomóc, ale nie potrafię. Mam ogromny żal. Nie wiem,
co myśleć. Nie mam pojęcia z czego to wynika, czy naprawdę ma prawo winić nas
za to jak ułożyło się jej życie. Napisała list: "byłam wam potrzebna tylko do
zaspokajania potrzeb, szukałam wsparcia, ale nie stać was na nie". Czuję się
bezradna.

[hyubi]

Hmm... Chyba wielu z nas byłoby w takiej sytuacji bezradnym. Ciężko tu
cokolwiek mądrego poradzić. Jedyne sensowne rozwiązanie jakie mi przychodzi na
myśl to po prostu jak najszybciej opowiedzieć ze szczegółami to co się zdarzyło
psychologowi lub psychiatrze. Dziwię się, że skoro to już trzecia próba lekarz
nic jeszcze o tym nie wie (przynajmniej tak wynika z tego co piszesz). Chyba
nie ma innej rady. Skoro Twoja mama ma problemy i ani sama, ani Ty nie
potraficie ich rozwiązać, komuś kompetentnemu trzeba je powierzyć.
Życzę powodzenia.

[Gość: *.*.*]

Lekarz oczywiście wie, to już trzeci pobyt w szpitalu z tego powodu i
podejrzewam, że znowu skonczy sie dwoma tygodniami na oddziale nerwicowym :( i
kolejna proba za jakis czas...

[hyubi]

Cholera. To bez sensu. Nie ma szansy na zmianę lekarza, szpitala i w ogóle na
ruszenie tego z miejsca? Coś tu chyba nie tak, skoro tyle razy powtarzane
leczenie nic nie daje. Sam mam kilka prób za sobą i wiem, że kolejna może
przyjść zawsze. Dziś jest dobrze, ale jutro już wcale tak nie musi być. Przy
którejś w końcu nie popełnię żadnego błędu..
Chyba Ci tym nie pomagam, ale... Chcę tylko powiedzieć, że nie ma żartów i że
się boję razem z Tobą. No i, że trzeba coś kombinować...

[mskaiq]

Mysle ze lekarz nie rozwiaze problemu samotnosci bo nie pigulki na to. Ona jest
samotna, czuje sie opuszczona i niepotrzebna.
Trzeba jest stworzyc warunki aby przestala sie sie czuc niepotrzebna. Nie
piszesz czy Ona mieszka z Toba, czy oddzielnie ale Twoja obecnosc, codzienny
telefon, wyszukiwanie rzeczy do zrobienia to jest to co mozesz zrobic. Im
wiecej bedzie zajeta tym bardziej bedzie potrzebna i wtedy wroci do zycia.
Potrzebuje upewnienia ze ja kochasz, mow o tym codziennie, to bardzo wazne.

Pytasz czy ma prawo Was winic, to nie jest wazne, mozecie Jej pomoc i to sie
liczy. Gdyby sie Jej udalo zabic to Twoje zycie zmieniloby sie w pieklo.
Pojawilyby sie wyrzuty sumienia ktorych pozbyc sie jest bardzo trudno, zwykle
konczy sie to depresja i to gleboka.
Serdeczne pozdrowienia.

[Gość: agares]

Mieszka ze mną, z ojcem i starszym bratem.

Wyrzuty sumienia i poczucie winy juz mam. Czesto sama nie potrafie poradzic
sobie ze soba, teraz jest jeszcze gorzej. Wiem, ze to jej jest teraz potrzebna
pomoc, a nie mi. Jest mi ciezko okazywac jej uczucia, ciezko mi z nia rozmawiac
na pewne tematy, nawet zwyczajnie podejsc i przytulic sie - przez wiele lat
sama mi tego nie okazywala i nie okazuje nadal. Staram sie, zlapalam z nia
kontakt, jakiego jeszcze 2 lata temu nie bylo, duzo z nia rozmawiam i
przebywam. A jednak ciagle jest zle, jedno drobne wydarzenie wszystko burzy.
Mówi, że ma dosyć tego życia, które opiera się tylko na domu, na nas i na
wyjściu na spacer czy do znajomych. Wiele jej problemow wynika po prostu z jej
charakteru, a tego chyba nie potrafię zmienić. Nie wiem juz jak to dalej
bedzie, jak to wszystko zmienic, jak zmienic nas i jej sposob myslenia.
dziekuje za odpowiedzi
pozdrawiam

[mskaiq]

Nie wolno miec wyrzutow sumienia i poczucia winy. Nie jestes temu winna co sie
dzieje z Twoja Mama. Nie wolno dopuszczac takich mysli do siebie bo one Ciebie
niszcza. Cokolwiek sie nie stanie to nie Twoja wina !!!
Mozesz Jej jednak pomoc. Po pierwsze okazauj jak najwiecej milosci. Nie
przejmuj sie kiedy ja bedzie odrzucala. Przytul ja powiedz ze Ja kochasz. Jak
powie Ci cos zlego, nie przejmuj sie. Mozesz ja zmienic, po pewnym czasie Ona
zacznie sie otwierac. Milosc otwiera ludzi, to jedyny sposob aby wasz zwiazek
zaczal miec sens. Juz zrobilas bardzo wiele, zlapalas z Nia kontakt, trzymaj to
i poglebiaj. Te problemy ktore sie pojawiaja sa sprawa emocji. Dlatego kiedy
Matka jest emocjonalna albo Ty masz w Sobie negatywne emocje nie rozmawiaj z
Nia. Poczekaj az przejda.
Staraj sie rowniez dawc Jej wszystkie mozliwe prace domowe. To bardzo wazne,
jak bedzie zajeta to nie beda rodzily sie w Jej glowie zle mysli.
Poza tym szukaj jak najwiecej pretekstow aby wychodzila na powietrze, male
zakupy, cokolwiek.
Nie martw sie zmienisz Ja, Sama zobaczysz. Milosc potrafi zmienic pieknie a Ty
ja masz.
Serdeczne pozdrowienia.


Wyrzuty sumienia i poczucie winy juz mam. Czesto sama nie potrafie poradzic
sobie ze soba, teraz jest jeszcze gorzej. Wiem, ze to jej jest teraz potrzebna
pomoc, a nie mi. Jest mi ciezko okazywac jej uczucia, ciezko mi z nia rozmawiac
na pewne tematy, nawet zwyczajnie podejsc i przytulic sie - przez wiele lat
sama mi tego nie okazywala i nie okazuje nadal. Staram sie, zlapalam z nia
kontakt, jakiego jeszcze 2 lata temu nie bylo, duzo z nia rozmawiam i
przebywam. A jednak ciagle jest zle, jedno drobne wydarzenie wszystko burzy.
Mówi, że ma dosyć tego życia, które opiera się tylko na domu, na nas i na
wyjściu na spacer czy do znajomych. Wiele jej problemow wynika po prostu z jej
charakteru, a tego chyba nie potrafię zmienić. Nie wiem juz jak to dalej
bedzie, jak to wszystko zmienic, jak zmienic nas i jej sposob myslenia.
dziekuje za odpowiedzi
pozdrawiam