Praca przy chorobie

[mona.blue]

Czy macie siły pracować zawodowo przy Waszej chorobie? Jak sobie dajecie radę?
Tak myślę, ze może rozważyć pracę na pół etatu, że względu na to, że nie tylko sama jestem chora, ale mam też niepełnosprawna córkę?

[megan.k]

Nie przekonasz się, jak nie spróbujesz. Podjęcie pracy wpływa bardzo korzystnie na osoby z zaburzeniami psychicznymi. Warto się odważyć. Powodzenia

[mardaani.74]

Praca ma dla mnie znaczenie terapeutyczne. jeśli masz możliwość pracy na pół etatu to się nie zastanawiaj tylko bierz.

[martyna2525]

Pracuje na półtora etatu w dwoch roznych firmach, jak jestem w remisji jak teraz to jest ok. Schody sie zaczynaja w depresji bo wtedy trudno mi ogarnac podstawowe funkcjonowanie a co dopiero prace.

[prawo.murphyego]

A Ty dalej na 3/4 etatu w sklepie z owadom w logo?

[mardaani.74]

nigdy nie pracowałam w "motylku" ani na 3/4
pudło złośliwcze.

[prawo.murphyego]

Przepraszam pomylilam pewnie z kimś innym. Od razu robisz ze mnie zlosliwca, dobre.

[iso2]

mona.blue napisała:

> Czy macie siły pracować zawodowo przy Waszej chorobie? Jak sobie dajecie radę?
> Tak myślę, ze może rozważyć pracę na pół etatu, że względu na to, że nie tylko
> sama jestem chora, ale mam też niepełnosprawna córkę?
>

To wszystko zależy od rodzaju i natężenia choroby.
Ja jak byłem chory to musiałem zrezygnować z pracy na 2 lata.
Nie byłem w stanie zapamiętać listy zakupów składającej sie z 3 produktów idąc do sklepu a praca to była dla mnie abstrakcja

[nebelowa]

Pracuje na caly etat, w gorkach nadrabiam zaleglosci i na tyle wyprzedzam peleton, ze bedac w dolku nikt nie zauwazy roznicy i tym nawet wygrywam ze zdrowymi. Do tego dochodza pozytywy choroby - w hipo pracuje szybciej, jestem bardziej kreatywna niz inni, szybciej widze problemy i proponuje rozwiazania. Jak jest raczej niedobrze ide na zwolnienie i to pomaga mi szybciej stanac na nogi. Tu nie chodz o sile. Ja przestalam postrzegac siebie jako osobe chora, ktorej ciezko, ktora nie moze, bo chora i nie da rady. Owszem, czasem cos sie zacina, czy rozstraja w glowie, ale tak bywa. Inni maja problemy kardiologiczne, ktore przy stresujacej pracy czesto wychodza na jaw. Ze swojej strony radzilabym poipracowac nad wlasnym spojrzeniem na chorobe. Ja przez lata, ciamkalam sie w sobie, za wszytkie niepowodzenia obarczalam chorobe, ba byla ona z drugiej strony czyms wyjatkowym, nie dla kazdego. Czulam sie czasem nawet jakby lepsza niz inni, bo oni nie maja takich jazd. Tutaj na forum czesto tez mozna czytac ekshibicjonistyczne wynurzenia o tym jak strasznie, ale popracowac nad soba, wspolpracowac z lekarzem to nieeeeeee. Nie mozna przeciez tak trywialnie rozwiazywac TAKICH problemow. Jak sie sprawy psychiczne ze swej "wyjatkowosci" odczaruje, to nie sa obne niczym innym niz jedna z wielu dolegliwosci jakie sie przytrafiaja, tylko, ze one dotycza glowy, a nie watroby, czy trzustki. Osobiscie uwazam, ze wole swoja chorobe w ryzach trzymac, anizeli miec atak kolki nerkowej, czy rwe kulszowa

[megan.k]

Bardzo dobry i mądry post. Mam nadzieję, że wielu osobom pomoże w walce z chorobą. Takie podejście do choroby wymagało jednak wielkiej pracy nad sobą i zmiany postrzegania świata, ale jak widać, jest to możliwe. Tak trzymać. :)

[nebelowa]

Tak, jak widac jet to mozliwe, ale jak mawia moj Doktor notabene rodzinny - pracujemy razem , ja przepisuje i dobieram leki, a Pani odrabia swoja polowe. Biernie oczekujac poprawy po samych lekach mozna nigdy nie doczekac. Ja odbylam roczna terapie - 2 witzyty tygodniowo, ktorej wowczas nie znosilam, bo ukazywala bez pardonu wiele moich bledow. Duzo czytalam, obswerwowalam siebie, co mi szkodzi i konsekwentnie unikalam takich dzialan / sytuacji. Jak sie jest uczulonym na orzechy to sie przeciez ich nie jada. Czytalam posty Maardani, ktora bez ogrodek, madrze pisze i tez mi swoim trzezwym podejsciem BARDZO POMOGLA
Jak przeczytalam ksiazke " Niespokojny Umysl" i zobaczylam przy jak ciezkim obrazie choroby da sie funkcjonowac, pracowac, uczyc, zostac profesorem to zrobilo mi sie wrecz wstyd, ze sie tak w sobie ciamkalam. Ksiazke posiadam w wersji cyfrowej, aler w jezyku niemieckim.

[megan.k]

Ja niestety mogę ją przeczytać tylko w polskim tłumaczeniu, ale wiem już, gdzie ją wypożyczyć, albo tylko poczytać w czytelni, ale dzięki. :)

[megan.k]

Czy łatwo Wam przychodzi zdobywanie kolejnej pracy i w jakiej fazie się odbywa: w remisji czy w hipomanii?

[prawo.murphyego]

Zmieniam zwykle o tej samej porze co kilka lat (przepracowuję rok-dwa-trzy i odchodzę), mam wtedy wzgledna remisję. Nie jest to oczywiście czas późnej jesieni ani zimy kiedy rzeczywiście źle się czuję.
Zdarzała się ze dwa razy lekka hipomania w trakcie okresu probnego (wg mnie po prostu entuzjazm, wg lekarza nie -wiesz ja juz nie ufam sobie )

[megan.k]

Ja bym w tym wypadku bardziej nie ufała lekarzowi niż sobie. Tylko pacjent jest w stanie stwierdzić, czy to po prostu entuzjazm czy już hipomania. Chory na CHAD też ma prawo do entuzjazmu, podobnie jak do innych uczuć i emocji, nie różni się w tym od zdrowego psychicznie człowieka. U "osoby z diagnozą" psychiatrzy zaczynają mylić zdrową ludzką reakcję na określone zdarzenia z objawami choroby psychicznej.

[mardaani.74]

Problem w tym że ludzie w manii nadal uważają że z nimi wszystko jest ok, tylko świat jakiś dziwnie powoooolny. Subiektywna ocena swojego stanu jest trudna, i wątpliwa, ocena lekarza też może być wątpliwa, to wszystko nie jest takie proste.

[megan.k]

Dlatego właśnie nie należy każdego entuzjazmu nazywać od razu hipomanią. Mania jest epizodem łatwiejszym do zdiagnozowania przez lekarza, hipomania już nie, może więc psychiatrzy powinni w tej sprawie jednak trochę zaufać swoim pacjentom, którzy mówią, że nic złego się nie dzieje. Pacjent z długoletnim "stażem w chorowaniu" naprawdę potrafi to zauważyć. Na tym polega m.in. psychoedukacja.

[krystynkaczarodziejka]

Może lepiej jest właśnie pracować, żeby coś zajmowało Twoje myśli?

[iso2]

krystynkaczarodziejka napisał(a):

> Może lepiej jest właśnie pracować, żeby coś zajmowało Twoje myśli?

A to zależy jaką pracę wykonujesz.
Jeśli taką, która nie wymaga od Ciebie podejmowania ważnych decyzji mających wpływ na organizację to zgadzam się.
Jeśli jednak masz kierownicze stanowisko i Twoja odpowiedzialność jest bardzo duża to lepiej zrobić sobie wolne od pracy