Dodaj do ulubionych

Jedzenie kompulsywne - gdzie szukac pomocy?

IP: *.icpnet.pl / *.icpnet.pl 28.06.02, 15:33
Drodzy Moi,
Prosze Was, czy znacie jakichs naprawde dobrych specow leczacych m.in. jedzenie
kompulsywne. Szukam w Poznaniu. Czy ktos z Was wie jak wyglada ta terapia na
Szpitalnej, prowadzona bodajze przez Wojciecha Lindnera?
Co radzicie na kompulsywne jedzenie?
- psychoterapie indywidualna (Gestalt? anything else?)
- psychoterapie grupowa (Gestalt? anything else?)
- psychiatre (bioxetin, tranxene???)
- grupa wsparcia Anonimowych Żarłoków?
- wszystko razem?
- KOGO POLECACIE?
Pomozcie, czuje sie calkiem bezradna. To ciagle wraca. Jedzonko, depresja i
strach przed publiczna ekspozycja. Nie udaje mi sie wyjsc z tego zakletego
kola. Tyle zmarnowanych lat, zreszta pewnie niektorzy z Was dobrze to znaja.
Najgorzej jest rano. Bolacy brzuch i lek przed ocena mojego wygladu. Przestalam
czuc sie kobieco. Wygladam jak wielorybica. Unikam spotkan z ludzmi, na
szczescie kilku ludzi mnie wspiera. Jednak wiem, ze bez speca - nie poradze
sobie.
Kochani, pomozcie.
Obserwuj wątek
    • Gość: Ruminka Re: Jedzenie kompulsywne - gdzie szukac pomocy? IP: *.erathia.szczecin.pl 30.06.02, 15:17
      Czesc Kasia :) Zanm ten problem, od podszewki. Wiele lat tak dzialalam.
      Depresja, strach przed spotkaniem z ludzmi, zajadanie emocji, a potem tycie i
      znow wstyd przed innymi. Po terapii grupowej, biore teraz Fevarin, lek
      antydepresyjny i duzo zmieniam. Od roku chodze na gimnstyke, staram sie biegac
      na stadionie i czuje sie o wiele lepiej. Moja waga nie obnizyla sie jakos
      znacznie (ok.3-4 kg), ale czuje sie sprawniejsza i zdrowsza. I co najwazniejsze
      nie czuje juz takiej presji na objadanie sie, jem o wiele rozsadniej,
      normalniej.
      Moge Ci doradzic wizyte u psychiatry (jesli jeszcze nie bylas) - objadanie to
      sposob na "radzenie sobie" z emocjami, depresja itd.
      Druga rzecz to sprobuj zadzwonic do telefonu zaufania dla uzaleznionych od
      jedzenia. Podam Ci za wzmianka w "Charakterach":
      Program Normalizacji Laknienia: anoreksja, bulimia, jedzenie napadowe,
      nawykowe, nocne pojadanie. Obozowiska i turnusy terapeutyczne. Specjalistyczna
      Ksiegarnia "Mptylem jestem..." (ladna nazwa, co?)
      Krakow, ul. Grodzka 31/7, tel (012)423 22 94, email: thereat@kki.pl (tak jest
      napisane, ale nie jestem pewna czy adres nie powinien brzmiec
      thereat@kki.net.pl - moze sporobuj pisac na oba).
      Tel. zaufania dla uzaleznionych od jedzenia:(012) 422 03 21; 0604 59 79 41.

      Sprobuj i daj znac jak to wyglada. Odzywaj sie. Powodzenia.

      Rumiankowa
    • kiddie Re: Jedzenie kompulsywne - gdzie szukac pomocy? 01.07.02, 17:06
      Cos Ci napisze - nie wiem czy to Cie pocieszy, ale to fakt. Pomijam to, ze
      prawdopodobnie z ta "wielorybica" to sobie wymyslasz. Ale do rzeczy. Kiedys
      pracowalem z ludzmi po 19-22 lata. Sam tez mialem kolo 21. Wsrod nas bylo
      mnostwo mlodych dziewczyn, a kazda laska. Ale jedna z dziewczyn byla po prostu
      bardzo gruba. Byla jednak tak mila i tak sympatyczna, a przez to miala w sobie
      tyle seksu, ze chlopaki sie o nia ZABIJALI.
      Moze zabrzmi to glupio, ale nie wstydz sie siebie ani swojego ciala. Jestes
      taka jak inne kobiety. Ani lepsza ani gorsza. I to co innym sie nalezy nalezy
      sie tez Tobie.
      Trzymaj sie cieplo.
    • Gość: nika10 Re: Jedzenie kompulsywne - gdzie szukac pomocy? IP: 80.241.130.* 01.07.02, 18:27
      Ja chodzę na terapię Geschalt. wiem że efekty nie pzrychodzą natychmiast, ale
      mam ją od 3 m-cy i pewne zmiany widzę. Uważm że jest sensowna bo rozprawia się
      z przyczynami a nie objawami. Ja już byłam uzależniona od cheroiny, papierosów,
      alkocholu, teraz jedzenia. Wszystko udała mi się pokonać, ale jedzenie trwa
      nadal. Chcę wyeliminować przyczyny aby potem nie uzależnić się od np. hazardu,
      internetu czy innych. Biorę Seronil, który pomaga. I mam nadzieję. To ostatnia
      szansana normlność jaką sobie daję.
      Pozdrawiam.
      NIka
      • Gość: Kachna Re: Kachna dziekuje Wszystkim :)) IP: *.icpnet.pl / *.icpnet.pl 01.07.02, 18:57
        Dziekuje,ze zareagowaliscie na moj rozpaczliwy post.
        Dziekuje Rumiankowej (kochana jestes, naprawde :)), Nice10, przynajmniej wiem,
        ze nie ja jedna mam ten problem. Kiddie, Tobie tez dziekuje. Wiem o czym
        mowisz. Znam taka dziewczyne tez. Szkoda, ze jestem niewolnica swojego wygladu.
        Wtedy olalabym wielorybie rozmiary i tez rozsiewalabym wokol siebie
        uwodzicielskie czary ;).
        Dzisiaj mialam zaczac nowe zycie. Zdrowe i szczuple itd. 2 godziny temu
        zezarlam czekolade. :( Nie moge sie dodzwonic do terapeuty. Ale staram sie z
        tego smiac. Choc moze to usmiech malo szczery. Jutro tez jest dzien. Nowy
        szczuply dzien ;).
        Pozdrawiam Was wszystkich bardzo :)
        • kiddie Re: Kachna dziekuje Wszystkim :)) 02.07.02, 09:56
          Kachna, jutro bedzie nowy dzien, ale czy naprawde musi byc szczuply? Pewnie Cie
          nie rozumiem, ale czemu tak Ci zalezy na tym, zeby byc szczupla, albo w ogole
          wygladac inaczej niz teraz? Ja mam 20 kilogramow niedowagi, zlamany nos, krzywy
          kregoslup, rzadkie wlosy i krzywe nogi, a mam za zone modelke z dwoma
          fakultetami, pracuje w dobrej firmie, mam paru kolegow i kolezanek, uprawiam
          sport, mam swoje hobby i zyje normalnie. Mam rozpaczac ze ktos mi zlamal nos?
          Ze jestem chudy, a moi koledzy dobrze zbudowani?
          Kachna, mysl o przyjemniejszych rzeczach. Na przyklad o tej czekoladzie, ktora
          zjadlas. To chyba nic takiego zlego, zjesc czekolade. Po co Ci to poczucie
          winy? Ja postanawiam codziennie wieczorem, ze wstane nastepnego dnia raniej niz
          zwykle, a wstaje jak zwykle pozno i spiesze sie do pracy. Czy przez to mam sie
          uwazac za gorszego? Nie jest niestety tak w zyciu, ze wszystko wychodzi jak sie
          planuje. Chcialbym wygladac jak Schwarzenegger, bic sie jak Van Damme, byc
          madry jak Einstein i miec BMW jak Brosnan. Ale nie bede taki, wiec zyje, jaki
          jestem.
          Zaakceptuj siebie i olej innych. Rozejrzyj sie wokol - czy swiat naprawde
          sklada sie z samych szczuplych dwudziestolatek?
          • Gość: em Re: Kachna dziekuje Wszystkim :)) IP: 62.148.83.* 02.07.02, 14:59
            trochę to inaczej u kobiet i u mężczyzn, na korzyść dla tych ostanich
          • Gość: Kachna Re: Kachna odpowiada Kiddiemu IP: *.icpnet.pl / *.icpnet.pl 03.07.02, 15:48
            Do Kiddiego: Masz sporo racji. Rozumiem, ze trudno Ci pojac moj problem. Wiesz,
            ja nie miewam poczucia winy (patrz: wtrazolona czekolada). Jedzenie to dla mnie
            sposob na rozladowanie zlosci, leku, byc moze ukojenie, kiedy czuje sie sama.
            Zjadam emocje, rozumiesz? A skutkiem ubocznym jest tycie i wstret do siebie i
            dlugo by tu wymieniac. Na przemian jestem szczupla i okragla. Srednio co pol
            roku. Dlaczego chce byc szczupla? Bo w tedy czuje sie pewniej, jestem lepsza
            dla siebie i mam ochote spotykac sie z ludzmi. Jestem wtedy inna osoba. Ale
            pewnie mam zajoba na punkcie wygladu, co? Chce sie podobac sobie i nie ukrywam,
            ze facetom tez. Podejrzewam, ze Twoja zona jest szczupla kobieta,
            proporcjonalnie zbudowana.
            Pozdrawiam Cie i dziekuje za slowa otuchy :). Z ta akceptacja siebie nie bedzie
            tak latwo.
            • kiddie Re: Kachna odpowiada Kiddiemu 03.07.02, 17:01
              Piszesz ze chcesz byc szczupla zeby podobac sie sobie i mezczyznom. To czy
              podobasz sie sobie czy nie to inna rzecz, ale czy jestes pewna, ze taka jaka
              jestes nie podobasz sie facetom? Moja zona faktem jest szczupla, ale to akurat
              nie mialo wplywu na decyzje o spotykaniu sie i o slubie. Kochalbym ja nawet
              jakby wazyla 120 kilosow.
        • Gość: Ruminka Re: Kachna dziekuje Wszystkim :)) IP: *.erathia.szczecin.pl 02.07.02, 17:58
          Nie ma za co :) Przy okazji warto poczytać coć o przyczynach zaburzeń jedzenia,
          sama już to przewałkowałam, ale zawsze warto się pozastanawiać jak to jest.
          Podaję adresy, gdzie można skrótowo poczytać o tym problemie:
          republika.pl/wlodaw/bulimia.htm
          republika.pl/wlodaw/bulimia2.htm

          A tak poza tym to ja też zajadam się czekoladą i już nie cierpię z tego powodu.
          Odróżniam to "chorobliwe" jedzenie od normalnych pokus - rozróżniam po
          towarzyszących emocjach. Kiedy ogarniają mnie te "chorobliwe" napędy to za nic
          nie da się powstrzymać od jedzenia, to jakby alkoholik miał nie pić. Dużo pracy
          aby się wyzwolić. I na pewno nie jest dobrą drogą radykalna dieta odchudzająca,
          bo w końcu kiedyś trzeba zacząć normalnie jeść. Najlepszą metodą jest rozsądne,
          racjonalne odżywianie - bez przegięć w żadną stronę. Kiedyś myślałam, że to
          niemożłiwe, że dla mnie, osoby z nadwagą i takimi problemami rozwiązaniem jest
          tylko dieta i odchudzanie. A wcale że nie! :) Jasne, że chcę schudnąć, ale już
          nie zasłania mi to całego życia i mogę sobie rozciągnąć to na lata. Tak
          zdrowiej i skuteczniej :)
          Odzywaj się do nas, ja pilnie śledzę ten wątek :)

          Rumiankowa
          • Gość: Kachna Re: Kachna do Rumiankowej Kochanej :) IP: *.icpnet.pl / *.icpnet.pl 03.07.02, 15:56
            Czesc Rumiankowa,

            Wiesz, dzwonilam tam do Cracow i przyslali mi mailem oferte jakichs
            terapeutycznych obozow. Coz, do Krakowa troche daleko, ale nic to. :))
            Wiesz, sporo czytam i czytalam (w internecie i nie tylko) o zaburzeniach
            jedzenia. Teksty Wlodawca znam, dziekuje jednak, ze wspomnialas o nich.
            Cholera, czytalam, wiem, wszystko - czysta teoria. A choroba wraca. Nie wiem,
            czy "choroba" to dobre slowo. Wiem, ze to wymaga czasu i sporo pracy, by
            jedzenie traktowac normalnie, jako dostarczanie pozywienia, a nie srodek kojacy
            leki, samotnosc i Bog jeden wie co jeszcze.
            A jak tam u Ciebie? Jak dlugo z tym sie zmagasz? Czy zyjesz juz NORMALNIE ? Czy
            masz za soba jakas terapie? Czy ja nie za duzo pytan zadaje? ;)))

            Pozdrawiam Cie bardzo :))
            • Gość: Ruminka Re: Rumiankowa nadaje :)ej Kochanej :) IP: *.erathia.szczecin.pl 04.07.02, 15:06
              • Gość: Ruminka Re: Rumiankowa nadaje :) IP: *.erathia.szczecin.pl 04.07.02, 15:29
                Cos mi dzisiaj nie idzie to pisanie ;) Raz palec mi sie zeslizgnal na enter i
                poszla wiadomosc z niepelnym tytulem, a potem napisalam sie i zresetowal mi sie
                komputer, brrr. Ale nic to, jestem uparta.

                Czy to "choroba"... ja bym pozostala przy "zaburzeniu", tak lepiej, prawda? :)
                A co do mnie to mozesz pytac o co chcesz, nie ma problemu. Wiec ze mna to jest
                tak: mam 28lat i zawsze, od dziecka bylam jakas "dziwna" hehe. Z czasem ta
                dzwinosc sie nasilala i dochodzily rozne inne problemy (np stany lękowe), w
                kazdym razie, co do interesujacego Cie tematu, to bylam troche pulchniejsza i
                ciagle wmawialam sobie, ze ratunkiem jest dieta, a moje problemy biora sie z
                normalnego upodobania do jedzenia i braku silnej woli. Ciagle myslalam, ze jak
                schudne to "wszystko sie zmieni", bedzie mi latwiej i lepiej ;) I dopiero jak
                zaczelam leczyc zaburzenia depresyjne to dotarlo do mnie, ze moga byc tez
                chorobliwe problemy z jedzeniem i ze ja wlasnie tak jem.

                Rok temu bylam na 3miesiecznej terapii grupowej, tam praktycznie nie poruszalam
                teamtu jedzenia, ale uczylam sie relacji z ludzmi, analizowalam moje kontakty z
                bliskimi itd. To bylo bardzo pozytywne doswiadczenie, choc baaardzo trudne -
                kosztowalo wiele łez i emocji. Ale przewartosciowalo moje podejscie do siebie,
                do ludzi i zycia. Od roku staram sie zyc inaczej i nawet mi to wychodzi :)
                Chodzilam tez przez 4 miesiace na wspomagajaca terapie indywidualna (to juz
                niestety platnie). Zyje "zdrowiej", choc na pewno nie jest to jeszcze etap
                calkowitej rownowagi. Jeszcze wspieram sie lekami antydepresyjnymi i chodze do
                niezlej lekarki (panstwowo). A problemami z jedzeniem akurat malo sie
                zajmowalam, same jakos sie normuja, nie czuje tak czesto wielkiej presji na
                objadanie, czasem sie zdarza, ale moge tez tygodniami jesc calkiem normalnie.
                Tak to wyglada, jesli masz ochote to napisz cos wiecej, masz tez problemy
                depresyjne, szukalas pomocy?

                Pozdrawiam cieplo!
                Rumiankowa
                • Gość: Kachna Re: Kachna do Rumiankowej :) IP: *.icpnet.pl / *.icpnet.pl 04.07.02, 17:26
                  Czesc Rumiankowa,

                  Wiesz co, czytajac Twojego posta jakbym czytala o sobie samej. Podobne klopoty.
                  Dziekuje Ci za szczerosc i ze zechcialas podzielic sie ze mna swoimi
                  doswiadczeniami. Pomagasz mi, bo chyba zaczne wierzyc, ze mozna z tego wyjsc.
                  Ale jeszcze pewnie daleka droga przede mna.

                  > i zawsze, od dziecka bylam jakas "dziwna" hehe.

                  Tell me about it :))

                  Tez miewalam i miewam stany lekowe. Kiedys bralam prozac i tranxene. Dobrze sie
                  czulam potym, no oprocz tego, ze budzilam sie o piatej rano i mnie roznosilo. Po
                  tych lekach czulam sie pewniejsza siebie, dzieki prozacowi mialam zmniejszony
                  apetyt i szybciej zrzucalam kilosy.Do tego jezyk mi sie rozwiazal i ciagnelo mnie
                  do nowych ludzi 2x mocniej. Ale o 21:00 chcialo mi sie isc lulu :)). Poza tym
                  pani psychiatrzyca troche mnie irytowala, choc nie przecze, byla dobrym lekarzem.
                  Prochy pomagaja, ale czasem sobie mysle, ze to one mna rzadzily, rozumiesz? Ze to
                  byla czysta chemia, a zrodla problemu pozostawaly nadal. Probowalam psychoanalizy
                  i nie spodobala mi sie. Bylam na kilku spotkaniach ericksonowskiej i nawet to
                  bylo niezle, ale zrezygnowalam wtedy na rzecz psychoanalizy. Po jakims czasie - 5
                  miesiecy lazilam na Gestalt i wydawalo sie, ze juz sobie poradze. Gestalt jest
                  dosc fajny, daje duzo wolnosci. Teraz znowu mysle o ericksonowskiej i jednak, na
                  poczatek o prochach. Pewnie rozpoczne poszukiwania dobrego psychiatry.

                  > to bylam troche pulchniejsza i
                  > ciagle wmawialam sobie, ze ratunkiem jest dieta, a moje problemy biora sie z
                  > normalnego upodobania do jedzenia i braku silnej woli. Ciagle myslalam, ze jak
                  > schudne to "wszystko sie zmieni", bedzie mi latwiej i lepiej ;) I dopiero jak
                  > zaczelam leczyc zaburzenia depresyjne to dotarlo do mnie, ze moga byc tez
                  > chorobliwe problemy z jedzeniem i ze ja wlasnie tak jem.

                  Nic dodac, nic ujac. Tez tak to czuje, wiesz? Jednak nadal snuje cudowne plany,
                  jakie to cudowne zycie bede wiodla, gdy znowu schudne. Pewnie nie tedy droga, co?
                  >
                  > To bylo bardzo pozytywne doswiadczenie, choc baaardzo trudne -
                  > kosztowalo wiele łez i emocji.

                  Skads to znam. :)

                  Od roku staram sie zyc inaczej i nawet mi to wychodzi :)

                  Tak trzymaj :)).
                  >
                  Jeszcze wspieram sie lekami antydepresyjnymi i chodze do
                  > niezlej lekarki (panstwowo).

                  Jesli moge zapytac, jakie leki bierzesz?
                  Szczesciara z Ciebie, ze znalazlas panstwowo lekarke. Czyli bezplatnie?

                  Miewam stany depresyjne (inaczej nie byloby mnie na tym forum ;) + problemy z
                  jedzonkiem. Do tego - 24 lata na liczniku (skoncze we wrzesniu) i nie udalo mi
                  sie zadnych studiow ukonczyc. Pewnie zwalam to wszystko na te stany depresyjne,
                  lekowe i zarcie. I pewnie jestem w bledzie ???
                  >
                  Excusez moi, ze sie tak rozpisalam :))).

                  Dziekuje, ze wysluchalas,

                  pozdrawiam Bardzo, :)))>
                  >

                  • Gość: Ruminka Re: Rumiankowa do Kachny :) IP: *.erathia.szczecin.pl 05.07.02, 16:27
                    Witaj ponownie, robia sie tu stale spotkania :)

                    Masz troche doswiadczen za sobą, terapia ericksonowska, gestalt - ja kojarze
                    nazwy, ale nic więcej mi to nie mówi. Ale dobrze, że próbujesz - to maksymalnie
                    zwiększa możliwości zdrowego życia :)) A ja wierzę, że się uda.

                    > > i zawsze, od dziecka bylam jakas "dziwna" hehe.
                    >
                    > Tell me about it :))

                    Dziwna, tzn nieśmiała, zalękniona, zastraszona - rodzinka uznała mnie
                    za "dzikuskę" ;)

                    Rozumiem, że masz opory przed lekami, ja też miałam. Wszystko jest względne, nie
                    zawsze trzeba wspierać się lekami.

                    > (..) Jednak nadal snuje cudowne plany,
                    > jakie to cudowne zycie bede wiodla, gdy znowu schudne.
                    > Pewnie nie tedy droga, co?

                    :) Wiesz, ja do tej pory wszystko przeliczalam na potencjalnie zgubione
                    kilogramy ;) Np. jak szlam na 3 miesiace na terapie to automatycznie liczyłam
                    sobie ile można schudnąć po 3 miesiącach i ile będę ważyć, paranoja ;) Całe życie
                    tak przeliczane, liczenie, że "następnego lata" będę szczupła i coroczny zawód,
                    że jednak nie. I wieczne odkładanie różnych spraw, szczególnie życia
                    towarzyskiego na "szczuplejszy" czas. Bzdura. Tak to ja bym mogła czekać "z
                    życiem" do starości. I naprawdę, jak gdzieś czytałam, że nie tędy droga to i tak
                    nie wierzyłam, że mogłabym być szczęśliwsza i nadal pulchna.

                    A teraz żyję jak mogę, ale żyję. I wcale nie jestem jakaś szczuplejsza, po drodze
                    ubyło mi może ze 3-4 kg. Ale nie uciekam od aktywności, zapisałam się na
                    gimnastykę (żeby było mi łatwiej to do klubu dla puszystych, choć nie jestem aż
                    tak okrągła, ważę teraz jakieś 75kg), chodziłam nawet na basen (teraz mi godziny
                    nie pasują, a szkoda), staram się co drugi dzień biegać 3 kółka na stadionie. I
                    chodzę na spacery, dałam się nawet namówić koleżance na wycieczkę rowerową :) To
                    moje małe osiągnięcia. Czuję się (jak już pisałam) zdrowiej i sprawniej, mam
                    więcej energii i o wiele lepsze samopoczucie.

                    No jasne, że nie jest różowo, różne problemy po drodze, ale jest o wiele lepiej
                    niż mogłam sobie wyobrażać.

                    Co do leków to biorę Fevarin, torche drogi ale pierwszy lek, ktory tak dobrze na
                    mnie działa. Wcześniej probowałam Doxepin i Bioxetin, ale byłam po nich znużóna i
                    rozmemłana. Długo próbowałam też radzić sobie bez leków.

                    > Szczesciara z Ciebie, ze znalazlas panstwowo lekarke. Czyli bezplatnie?

                    Bezplatnie. W Centrum Psychiatrii, byłam tam też na tej terapii grupowej.
                    Psychiatra b. dobra, prowadzi też prywatną praktykę, jedyny minus to to, że dość
                    długo się czeka, ok. 2-3 godzin (chyba żeby przyjść b. wcześnie). Ale nie ma
                    żadnych wcześniejszych zapisów, nie czeka się miesiącami, mozna być przyjętym
                    tego samego dnia.

                    A mi też "nie udało się" skończyć żadnych studiów i nie zwalam tego na depresję.
                    Ja to wogóle mam długą drogę edukacyjną, najpierw skończyłam szkołę zawodową :)
                    Dopiero niedawno zaczelam się dokształcać, skończyłam liceum wieczorowe, a teraz
                    uczę sie w zaocznej szkole pracowników społecznych.

                    Studia nie są obowiązkowe :) Ja to sobie marzę, że kiedyś, pójdę po nauki
                    uniwersyteckie jako pani czterdziestoletnia :) I nic mi nie ucieknie.

                    To się nagadałyśmy :)
                    Pozdrowienia

                    Rumiankowa
                    • Gość: midm Re: Rumiankowa do Kachny :) IP: *.warszawa.sdi.tpnet.pl 08.07.02, 21:45
                      Kahna mi pomogla grupowa (taka mieszana - trudno nazwac jaka to opcja, duzo
                      elementow poznawczo-behawioralnych, ktore jakos latwo trafiaja do rozsadku i...
                      moga przyniesc efekty jak sie nad tym pracuje)z indywidualna i potem jak Ruminka
                      mialam jeszcze przez jakis czas cos w rodzaju kontynuacji indywidualnej - to bylo
                      tak wspierajaco, bo rodzinna, ktora mialam miec nie mialam. W niej prowadzila
                      mnie swietna terapetka, ktora ksztalcila akurat w Poznaniu, ale od lat jest w
                      Warszawie i wlasciwie to chyba nie specjalizuje sie w zaburzeniach jedzenia (choc
                      oczywiscie orientuje), wiec nie wiem czy nawet jakbym sie z nia skontaktowala to
                      wiedzialaby kogo by Ci tam konkretnie polecic. (Teraz sie tyle tego natworzylo.)
                      Tak czy inaczej zycze zebys z tego wyszla, Tobie Ruminko tez choc Ty to juz
                      prawie wyszlas (waga sie unormuje nie martw sie, a jakby nie, bo cos tam sie
                      przestawilo w organizmie czy cos tam innego, przeciez tyle rzeczy na to wplywa i
                      zdarza sie, ze nie mozna nic na to poradzic, to kiddie ma racje, trzeba
                      zaakceptowac i tyle. A propos kiddie jestes fajny facet i nie dziwie sie, ze ta
                      modelka Cie wybrala.)
                      • Gość: Kachna Re: Czesc midm IP: *.icpnet.pl / *.icpnet.pl 09.07.02, 14:35
                        To jest nas wiecej :).
                        Napisz, prosze, cos wiecej o tej behawioralnej.
                        Czy oprocz tego, bralas jakies prochy?
                        >
                        W niej prowadzila
                        > mnie swietna terapetka, ktora ksztalcila akurat w Poznaniu, ale od lat jest w
                        > Warszawie i wlasciwie to chyba nie specjalizuje sie w zaburzeniach jedzenia (ch
                        > oc
                        > oczywiscie orientuje), wiec nie wiem czy nawet jakbym sie z nia skontaktowala t
                        > o
                        > wiedzialaby kogo by Ci tam konkretnie polecic.

                        Moze jednak zapytasz? Bo nie wiem kto w Poznaniu zajmuje sie behawioralna. Fakt,
                        jest mnostwo terapeutow (w ksiazce telefon.)
                        Czuje sie juz bezradna, wiesz? Probowalam tylu terapii. Czasem juz nie wiem na
                        czym sie oprzec.
                        (> )
                        > Tak czy inaczej zycze zebys z tego wyszla,

                        Dziekuje :)

                        Jesli masz ochote, napisz cos wiecej, jak to z Toba bylo, jak jest, jak dlugo sie
                        z tym meczylas.

                        Pozdrawiam Cie :)
                        • Gość: midm Re: Czesc midm IP: *.warszawa.sdi.tpnet.pl 09.07.02, 15:23
                          O tej, co ja przeszlam masz tu: www.ipin.edu.pl/o_kn.htm - ale to jest (a
                          przynajmniej tak bylo) dla szczegolnych przypadkow, ja nie bralam wtedy zadnych
                          lekow, wiec nic nie musialam oddawac (jak przeczytasz trzeba) i zadnych mi nie
                          przepisali (dopiero potem bralam, ale to juz bardziej w zwiazku z czyms innym),
                          ale niektorym przepisywali albo nawet przerzucali na jakis czas lub na stale do
                          innej kliniki. Z ta terapeutka sprobuje sie skontaktowac. Co do siebie to... nie
                          przepadam o tym pisac, zwlaszcza publicznie (co nieco jest porozrzucane w innych
                          watkach), ale wiedz, ze mialam rozrzut wagi 30 kg-120 kg (zalowano, ze nie
                          sfotografowano mnie do podrecznika) przy wzroscie 170cm, teraz ok 60 czyli mniej
                          wiecej tyle co przed tym wszystkim i tak sie trzyma, czasem cos tam mi dokuczy,
                          ale to juz nie to samo. A wiec mozna sie z tym uporac.
                          • Gość: Ruminka Re: Czesc midm IP: *.erathia.szczecin.pl 09.07.02, 19:18
                            Witaj midm i dziekuje za zyczenia dla mnie :) Ciesze sie, ze sobie poradzilas i
                            sie trzymasz. To daje nadzieje dla osob z podobnymi problemami. Ja sie jeszcze
                            troche grzebie, ale juz nie tonę :)) Juz moge to wszystko ogarnac i dzialac w
                            miare rozsadnie. Trzymajcie sie!
    • Gość: johana13 Re: Jedzenie kompulsywne - gdzie szukac pomocy? IP: *.stat.gov.pl 09.07.02, 15:34
      cześć dziewczyny.
      Mogę zdecydowanie napisać że byłam jedną z Was. Dosyć dawno, bo ok 10 lat temu
      chorowałam na anoreksję, na szczęście sama sobie poradziłam z tym
      choróbskiem.Rozumiem jednak wasze uczucia, depresję i przekonanie że szczupła
      sylwetka jest kluczem do sukcesu, szczęścia.
      Chciałabym Wam jednak z cała pewnością powiedzieć, że tak NIE JEST, nie wierzcie
      w tą złudę. Dlaczego? BO SZCZĘŚCIE NIE ZALEŻY OD TEGO. Ja teraz jestem szczupła-
      nie chuda, tylko tzw. normalna, ćwiczę, jeżdzę na rowerze , no i co? Rozpada mi
      się życie rodzinne, mąż poszukuje przygód, mimo posiadania atrakcyjnej partnerki,
      czuję się oszukiwana, samotna, zrozpaczona...Moje grubsze (chudsze) koleżanki są
      akceptowane takie jakie są i cieszą się szczęściem...
      Pozdravki.
      • Gość: midm Re: Jedzenie kompulsywne - gdzie szukac pomocy? IP: *.warszawa.sdi.tpnet.pl 09.07.02, 15:52
        Pewnie, ze nie... choc mysle, ze tez nie trzeba i tu przesadzac.
        • Gość: bural Re: Jedzenie kompulsywne - gdzie szukac pomocy? IP: *.proxy.aol.com 10.07.02, 09:06
          trzymac w lodowce jedzenie ktore nie tluczy i jesc do oporu.
          Zdrową czynność umysłów daje
          tylko żywienie optymalne...
          dr Jan Kwaśniewski
          portal.republika.pl/popup/index.asp?
          url=republika.pl/arkadiapodlasie



          • Gość: midm Re: Jedzenie kompulsywne - gdzie szukac pomocy? IP: *.warszawa.sdi.tpnet.pl 22.07.02, 15:23
            Niestety to sie nie sprawdzi.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka