Po prostu depresja

[lizavieta1]

Myslę, że wszelkie rady typu weź się w garść, znajdź sobie hobby, coś w czym
się realizujesz są ok, ale nie dla tych co mają depresję, ale jakiś sezonowy
mniejszy czy większy dołek. Można to wszystko robić i warto owszem, ale jeśli
depresja jest w Tobie nic Ci nie da radości czy satysfakcji, bo depresja sama
w sobie jest niemozliwością odczuwania, błędem logicznym jest zakładać, że coś
nas rozbawi, ukoi itp
Mam pracę, którą sama sobie wymysliłam, lubię ją wykonywać. Kocham mojego psa,
lubię ją szkolić, to coś w rodzaju hobby. Lubię dbać o siebie, dobrze
wyglądac, kupowac ciuchy. Mam znajmoych, łatwo nawiązuję kontakt z ludźmi, ale
znikąd nie mam zadowolenia, spokoju. Wszystko jest takie jałowe.
Przesypiam większość doby, jeśli mogę, jesli muszę iść do szkoły czy do pracy
lub wyjśc z psem. Zmuszam się do pójścia do pubu z kumplem,ale to mnie nei
kręci. Jeżeli nie muszę, to niczego nie robię. Mogłabym poczytać teraz jakąś
ksiązkę zamiast siedzieć na forum lub pouczyć się języka - mam do tego
smykałkę, miałam w tym kiedyś sukcesy, ale po prostu nie chcę. Koleżanki
mówią, że jestem ładna i bez problemu już mogłabym mieć kolesia i zmienić na
innego. Nie kręcą mnie randki, nie chce mi się usmiechać i wdzięczyć, nudzi
mnie to, co kolesie mają mi do powiedzenia, mimo, że niektórzy z nich to
naprawdę sympatyczni, interesujący mężcyźni. Kiedyś byłabym w stanie miło i
ciekawie spędzić z nimi czas.
Cieszę się, że mija kolejny dzień. Jutrzejszy prześpię do połowy, druga
połowa jakoś mi zleci. W ten sposób mija kolejny rok. wkurzają mnie ludzie
mówiący mi, że marnuję najlepsze lata swojego zycia. Wcale nie są najlepsze.
To potwornie smutny sen. W trakcie terapii grupowych poznałam sporo osób z
podobnym problemem, wielu z nich z tego wyszło i nie rozumieją jak to jest.
Nie oczekuję zrozumienia ani tego, ze z kimś o moim nastawieniu będą chcieli
spędzać czas. Potrafię jeszcze pogadać o niczym, ale to nic mi nie daje. Mogę
ukryć dołek w kontaktach topwarzyskich przynajmniej częściowo. ale to nie o to
chodzi kontakty towarzyskei mają służyć ludziom i sprawiać jakąś satysfakcję,
a mnie po prostu nic nie obchodzi.

[aspolecznie]

lizavieta1 napisała:


> kontakty towarzyskei mają służyć ludziom i sprawiać jakąś satysfakcję,
> a mnie po prostu nic nie obchodzi.

zaciekawiło mnie to zdanie, a zwłaszcza dwa w nim określenia "służyć ludziom"
oraz "sprawiać satysfakcję".
może po prostu nie lubisz "służyć ludziom" i "sprawiać sobie satysfakcji"?
może po prostu jesteś zwyczajnie zmęczona takimi oczekiwaniami od ciebie, które
pewnie sobie sama kiedyś tam narzuciłaś lub nie miałaś otoczenie narzuciło
tobie, a ty tak naprawdę w takiej roli nie czujesz się najlepiej?

[lizavieta1]

kontakty towarzyskie mają służyć ludziom - zobacz co jest podmiotem w zdaniu.
Nie chodzi o to, ze ja służe tylko kontakty mnie.

[aspolecznie]

lizavieta1 napisała:

> kontakty towarzyskie mają służyć ludziom - zobacz co jest podmiotem w zdaniu.
> Nie chodzi o to, ze ja służe tylko kontakty mnie.

czy podmiot w zdaniu jest ważny czy raczej to, iż Ty masz poczuć się podmiotem
swojego życia?
jeśli kontakty towarzyskie przestają sprawiać tobie przyjemność to czy jest
sens się przymuszać, bo "kontakty towarzyskie mają służyć ludziom"?
boisz się, ze bez tych "kontaktów" nadejdzie chwila, że poczujesz samotność i
opuszczenie przez innych?

[lizavieta1]

Ale co do sedna twojej wypowiedzi, chyba tak jest, że otoczenie woli
usmiechnietych ,wyluzowanych i tych w otoczeniu których bedzie się świetnie
bawić.Naturalna ludzka tendencja do unikania tego co przykre.

[aspolecznie]

lizavieta1 napisała:

> Ale co do sedna twojej wypowiedzi, chyba tak jest, że otoczenie woli
> usmiechnietych ,wyluzowanych i tych w otoczeniu których bedzie się świetnie
> bawić.Naturalna ludzka tendencja do unikania tego co przykre.

każdy woli być młody piękny i bogaty oraz zdrowy i aby tak przez całe życie

[mattbel]

mam cos podobnego. tylko, ze u mnie jest tak, ze jak juz mi sie chce cos robic,
to pojawia sie lęk, a jak nie ma lęku, to nic mi sie nie chce. mysle, ze to dwie
strony tej samej monety. po prostu ten lęk po jakims czasie zamienia sie w
zmeczenie i zniechecenie.

[aspolecznie]

mattbel napisała:

> mam cos podobnego. tylko, ze u mnie jest tak, ze jak juz mi sie chce cos
robic,
> to pojawia sie lęk, a jak nie ma lęku, to nic mi sie nie chce. mysle, ze to
dwi
> e
> strony tej samej monety. po prostu ten lęk po jakims czasie zamienia sie w
> zmeczenie i zniechecenie.

i pętla depresji się zaciska....
coś trzeba zrobić
tylko co?
trudna sprawa
najprościej siegnąć po tabletkę
ale cudownej tabletki nie ma
zmuszać się do pokonywania lęku,zmęczenia i zniechęcenia?
a jest inne wyjście?

[lizavieta1]

Jak się do czegoś zmusisz, to g.. ci z tego wyjdzie. Pokonać to wszystko mozna z
własnej inicjatywy i świadomą walka. Zmuszamy się do okaznaia pozorów.

[aspolecznie]

lizavieta1 napisała:

> Jak się do czegoś zmusisz, to g.. ci z tego wyjdzie. Pokonać to wszystko
mozna
> z
> własnej inicjatywy i świadomą walka.

ale nie ma cudów
na tą świadomą walkę o dojrzenie do własnej inicjatywy potrzebny jest czas i
środki, chociażby do dożycia do tej chwili "inicjatywy" własnej

[mattbel]

> i pętla depresji się zaciska....
> coś trzeba zrobić
> tylko co?
> trudna sprawa
> najprościej siegnąć po tabletkę
> ale cudownej tabletki nie ma
> zmuszać się do pokonywania lęku,zmęczenia i zniechęcenia?
> a jest inne wyjście?

no ja niestety nie mam innego wyjscia jak leki. inaczej nie moglabym ani spac,
ani jesc ani nic robic. jak probowalam to ignorowac, albo przezwyciezyc to
poglebiala mi sie depresja i lęki, a teraz pojawila sie depresja maskowana
objawami somatycznymi. chociaz teraz sie juz poglebia i przechodzi chyba w
normalna depresje.
jak ktos ma depresje spowodowana jakas sytuacja to spoko psychoterapia i te
sprawy moga pomoc. ale ja mam to od zawsze. tylko przybiera to to rozne formy.
do tego natrectwa - tez od kiedy pamietam. jeszcze nie slyszalam o skutecznym
zwalczaniu natrectw silna wola albo psychoterapia...

[aspolecznie]

mattbel napisała:

> no ja niestety nie mam innego wyjscia jak leki. inaczej nie moglabym ani spac,
> ani jesc ani nic robic. jak probowalam to ignorowac, albo przezwyciezyc to
> poglebiala mi sie depresja i lęki, a teraz pojawila sie depresja maskowana
> objawami somatycznymi. chociaz teraz sie juz poglebia i przechodzi chyba w
> normalna depresje.
> jak ktos ma depresje spowodowana jakas sytuacja to spoko psychoterapia i te
> sprawy moga pomoc. ale ja mam to od zawsze. tylko przybiera to to rozne formy.
> do tego natrectwa - tez od kiedy pamietam. jeszcze nie slyszalam o skutecznym
> zwalczaniu natrectw silna wola albo psychoterapia...

chciałabym coś pocieszającego napisać, ale doprawdy nie bardzo wiem co.
osobiście uważam, ze depresja jest jedną z najcięższych chorób jakie bywają
udziałem człowieka, bo obezwładnia nie tylko ciało, ale i siłe woli.
woli do życia i do pokonywania trudności.
jednym się udaje wyjść z tej "klatki" niemożności innym nie.
ale przecież w innych chorobach jest podobnie.
trzeba wierzyć, ze Tobie akurat się uda

[mattbel]

na szczescie nie jestem lekooporna i te leki calkiem dobrze na mnie dzialaja. ja
sobie to tlumacze tak, ze np. dziecko, ktore ma za malo hormonu wzrostu albo
innego hormonu musi go brac w tabletkach. a ja akurat mam za malo serotoniny w
mozgu i tez musze brac leki, ktore zwieksza jej ilosc. a ze mimo brania lekow i
tak sie trzeba w zyciu napracowac nad soba to juz druga sprawa...

[marenta]

Liza, ty zdaje się kochałaś kogoś niedawno?
Mi się wydaje, że po prostu wyciszasz się po tamtych emocjach, wreszcie
patrzysz sama na siebie samą, a nie poprzez świat z zewnątrz i oczy innych
ludzi, nie nakręcasz się niczym z zewnątrz. Daj sobie czas. Wszystko będzie OK.
Pozdrawiam

[lizavieta1]

wyciszenei się jest dla mnie czymś innym. to taki swiadomy stan. A mój jest
czymś chorobowym. Patrzę na mój dzisiejszy dołek jako kontynuacje trwającej
kilka lat choroby, tylko z modyfikacjami. Nie cieszą mnie kontakty z ludźmi, nie
kręci mnie nic. Potrzebuję ludzi, bliskości, a jednoczesnie oni wydają mi się
tacy nudni, puści.

[marenta]

jeżeli nie chcesz albo nie kręcą Cię już rzeczy, które kiedyś poprawiały Ci
humor to jesteś teraz trochę jak taki alkoholik, który zrozumiał, że picie to
błędne koło
dlatego ta pustka i smutek to smutek prawdziwy
teraz pora żeby poznać tę "kruchą i emocjonalną" Liz i uśmiechnąć się do niej,
że już się nie oszukuje, nie ucieka
teraz możesz zacząć się nauczyć zdrowych reakcji, nie tych nałogowych, na
krótką metę

[lizavieta1]

No fakt. Ale brak radości czy jakichkolwiek pozytywnych reakcji nie jest normalny.

[aspolecznie]

lizavieta1 napisała:

> No fakt. Ale brak radości czy jakichkolwiek pozytywnych reakcji nie jest
normal
> ny.

a mi się wydaje, że Marenta ma rację w tym co napisała o Twoim obecnym stanie i
że teraz Twój stan można uznać za normalny przy wychodzeniu z uzależnienia.
daj sobie jeszcze czas i może tu znajdziesz ludzi, którzy nie wydadzą ci się
tacy "puści" i tobie całkiem obcy i obojętni
w końcu to tu jedziemy na tym samym wózku, a raczej pchamy go po wyboistej
drodze z różnymi dołkami

[marenta]

a musisz mieć powód, żeby się uśmiechnąć? musisz mieć najpierw faceta? nowy
ciuch? nowe komplementy? nowe zabaweczki?
a do tej kruchej i emocjonalnej Liz takiej jaka jest teraz, tej prawdziwie
słabej, nie umiesz się uśmiechnąć?
Albo pomimo tego smutku, który Cię przygniata, jutro do napotkanej pierwszej
osoby
nie pozwól sobą "manipulować" nie manipuluj sobą samą, niepotrzebne Ci żadne
zabawki, żeby poczuć się dobrze

[lizavieta1]

Pewnie, że niepotrzebne. Mma je i co? I jestem przeraźliwie smutna. Ale fajnie
je mieć, np ubranka. Ja tylko chcę się cieszyć. W 1 poście podważyłam sensownośc
rad tych, którzy mówią zrób coś dla siebie, idź do kosmetyczki, humor Ci się
polepszy.
Jest różnica, kolosalna mdzy chwilowym dołkiem, emocjonalnością, a depresją.
Martwi mnie to, że żadne rodzaj aktywności nie jest źródlem niczego pozytywnego
w moim zyciu.

[marenta]

powiem Ci tak, trzeba zaakceptować ten smutek
będzie Ci towarzyszył za każdym razem, gdy ktoś odbierze Ci jakąś kolejną
zabawkę i zostaniesz sama
nikt Cię nie nauczy obchodzić się ze swoim smutkiem, ale im bardziej go oswoisz
tym mniej się go będziesz bała, gdy znowu życie cię odrzuci zamiast przytulić
im bardziej oswoisz ten stan, tym mniej życie i ludzie będą mogli Cię
nim "szantażować"
jeżeli teraz jakaś radość - to najszczersza i najbardziej bezinteresowna
jeżeli jakaś chęć zmiany na lepsze - to najbardziej wobec siebie uczciwa
pozdrawiam
---
"taka jest moja koncepcja tak ja to widzę"Kazik

[lizavieta1]

Hmm tak. Ale czy to zaakceptowanie oznacza rezygnację? Rezygnację z randek,
kumplowanai się, chodzenia gdzieś, założenia w przyszłości rodziny, dobrej
pracy, gdzie trzeba trochę entuzjazmu, przekonania i wiary, bo jak będzie
trudno, rzucę ją nie mając powyższych. To także rezygnacja z wyjścia z domu na
spacer i wdychania świeżego powietrza i rozkoszowanai się nim i szumem drzewek.
Odrzucam wszystkie te zabawki. Ale bunt się we mnie rodzi. Chciałabym to
wszystko poczuć lub chociaż cześc z tych rzeczy. A ja czuję nicośc, nawet jej
nei czuję, tylko ona po prostu jest. Nie ejst mi dobrze z rezygnacją z zabawek
takich jak przyjaźń, próba jej nawiązania, chcęc poszukiwania sensownych rzeczy.
A praca, nauka to też zabawki wg ciebie. Rezygnuję nawet z wartości. Kiedyś tak
nie było u mnie. Kiedyś an pewnych rzeczach mi zależało. do dziś odnoiszę się do
nich z szacunkiem, ale nie chcę po nie sięgać, a nawet niszczę i psuję pewne
rzeczy przez swoją bierną, indyferentną postawę.
To nie jest moja decyzja - ta rezygnacja. To choroba mi to zabiera. ja nie cchę
spędzać w letargu 24 h na dobę ponmnozone przez resztę mojej wegetacji np. 50
lat, jeśli wcześneij nie dostanę raka czy zawału. To letarg. Czekam aż minie
następny dzień i następny. Sen przez większość czasu, trochę neta, to co muszę
zrobić.

[aspolecznie]

lizavieta1 napisała:

> To nie jest moja decyzja - ta rezygnacja. To choroba mi to zabiera. ja nie
cchę
> spędzać w letargu 24 h na dobę ponmnozone przez resztę mojej wegetacji np. 50
> lat, jeśli wcześneij nie dostanę raka czy zawału. To letarg. Czekam aż minie
> następny dzień i następny. Sen przez większość czasu, trochę neta, to co muszę
> zrobić.

Liz
przeczytaj jeszcze raz wszystko to co napisała Marenta. czytaj tak długo aż
zrozumiesz i zapamiętasz.
nie podoba ci się życie w "letargu"?
to dobrze, że ci się nie podoba.
bo jest szansa, że jednak coś ci się uda z tym swoim życiem zrobić.
ale najpierw "obniż loty" swoich oczekiwań od dostarczania tobie radości życia
od innych. a smutek? naprawdę można ten smutek polubić. i jestem pewna, że
któregoś dnia z tego twojego smutku narodzi się twój najpiękniejszy uśmiech do
przypadkowego przechodnia.

[aneta10ta]

aspolecznie napisał:

> jestem pewna, że
> któregoś dnia z tego twojego smutku narodzi się twój najpiękniejszy uśmiech
do
> przypadkowego przechodnia.
Może to będzie jakiś znużony wędrowiec?
Aneta

[marenta]

dobrze, zdrowo, używać wszystkiego umie tylko człowiek wolny, tylko on zna
prawdziwą wartość wszystkiego
bo nic sobie nie załatwia dodatkowo używaniem czegoś
znasz tą ciemną, nałogową stronę wielu rzeczy - miłości, pieniędzy, itd
za każdym razem kiedy poczujesz ich "brud" będziesz wiedziała, że uciekasz od
czegoś, od siebie?
Dlaczego tamta Liz umiała byc szczęśliwa? Dlaczego ktoś musiał ją trzymać za
rękę, żeby czuła to szczęście. W czym była lepsza? A może nie była lepsza? Może
to była ta "brudna" strona miłości?
Spróbuj być wolna Liz i zachowaj spokój. Spróbuj się cieszyć tym co masz od
zera, a nie od miejsca pt."należy mi się, zasługuję"
Wczoraj był wybuch nuklearny, ale dzisiaj znowu świeci słońce i trzeba wyjść
spod kamienia na słońce i toczyć swoją kulkę z gnoju. Nie potrzebujesz
koszmaru, kopa od losu w postaci kilku dodatkowych zmarszczek, itp. masz dość
wyobraźni. A może dopiero musisz sie zagryźć w sobie.

Scarlett O'Hara miała dwie odpowiedzi w ciężkiej sytuacji
a) pomyślę o tym jutro, a jak juz się tak nie dało to:
b) Wracam do Tary
Co jest Twoją Tarą, Liz? Co jest Twoim DOBRYM budującym kruchą i emocjonalną
Liz sposobem radzenia sobie na "zło", które Cię spotyka? Co jest Twoją
odpowiedzią na głód, który czujesz. A jak jeszcze nie wiesz, to może sobie
wyobraź co powinno nią być.
Poznaj dobrze swój stan, przyczyny, w przyszłości kiedy poczujesz się tak samo,
zobaczysz, że na "dół" odpowiedzią jest nie ten automatyczny smutek, który
czujesz, (to tylko odpowiedz organizmu na głód), tylko zrozumienie i prawdziwy
ratunek, Twoja Tara. To dzięki niej nauczysz się "latać". Pozdrawiam

[marenta]

Tyle już gram - co z tego mam
Tyle lat gram - gram tu i tam
Grałem pop Grałem jazz
Grałem roka
Ale teraz jakaś inna jest epoka - jestem sam

Nie dla mnie gwar srebrny pył
Nie dla mnie splendor i sława
Nie dla mnie ta cała zabawa
Nie dla mnie te wszystkie brawa nie dla mnie nie dla mnie nie dla mnie
Jestem sam

Rzuciłem dom i rodzinę
Poznałem egzotyczną dziewczynę
Piękna była to dziewczyna
Miała na imię heroina
Leciałem Leciałem
Leciałem
Chciałem umrzeć ale nie umarłem
Leżałem Leżałem Leżałem
Wszystkie programy przeleciałem

To nie to to nie to
To co widzę w telewizji to dno
Przecież ja dużo lepiej gram
Więc dlaczego dlaczego dlaczego jestam sam?

Nic mi się nie chce
Ciągle bym tylko spał
Seks mnie nie łechce
Nic mi się nie chce - jestem sam
Tyle już gram
Co z tego mam
Tyle lat gram- jestem sam

Nie dla mnie gwar srebrny pył...
Pudelsi/Jestem sam

[aspolecznie]

Marento
bardzo mi się podobają twoje wypowiedzi w tym wątku.
Czytam i widzę, że znasz temat "od środka" i chyba umiesz nie tylko sama sobie
radzić, ale także wspierać mądrze innych.
a ta piosenka o samotności?
przychodzi moment, kiedy się już nie tylko wie, ale i czuje, że nie jest się
samotnym nawet wśród ludzi....tak samo samotnych.
to piękny moment kiedy poczuje się, że ktoś inny niby obcy obcym jednak nie
jest.
świetne dziewczyny jesteście, a może chłopaki też tu są tacy świetni?

[aneta10ta]

aspolecznie napisał:

> świetne dziewczyny jesteście, a może chłopaki też tu są tacy świetni?
Łapiesz górkę?
Aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> aspolecznie napisał:
>
> > świetne dziewczyny jesteście, a może chłopaki też tu są tacy świetni?
> Łapiesz górkę?
> Aneta

a nie zrobiło ci się przyjemnie?
nie wstydź się miłych uczuć.
co do "górki" to jak tu weszłam na forum na depresję patrzyłam "z gory"
jeśli wiesz co w ten sposób chcę przekazać

[aneta10ta]

aspolecznie napisał:

> aneta10ta napisała:
>
> > aspolecznie napisał:
> >
> > > świetne dziewczyny jesteście, a może chłopaki też tu są tacy świetn
> i?
> > Łapiesz górkę?
> > Aneta
>
> a nie zrobiło ci się przyjemnie?
Nie. Twoje oświadczyny wydają mi się być z lekka podejrzane. Może chcesz mnie
wkręcić w jakiegoś matrixa?
Aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> aspolecznie napisał:
>
> > aneta10ta napisała:
> >
> > > aspolecznie napisał:
> > >
> > > > świetne dziewczyny jesteście, a może chłopaki też tu są tacy
> świetn
> > i?
> > > Łapiesz górkę?
> > > Aneta
> >
> > a nie zrobiło ci się przyjemnie?
> Nie. Twoje oświadczyny wydają mi się być z lekka podejrzane. Może chcesz mnie
> wkręcić w jakiegoś matrixa?
> Aneta

wyobraź sobie Aneto, ze po prostu w przypływie dobrego nastroju uśmiechnęłam
się do ciebie bezinteresownie.
ty nigdy nie przeżyłaś takiej chwili?
a może masz podstawy aby mi nie ufać?
albo tak na wszelki wypadek...bo tyle już razy ten lub tamta oszukali,
zmanipulowali coś chcieli,potem dowalili itd.
rozumiem ciebie i twoje obawy oraz nieufność
tym bardziej, że nie jest wykluczone iz mając inny nastrój napiszę -ach te
wstrętne baby
trzymaj się nadal swojego sarkazmu
on mi się naprawdę zacząl podobać

[aneta10ta]

aspolecznie napisał:

> wyobraź sobie Aneto, ze po prostu w przypływie dobrego nastroju uśmiechnęłam
> się do ciebie bezinteresownie.
> ty nigdy nie przeżyłaś takiej chwili?
Zdarzyło mi się na widok noworodka.
> trzymaj się nadal swojego sarkazmu
> on mi się naprawdę zacząl podobać
Atrakcyjne urojenia usystematyzowane.
Aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> Atrakcyjne urojenia usystematyzowane.
> Aneta

na zwyczajny ludzki gest odpowiadasz diagnozą psychologiczno-psychiatryczną?
ty masz tak zawsze?
a może tylko wtedy, kiedy chcesz skryć swoje zakłopotanie?

[aneta10ta]

aspolecznie napisał:

> na zwyczajny ludzki gest odpowiadasz diagnozą psychologiczno-psychiatryczną?
> ty masz tak zawsze?
Ależ skąd. To tylko wprawki przed egzaminem.
> a może tylko wtedy, kiedy chcesz skryć swoje zakłopotanie?
Niełatwo wprawić mnie w zakłopotanie. Jeśli już.. pokrywam je szorstkim gestem
poniekąd męskiej przyjaźni.
Aneta

[aspolecznie]

aneta10ta napisała:

> Niełatwo wprawić mnie w zakłopotanie. Jeśli już.. pokrywam je szorstkim
gestem
> poniekąd męskiej przyjaźni.
> Aneta

znam męskie gesty szorstkiej przyjaźni
dobrze, że użyłaś słowa "poniekąd"
miłego dnia życzę z tymi gestami "poniekąd" męskiej przyjaźni

[marenta]

Moc jest z nami chłopakami, dziewczynami
Ekstaza i udręka, pamiętaj
Żelazo nie klęka!

Ból jest duży, to już koniec podróży
Czysta dusza, silna ręka, na zawsze
Żelazo nie klęka!

Głód jest silny, ale stan stabilny
Słaabo?! Silna ręka, pamiętaj
Żelazo nie klęka!
Żelazo nie klęka/Kazik

[mskaiq]

Mysle ze zycie jest wyborem pomiedzy miloscia, radoscia, entuzjazmem, itp a
smutkiem, strachem, obojetnoscia, itp.
Ty wybierasz bardzo czesto ta negatywna strone, masz wrazenie ze lepiej sie w
niej czujesz. Ucieczka w sen zwykle konczy sie i wtedy sen sen staje sie
koszmarem.
O dobre mysli i o siebie musimy walczyc. Zle mysli przychodza same, zniechecaja
do wszystkiego co jest pozytywne.
Jesli pozwolisz im decydowac o Sobie to zabiera Ci wszystko. Wtedy zostaje
przerazliwa pustka i bol zycia staje sie nie do zniesienia.
W tej chwili mozesz latwo wrocic do tej pozytywnej strony zycia, pod warunkiem
ze zaczniesz o nia walczyc. Jesli zdecydujesz sie na ta druga strone, jesli
uznasz ze nie masz energi, ochoty walczyc o Siebie to wszystko bedzie sie
poglebialo.
Walcz o Siebie, zycie potrafi byc piekne. Znasz smak radosci, jesli bedziesz
walczyla o ta dobra strone to jalowosc, pustka odejdzie. Ja trzeba pokonac, ona
jest do pokonania.
Serdeczne pozdrowienia.

[marenta]

U Marianny orzechy z miodem
U Marianny szampan pod lodem
U Marianny krwawa langusta
Ma Marianna ćwiczone usta
Bielizna z polotem, na ekler majtki złote
Chłopców judzi, ale się nudzi
Lecz na szczęście w swoim zamczysku
Wśród zbrój starych, Azefa listów
W policyjnych aurze romantyk
Czuwa ciotka Idalia Antyk
Ta jej przychyli nieba, ta wie co dziecku trzeba
Wnet jej wtyka romans barykad
O jak klawo, o jaka draka
Można śmiać się, można i płakać
Wnet zapomnieć na dupie krosty
Zamiast krzywych nogi mieć proste
Przeliczne podniety i nowe wciąż gadgety
Kat, ofiara, Che Guevara
A ciotka Idalia miesza cykutę
Zdejmuje ze ściany włócznie zatrute
Czerwoną gwiazdeczkę, portrecik cara
W kuferku Mariannie wysyła zaraz
Wszak dziecko spleen dławi, niech trochę się zabawi
Niech pofika, Nike barykad
U Marianny książeczki Mao
Sierp i młotek, trójząb ze strzałą
Dzieł batiuszki półeczka spora
Notatniki agitatora
A w lektur swych przerwach już wie jak się rozerwać
Tam pomyka gdzie zgiełk barykad
A ciotka Idalia jeść kurkom sypie
Brutalne metody nie są w jej typie
Do drzemki na ganku pachnie kwiat wiśni
Społeczność współczesna wnet jej się przyśni
A za nią do mokrej roboty wnet się kopnie
W zwartych szykach armia barykad
Przez Marianne w nocy polucja
Całe szczęście jest rewolucja
Śmietnik płonie, policja pędzi
No co z tą pałą do ku.. nędzy
Łap pióro, ponuro w odezwie opisz flika
Gwałcącego panny z barykad
A ciotka Idalia żuje obiadek
Sto batów Praksedzie na goły zadek
Na sybir Macieja, do pierdla Hryćka
Ogrody, szynszyle, róż na policzkach
Krucyfiks, z nim w zgodzie fotosik na komodzie
Panna dzika, Nike barykad
Ech Marianno, zrzuć no suknie
Jutro rano trzydziestka stuknie
Chodź no z nami wynajmiem szalet
Odgryziem szyjke, zrobimy balet
I pokażemy, bo znamy te problemy
Co wynika z ognia barykad
Nas ciotka Idalia nie może złapać
My ciotkę Idalię zaklniemy w capa
Przepchniemy baniole przez Laissez-passee
Tygrysa do baku i wio na trasę
W słońca migotanie, za nami świat zostanie
I panika ery barykad
Morda flika, wojsko w łazikach
Polityka, klasa i klika
Wiece w rękach, partia, syndykat, dialektyka i w ogóle wszystko
co nam przeszkadza spokojnie leżeć na słońcu trzymając ręce
na piersiach panienki patrzeć na chmury typu cumulus w kolorze białym,
Natomiast niebo jest przy tym niebieskie
Marianna/Kult