bez leków - jak?

[lula4]

Odmówiłam brania psychotropów, myślałam, że przy wsparciu bliskiej osoby dam
radę. Jednak osoba, na której pomoc liczyłam, ma teraz inne ważne sprawy na
głowie i nie może mi pomagać. Boję się, że sama nie dam rady, znowu jest
gorzej. Czy ktoś z was próbował sobie radzić bez leków? Jak można sobie pomóc?
I jeszcze jedno: jak wytłumaczyć najbliższym swój stan tak, żeby zrozumieli?
Mój chłopak mówi, że jestem sierota i że nic nie robię. Próbowałam mu
wyjaśnić, jak dużo wkładam wysiłku, żeby zrobić cokolwiek, ale on się śmieje,
że potrzebuję wsparcia nawet, żeby pozmywać naczynia. Nie rozumie, o co
chodzi, mimo że niedawno jego koleżanka chora na depresję popełniła
samobójstwo. Co zrobić, zeby zrozumiał?

[wazs]

zmien przyjaciela !!!
latwo powiedziec ale sprobwac trzeba bo bedzie jak z ta poprzednia.

[Gość: midm]

Bez przesady. Takie rzeczy jest naprawde trudno zrozumiec. Moze podsun mu
jakies broszurki o depresji, publikacje czy niech porozmawia z kims z otoczenia
tej chorej kolezanki, ktora popelnila samobojstwo.

[Gość: alinca]

Po [ierwsze dlaczego niechcesz brac lekow? Bralas juz i masz zle doswiadczenia
czy boisz sie na zapas? Leczysz sie? Jak sobie radzisz, jakas psychoterapia? Od
siebie moge dodac, ze leki to nie najgorsze roziazanie. Czasem jedyne mozliwe.
A chlopak - mojemu tez na poczatku trudno bylo zrozumiec, o co biega. Ale widze
postep. Jesli stara sie Ciebie zrozumiec to chyba wszystko ok.

[Gość: lula4]

dziekuje serdecznie,moze faktycznie podsune mu cos do przeczytania
a co do lekow, to boje sie,ze:
nie bede potrafila potem ich odstawic
jeszcze bardziej strace kontakt z z rzeczywistoscia (one niby maja pomoc w
normalnym funkcjonowaniu, ale jakos nie potrafie zaufac takim zapewnieniom)
jak pomysle,ze potrzebne mi sa leki,zeby normalnie funkcjonowac, to mysle,ze
juz naprawde jestem nikim
a z drugiej strony,kiedy biore leki na grype,to tak nie mysle,prawda?

dziekuje za odzew i pozdrawiam

[Gość: midm]

I... nie powinnas. Choc czy brac, to nie wiem. Ale jesli bys brala, to kontaktu
z rzeczywistoscia nie stracisz, mozesz byc czasem troche przymulona, ale to
jest nic w porownaniu z niemozliwoscia robienia czegokolwiek (a tak w depresji
jest jak juz sama przynajmniej troche zobaczylas). Na poczatku przyjmowania
mozesz miec rozne nieprzyjemne dolegliwosci, ale powinny potem minac, czasem
przy wiekszych dawkach u ludzi o malej tolerancji czy czyms tam jeszcze, cos
moze dokuczac, ale jesli bardzo, to mozna brac cos dodatkowo na to albo zmienic
na inny. Jest teraz duzo tych lekow. Wiekszosc z nich nie powoduje
uzaleznienia. Trzeba tez raczej uwazac na czynnosci wymagajace duzej precyzji i
refleksu, a takze unikac alkoholu.

[Gość: midm]

Moze jeszcze jesli chodzilo Ci bardziej o uzaleznienie psychiczne niz fizyczne,
to... wbrew temu co wielu ludzi mysli leki antydepresyjne maja jedynie
niwelowac depresje, a wiec doprowadzic i to w najlepszym przypadku do
wyrownania nastroju, wszelkie chwile szczescia zaleza juz od Ciebie (choc
oczywiscie to tez w jakims sensie jest), poza tym nie dzialaja tak jak np. leki
przeciwbole, ze bierzesz i 15 minut i mija, poza tym to co juz pisalam, no i to
kosztuje, tak wiec wcale nie tak latwo sie tak uzaleznic.