24.09.05, 16:13
Śmiejcie się ale nie umiem pisać de żawi po francusku.Chodzi o to że jest coś
takiego co czasami się powtarza i trwa 5-10 sekund.Wtedy stajemy osłupieni i
jesteśmy przekonani że uż kiedyś to robiłem i byłem w tym miejscu itp.Wniosek
jest taki że nasze życie po śmierci si powtarza i cofamy się do narodzin po
czym żyjemy jeszcze raz i tak wkółko.Wiem że to trochę dziwnie ale raz jak
miałem coś takiego w szkole w gimnazjum to mnie uratowało od obrażen.Bo
koledzy żucali się po klasie otwrtym cyrklem i ja nagle złapałem te de żawi i
nagle stwierdziłem że za sekundę dosdtanę na 100% cyrklem w głowę wic się
schyliłem i nagle cyrkiel przeleciał obok głowy.Niby w jaki sposób
przewidziałem że mnie cyrkiel zaraz walnie? Przecież jasnowidzem nie
jestem.Wnioskuję że życie się powtarza po czym przy narodzinach ,kasuje się
nam pamięć ale jak widać nie do końca bo jakieś zdarzenia zostają i ukazują
się w postaci de żawi.Życie musi się powtarzać bo dla mnie nie ma pojęcia
nicość.Zebrało mi się na filozofowanie :)
Obserwuj wątek
    • cassandra Re: De żawi 24.09.05, 16:18
      "złapałem te de żawi". a mozna wiedziec, za co je zlapales? i nie wyrywalo sie?
      to sie pisze deja vu. ale historia bardzo ciekawa. pozdrawiam
      • suchyxxx Re: De żawi 24.09.05, 16:19
        Ciekawi mnie wypowiedź na ten temat maska bom ciekaw co o tym sądzi
        • uri_ja Re: De żawi 24.09.05, 19:16
          Mask niestety odpowiada jak go o to NIE prosić :)
          • alicia83 Re: De żawi 24.09.05, 19:33
            halo!mówisz nie o deja vu ale o jakims proroctwie,o jasnowidzeniu.deja vu by
            bylo,gdybys dostal cyrklem w glowe i wtedy stwierdzil,ze to juz kiedys mialo
            miejsce.
            • len_nad_leniami Re: De żawi 04.10.05, 11:32
              ja bym sie bala umieszczac foto mojego dziecka na necie, przeciez tutaj az roi
              sie od pedofilow... :/
    • troczka Re: De żawi 04.10.05, 10:56
      mój facet mieva często dejavu. Lekarz poviedział mu że to może być objav
      padaczki skroniovej. Przebadali gościa, postraszyli guzami mózgu i nic nie
      znaleźli (ufffff). Ja czytałam kiedyś że to ma zviązek z brakiem synchro półkul
      mózgovych.
      • len_nad_leniami Re: De żawi 04.10.05, 11:33
        "Déjà vu
        Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.
        Déjà vu (fr. już widziane) - odczucie, że przeżywana obecnie sytuacja wydarzyła
        się już kiedyś, w jakieś nieokreślonej przeszłości, połączone z pewnością, że
        to niemożliwe.

        Przykład: Osoba znajduje w pewnym mieście po raz pierwszy w życiu i nagle ma
        dziwne uczucie, że już kiedyś tu była, widziała te same budynki, gołębie i
        przejeżdżającą obok taksówkę.

        Przeciwieństwem déjà vu jest jamais vu (fr. nigdy nie widziane).

        Spis treści [schowaj]
        1 Szczegółowa definicja pojęcia Déjà vu
        2 Częstość występowania
        3 Historia zjawiska Déjà vu
        4 Déjà vu w neurologii i neuropsychologii
        5 Déjà vu w psychiatrii i psychologii
        6 Déjà vu w literaturze
        7 Literatura fachowa



        [Edytuj]
        Szczegółowa definicja pojęcia Déjà vu
        Déjà vu jest zjawiskiem posiadającym następujące cechy:

        występuje nagle
        trwa kilka sekund
        osoba doświadczająca jest krytyczna wobec swojego odczucia (tzn. wie, że to
        czego doświadcza jest w praktyce niemożliwe)
        osoba doświadczająca nie jest w stanie podać, kiedy miało miejsce
        to "wcześniejsze" wydarzenie (które jakoby teraz się powtarza)
        wrażenie dotyczy nie widoku pewnego pojedynczego przedmiotu, budynku czy
        człowieka, ale całej sytuacji. Osoba ma wrażenie, że powtarza się pewna chwila
        z jego życia
        czasami pojawia się przekonanie o możliwości przewidzenia co się za chwilę
        wydarzy (prekognicja)
        zjawisku temu towarzyszy aura niesamowitości, tajemniczości
        Wskazano na kilka odmian zjawiska déjà vu, którym próbowano nadać odrębne nazwy:

        déjà entendu – już usłyszane
        déjà eprouvè – już doświadczane (zgodnie z propozycją
        H. Berndta – Larssona oraz A. Albesa określenie to
        miało być stosowane dla zjawiska déjà vu
        w przypadkach niepatologicznych)
        déjà fait – już zrobione
        déjà pensè – już pomyślane
        déjà racontè - już opowiadane
        déjà senti – już odczuwane
        déjà su – już poznane (w sensie intelektualnym)
        déjà connu - już poznane (poznanie osoby)
        déjà dit – już mówione (treść mówienia)
        déjà goutè – już smakowane
        déjà lu – już czytane
        déjà parlè – już mówione (akt mówienia)
        déjà revè – już śnione
        déjà visitè – odwiedzane
        déjà trouvè – już znalezione
        déjà vécu - już przeżyte
        déjà voulu – już pragnione, pożądane
        déjà arrivè – już wydarzone

        [Edytuj]
        Częstość występowania
        Déjà vu występuje z równą częstotliwością w różnych populacjach. W różnych
        badaniach uzyskano wyniki wskazujące, że doświadczyło go od 30 - 96% ludzi. W
        znakomitej większości przypadków jest zjawiskiem występującym u zdrowych osób

        [Edytuj]
        Historia zjawiska Déjà vu
        Narodzin terminu déjà vu było kilka. Za pierwszy można uznać użycie w 1873 r.
        określenia „déjà vecu” przez Paula Varlaina w wierszu Kalejdoskop. W 1876 roku
        Emile Boirac w artykule Correspondance na łamach czasopisma Revue Philosophique
        użył omawianego określenia ściśle w odniesieniu do zjawiska. Termin ten do
        języka naukowego wprowadził w 1896r. M. Arnaud proponując na spotkaniu
        Towarzystwa Medyczno – Psychologicznego (Paryż, 24 lutego 1896) użycie terminu
        déjà vu na określenie omawianego fenomenu. Słowo to przyjęło się na tyle
        dobrze, że obecnie w języku angielskim, a także polskim nie ma odpowiedników.

        Z déjà vu spotykamy się w starożytności. Wiązano w ów czas ten fenomen z
        metempsychozą, czyli wędrówką dusz. Pogląd ten wyznawała pitagorejczycy oraz
        orficy. Pitagorasa krytykuje Augustyn Aureliusz twierdząc, że przyczyniają się
        do tego zjawiska złe i kłamliwe duchy. Św. Augustyn krytykuje tutaj poglądy
        Platona, jakie wypowiadane są ustami Sokratesa w dialogach Menon (81d-84),
        Fedon (72e), Fajdros (249c-250). Pogląd, że déjà vu przywołuje wspomnienia z
        poprzednich wcieleń, choć zupełnie nienaukowy, przetrwał do naszych czasów.
        Odwoływał się do niego w 1828r. Sir Walter Scott mówiąc o odczuciu
        preegzystencji (the sense of pre-existence).

        W XIX wieku mitologiczne próby wytłumaczenia zostały zastąpione przez podejście
        naukowe. W roku 1844 Artur Landbroke Wigan, pomimo tego, że jego wyjaśnienie
        déjà vu było poparte wiedzą anatomiczną, określał to doświadczenie jako
        poczucie preegzystencji (the sentiment of pre-existence). Wprowadził on ideę
        podwójnego mózgu, która pojawia się w różnych odmianach u innych autorów
        zajmujących się déjà vu. Twierdził on, że w czasie gdy jeden mózg funkcjonuje,
        drugi znajduje się w stanie uśpienia. Pomimo tego odbiera informacje. Zjawisko
        déjà vu pojawia się, gdy mózg powraca ze stanu uśpienia do stanu normalnego
        działania i porównuje aktualną percepcję z tą nabytą podczas uśpienia.

        Lata 80. i 90. XIX wieku były okresem rozwijania się koncepcji zaburzeń, oraz
        modeli funkcjonowania pamięci. W tym czasie także zwrócono uwagę na pojęcie
        paramnezji lub urojeń pamięci. Na temat déjà vu wypowiadali się tacy badacze
        jak James Sully i Emil Kraepelin. Rozpoczęto systematyczne badania tego
        zjawiska na gruncie neurologii, psychiatrii i psychologii. W 1876r. na łamach
        czasopisma Revue Philosophique odbyła się debata dotycząca zjawiska paramnezji.
        Głos w niej zabrali kolejno: André Lalande, Ludwic Dugas, Jacques Le Lorrain,
        Paul Lapie.

        [Edytuj]
        Déjà vu w neurologii i neuropsychologii
        Badacze są zgodni, że déjà vu występuje często wraz z zaburzeniami
        neurologicznymi. Bardzo wcześnie zauważono występowanie déjà vu krótko przed
        rozpoczęciem się ataku padaczki. Wówczas zjawisko to wchodzi w skład aury
        poprzedzającej napad padaczkowy. Déjà vu, w powiązaniu z innymi zjawiskami
        psychicznymi towarzyszy stanom napadowym w przebiegu małego napadu padaczkowego
        (petit mal) a także w skład objawów napadów psychosensorycznych padaczki
        skroniowej.

        Wiele badań wskazuje na związek déjà vu z płatem skroniowym. W 1963r. Malwin
        Cole i Oliver Zangwill znaleźli istotną korelację między występowaniem zjawiska
        déjà vu a występowaniem ogniska padaczkowego w półkuli podległej. W 1959 roku
        Sean Mullan i Wilder Penfield w trakcie operacji dokonywali stymulacji tylnej
        części zakrętu skroniowego górnego prądem elektrycznym i kilku pacjentów
        przyznało, że miało déjà vu.

        Robert Efron w 1963 roku prowadził badania nad zdolnością określania następstwa
        czasowego zdarzeń. Ustalił, że kluczowym obszarem mózgu dla rozróżniania
        następstwa wydarzeń jest płat skroniowy półkuli dominującej. Uważa on, że w
        sytuacji uszkodzeń pewnych okolic mózgu, informacje odbierane przez jedną
        półkulę dostarczane są do drugiej z opóźnieniem, jednakże na tyle małym, że
        poprzednia percepcja nie została włączona w do pamięci i osoba nie jest w
        stanie odnieść się do niej aby stwierdzić kiedy było wydarzenie odbierane przez
        nią po raz drugi.

        [Edytuj]
        Déjà vu w psychiatrii i psychologii
        W psychiatrii zjawisko déjà vu zalicza się do szerszej grupy złudzeń
        pamięciowych utożsamiających, te zaś wchodzą w skład jeszcze szerszej grupy
        paramnezji.

        Psychologia poznawcza twierdzi, że déjà vu jest skutkiem wystąpienia procesu
        przypomnienia bez rozpoznania.

        Freud twierdził, że déjà vu pojawia się gdy aktualna sytuacja budzi pewną
        nieświadomą fantazję; doświadczana aktualnie sytuacja budzi pewne wcześniejsze
        nieświadome życzenie, które jednakże nie jest rozpoznawane, gdyż nigdy przedtem
        nie stało się świadome. Uczucie znajomości przenosi się natomiast na otoczenie.

        Podobne wytłumaczenie przynosi psychologia postaci, wskazując na związki déjà
        vu z derealizacją i de
        • len_nad_leniami Re: De żawi 04.10.05, 11:35
          personalizacją. Derealizacja pojawia się wówczas gdy pewna figura związana z
          aktualnym doświadczeniem zostaje pozbawiona ważnej części w postaci afektu.
          Percepcja ta, staje się wówczas obca i dziwna. Déjà vu natomiast wiąże się z
          przyłączeniem do aktualnej percepcji afektu związanego z innym wydarzeniem.

          Obecnie postuluje się utworzenie kontinuum zjawisk nieprawidłowego rozpoznania,
          w którym na jednym końcu będzie znajdowało się déjà vu jako forma najlżejsza i
          paramnezja powielająca jako najcięższa.

          déjà vu
          lekkie
          déjà vu
          ciężkie
          paramnezja powielająca
          reduplicative paramnesia


          Wskazuje się na pewne podobieństwa déjà vu do takich objawów chorobowych jak
          chronofrenia, syndrom Capgrasów.

          W dotychczasowych badaniach nie znaleziono istotnych związków pomiędzy
          występowaniem déjà vu w swojej klasycznej formie a chorobami psychicznymi.
          Wskazuje się jednak, że jako objaw chorobowy może być traktowne w sytuacji gdy
          osoba traci krytyczny stosunek do swojego doświadczenia lub gdy jest zjawiskiem
          uporczywym. Wówczas wchodzi w skład urojeniowych błędnych utożsamień
          (delusional misidentification) i może wskazywać na wystąpienie psychozy."

    • embrion.w.spirytusie Re: De żawi 04.10.05, 12:36
      A "Dzień świstaka" widziałeś?;))
      To też może być odpowiedź.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka