pytanie...

[caaathy]

czy mieliście dni, tygodnie, miesiące
że nic nie potrafiliście robić
że siedzieliście bezczynnie
że nie potrafiliście obejrzeć ulubionego serialu
przeczytać gazety
nie mówiąc już o wyjściu na zewnątrz
że wszystko Was męczyło
potworny brak siły
?

[lamazz]

ależ skądże my jesteśmy lwami salonowymi po prostu

[urszulai]

Znam ten stan o ktorym piszesz.Trudno zapomniec i wymazac z pamieci ten bol
istnienia.

[carlabruni]

az tak źle to nie było. zawsze zmuszałam się do czegoś. pozdrawiam.

[majka733]

pewnie wiekszosc z nas to miala. na tym m.in. polega depresja. glowa do gory.
mamy nasze depresanty. one daja nam sile i checi. pozdrawiam

[lamazz]

a nie antydepresanty?

[lamazz]

:)

[nemefitid]

caaathy napisała:

> czy mieliście dni, tygodnie, miesiące
> że nic nie potrafiliście robić
> że siedzieliście bezczynnie
> że nie potrafiliście obejrzeć ulubionego serialu
> przeczytać gazety
> nie mówiąc już o wyjściu na zewnątrz
> że wszystko Was męczyło
> potworny brak siły

tak !

co najmniej 6 takich epizodów w życiu

po 3-4 mies każdy

Czy to coś dziwnego ?

[caaathy]

warto zmuszać się do robienia czegoś?
tzn robić na siłę mimo braku sił chęci...
chyba w tej chorobie to nic dziwnego, ale u mojej mamy to trwa i trwa, a
antydepresanty ciągle nie pomagają...

[urszulai]

Caathy,a jak dlugo twoja mama choruje i jakie bierze obecnie leki?

[dorcia1974]

mi lekarz powiedział zebym absolutnie do niczego sie nie zmuszała.Nie chce się
robic?- nie robic! Musze przyznac ze bardzo spodobała mi się jego rada :)))

[urszulai]

Ja pamietamjak dojscie do toalety bylo dla mnie wysilkiem nie do przebrniecia,a
wszystko smakowalo jak trociny.Nic nie ogladalam bo nie moglam i nie czytalam
choc zawsze tak kochalam to robic.I jeszcze to uczucie,ze to niemozliwe abym z
tego wyszla i nieme blaganie Boga aby mi pomogl albo zabral bo juz nie dam rady.

[caaathy]

I jeszcze to uczucie,ze to niemozliwe abym z
> tego wyszla i nieme blaganie Boga aby mi pomogl albo zabral bo juz nie dam
rady
jakbym słyszała moją mamę...

[caaathy]

urszulo leczy się hmm będzie już... 15 miesięcy..
ostatnio przeżywa straszny kryzys
tzn nigdy jeszcze tak kiepsko się nie czuła
obecnie zażywa mirzaten (od trzech tygodni)
teraz ma dawkę 45 mg na noc
poza tym stilnox na spanie
dorociu, właśnie ona chciałaby wszystko robić, ale nie może... :(
i zastanawiam się, w jaki sposób przełamać tę niemoc trwającą...

[dorcia1974]

wierzę,ze chce cos robic.Ja z powodu "nicnierobienia" popadałam w jeszcze
głębszą depresję,miałam ogromne wyrzuty sumienia,mam męza i dziecko a nawet
ugotowac obiadu nie mogłam,nie mówiąc o sprzątaniu.Ciągle myslałam o tym ze
jestem do niczego,złą matką i żoną,coś okropnego :( i wtedy kiedy na kolejnej
wizycie dowiedziałam się zeby się do niczego nie zmuszac - poprostu się
ucieszyłam!Poza tym przyjaciółka uswiadomiła mi ze kazdy ma prawo chorowac i
nie powinnam się zadręczac.Napewno twojej mamie jest tez z tym źle,ale nie
popieram zmuszania jej do czegokolwiek wręcz przeciwnie,rozmawiaj z nią,mów ze
to chwilowe i wyręczaj w obowiązkach.Ale 15 m-cy to troche duzo bez żadnej
poprawy...radziłabym zmianę lekarza(?) moze niedobrane leki...hmm...

[urszulai]

Czasami poprawa jest widoczna po 3 miesiacach,a czasami po 3 latach niestety.Sa
tez tu osoby lekoodporne na ktore leki prawie nie dzialaja.Co ja mysle na ten
temat? No mysle,ze depresja tak latwo nie ustepuje.Leczenie depresji wymaga
czasu i cierpliwosci.W moim przypadku np. po roku brania lekow poprawa nie byla
rewelacyjna.Wciaz budzilam sie z potwornym lekiem i mialam przeogromne
doly.Powoli w miare czasu bylo coraz lepiej.Nigdy nie zapomne dnia kiedy
pierwszy raz wstalam i nie mialam ataku leku.Czulam jakby zdarzyl sie cud i
zaczelam wierzyc,ze pozyje jeszcze normalnie.Gdzies po 3 latach leczenia
cofnely sie najbardziej typowe objawy depresji.Obecnie moze nie tryskam
radoscia i optymizmem,moze nie za bardzo radze sobie z emocjami i czasami
wpadam w doly,ale dla mnie to moj maly cud i tak.Oby juz nigdy nie bylo gorzej
to dam rade,z objawami subbdepresyjnymi nauczylam sie zyc no i mam to
forum.Chcialabym aby twoja mama wyzdrowiala,aby uwierzyla,ze pokona te chorobe
wczesniej czy pozniej.Pokaz jej te posty lub przeczytaj chocby po to ,aby
zszczepic w niej nadzieje na wyzdrowienie.

[ewa19734]

Urszulo, napisałaś o swoim "małym cudzie". To określenie bardzo mi się
spodobało bo ubrałaś w słowa stan, który sama odczuwam ale nie umiałam go
określić. Miałam stany depresyjne z atakami lękowymi. Leczę się od kilku
miesięcy i jest wyraźna poprawa. Jeżeli ten stan się utrzyma to wierzę, że
sobie poradzę. Martwię się tylko co będzie jak trzeba będzie odstawić
moją "przyjaciókę" Asentrę. Jestem od niej "uzależniona" psychicznie. Wierzę,
że póki ją przyjmuję żaden większy atak lękowy mi nie grozi a na ile jest to
nieprzyjemne może wiedzieć tylko osoba, która to przeżyła. Powiedz mi jeszcze
co to są te objawy subdepresyjne? Pozdrawiam!

[lamazz]

6 lat, pieprzyć to

[mskaiq]

Ten stan, atak trwa za kazdym razem dluzej. Strach przed pojawieniem sie tego
stanu pogarsza jeszcze sprawe.
To mozna pokonac ale nie mozna czekac aby przeszlo samo, na poczatku przejdzie
samo ale wroci i bedzie trwalo za kazdym razem dluzej a czas ulgi bedzie coraz
krotszy.
Obecnie w pelni kontroluje siebie, taki atak potrafi sie jeszcze pojawic od
czasu do czasu ale obecnie trwa pare minut, sam go likwiduje i nie boje sie
tego wiecej.
Nie mozna sie poddawac i akceptowac wlasnego zniszczenia, a czekanie az sam
przejdzie prowadzi do tego ze bedzie z nami caly czas. U mnie ten stan byl
prawie nieustanny, dzisiaj juz go nie ma.
Serdeczne pozdrowienia.

[urszulai]

Ewo pytalas co to takiego ta subdepresja?Subdepresja to nic innego jak lagodna
forma depresji z pojedynczymi jej objawami.Czesto charakteryzuje sie obnizonym
nastrojem,zlym samopoczuciem,niska aktywnoscia,biernoscia i sklonnoscia do
widzena swiata w czrnych barwach.Moga wystepowac cyklicznie problemy ze snem
czy apetytem.To rowniez zbytnia emocjonalnosc i sklonnosc do izolacji.Czasami
objawy w subdepresji wystepuja razem ,zazwyczaj po jakims przykrym wydarzenu,a
czasami dobre samopoczucie utrzymuje sie tygodniami.Niektorzy nawet nie
wiedza,ze to subdepresja.Mysla,ze taka maja osobowosc.Roznica miedzy
subdepresja,a depresja jest jednak ogromna.Z ta pierwsza mozna jakos zyc,druga
bez leczenia nie pozwala zyc.Ja mysle,ze objawy subdepresyjne mialam od
zawsze,ale wtedy nie wiedzialam o tym.Gdyby nie dlugotrwala depresja i leczenie
nigdy nie dowiedzialabym sie,ze subdepresja to poniekad nie normalny stan,ale
zaburzenie o podlozu psychicznym.

[ewa19734]

Urszulo, dziękuję za tak wyczerpującą odpowiedź. Wyjaśniłaś mi więcej niż moja
pani psychiatra (niestety). W związku z tym co napisałaś ja również "od zawsze"
miałam stany subdepresyje. Pamiętam, że już w liceum miewałam wieczorem
nieuzasadnione duszności i różne inne stany, które dopiero dzisiaj znajdują
wyjaśnienie.Zastanawiam się czy w takim razie moja depresja jest endogenna,
związana ze złym funkcjonowaniem neuroprzekaźnikó w moim mózgu?

[dorcia1974]

o tym ze choruje na depr.endogenną dowiedziałam sie od mojego psychiatry po
długim wywiadzie,mysle,że twoja p.psych.tez powinna takowy przeprowadzic i
dojsc do jakiegos wniosku,bo przeciez od tego zalezy jakie leki będziesz brała

[ewa19734]

Pani psychiatra po dość solidnym wywiadzie określiła mój stan jako zaburzenia
depresyjno - lękowe na tle adaptacyjnym, jakoś tak ale dokładnie nie mogę sobie
przypomnieć tego sformułowania. Biorę Asentrę i naprawdę lepiej się czuję. Pani
doktor jest zadowolona z efektu i stwierdziła, że neuroprzekaźniki zaczęły
lepiej funkcjonować. Chodzi mi o to czy to wrodzona dysfunkcja bo przecież inni
również przechodzą trudne sytuacje życiowe a w ich głowach nic nie szwankuje.
Czy zatem do końca życia będę musiała się leczyć, czy to się znormalizuje pod
wpływem leków? Pytam Was co o tym sądzicie bo lekarz zalecił około roczną
kurację po czym mamy pomału wycofywać lek. Czy to znaczy, że prawidłowo
przeprowadzona kuracja zakończy mój problem? Na to pytanie nie uzyskałam
jednoznacznej odpowiedzi. Pewnie nikt mi takiej nie udzieli...

[urszulai]

Rozumiem,ze dreczy cie to ,czy przeprowadzona prawidlowo kuracja zakonczy twoj
problem poniewaz mnie tez to dreczylo.Takim malym pozytywem moze byc informacja
o tym,ze zdecydowana wiekszosc depresji jest uleczalna,chociaz to wymaga na
pewno czasu i cierpliwosci.Negatywna wiadomosc jest taka,ze choroba ma
tendencje do nawrotow.Przy czym nie u wszystkich ludzi wystepuja takie
nawroty.Zdarza sie ,ze ktos przezyje tylko jeden epizod depresyjny,ale rowniez
sa osoby ,ktore przezyja wiele takich nawrotow.Pozostaje byc dobrej mysli.Sama
osobiscie najbardziej na swiecie boje sie nawrotu.Staram sie o tym nie myslec,a
jednak ta uporczywa mysl wciaz do mnie wraca jak jakas mara.

[ewa19734]

Również bardzo się martwię możliwością nawrotu stanów lękowych w przyszłości.
Czy jeśli od wielu lat miałam te dziwne objawy somatyczne to uda się w rok je
usunąć? Mam trochę mętlik w głowie, może pomożesz mi to uporządkować. Te
wszystkie duszności, drętwienia rąk itp to niby objawy nerwicy. Do tego doszły
ataki lękowe. Czy to wszystko może razem występować w depresji (zniechęcenie,
smutek)? Czy to będzie depresja endogenna? Może mi to uporzadkujesz bo lekarz
nie bardzo się kwapi.

[urszulai]

Ewo tak mysle,ze te dziwne objawy somatyczne ,ktore mialas od wielu lat typu
dusznosci czy dretwienia to nie objawy sobdepresji,a depresji
maskowanej.Wyobraz sobie,ze u mnie tak wlasnie zaczela sie depresja.To znaczy
przez kilka lat cierpialam naprawde na schorzenia somatyczne.Byly to schorzenia
na ktore zadne leki farmakologiczne nie dzialaly no i oczywiscie obnizone
samopoczucie ,smutek ,biernosc czyli subdepresja.Wspominam ten okres jak
pieklo,wedrowki do lekarzy wszystkich mozliwych specjalizacji i tony lekow.Bylo
coraz gorzej,objawy nasilaly sie,ale wciaz nie mialam najbardziej typowych
objawow depresji.Nie mialam atakow paniki,pracowalam resztkami sil,nie unikalam
ludzi i nie mialam najgorszego samopoczucia rano.Nikt nie wpadl na to ,aby
pojsc do lekarza psychiatry,ja o dziwo rowniez.Nie wiedzialam wtedy nic o
depresji maskowanej czyli depresji ,ktora objawia sie tym,ze choruje cialo i to
choroby ciala wysuwaja sie na plan pierwszy.Po wielu trudnych latach dolaczyly
do objawow somatycznych typowe objawy depresji.Wtedy dopiero rozpoczelo sie
moje leczenie.Zaluje,ze tak pozno bo wowczas juz nie wstawalam z lozka i
leczenie trwalo znacznie dluzej.Moge cie jedynie zapewnic ,ze jezeli wyleczysz
depresje to znikna rowniez objawy somatyczne ,ktore rowniez jej
towarzyszyly.Depresja to nie tylko choroba duszy ,ale rowniez ciala i czasami
zaczyna sie od ciala jak widzisz.To co napisalam to moje wlasne doswiadczenia
i przezycia i oczywiscie nie jestem ekspertem,a jedynie kims kto zmagal sie z
tym wszystkim.Pozdrowionka dla ciebie Ewo.Czy teraz czujesz sie troche lepiej?
Trzymam kciuki za twoj powrot do swiata pelnego barw,a nie jedynie szaro
czarnego.

[ewa19734]

Dziękuję za wyjaśnienia i wsparcie! Ja również mam nadzieję, że jakoś wydobędę
się z tego dołka, w którym tkwiłam. Tego życzę całej naszej braci!

[urszulai]

Ja rowniez zycze ci ewo wyjscia z dolka.Pokonaj depresje i niech twoj swiat sie
zarozowi.

[insignificant]

problemy całkiem nie znikną tylko podejście do nich. :)

[urszulai]

Problemy w depresji niestety przerastaja czlowieka,chocby byly nie wiem jak
malenkie urastaja do rangi tragedii zyciowych.Gdy czlowiek zdrowieje zaczyna
rzecywiscie inaczej je postrzegac.

[insignificant]

no to oczywiste.