Nic nie pomaga

[jadwinia2]

Ciagle smutna, nic sie nie chce, nic nie ma sensu. Żyję w takim stanie ok.
pół roku, biorę lekarstwa przeciwdepresyjne, a najgorsze, że biorę ich coraz
więcej, bo zalecana dawka nie działa. Jeszcze rok temu byłam zwyczajna osobą,
potrafiłam się śmiać, cieszyć. Straciłam pracę i zupełnie nie umiem odnaleść
się w tej sytuacji. Powinnam wykazać się inicjatywą, chodzić, szukać, pytać,
ale po kilu nieudanych próbach poddałam się. Siedzę w domu, wstydzę się
sąsiadów, bo niby co ja do południa robię w domu.
Wracam do depresji, w którą popadłam: jedynym moim zmartwieniem jest skąd
wziąść następne lekarstwa. Może powinnam zmienić, ale dlaczego lekarz, do
którego chodzę tego mi nie zaproponuje i ciagle zapisuje coaxil i cloranxen?

[lucyna_n]

a co sąsiadow obchodzi co robisz do południa w domu
to Twoja sprawa

[xopeki]

pytanie, co oni robia w domu, skoro ja widzą przed poludniem.

[lucyna_n]

dokladnie

[jadwinia2]

Oczywiście, że moja sprawa. To tyko przykład, powód dla którego nie mam ochoty
wychodzić z domu. W domu czuję się w miarę dobrze, bezpiecznie. Tylko ten
smutek nie opuszczający mnie ani na chwilę...

[jadwinia2]

Są na emeryturach

[xopeki]

jadwinia2 napisała:

> Są na emeryturach

Jak na nie pracowali, to w czasach PRL, a bezrobocia wtedy nie było.

[lucyna_n]

Wyłaź z domu, najlepiej skieruj swe kroki do psychologa, albo na trening asertywności,
samo się nie rozwiąże, a dopóki będzie Ci ten problem pracy wisial nad głową to i depresja będzie, żeby
zniknąl skutek musi zniknąć przyczyna. Same leki niewiele pomogą.

[jadwinia2]

Lucynko, też tak myslę. Cóż z tego skoro od roku bezskutecznie szukam pracy,
mieszkam w cholernym zagłębiu bezrobocia, w niewielkim mieście, gdzie
psychologa nie uświadczysz, kilku psychiatrów. Ten, do którego chodzę, każdą
rozmowę ze mną zaczyna od pytania o moją sytuację, a je niestety odpowiadam
ciągle to samo. Jeszcze mi tylko głupich myśli brakuje, żeby skończyć z sobą,
ale na szczęście mam dla kogo żyć.

[lucyna_n]

Wiesz co, przede wszystkim zaprzestań samobiczowania, jest trudno z pracą, to nie Twoja wina, że
sytuacja jest jaka jest, ale nie dokładaj sobie jeszcze tym myśleniem co ludzie na to itd. Teraz jest tak że
nie masz pracy i jakiś czas spędzisz w domu, ale okazje się zdarzają, prędzej czy później coś się
znajdzie, ale staraj się nie zadręczać tym cały czas. Wiem że to się łatwo mówi, ale postaraj się jakoś
pozytywniej myśleć o sobie samej. Nikt z nas nie wie co będzie jutro, może akurat karta się odwroci.
Bycie w domu można też wykorzystać, podszkolić się, albo poświęcić ten czas rodzinie. Nie tylko praca
zawodowa stanowi o sensie życia.

[jadwinia2]

No dobrze. Powiedzmy, że pogodzę się ze swoją aktualną sytuacja, zaakceptuję
ją. Ale co z lekami, do których brania już przywyłam i choć jak napisałam, nie
pomagają mi już tak jak na początku, ale jednak... Próbowałam obejść się bez
nich, było jeszcze gorzej. Nie jestem zbyt dobra w tym temacie, ale czy te,
które biorę (coaxil, cloranxen) są coś warte?

[lucyna_n]

coaxil możesz brać spokojnie, ale cloranxen jeżeli jeszcze możesz to odstaw, ten lek uzależnia.

[jadwinia2]

Dzięki