Możecie mi pomóc?

[chrooper]

Mam 23 lata. Jestem studentem (a może jeszcze?) z Warszawy. Od ponad sześciu
miesięcy prześladują mnie myśli samobójcze. Jestem po trzech nieudanych próbach
(nawet tego nie potrafię dobrze zrobić). Trafiłem z tym wszystkim do
psychoterapeuty. Mam wrażenie, że facet trochę bagatelizuje problem. Nie jestem
psychiatrą, nie wiem jaka powinna być jego reakcja. Facet stwierdził, że mam
nastrój subdepresyjny (choć nie wiem co to oznacza). Mam dość nieciekawą
sytuację życiową (żona, dziecko, małżeństwo w rozsypce, cała rodzina przeciwko
mnie, żona wciąż ma do mnie pretensje). Nie wiem czy mam zmienić lekarza, a
jeśli tak to na jakiego. Mój terapeuta stwierdził, że obejdziemy się bez
wsparcia farmakologicznego. A ja prawie uderzyłem własną matkę (zabrakło mi
argumentów w rozmowie), tak samo z żoną, od której nie potrafię odejść.
Najprawdopodobniej wylecę z uczelni (pewnie nie dostanę urlopu zdrowotnego) a
na karku WKU.Jeśli możecie mi jakoś pomóc, podzielić się ze mną swoim zdaniem
(naprawdę nie wiem co mam robić, znowu chcę się zabić)będę wdzięczny.

[Gość: grzechu]

Ja jestem tez po kilku probach. Chyba powinienes szukac takiego
psychiatry ktory by ci odpowiadal, a nie poprzestawal na jednym i zaogolnial ze
wszyscy tacy sa. Nawet jesli wiekszosc taka jest, mozna trafic akurat na
takiego jaki bedzie pasowal. Przypadek jest wolnoscia ducha. Coz, ja wykonalem
dosyc ciezka robote, nie wiem jakie ty masz predyspozycje, zainteresowania etc.
Ja mialem jak najbardziej artystyczne, i to mi pomoglo. Nie mialem
ubezpieczenia, bylem za granica, zadnych przyjaciol, a jednak znalazla sie
odpowiednia ksiazka, a przede wsyzstkim zaczalem pisac, przemysliwac cale swoje
zycie, nadawac sens emocjom, dystansowac sie wobec tych przezyc. Jasne, ze
jesli jest za duza prsja obowiazkow, i nie jest sie w stanie im wszystkim
sprostac, trzeba ratowac siebie, to znaczy starac sie tak zyc zeby podtrzymywac
to co jest mi najblizsze. Nie bedac soba, co mozesz dac? Tylko wyczerpanie.
Wiec to jest chyba podstawowy warunek, zeby byc soba, co nie znaczy po prostu
swawolic. U mnie bylo to dzialanie tworcze. Poza tym jesli masz takie mysli
bedac z kobieta, to cos nie w porzadku jest z waszym zwiazkiem, i to trzeba
naprawic, albo zlikwidowac chory zwiazek. Jesli kobiete nic nie obchodzisz,
poza byciem ojcem i dawaniem pieniedzy, to znaczy ze ona traktuje cie
przedmiotowo, a nie podmiotowo. I to juz byloby wystarczajacym warunkiem do
natychmiastowego zdystansowania sie. Za tym kryja sie dlasze stresy: sady,
alimenty, etc. Tu wszystko zalezy od indywidualnego przypadku. Gdybac sobie
mozna. Chcesz to napisz cos wiecej, a jak nie chcesz oficjalnie, mozesz na moj
adres: [e-mail]
Pozdrowienia

[Gość: lew]

stary weź się do roboty, pomóż rodzinie poczuj obowiązki . nie powiedziałeś
najwazniejszego: dlaczego chcesz to zrobić to może będziesz usprawiedliwiony.
Na razie trzymaj się tego ziemskiego padołu jak masz dla kogo przecież nie
jesteś sam

[Gość: klik]

Dosc dobrze Cie rozumie. Bylo podobnie, tylko ze mnie przylapalo dopiero po
studiach, w robocie. Coz moge Ci powiedziec? Jezeli lubisz to co studiujesz, to
trzymaj sie tego. Co nie oznacza, ze mialbys sie trzymac tego jak ostatniej
deski ratunku. Stwierdzilem, ze najgorzej bylo ze mna, jak 'realizowalem'
plany, a najlepiej jak bylem na luzie. Pracowalem nad tym w pocie czola zeby
nauczyc sie 'olewania'. To samo nie przychodzi. Wytyczylem sobie kto jest moim
wrogiem, czego nie cierpie robic, itp. takie czarno-biale postrzeganie swiata i
zaczalem zyc w tym nowym swiecie patrzac na siebie z boku, tak jakbym gral role
w kinie, obserwujac jak sie to moje zycie toczy. Moj dystans rosl coraz
bardziej i bardziej. Moze i Ty jestes tez perfekcjonista. Tacy czesciej niz
inni wpadaja w konflikt ze swiatem, nosza w sobie pewien wyidealizowany obraz
swiata od ktorego nie moga odejsc ani rusz. Nie dlatego ze nie chca, tylko
dlatego, ze w momencie odrzucenia tego jednego swiata w glowie powstaje
pustka, z ktora trzeba sie nauczyc przez pewien czas zyc. Pozdr.