Powrot napadow paniki...

[krzysztof76pila]

Myslalem, ze bedzie juz ok, przeciez robilo sie lepiej, powoli, ale jednak.
Niestety od kilku dni znowu sie zaczyna...
Ale tym razem jestem silniejszy, nie poddam sie, przynajmniej nie ma tego
etapu, w ktorym czlowiek kompletnie nie wie, co sie z nim dzieje.
Wykupilem lekarstwa, moze znajde czas na terapie.
Mam tyle planow do zrealizowania, tyle marzen...
Nie po to walczylem z tym wszystkim, nie po to konczylem studia, zeby teraz
sie poddawac.
Nie wiem skad we mnie ten optymizm i wiara we wlasne sily...
Juz nawet nie pytam dlaczego ja, co komu zlego zrobilem....
Serdecznie pozdrawiam osoby walczace z podobnymi problemami i zycze
wytrwalosci.
Pozostale osoby tez oczywiscie pozdrawiam.
Moze ktos z Was moze mi pomoc, cos podpowiedziec ?

[Gość: Ola]

Krzysztof spokojnie jesteś na dobrej drodze skoro w Tobie jest optynizm i
wiara.Może trochę zwolnij, z takimi cechami masz sznse zajść daleko,tylko po
kolei i bez nerwów a napewno Ci się wszysko uda.
Pozdr.

[karmandzija]

krzysztof76pila napisał:

> Myslalem, ze bedzie juz ok, przeciez robilo sie lepiej, powoli, ale jednak.
> Niestety od kilku dni znowu sie zaczyna...
> Ale tym razem jestem silniejszy, nie poddam sie, przynajmniej nie ma tego
> etapu, w ktorym czlowiek kompletnie nie wie, co sie z nim dzieje.
> Wykupilem lekarstwa, moze znajde czas na terapie.
> Mam tyle planow do zrealizowania, tyle marzen...
> Nie po to walczylem z tym wszystkim, nie po to konczylem studia, zeby teraz
> sie poddawac.
> Nie wiem skad we mnie ten optymizm i wiara we wlasne sily...
> Juz nawet nie pytam dlaczego ja, co komu zlego zrobilem....
> Serdecznie pozdrawiam osoby walczace z podobnymi problemami i zycze
> wytrwalosci.
> Pozostale osoby tez oczywiscie pozdrawiam.
> Moze ktos z Was moze mi pomoc, cos podpowiedziec ?

Trzymam za Ciebie kciuki, wierzę że dasz radę. Co prawda Cię nie znam, ale
doskonale wiem co przeżywasz. Ja też pół roku temu nie wiedziałam co się ze mną
dzieje. Budziłam się rano z walącym sercem i gonitwą myśli co też mnie czeka
tego dnia. Budziłam się bardzo wcześnie rano ale nie miałam siły żeby wstać z
łóżka, naciągałam kołdrę na głowę i tak leżałam 2, 3 godziny marząc o tym żebym
nie musiała wstawać, żeby nikt nic ode mnie nie chciał.

Bałam sie panicznie ale niczego konkretnego. Po prostu cały czas nosiłam w
sobie lęk przed czymś strasznym, nieznanym, czymś co na pewno mnie złego
spotka. To było straszne. Oby już nigdy nie wróciło.

Na szczęście jak tylko odkryłam (upewniłam się) że to chyba jest depresja to
przełamałam pierwotne opory i zgłosiłam sie do psychiatry. Odważyłam się i to
była najlepsza rzecz jaką mogłam zrobić. Zapisał mi Fevarin. Początkowo objawy
się nasiliły ale po 4 tygodniach troche się poprawiło, a teraz już jest OK. Lek
jeszcze biorę, ale może już niedługo.

Dlatego radze Ci z własnego doświadczenia - jak najszybciej odwiedź psychiatrę
i zacznij brać leki. Ja sie przekonałam, że to pomaga.

[priorytet]

krzysztof!
dasz rade! ja dalam a balam sie jak cholera!
buddyjskie om mani peme hung - diament jest w lotosie, czyli wszystko co jest
Ci potrzebne do szczescia nosisz w sobie.
a najwazniejsza jest glowa, jak sobie w niej dobrze ulozysz...
czego Ci zycze z calego serduszka mojego

[Gość: ble]

> Trzymam za Ciebie kciuki, wierzę że dasz radę. Co prawda Cię nie znam, ale
> doskonale wiem co przeżywasz. Ja też pół roku temu nie wiedziałam co się ze
mną
>
> dzieje. Budziłam się rano z walącym sercem i gonitwą myśli co też mnie czeka
> tego dnia. Budziłam się bardzo wcześnie rano ale nie miałam siły żeby wstać z
> łóżka, naciągałam kołdrę na głowę i tak leżałam 2, 3 godziny marząc o tym
żebym
>
> nie musiała wstawać, żeby nikt nic ode mnie nie chciał.
>
> Bałam sie panicznie ale niczego konkretnego. Po prostu cały czas nosiłam w
> sobie lęk przed czymś strasznym, nieznanym, czymś co na pewno mnie złego
> spotka. To było straszne. Oby już nigdy nie wróciło.
>
> Na szczęście jak tylko odkryłam (upewniłam się) że to chyba jest depresja to
> przełamałam pierwotne opory i zgłosiłam sie do psychiatry. Odważyłam się i to
> była najlepsza rzecz jaką mogłam zrobić. Zapisał mi Fevarin. Początkowo
objawy
> się nasiliły ale po 4 tygodniach troche się poprawiło, a teraz już jest OK.
Lek
>
> jeszcze biorę, ale może już niedługo.
>
> Dlatego radze Ci z własnego doświadczenia - jak najszybciej odwiedź
psychiatrę
> i zacznij brać leki. Ja sie przekonałam, że to pomaga.


To dlaczego mi leki nie pomagaja? Biore juz 3 miesiace... I nic. Caly czas sie
boej. Ciągły lęk...

[Gość: lolek]

Znajdź czas na terapię, bo same leki to trochę za mało.
Na pewno Ci się uda, bo jest w Tobie optymizm i wiara w siebie.
Ja z tego jeszcze nie wyszłam do końca, ale teraz to tylko kwestia czasu.
Trzymam za Ciebie kciuki.

[Gość: Kk]

Mnie wyleczono z tego psychoterapią, konkretnie hipnozą, od 6 lat mam spokój,
spróbuj..warto

[sylwia_a_s]

...i znow sie podnioslam na duchu, przez to, ze ludzie tez chca walczyc. I ja
tez dalej bede walczyc :)
Pozdrawiam i zycze baaaaaaaaaaardzo duuuuzo wytrwalosci i sily :)
ps: PRIORYTET podobaja mi sie Twoje slowa

[Gość: baba]

Witaj !
Cieszę się,że masz tyle optymizmu w sobie. Ja po nawrocie choroby teraz gorzej
się boję, bo wiem że to wraca ! Po pierwszej fazie lecznia wydawało mi się, że
jestem wyleczona na wieki, a teraz mi powiedziano że nie wykluczone ze mogę
brać leki "na zawsze". Ja się boję bać - takie to masło maślane. Widzę jednak
że optymizm też gości na tych stronach, więc może się zarażę ?

[Gość: volviak]

nie zapominajacie o Bogu by Wam towarzyszyl w walce z takimi pieprzonymi
chorobami cywilizacyjnymi..kiedys Jezus czesto wypedzal zle moce z ludzi, dzis
sie tego nie praktykuje, a szkoda....