nie wiem

[taka.jedna1]

Przerwałam leczenie lekami antydepresyjnymi z powodu tego, że czułam się
dobrze to raz, a drugi, że chciałam się napić porządnie jakiegoś alkoholu.
Teraz po 2 miesiącach wraca wszystko czyli .... depresja, którą mam już
stwierdzoną od 2 lat i nerwica lękowa. Nie mam nikogo i niczego. Mogę
swobodnie bez wyrzutów np. powiesić się, ale się boję.. Wiecie czego się
boję? Ciemności, a tam ponoć ciemno i głucho. Boję się trumny i tej poduszki
atłasowej. Nie mogę wyrazić życzenia, że chcę tak albo tak bo nikt się tym
nie będzie przejmował. Nie mogę być spalona. Gdyby była możliwa eutanazja to
mogłabym sprzedać się na części, bo mam wszystkie zdrowe (może coś ktoś
potrzebuje np. nerki czy serduszko???).Żartuję. Co mam zrobić tego nie wiem i
wiem, że nikt nie wie.
TJ

[luba9]

to już jest 1 osoba, która by sie przejeła, ja, chociaż Cię nie znam. Takie
posty przypominają mi prawdziwe sedno - człowieka i osamotnienie w rozpaczy i
beznadziei a nie to o którym pisaliśmy obok. Spróbuj odżyć, nie wiem jaka droga
będzie najlepsza w twoim przypadku, ale wierzę że jest taka, może pocieszę Cię,
że podobne osamotnienie i rozpacz odczuwa się nawet jeśli jest ktoś przy tobie.

[taka.jedna1]

To musi być podwójna rozpacz albo potysiąckrotna. Nie przejmuj się luba.
Wszystko ma swój kres (znam to z teorii). Na nich też przyjdzie czas. My
chociaż tu jesteśmy razem, bo już nigdzie więcej.
TJ

[eizo1]

> że podobne osamotnienie i rozpacz odczuwa się nawet jeśli jest ktoś przy tobie.

Rodzimy sie sami umierany sami i.....

...no właśnie ja ze sobą skończe
jeśli będe sie czuł sam mają kogoś przy sobie.

[taka.jedna1]

Zanim się powieszę (jeśli się wogóle powieszę) to wyznam, że w realu nie ma
absolutnie nikogo komu cokolwiek mogłabym powiedzieć. Mówię więc tu, że jest mi
smutno i źle i wogóle nie radzę sobie z niczym. Mam tylko wrażenie
przeszkadzania. Nawet wam nic nie umiem powiedzieć bo już odwykłam od mówienia,
pisania, myślenia. Tak dawno do nikogo się nie zwracałam, że i teraz nie umiem.
Może jeszcze jest jakaś nadzieja na życie co?? Nie chcę leżeć na atłasowej
poduszce w jakiejś sukni i butach mokasynkach albo jakichś takiś.
TJ

[eizo1]

Ja też i też nie chce sie zabijać
ale jeżli nie poznam nnego życia
to nie zamieżam sie męczyć
przecież to nieludzkie żyć jeśli
to życie nic nie daje

nadzieja

[luba9]

piszę odp po raz 2 bo poprzednia się jakośik skasowała, a może jeszcze raz się
wyświetli
trenuj wirtualne kontakty np. tutaj, nabierzesz wprawy potrzebnej w realu,
pozwól sobie na trochę egoizmu, masz kolosalne problemy trudne do
przezwyciężenia przez 1 słabego i osamotnionego człowieka, nie martw się że
komuś przeszkadzsz, zacznij od lekarzy, terapeutów, poczytaj choćby Maska jak
odrywać mózg od jednej dręczącej myśli, no i śpij trochę :)

[taka.jedna1]

Dobranoc lubaszku. Nie śpię bo nie muszę. Wyśpię się TAM w gwiazdach kiedyś
może i zamrugam do kogoś przyjźnie, choc nie wiem czy tak umiem. Eizo dlaczego
nie śpisz????? Ja śpię tylko w dzień bo boję się ciemności. W dzień nic do was
nie napiszę. Szkoda prawda? :) Będę spała i śniła, ale na normalnej poduszce
mam nadzieję takiej zwykłej z "Auchan". Chciałabym umrzeć w "Auchan". Tam jest
wesoło..
TJ