jest coraz gorzej

[largeman]

Cale zycie meczę sie z nerwicą, ktorej jednym z objawow jest fobia spoleczna.
Coraz czesciej mysle, że ludzie sie smieja ze mnie, nie szanują, mają za nic.
Czy ludzie naprawde są tacy okrutni i ograniczeni, jak może kogoś bawić
czyjaś słabość, nerwowość czy zakłopotanie? Czy ja już do reszy mam wypaczony
obraz siebie i świata?
Faktem jest, że czuje się coraz gorzej, coraz czesciej czuje nienawisc do
ludzi. Nic mnie tak nie dołuje jak kontakty z ludzmi.

[pestka71]

A jaka jest Twoja samoocena? Bo moja jest bardzo niska! Potrafię o sobie mówić
i myśleć najgorsze rzeczy, dosłownie sama wdeptać się w ziemię! Kiedy mój mąż
sobie ze mnie czasem zażartuje i to tak życzliwie, to ja zawsze bioręwszystko
na serio i przepraszam za to że żyję, mówię że jestem beznadziejna itd. itp. A
ludzie na każdym kroku się z Ciebie śmieją? Ostatnio wydaje mi się, żę ze mnie
jakby mniej, a może po prostu przestałam zwracać na to uwagę. Ale wychodzę z
domu do pracy a potem tylko jak muszę. Dom to moja twierdza i schronienie.

[largeman]

Mam sprzeczne uczucia co do swojej osoby. Niby szanuje siebie za to, ze mimo
lękow jestem w stanie pracowac, zmuszac sie do wielu rzeczy byc
samowystarczalnym. Mysle, ze im bardziej próbuje sie dowartosciowac tym wieksza
czuje frustracje, ze czesto w kontaktach z ludzmi także tymi o mniejszej
wiedzy, nizszej pozycji zawodowej czy nawet głupimi jestem taki bezradny.
Pewnie podswiadomie w ogole w siebie nie wierze.
Nigdy nie czulem ze wszyscy mnie tak traktują, smieją się, obserwują czy
wyszydzają, poprostu niektórzy tak na mnie reagują a ja nie moge sie bronic,
jestem jakis zahamowany. Tak to odbieram.

[pestka71]

Skończyłam studia a też jestem bezradna w stosunku do ludzi "głupszych",
chociaż wcale ich za takich nie uważam! Ja się po prostu ich boję, a wychodzę
na zarozumiałą i "ważną". Witam w klubie! Nigdy nie wiem co powiedzieć, jak i o
czym rozmawiać!

[largeman]

Troche to niefortunnie zabrzmialo, nie chodzi o to, ze uwazam kogos
niewyksztalconego czy mniej wiedzącego za glupka, raczej o osobną kategorie
ludzi. Mialem na mysli lęk nawet wobec osób, które nie są dla mnie żadnym
autorytetem, ludzi ktorych zdanie wydaje się nie ma dla mnie żadnego znaczenia.

[pestka71]

Na tym właśnie chyba polega nasza fobia, że ten lęk jest nieuzasadniony.

Coś optymistycznego

[elvi3]

Cześć Largeman, tak sobie myślę, że pewnie pomoże Ci leczenie, do którego się
przymierzasz (w innym poście). Ja muszę sobie radzić sama, bo panicznie boję
się lekarzy.
Zaczęłam się czuć o wiele lepiej gdy zaakceptowałam tę swoją fobię. Tłumaczę
sobie, że jestem chora i pewne moje zachowania i reakcje, które mogą wydawać
się śmieszne lub dziwaczne, są wynikiem choroby. A kto wyśmiewa się z chorego?
Tylko ktoś, kto nie ma świadomości choroby, albo jest zwykłym głupkiem. Czy
widziałeś kiedyś, żeby normalni ludzie śmiali się z niwiedomych lub
niepełnosprawnych na wózkach? My też jesteśmy w pewien sposób niepełnosprawni.
Niepełnosprawni społecznie. Nie powinniśmy za bardzo brać do siebie okrutnego,
atakującego lub nieżyczliwego zachowania ludzi wobec nas, ponieważ oni po
prostu nie wiedzą, zresztą na nasze życzenie, o naszej chorobie.
Sama przez większość życia nienawidziłam wszystkich ludzi (zarówno obcych jak i
bliskich). Gdy wyzbyłam się tego irracjonalnego uczucia i zaakceptowałam siebie
taką jaką jestem, bardzo dużo się zmieniło. Inaczej patrzę na ludzi.
Zauważyłam, że bliscy nie są moimi wrogami, że jestem dla nich ważna. Coraz
częściej chodzę z podniesioną głową. Uśmiecham się do sąsiadów, rozmawiam ze
sprzedawcą w sklepiku, do którego niedawno nawet bym nie weszła. Z całkowitą
obojętnością przechodzę obok jednej takiej wstrętnej baby, której się bardzo
bałam i trzęsłam jak galareta na jej widok (dozorczyni w moim bloku, która
wszystko o wszystkich wie i wszyscy jej się pięknie kłaniają oprócz mnie).

Trzeba "pogodzić się ze światem", jak mówił poeta. I warto. W każdym razie mnie
się to powoli zaczyna udawać.

[mamadu1]

Podpisuję się pod postem elvi, mogłabym to samo napisać:D
I jeszcze dodam, że niedawno psycholog uświadomiła mi, że większość tych złych
mysli, o które podejrzewam innych ludzi, sa tak naprawdę moimi myslami o sobie
samej... Jednym słowem bardzo mozliwe, że większość tych złych opinii na Twój
temat to wytwór Twojej "chorej" wyobraźni - chorej, bo jak napisała elvi,
jesteśmy przecież chorzy...
Wydaje się, że takie proste uświadomienie sobie tych faktów niewiele pomaga,
ale jest inaczej - bardzo pomaga! Ja teraz już nie oskarżam innych o złe mysli
na swoj temat, coraz bardziej szanuję samą siebie, coraz śmielej chodze po tym
świecie i coraz wyżej podnosze głowę (choć jeszcze musze nad tym pracować;)
Powodzenia! Super byłoby, gdybys oprócz leków zaczął chodzić na terapię, wtedy
rezultaty są najlepsze.