wydało się

[ja.sara]

w pracy wydało się, że chodzę do psychiatry...
strasznie mi wstyd.

[luba9]

a dlacego Ci wstyd?

[dawca.spermy1]

W jaki sposób się wydało ? wiesz ludzie są różni w czasie konfliktów mogą cię
szykanować

[ja.sara]

wyszłam wczesniej z pracy bo czułąm się podle a lekarka zgodziła się mnie
przyjąć miała okienko. szef na mnie naskoczył nastepnego dnia. darł się i
doprowadził mnie do płaczu. cała się trzęsłam gdy wymusił na mnie powiedzenie u
jakiego ważnego lekarza byłam, waznego na tyle, że nie mogłam przełozyć wizyty.
odpowiedzialam mu w emocjach, że u psychiatry.
to człowiek który na lewo i prawo opowiada szczegóły z życia prywatnego innych.
czuję się fatalnie.

[dawca.spermy1]

No to rzeczywiście masz problem może być też tak w najgorszym przypadku że za
jakieś np 2 miesięce będzie chciał cię zwolnić pod byle pretekstem bo chorowici
pracownicy są niepożądani, częściej biorą chorobowe, są mniej wydajni i w ogóle
psują opinie firmy.
Czabyło wymyśleć coś innego że np że byłaś u innego lekarza np ginekologa.

[ja.sara]

chyba chciałam żeby się zamknął. kolejny dzień z rzędu po mnie jeździł. nie za
bardzo myslałam odpowiadając, a teraz nie radzę sobie z myslą, że on wie, że
pewnie inni się dowiedzą...
macie rację zdrowie jest ważniejsze a ja naprawde, potrzebowałam tamtej wizyty.
boję się, że do mnie zadzwoni i będzie drążył co mi jest. to taki typ
człowieka, który musi wszystko wiedzieć.

[luba9]

może się przestraszył "wariatki" i teraz da ci spokój;)

[ja.sara]

:-))))))))))))))))))))))))))
i będzie się oglądał za siebie, czy nie czaję się w bramie na niego ;-)

(dzięki, trochę się uspokoiłam
jeśli nie zrozumie, to chyba jego problem
nie mój)

[a.niech.to]

ja.sara napisała:

> człowiek który na lewo i prawo opowiada szczegóły z życia prywatnego innych.
Sam pewnie jest psychiczny, a jeśli zdrowy, to już znacznie gorzej.
Fee..., paskudnie, nieładnie. Powinien beknąć za swoje czyny, co najmniej
posypać głowę popiołem.

[bialeoko]

ale to jest naruszenie zasad prywatności, tzn: czy on nie wiedział, że
wychpodzisz wcześniej?
kij mu do tego
pracujesz z burakiem, nie poradziłaś z nim sobie (asertywność...) - szczerze
współczuję

[ja.sara]

pytasz jak mój terapeuta :-)
bo wydało się, że sobie nie radzę z życiem, bo wydało się, że jestem słaba,
chora... ten wstyd mi ciągle towarzyszy.
to głupie, ale wstyd mi, że nie jestem taka jak myślą inni.

[luba9]

Moim skromnym zdaniem jeżeli chorujesz i pracujesz to radzisz sobie lepiej od
zdrowych bo oni tylko pracują i nie muszą do tego jeszcze chorować

a co myślą inni?

[dawca.spermy1]

a co myślą inni?
Ja tu nie jestem od myślenia tylko od dawania

[sneeper]

to sie na przyszlosc troszeczke "zamknij", -nie bylo widac es sie pisma
psychiatrycznych oczytala ,-ty chamski szefie powalony ( i tak mi nic nie zrobi,
bo jestem chory, sory przepraszam,sory sory

[a.niech.to]

sneeper napisała:

> to sie na przyszlosc troszeczke "zamknij",
Słuszna konkluzja. Nawet psychol się uczy, choć często idzie mu to topornie.
> -ty chamski szefie powalony ( i tak mi nic nie zrobi
> ,
> bo jestem chory, sory przepraszam,sory sory
Zrobi, jeżeli zechce. Chwyci za twarz i wyrzuci na świeże powietrze za
niedopełnienie. Trochę uszarpiesz jedynie na odpowiedzialności karnej, ale to
musisz kogoś pobić albo i udusić. Mogą i tak wsadzić do mamra z opieką medyczną.

[cadiz]

sneeper napisała:

> to sie

so Ry - so Ry i ugryź się w parasol

[aicys]

W sumie różni ludzie i różnie reagują, ale tu nie chodzi o nich, tylko o
Ciebie!!! Napewno masz się nie przejmować opinią innych, tylko walczyć o swoje
zdrowie!

[ja.sara]

w sumie nie wiem czego mi bardziej wstyd czy tego że sie przyznałam do problemów
czy tego że się popłakałam.

[elfrid]

kazdy chodzi do jakiegos lekarza. jedni do psychiatry, inni do internisty, a jeszcze inni do kardiologa. to chyba dobrze, ze ludzie dbaja o zdrowie i kiedy cos im dolega kieruja sie pod wlasciwy adres. gorzej z wada wzorku poszla do psychiatry;-) a mowiaz powaznie to zdrowie najwazniejsze, koniec i kropka

[luba9]

mnie też byłoby pewnie wstyd i tak myślę dlaczego. Bo wiem co sama bym sobie
pomyślała o kimś leczonym psychiatrycznie jeszcze przed moim 1 silnym epizodem
depresyjnym, tak właśnie pomyślałabym sobie jaki słaby i ofermowaty, nie radzi
sobie w życiu(a jak czasem trzeba sobie radzić w życiu to się dowiedziałam
dopiero w depresji) i jest to pierwsza i typowa myśl niedepresyjnych i cóż, nie
zmienimy tego dopóki cała ludzkośc nie będzie zapadać na depresję ale nasz
sukces już blisko (max szacunki obecnie 25% to depresyjni, jakiż sukces
ewolucyjny oferm nieradzacych sobie w życiu)

[a.niech.to]

Przeżyłam coś podobnego, lecz dominującym uczuciem było zdziwienie, że mam tyle
osób, które mnie darzą sympatią. Widać wariuję z niejakim wdziękiem. Na każdym
kroku spotykam się z uśmiechami, wolę nie pytać czemu... A zresztą jestem
psychopatka-bezwstydnik i to najgorszego gatunku.
Ludzie zwyczajnie są dobrzy, lepsi nawet niż kiedyś myślałam.

Sara,

[blue_a]

chyba Cię rozumiem, liczyłaś na przebudzenie tego pana :) ale ta nadzieja może
być złudna, bo on jest chyba nosorożcem :)

Zrobiłam coś może gorszego: nudziło mi się, gdy lekarka (okresowe badania u
lekarz medycyny pracy) leciała po rubryczkach i sama sobie odpowiadała "nie,
nie, nie", a gdy dobiegła do leczenia się w PZP ja jej na to TAK. Żeby się
obudziła :)

No wiem. Mój błąd-mój-błąd-mój błąd...Bo ja mam to teraz najpewniej w papierach
w pracy (haa, badania okresowe są zwykle co parę lat, mnie wyznaczono już po roku :/
W tym roku się nie przyznałam, zmądrzałam. Następna wizyta kontrolna za parę
lat. Ale, k...., skutki tego odczuwam w pracy. Nie wierzę, że dyr. nie wie.
Takie rzeczy się niosą :( Do niektórych zadań nie jestem wyznaczana. Boli, jak
diabli.

Kultura psychologiczna ciągle jest u nas na niskim poziomie, ludzie wiedzą już,
co znaczy "asertywny", ale nie bardzo wiedzą, że osoba z CHAD nie gryzie. Z
depresją - też nie gryzie. Jeśli robi komuś kuku, to najczęściej sobie.

K....

:/

[blue_a]

U mnie w pracy wiedzą tylko dwie zaufane koleżanki, w tym jedna z mojego
zespołu. Tu się jakby nie dało nie powiedzieć - mogła widzieć zmiany w moim
nastroju, uznałam, że będzie lepiej, gdy się z nią tą wiedzą o sobie podzielę.

Poza tym zauważyłam coś ciekawego: gdyby tak ludzie zaczęli mówić okazałoby
się, że antydepresanty przyjmuje NAPRAWDĘ bardzo wiele osób. O których myślimy,
że są "bezproblemowe". Nie znam statystyk, ale nie sądzę, aby leki
antydepresyjne sprzedawały się słabo. Niestety ;) US nie dogonimy, ale jednak. I
przecież wielu z nas pracuje i jakoś sobie z pracą zawodową radzimy. Nie mamy
innego wyjścia.

[sneeper]

Chicago,lata 50-te ,barbiturany w a u to m a t a c h
ulicznych
i amfa w ro z p y l a c z a c h ,na obturacje oskrzeli :)

[sneeper]

moja siostra matylda tez bedzie chodzic do psychiatry
_wlasnie dostaje prace przy sprzataniu :)

[a.niech.to]

blue_a napisała:

> Nie wierzę, że dyr. nie wie.
I prawidłowo. Dobry Szef dowiaduje się pierwszy, by mógł odpowiednio zareagować.
> ( Do niektórych zadań nie jestem wyznaczana.
Nikt nie jest omnipotentny. Żadna praca nie hańbi, złodziejstwo natomiast tak.
> Boli, jak
> diabli.
Wbijasz gwoździe bez żadnej wprawy?
> ludzie wiedzą już
> ,
> co znaczy "asertywny", ale nie bardzo wiedzą, że osoba z CHAD nie gryzie. Z
> depresją - też nie gryzie.
Chyba że się podkurzy, wtedy lepiej uważać.
> Jeśli robi komuś kuku, to najczęściej sobie.
A tak, emocje zabijają krytyczne myślenie i tzw. zdrowy roządek.

Jak Ci z tym, że mi teraz

[blue_a]

całkiem bezinteresownie dopie..sz?

Bo jestem autentycznie ciekawa...

Głowa do góry!

[virusti]

Dwukrotnie przyniosłem do pracy zwolnienie od psychiatry.
Pierwszy raz celowo – byłem ofiarą mobbingu i zapowiedziałem szefowi, że
spotkamy się w Sądzie, a zwolnienie miało potwierdzić moją determinację. Na
dodatek poprosiłem o receptę u zakładowego lekarza na seronil utwierdzając tym
samym wiele osób w tym, że mam jakiś problem. To wszystko bardzo pomogło, szef
zaprzestał swoich praktyk.
Drugi raz był przypadkowy – psychiatra miał mi tylko wyjaśnić jak postępować z
moja wieloletnią partnerką która w depresji odeszła ode mnie, a także dać coś
na sen odebrany przez emocje. Zamiast nasennych dał aurex i zaproponował
tygodniowe zwolnienie bym miał czas to przeżyć w sobie, obojętny na
konsekwencje przyjąłem je bez zastanowienia.
Mimo, iż dopiero co wróciłem z 2 zwolnienia psychiatrycznego przełożeni
oddelegowali mnie do serii wystąpień ze specjalistycznymi tematami dla ważnych
klientów. Równocześnie ruszył u nas program opiekunów klientów kluczowych. Z
1500 pracowników zostałem 1 z 2 osób wytypowanych do tego przez nasz oddział.
Dzięki temu od prawie roku należę do grupy 15 negocjatorów z całego koncernu
uczestniczących w intensywnych szkoleniach, sprawy sporne do rozwiązania często
dotyczą kwot o wysokości wygranej w totka.
Podsumowując – nie przejmuj się opinią, na moim przykładzie okazało się, że
wcale nie jest tak łatwo zrobić sobie w miejscu pracy problem związany z
wizytami u psychiatry. Jest jedna zasada – Twoja praca sama Cię obroni. Jeżeli
nie będziesz jej zawalać nikt nie będzie miał powodu do atakowania Ciebie. Sam
zawalam dużo błahych spraw, ale kręci mnie ryzyko i lubię adrenalinę gdy staję
się przed audytorium nie znając slajdów prezentacji. I przełożeni o tym wiedzą,
ze mogą przyjść do mnie z nagłym problemem dzień przed, a koleżanka „wolna od
psychiatrów” nie bierze wystąpień bez tygodniowego wyprzedzenia. Powoli
zbliżamy się z rynkiem pracy do zachodu, gdzie nie jest ważne skąd jesteś,
jakie masz problemy, ale co potrafisz zrobić w pracy. A jeżeli Twoje obawy są
zbyt duże to powiedz szefowi, że byłaś po poradę jak postępować z bliska osoba
która niespodziewanie zachorowała na depresję. U mnie takie wytłumaczenie w
drugim przypadku przyjęli ze zrozumieniem. Może Twój szef też ma w rodzinie
taki problem...

[a.niech.to]

virusti napisał:

> zapowiedziałem szefowi, że
> spotkamy się w Sądzie,
Mój Szef jest zorientowany w całokształcie moich dolegliwości i pewno, gdybym
poprosiła, nie odmówiłby obecności w sądzie. Dodam: zasiadłby po mojej
stronie,by poić mnie walerianą i mierzyć nabite ciśnienie. Na tym zakończę, bo
wyszedłby pean, a tego nie lubię.

[ja.sara]

dzieki, powiem że konsultowałam się jak postępować z matką (wyszła niedawno ze
szpitala i rzeczywiście często ma nastroje depresyjne)
powiem, że przez nią jestem chodzącym kłębkiem nerwów czy coś...

[ja.sara]

łynął, ale wcześniej rozgadał w pracy, że pewnie mnie chłop rzucił

[blueska3]

Co jest złego w tym, że chodzi sie do psychiatry? Wg mnie psychiatra to
nauczyciel panowania nad samym sobą. Więc za co ten wstyd?

[martushka79]

Mój szef wiedział, kiedy szłam do psychiatry... I trzymał za mnie kciuki.
Wszystko zależy człwoieka.. i od pierwiastka człowieczeństwa w Twoim szefie...
przykro mi, że akurat tak trafiłaś:-(

[ira.mak]

a dlaczego ty się wstydzisz?Niech się wstydzi ten co się z ciebie śmieje czy w
ogóle komentuje ten fakt.Bądz mądra i nie zwracaj na to uwagi,bądz ponaddto