jest sens studiowac?

[doomshine]

zlozylam juz papiery tylko... mam watpliwosc. Pewnie gdzies tam sie w koncu
dostane - jednak po co studiowac i zabierac miejsce normalnym ludziom,
wiedzac, ze niezaleznie od stanu wiedzy "odpadnie" sie przy pierwszym ustnym?

:(

jak dajecie sobie rade ze studiami? Z duza liczba nowych ludzi, z egzaminami
ustnymi, z tymi wszystkimi (dla mnie) barierami nie do przejscia? da sie? czy
rozpoczecie leczenia powiedzmy, od pazdziernika, pozwoli mi jakos przejsc
styczniowa sesje? z gory dzieki za odpowiedz.

[extreme74]

Myślę,że się da.Ja mój pierwszy ustny egazamin oblałam,ale miałam poprawkę i
potem jakoś poszło.A jeśli rozpoczniesz psychoterapię, to będzie Ci łatwiej i z
egaminami, i a nowymi ludźmi na studiach.Powodzenia

[asiula_82]

Ja przerwałam studia dzienne i poszłam na zaoczne, jezdzę co 2 tygodnie do
innego miasta na 3 dni i na poczatku był to koszmar, ale teraz lubię tam
jezdzic bo przyzwyczailam się a w akademiku juz jestem stałym bywalcem i czuję
się jakbym była traktowana inaczej niz reszta- lepiej :) egzaminów ustych nie
mam, ale mam duzo korekt i musze rozmawiać z profesorami o moich pracach, do
tego tez mozna się przyzwyczaic.
Niektórzy sa bardzo ludzcy np z jedną panią profesor porozmawialam szczerze,
zauwazyla ze jestem bardzo niepewna siebie i tego co robię i skutecznie mnie
zmotywowala do dalszej pracy zauważając plusy w tym co robię no i na sesji
dostałam 5 z jej przedmiotu, a zazwyczaj dostawalam 3. Studia są spoko, jakbym
mogła studiowalabym jeszcze pare lat. Chcialabym skonczyc jeszcze jeden
kierunek, albo nawet 2 :) nawet studiowac za granicą, ale tego to juz się boję.

[layal]

Oczywiście, ze jest sens studiować.
Co prawda ja studia mam już za sobą (od ładnych paru lat), ale teraz
zastanawiam się nad kolejnym kierunkiem.
jak sobie radziłam na studiach? Jak fobia z depresją nie dawały o sobie znać,
to całkiem nieźle, chociaż często czułam się lekko wyobcowana.
Niestety, dzieki moim dolegliwościom, nie udało mi się skończyć studiów w
terminie, ale w końcu obroniłam pracę magisterską i to z dosć dobrym wynikiem.
Gdybym rzuciła te studia, jak kilka razy planowałam, teraz pewnie byłabym bez
pracy a moja samoocena byłaby poniżej zera.
Nie ma się nad czym zastanawiać - studiować!

[kurka.mala]

Po studiach Ci powiem ;) Ja też zaczęłam studia bez przekonania, trzeba było
coś wybrać, nie zwlekać, więć wybrałam to co było najlepsze dla mnie w moim
mieście (miasteczku właściwie). Tylko trochę nie pomyślałam o tym, co ja będę
po tych studiach robić i czy sobie w takiej pracy poradzę, bo studia były
tematycznie w porządku, ale ja chyba myślałam, że będę wiecznie tylko
studiować, nie pomyślałam realnie o tym jak przyjdzie mi spędzić resztę życia
po tych studiach. Tak więć zostaję nauczycielką :) We wrześniu czy październiku
praktyki w liceum, dwa lata temu miałam praktyki w podstawówce i gimnzajum,
najgorsze chyba za mną :). Praktyki to jeszcze pikuś, przeprowadzić kilka
lekcji, w podziale na klasy wychodziło mi nawet po 2, 3 lekcje na jedną klasę,
to jest nic, najbardziej boję się, że trafi mi się jakaś praca na stałe, wtedy
nie wiem co zrobię :D Najwyżej jeżeli uznam, że sobię nie radzę, po prostu
odejdę i rozejrzę się za innego typu pracą, w końcu z dyplomem mgr filologii
polskiej napewno można znaleźć też inne posady, niekoniecznie fizyczne. Mam
tylko nadzieję, że właściwie ocenię ten moment, w którym należałoby zejść ze
sceny, żeby nie czekać na kubeł zimnej wody w postaci kosza na głowie.

dla mnie jest to coraz cięższe...

[depresyjka4]

na poczatku jeszcze jakos było, bo bardzo interesowało mnie to co zaczęłam
studiować, ale teraz po trzech latach mam już dość. nudzi mnie to coraz
bardziej. a przebywanie wśród ludzi jest bardzo meczące dla mnie :/
chyba przerwę studia, tylko nie wiem jeszcze co zrobię ze sobą.

[layal]

no, tak depresyjka - bardzo mądry pomysł z tym przerywaniem studiów;-)
Jesteś na trzecim roku, zostal praktycznie rok + praca mgr. Gdybyś jescze miała
pomysł, co robić podczas tej przerwy, a z tego co widzę, to zwykła ucieczka.
Mnie moje przerwy w studiach bardzo dołowały i miały fatalny wpływ na moją
samoocenę. Po co takie przerwy w życiorysie? W moim przypadku przerwanie
studiów nie było przemyślaną, świadomie podjętą decyzją, ale właśnie ucieczką -
po prostu nie wyrabiałam juz wśród ludzi. Trzeba szukać pomocy, przerywanie
studiów to ostateczność.

[depresyjka4]

ale ja juz nie moge patrzeć na tych ludzi!!! wszyscy sa tacy płytccy, każdy
mysli tylko o swoim tyłku, nikt Ci nie pomoze w niczym, wszyscy mają Cie
gdzieś. istny wyścig szczurów. i wszyscy tacy obcy :( ani jednego przyjaciela :(
a jak nawet jest taki, to zaraz chce tylko Cie do łóżka zaciągnąć, a jak nie
chcesz to spadaj! mam już tego naprawde dość :(
chyba po prostu pewnego dnia ucieknę z domu i niech sie dzieje ze mną co chce,
byle jak najdalej stąd.
w dodatku starzy wymagają ode mnie niewiadomo czego, a ja nie mam juz sily na
to wszystko, nawet uczyć się nie jestem w stanie.

[layal]

Tzw. wyścig sczurów nie kończy się na studiach. Im szybciej do tego
przywykniesz, tym lepiej dla Ciebie. Poza tym, mając wykształcenie i odrobinę
szczęścia oraz dużo samozaparcia, można pokombinować tak, żeby znaleźć dla
siebie miejsce w świecie, olewając cały ten wyścig (na tyle, na ile się da, bo
całkowite wycofanie się nie jest możliwe).

Nada es sencillo.

[depresyjka4]

prawdę mówiąc to nie chce szukac sobie miejsca na tym swiecie. to nie mój swiat
i tylko sie tu męczę. cierpliwie poczekam az wkońcu wrócę tam skąd przybyłam. i
wtedy dopiero będę szczęsliwa :)

[extreme74]

depresyjka4 napisała:

> prawdę mówiąc to nie chce szukac sobie miejsca na tym swiecie. to nie mój
swiat
>
> i tylko sie tu męczę. cierpliwie poczekam az wkońcu wrócę tam skąd przybyłam.
i
>
> wtedy dopiero będę szczęsliwa :)

Depresyjka,ej dziewczyno może poszukaj jeszcze innej pomocy oprócz
prochów.Jesteś z Łodzi to znam paru ludzi,którzy nie myślą tylko o sobie.

[sajder86]

Jesteś kosmicznym Wędrowcem ?
Ja też :D

[depresyjka4]

szkoda tylko, że nie pamietam nic z moich poprzednich wcieleń w innych
wymiarach :(
nie mogę sobie nawet powspominac jak to kiedyś było pieknie :/

[kurka.mala]

depresyjka4 napisała:

> prawdę mówiąc to nie chce szukac sobie miejsca na tym swiecie. to nie mój
swiat
>
> i tylko sie tu męczę. cierpliwie poczekam az wkońcu wrócę tam skąd przybyłam.
i
>
> wtedy dopiero będę szczęsliwa :)


Ja też przez swoje dziwne dolegliwości nie mam w życiu lekko, ale takie postawy
to mnie wkurzają na maksa :) Też kiedyś miałam podobnie, ale zrozumiałam, że
jedyne życie jest TERAZ, TUTAJ, nie ma innych światów, a nawet jeśli są, to
jeśli nie potrafisz być szczęśliwa to nigdzie nie będziesz! Przed sobą nie
uciekniesz, wszędzie będzie tak samo. Musisz osiągnąć spokój ducha i harmonię
na tym świecie, inaczej nie odejdziesz w spokoju. Najgorszy jest taki właśnie
stan zawieszenia, wegetacja miast życia, życie ma się tylko jedno i jest nam
ono dane po żeby się nim cieszyć, mylnie tacy jak My postrzegamy je jako
katusze zesłane na Nas. Ja się nie poddam, życie może być piękne, jeśli tylko
tego naprawdę zechcemy, wszystko jest w Naszych i tylko Naszych rękach! Trzeba
te lęki odstawić na bok, nie myśleć o nich, nie dać im dojść do głosu, i robić
to na co się ma ochotę nie zwracając uwagi na to co ludzie powiedzą. Trzeba
wsłuchać się w swój wewnętrzny głos, który mówi nam o naszych prawdziwych
potrzebach i przede wszystkim PRZESTAĆ SIĘ UŻALAĆ NAD SOBĄ. dziękuję :)

Ja w tym roku miałam zamiar jechać na Woodstock, ale akurat 18-stka kuzyna
(bliska rodzina) pokrzyżowała mi plany :/ Coś czuję, że taka impreza dodała by
mi poweru i pozytywnie nakręciła. Moja siostra jeździ tam od kilku lat i jak
wraca to cała promienieje. Twierdzi, że tam nawet ja czułabym się dobrze i
znalazłabym towarzystwo dla siebie :)

kurko...

[depresyjka4]

oczywiście szanuję Twoje zdanie, ale mam własne i myslę, że inne swiaty i
wymiary istnieją i ja jestem własnie taka zagubioną istotką pochodzącą z
takiego miejsca. i sama sobie tego nie ubzdurałam, czułam to od zawsze, a nawet
jeden człowiek, który zajmuje sie m.in. takimi rzeczami, mi to powiedział, że
nie jestem stąd :)
dlatego chocbym nie wiem jak umilała sobie to zycie to zawsze bede tesknic za
nieznanym.
żyć jest wiele, a nie tylko jedno :)
więc nie mam co łamac sobie głowy nad tym i starać się ze wszystkich sił
przeżyc je jak najlepiej. troche luzu nie zaszkodzi. nigdzie nie trzeba sie
śpieszyc, ani o nic walczyć, kiedyś i tak wszystko samo do ciebie przyjdzie.
i mylisz się, nie wszedzie jest tak samo, zapewniam cię, że gdzieś tam jest
inaczej, nie ma zła i smierci, a tylko czysta miłość :)

[sajder86]

Jesli masz szanse na wyleczenie sie to jest sens studiowac.
Ja niestety oblalem pierwszy rok.

[sajder86]

nie niestety zle slowo Przeciez chcialem oblac ten rok :D =D Jestem
szczesliwy :D

dzieki za odpowiedzi!

[doomshine]

ciesze sie, ze w wiekszosci przypadkow zakonczylo sie pozytywnie... a nawet, jak
negatywnie, to i tak co niektorzy sie ciesza:) mysle, ze sa realne szanse na
wyleczenie moich przypadlosci, tylko musze sie wybrac do tego cholernego
psychologa/psychiatry... a mi brak troszke odwagi. Natchneliscie mnie
optymizmem, dziekuje:)

[pierdu_pierdu]

chyba nie ma
wiedzac, ze niezaleznie od stanu wiedzy "odpadnie" sie przy pierwszym ustnym

[depresyjka4]

mozna poprosić prowadzącego o pisemne zaliczenie...a nuz okaze się wyrozumiała
osobe i się zgodzi. ja tak juz mialam kilka razy :)

[pierdu_pierdu]

taka sympatyczna dziewczyna ktoz smiałby odmowic

[depresyjka4]

daruj sobie, dobrze?

[pierdu_pierdu]

coś się stało?

[depresyjka4]

nie...nic. nie przejmuj się :)

[pierdu_pierdu]

ale dlaczego jestes taka markotna?

---
there's No.1 left 4U

[depresyjka4]

zmęczona jestem juz tym wszystkim.
chyba odpocznę sobie troche od internetu :)