Dziś już wiem :-(

[alien1981]

Dziś już wiem, że jestem chory, powiedziałbym śmiertelnie chory.
Fobia doprowadza do samotności, samotność do depresji, a depresja często do
śmierci.
Ile jeszcze wytrzymam? Nie wiem. Ale wiem jedno. Nie mam szans na wyleczenie,
nie mam szans na spotkanie kogokolwiek, nie mam szans na normalne życie. Więc
po co to wszystko, po co się męczyć? Tak, chciałbym umrzeć! Dlaczego więc nie
mogę skrócić swojego cierpienia? Czyżbym w głębi serca miał jeszcze nadzieje?
Wiem, że to tylko kwestia czasu, w końcu cos we mnie pęknie, i...

Jednak zanim do tego dojdzie, pozwólcie, że trochę z Wami pobędę :-)
Witam wszystkich!

[fobiczka1]

chyba kazdy juz mial takie chwile zalamania ,przejdzie Ci.JAk wgłebiamy sie za
bardzo o tym co tracimy przez fs to niestety takie mysli nachodzą.

[alien1981]

fobiczka1 napisał:

> chyba kazdy juz mial takie chwile zalamania ,przejdzie Ci.JAk wgłebiamy sie za
> bardzo o tym co tracimy przez fs to niestety takie mysli nachodzą.

Tak, masz racje, przejdzie. Przez 10 lat izolacji od świata zewnętrznego,
takich chwil było wiele i zawsze przechodziły. Ale jest coraz gorzej...niestety.

[fobiczka1]

apropo chyba zmienie swój nick bo ten mnie jeszcze bardziej dołuje...

bożże, bez przesady...

[depresyjka4]

tez tak miałam kiedyś jak Ty, ale odkąd biorę seroxat jestem very happy :))
ech, trochę się wzruszyłam czytając Twojego posta. nie wiem czemu ale nawet
rozbawił mnie trochę :D
dzięki Ci Boże, że ja juz tak nie mam jak ten alien1981...
no cóż, witam Cię tu gorąco, jesteś wśród swoich :)

[extreme74]

Pozdrawiam aliena i innych.

[fobiczka1]

to fs jest gorsza od depresji a myslalam zawsze ze depresja to juz
najgorsze.zreszta wszystkie te choroby sie pokrywają:/

[extreme74]

No tak jest,że się pokrywają,ale ja odkryłam mechanizm narastania depresji we
mnie.Tzn.jakieś z pozoru błache,ale przykre dla mnie zdarzenie powoduje,że
zaczynam być zdołowana,włącza się wew.krytyk i zaczyna się... wmawianie sobie
różnych nieprawdziwych(dziś to już wiem,że nieprawdziwych rzeczy).Jeśli
wcześniej go ujarzmię,zobaczę,że to ja sama nadinterpretowuję zdarzenia to z
depresją daję sobie radę.

[largeman]

u mnie to podobnie dziala. najperw jest nerwica fobia a potem depresja, wciaz
jednak bardziej wierze w te negatywne rzeczy, nadal nie potrafie odpowiednio
wczesnie przestac sie nakrecac

[niewiemjakinickwymyslic]

> po co to wszystko, po co się męczyć?

po to zebyś pewnego miał cholerną satysfakcje że wygrałeś, choćby zwyciestwo
trwało krótko (choćby to było 10 minut podczas których nie czujesz tego co
zwykle przy fobii)....

> nie mam szans na spotkanie kogokolwiek, nie mam szans na normalne życie

myśle sobie ze nie ma pojęcia "normalne życie" bo przecież dla każdego z Nas
moze to oznaczac coś innego i tak właśnie powinno być, ja staram sie skupiać
na tym co mam a nie na tym co mógłbym mieć... racja: samotność to taka cholera
która chyba najbardziej doskwiera (istny twórca rymów ze mnie:))

>Dlaczego więc nie
mogę skrócić swojego cierpienia

I co tym osiągniesz? chyba nic... Nie pozwól aby byle fobia pozbawiła Cie życia.

> Ile jeszcze wytrzymam? Nie wiem. Ale wiem jedno. Nie mam szans na wyleczenie

dlaczego nie? tu trzeba konsekwencji i cierpliwości, nie pozbawisz sie lęków w
ciągu jednego dnia w ciagu jedej wizyty u lekarza, nie pozbawisz sie lęków od
tak, mówiąc: "nie chce Was"...

Walcz przyjacielu, choćby nie wiem jak to wydawało sie nieprawdopodobne

[irga7]

Czy probowales sobie jakos pomoc....korzystales z pomocy lekarza specjalisty?
Skad ta pewnosc,ze nie masz szansy na normalne zycie?

[obcy_x]

Witam wszystkich.Alien1981,mam tak samo,jak Ty. Depresja i fobiaspoleczna
spowodowaly u mnie kiluletnią izolację od świata. Nigdy nie funkcjonowałem w
społeczenistwie normalnie,ale jakos bylem w nim obecny. A teraz to jest,tylko
pustka,nadzieja,pustka,nadzieja,pustka................ I mam coraz wiekszą
ochotę zastąpić nadzieje pustką,wtedy zostanie tylko
puuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuustka . Niechce mi się opisywać jak wyglada moje życie i
co czuję.Więc podam dwa utwory w których się oddnajduje i opisują to co
czuje.

Lady pank-,,Wciąż bardziej
obcy"
Coma-,,Leszek
Żukowski"
pozdro dla
wszystkich

[insignificant]

no u mnie jak pisalem jest lepiej poza takimi momentami kiedy czasem zmęczony
sie czuje i jestm trochę zbytnio krytyczny wobec swojej osoby tak jakbym chcial
byc perfekcyjny albo cos w tym stylu co jest przeciez nie mozliwe.fajnie byłoby
poznac kogos kto zaakceptowałby mnie takiego jakim jestem z wszystkimi wadami i
zaletami, moze kiedys to nastąpi :)

[alien1981]

irga7 napisała:

> Czy probowales sobie jakos pomoc....korzystales z pomocy lekarza
specjalisty?

Tak próbowałem. W zapyziałej dziurze w której żyje, jest jeden psychiatra.
Kiedyś się zmobilizowałem, i postanowiłem odwiedzić szanownego doktorka.
Kiedy czekałem na swoją kolej, jakaś pacjentka wybiegła z gabinetu z płaczem.
Co to? Pomyślałem. Terapia szokowa?! No nic, nie wnikam co tam się stało.
Moja kolej. Wchodzę. Szanowny doktorek zapisuje coś w karcie i nie patrząc na
mnie zadaje pytania. Odpowiadam, ale nie mówię wszystkiego co chciał bym
powiedzieć, niestety nie mam na to szansy, bo padają kolejne pytania. Doktorek
się śpieszy, pewnie żona czeka z ciepłym obiadem. Na koniec zapisał mi jakieś
ziołowe gówno, które nawet na minutę nie poprawiło mojego stanu. No i zaprosił
mnie na następną wizytę za miesiąc. O nie szanowny doktorku, my już się raczej
nie spotkamy. Cała wizyta trwa jakieś 5 minut, a po niej byłem bardziej
skołowany niż przed nią.
Kiedy jest źle, odwiedzam mojego lekarza rodzinnego. Bardzo sympatyczna babka.
Zawsze mogę z nią o wszystkim porozmawiać. Przepisuje mi leki antydepresyjne,
(nie pamiętam jakie) i cały czas namawia mnie na wizytę u specjalisty. Ale nie
potrafię się zmobilizować. Musiałbym pojechać do Wrocławia. Wsiąść do pociągu
pełnego ludzi, potem pytać obcych o drogę. Na samą myśl aż mnie skręca. Ale
chyba w końcu trzeba się będzie przemóc.

> Skad ta pewnosc,ze nie masz szansy na normalne zycie?

Obawiam się, że w tym kraju, żeby się wyleczyć, trzeba skorzystać z usług
prywatnych lekarzy, a na nich niestety mnie nie stać. OK. Może i mam szanse na
wyleczenie, ale na pewno nie mam szansy na pozbycie się samotności.

[irga7]

Nie bardzo Cie rozumiem....skoro wierzysz ,ze mozesz wyzdrowiec...dlaczego
tak uparcie twierdzisz,ze nie pozbedziesz sie samotnosci?

[alien1981]

irga7 napisała:

> Nie bardzo Cie rozumiem....skoro wierzysz ,ze mozesz wyzdrowiec...dlaczego
> tak uparcie twierdzisz,ze nie pozbedziesz sie samotnosci?

Widzisz, samotność to nie tylko efekt uboczny fobii. Na samotność składa się
jeszcze wiele innych czynników.
Dobrej nocy życzę!

[irga7]

hmm....dobranoc

[smutny78]

Rozumiem ciebie dokładnie. Mi też nic nie wychodzi. Jestem samotny i bez pracy
i bez wiary w lepszą przyszłość. Co to za życie to męka.

[depresyjka4]

smutny78 napisał:
> Rozumiem ciebie dokładnie. Mi też nic nie wychodzi. Jestem samotny i bez
pracy
> i bez wiary w lepszą przyszłość. Co to za życie to męka.
mówię Ci zacznij cos brać. wtedy nie będziesz się przejmował ta męką ;)

[smutny78]

Nie ma mi kto przepisać. Też ci się tak często zmienia nastrój na dołek?

[depresyjka4]

smutny78 napisał:
> Nie ma mi kto przepisać. Też ci się tak często zmienia nastrój na dołek?

tak, mam częste zmiany nastroju, ale to jest co innego niż było kiedyś. bo jak
jeszcze nie brałam żadnych leków, to jak mialam doła, to już byłam naprawdę do
niczego i żyć mi się nie chciało, mysli samobójcze itp. z kolei teraz jak mam
gorszy nastrój, to jest to zupelnie inne uczucie. bo niby wiem, że w danej
chwili jest mi trochę źle, ale czuję, że tak naprawdę to wcale tak nie jest i
za chwilę mi przejdzie i znowu będzie ok. czyli nastrój nie spada mi już nigdy
poniżej pewnego ustalonego poziomu i to jest bardzo fajne, bo po prostu mam już
nad tym wiekszą kontrolę :)

[smutny78]

Słyszałem teorię że miłość to najlepsze lekarstwo. Podobno ma się wtedy mniej
dołów, lepszy humor i do tego wsparcie kochającej osoby.

[largeman]

a ja slyszalem ze sex

[depresyjka4]

watpię, że to dobre lekarstwo. zwłaszcza jak ktos tego nie lubi robić.

[depresyjka4]

smutny78 napisał:
> Słyszałem teorię że miłość to najlepsze lekarstwo. Podobno ma się wtedy mniej
> dołów, lepszy humor i do tego wsparcie kochającej osoby.
ja nie uważam tak. moze dlatego, że nigdy nie zaznałam prawdziwej miłości. ale
kiedyś...kto wie :)

[qabriel]

Rzeczywiście miłość to dobre lekarstwo - ale na krótką metę(przynajmniej w moim
przypadku). Jakieś 2 tygodnie temu zakochałem się po uszy z wzajemnością:) - nie
jadłem 4 dni, nie spałem 3 noce. I właśnie w tym czasie fobia zeszła jakby na
dalszy plan - cieszyłem się chwilą, tym, że mogę się przytulić i całować z moją
ukochaną. Ale po kilku dniach zacząłem mieć znowu wątpliwości, wahania
nastrojów, depresja powróciła - fobia znowu pokazała, że ma nade mną władzę.
Zacząłem się przejmować głupotami, myślałem nawet o zerwaniu z dziewczyną dla
jej dobra, żeby kiedyś się na mnie nie zawiodła np. gdy będziemy iść ulicą i
spotkamy moich kolegów z klasy, którzy uważają mnie za palanta(i mają rację) i
napewno będą mnie wyśmiewać i prowokować a ja im nic nie będe mógł zrobić - nie
jestem mocny w pysku a bić się wyjątkowo nie lubię(mimo iż mam warunki:P).
Jedyne moje szczęście w nieszczęsciu - że moja kochana Magda też jest nieśmiała
i wstydliwa. Chociaż....też nie jestem pewny, czy to dobrze.

[pestka71]

Poradzisz sobie qabriel. Nie przejmuj się "kolegami", to oni są palantami nie
Ty. Wątpliwości i rozterki pojawiają się nawet jak człowiek jest zakochany, nie
zrywaj z dziewczyną skoro ona Cię kocha! Bo będziesz później żałował.

[robbert4]

Gabryjel nawet nie wiesz jak ja cię dobrze rozumiem. Cholera miałem to samo :
zawsze pałętała mi się myśl po głowie ,,czy jej nie zawiodę'' no i świadomość
że związek z dziewczyną wplącze mnie w nowe sytuacje w których się nie
sprawdzam ( spotkania z rodziną , imprezki itp.)Co za cholerny balast taszczymy
na swoich barkach. Kiedyś myślałem że miłość to lekarstwo na fobię ale chyba
najpierw trzeba się wyleczyć żeby być zdolnym do prawdziwego związku. Ja się
zawsze wycofywałem ale ty tego nie rób nie daj się lękowi.

[pestka71]

A ja wyszłam z mąż jako fobiczka więc jest to możliwe nie gadaj że nie.
Nienawidzę rodzinnych imprez, na szczęście nie zdarzają się często. Wszystko
jest do opanowania, najłatwiej dać sobie spokój a pewnie! A potem się dziwicie
że jesteście samotni.

[largeman]

ja sie nie dziwie

[qabriel]

Pestka, zdaje się, że nie pierwszy raz usłyszysz to na tym forum - jeśli chodzi
o TE sprawy to kobiety-fobiczki mają łatwiej. To my musimy o was walczyć i was
"zdobywać". Jeżeli komuś się nudzi w związku to zazwyczaj jest to kobieta - my
musimy was zabawiać itd. Z tego wynika, że fobik-mężczyzna musi trafić na bardzo
wyrozumiałą, skorą do poświęceń kobietę. Tylko ile takich jest??:/

[pestka71]

Ach jo, gdybym nie zaczepiła mojego męża nie byłby moim mężem teraz - nieśmiały
jak nie wiem. To JA musiałam go zdobyć. A więc jest to moje osiągnięcie. Trzeba
się zastanowić "co jest dla mnie ważniejsze" - lęk przed kompromitacją czy
miłość. Ja wybrałam to drugie :)

[kurka.mala]

Ja dwa razy miałam chłopaka, w wieku 15 lat i potem 19. Za każdym razem to ja
zrywałam i nawet nie pamiętam "oficjalnego" powodu, tak naprawdę chodziło o
moją nieumiejętność przystosowania się do takiego życia i to nie chodzi tylko o
znajomych (bo na etap poznawania rodziny nigdy nie weszłam, były to związki 3 i
4 miesięczne), ale np. nigdzie nie wychodziłam z chłopakiem, bo się wstydziłam,
tego, że ludzie będą na mnie dziwnie patrzeć i skompromituję się w oczach
ukochanego, nie chciałam go pocałować na dyskotece, bo ludzie patrzą itp. Wiem,
że on też się ze mną męczył, więc uwolniłam go od siebie. W dodatku obaj moi
byli chłopacy należą do osób bardzo rozrywkowych i towarzyskich, przystojni,
mający powodzenie u kobiet, nie pasowałam do tego towarzystwa i było mi z tego
powodu wstyd. Nawet jeśli jego znajomi byli dla mnie mili, to przeczuwałam, że
mnie nie akceptują, kiedyś nawet luby się wygadał, że długo się nosił z decyzją
związania się ze mną, gdyż pomimo wielkiego uczucia do mnie, wiele osób mu to
odradzało. Z kolei brat mojego drugiego eksa, jak się dowiedziałam, powiedział
kiedyś "ej no, nie chcę mieć TAKIEJ bratowej", czyli moje podejrzenia okazały
się w obu przypadkach słuszne.

[smutny78]

Samotność pali me ciało niczym rozgrzane żelazo. Piekło na ziemi. Trzeba się
przyzwyczaić nie ma innej alternatywy.

[pestka71]

A nie przejmujcie się. Wiem że łatwo mi teraz mówić, też byłam swego czasu
załamana samotnością. Może popróbujcie jednak potworzyć parki nawzajem z tego
forum co? Fajni są tu ludzie, fobik fobika zawsze zrozumie...

[depresyjka4]

smutny78 napisał:

> Samotność pali me ciało niczym rozgrzane żelazo. Piekło na ziemi. Trzeba się
> przyzwyczaić nie ma innej alternatywy.
no no smutny cóż za piękne porownanie. doprawdy po Tobie to bym sie nie
spodziewała...

[smutny78]

Depresyjko jesteś moją muzą hihihi

[depresyjka4]

a Ty jesteś moim muzem smutny ;)

[macaaron]

> Jedyne moje szczęście w nieszczęsciu - że moja kochana Magda też jest nieśmiała
> i wstydliwa. Chociaż....też nie jestem pewny, czy to dobrze.

Kurde, a możesz mi wytłumaczyć, jak do tego doszło, że zostaliście parą?

MacAaron

[qabriel]

Yyy...aż wstyd mi pisać. 2 piwa i pół litra wódki wypiłem, by się przełamać i
pójść na ognisko z kolegami(i koleżankami). No i na tym ognisku coś do siebie
poczuliśmy i czujemy to do siebie nadal:) Po prostu znaliśmy się od dawna(nawet
jeszcze wtedy, gdy byłem zdrowiutki - ja nie mam fobii od urodzenia) więc nie
bałem się jej aż tak jak innych dziewczyn, no i jeszcze dochodzi to, że ona
wstydzi/ła się mnie bardziej niż ja jej:) No i miłość pokonała moją fobię -
szkoda, że na krótko, bo już mam znowu depresję i chwile zwątpienia, czy nie
zostawić Magdy i oszczędzić jej zawodów:/

[kurka.mala]

qabriel napisał:
no i jeszcze dochodzi to, że ona
> wstydzi/ła się mnie bardziej niż ja jej:)

Jak zauważyłam, jednym z mniej przyjemnych aspektów kontaktów z "normalnymi"
ludźmi, jest właśnie to, że oni nie rozumieją naszego zachowania i często się
peszą, czy wręcz nas wstydzą.

[kurka.mala]

Aha, nie doczytałam, bo w poprzednim poście napisałeś, że ona też jest
wstydliwa. Ale często zauważam, że czasami nawet ludzie naprawdę pewni siebie,
peszą się w rozmowie ze mną i unikają mojego wzroku.

Na 18-stkę idę dzisiaj :/

[kurka.mala]

No właśnie, przymusowa impreza dopadła mnie dzisiaj, bo 18-stka w bliskiej
rodzinie. Będą też koledzy kuzyna, niektórzy z nich to moi przyszli uczniowie,
bo jak pisałam gdzieś, zaczynam pracę w szkole. Pomijając fakt, że w ogóle
czuję się do dupy dzisiaj, i pewnie wypiję, to jeszcze by tu pomysleć, jak
traktować tych moich uczniów, żeby się nie spoufalić za bardzo, ale ja jak już
daję na luz, to po całości. Albo nie pić i trzymać wszystkich na dystans, z
czego wyjdę na gbura, a jak sobie popiję to się ze wszystkimi bratam, nie ma
opcji pośrednich, tak czy inaczej będzie katastrofa :D

[smutny78]

Praca w szkole i to z fobią społeczną brrrr. Uczniowie to dobrzy psycholodzy
szybko zorientują się że ją masz. Do tego to strasznie nerwowa praca bo w
dzisiejszych czasach w szkołach hamówa w szkołach się szerzy. Do tego
prowadzenie wywiadówek z ciągle niezadowolonymi rodzicami brr. Praca w
szkolnictwie to praca dla ludzi z silnymi nerwami. Pracowałem w szkole kiedyś i
odradzam ten zawód. A przy okazji jakiego przedmiotu będziesz uczyć? System
oświaty w polsce jest chory. Dobra koniec narzekania, życzę ci udanej
imprezy :).

[kurka.mala]

Hehe, dzięki za pocieszenie! Spoko, wiem na czym stoję, już pracowałam w tej
szkole, nie jest tak źle. Tak w ogóle to będę pracowała na świetlicy, bo studia
jeszcze nie skończone. Myślę, że rzeczywiście nie da się nie zauważyć objawów
fobii, ale kiedy się postaram to postawię na swoim, nie raz ustawiałam
gimnazjalistów w gimbusie, trochę respektu jednak mają. Pozdrawiam! :)

[smutny78]

No to nie masz takiej strasznej fobii skoro potrafisz wzbudzać respekt. Ale
praca w świetlicy to nie nauczanie, więc nie będzie źle.

[kurka.mala]

Smutny, naprawdę uczyłeś? A czego? Co się stało, że już nie uczysz? Bo ja
studiuję filologię polską, teraz ostatni rok będzie, no i ta praca na świetlicy
mi się trafiła, a tak poza tym to muszę jeszcze zrobić praktyki w liceum, to
tych uczniów miałam na myśli.

[depresyjka4]

no ja też umieram z ciekawości czego mógł uczyc taki smutny. ale chyba
informatyki w jakiejs podstawówce albo gimnazjum hehe :D

[torquemado]

Ja także studiuję kierunek, po którym praktycznie można tylko zostać nauczycielem - historię. Nie wybrałem jednak specjalizacji nauczycielskiej - jak większość roku - ze wzlędu na fobię. Już sama myśl praktyk w szkole jest dla mnie koszmarem, nie wspominając o stałej pracy w tym miejscu :-)

[smutny78]

Rozumiem ciebie praca w szkole zaczyna przypominać pracę na lini frontu. To
praca tylko dla orłów hihih.

[smutny78]

nauczałem informatyki oczywiście. A czemu nie nauczam? Proste bo nie lubiałem
tej pracy, wolę sobie programować albo kompy naprawiać w ciszy i spokoju. My
informatycy mamy do wybory kilka zawodów w końcu. Praca w szkole kiepsko płatna
jako programista zarabiałem też duuużo lepiej.

[depresyjka4]

smutny po co sciemniać? lepiej przyznaj sie od razu że Cie wyrzucili hehe hihi

[smutny78]

Przed pracą w szkole pracowałem jako informatyk.A w szkole robiłem roczny staż,
żeby uprawnienia pedagogiczne nie przepadły. przepracowałem swoje i zająłem się
tym co lubię najbardziej czyli programowaniem i zarabiałem ładne pieniążki na
tym. Uważam że każdy w życiu powinien robić to co lubi. A ty droga Depresyjko
znajdź sobie lepiej pracę wakacyjną bo z nudów zaczynasz tu głupoty wypisywać i
obrażać innych.

[depresyjka4]

drogi smutny78 a mi sie zawsze wydawało, że to raczej Ty wypisujesz głupoty na
forum, nie wspominając juz o tych Twoich tekstach ktore piszesz mi na gg...

No i po imprezie..

[kurka.mala]

I powiem, że było nieźle, tzn. zwykle w takich sytuacjach fobia sie nie
ujawnia, jak luz to luz, gorzej, kiedy trzeba być autorytetem i sprawić żeby
cię szanowali i słuchali. Popiłam oczywiście, na początku trzymałam się z moimi
dwoma kuzynkami, które też nikogo nie znały, i myślałam, że tak już zostanie do
końca imprezy i nawet się z tego cieszyłam. Ale potem koledzy sami się
przysiedli, no i tańce, oczywiście poprosili mnie prawie wszyscy (bo było
znacznie więcej chłopaków niż dziewczyn). Trzeba im to przyznać, spontaniczni
bardzo, zrobili sobie ze mnie koleżankę, były jakieś przytulania, wspólne
zdjęcia itp, traktowali mnie i inne nowo poznane dziecwzyny jak swoje
kolezanki. Cos czuje ze te fotki bedą bardzo hodliwym towarem kiedy znienacka
pojawię się na praktykach w ich liceum, jako pani od polskiego :D Zastanawiam
się czy isc do innej szkoly, tylko ze tą mam w poblizu, kazda nastepna to 20
km.. :/

[smutny78]

Napewno masz fobię społeczną?

[depresyjka4]

ja juz kiedyś pisałam na forum, że Ona nie ma fobii społecznej...

[smutny78]

Tak muszę się zgodzić z tobą depresyjko w tej kwestii. Fobik imprezowicz który
lubi pracę w szkole to nierealne.

[squirrel22]

smutny78 napisał:

> Tak muszę się zgodzić z tobą depresyjko w tej kwestii. Fobik imprezowicz
który
> lubi pracę w szkole to nierealne.



:D

[kurka.mala]

Może inaczej, lubiłabym pracę w szkole, gdybym była zdrowa, a ja chyba nie chcę
się pogodzić z chorobą i udaję przed samą sobą i całym światem, że wszystko
jest ok. Może gdybym miałam więjej jaj, żeby robić to na co naprawdę mam ochotę
bez zwarzania na konsekwencje, to rzuciłabym te studia już dawno w cholere, ale
nie chce martwic rodzicow, wiem ile ich to kosztowalo, no i widzialam nieraz
jak sie martwia o mnie, oni by tak chcieli zebym wyszla na ludzi, jak dostalam
ta prace to tata sie poplakal ze szczescie, myslą, że praca mi dobrze zrobi,
zawsze chcieli zebym wiecej przebywala z ludzmi. No i sie stalo.. A ta poprawa
nastroju u mnie byla ja zwykle chwilowa, teraz od nowa umieram ze strachu :/

[depresyjka4]

moze i umierasz ze strachu ale jak przyjdzie co do czego to nie masz większych
problemów. a fobik miałby. naprawde watpie kurko w ta Twoją fobie społeczną...
i jak widac nie tylko ja.

[smutny78]

Nawet nieśmiały by nie spał po nocach na myśl o takiej pracy a co dopiero fobik

[depresyjka4]

zgadzam sie z Tobą smutny78 :)

[pestka71]

Smutny i Depresyjka stanowili by idealną parę :)

[macaaron]

To jest taka trochę logika w stylu: Inwalida nie ma prawej nogi. Jak ktoś ma
prawą nogę, to nie może być inwalidą.

MacAaron

[smutny78]

Ja tu nie widzę braku żadnej kończyny.

[kurka.mala]

Nie będę się tu z nikim spierać o to czy jestem chora czy nie, to nie ma
znaczenia co Wy myślicie, tylko to jak ja się czuję. To że chcę pracować w
szkole (albo raczej muszę, bo u mnie jest silnie rozbudowane do tego poczucie
winy wobec rodzicow), nie znaczy ze sobie swietnie radze, ciesze sie malymi
sukcesami. Tak naprawde to nie wiem co dzieciaki sobie o mnie mysla, a to ze
mnie słuchaja moze nie wynikac z szacunku do mnie jako osoby, tylko do
instytucji nauczyciela, bo to wiejska szkola, tutaj dzieciaki sa jednak jeszcze
troche inne, nie powiedza co tak naprawde sobie mysla. Czasami jak gimnazjum
rozrabialo w gimbusie, to dopoki ich troche nie poznalam, to balam sie
zareagowac, bo nie wiedzilaam co mnie moze spotkac, balam sie ze ktorys moglby
mi sie odszczeknac, a wtedy nie wiem co bym zrobila, chyba przeprosila! :D Ale
kiedy zaczelam stanowczo reagowac i zobaczylam ze sie mnie boja, to mnie
osmielilo, ale raczje nie mnie samej, tylko tego ze nauczyciel widzi i moga
miec klopoty, tak mi sie zdaje.

[kurka.mala]

W sumie to sama nie wiem co mi jest konkretnie jeśli chdzi o fachową diagnozę,
bo nigdy nie byłam u specjalisty. Może to tylko nieśmiałość, zaniżone poczucie
własnej wartości, kompleksy straszne, to wszystko składało by się na objawy
nerwicy lękowej (sądząc po tym, co ktoś w innym wieku scharakteryzował jako
nerwicę), a jeśli dodać paraliżujący starch przed kontaktami z ludźmi to
wychodzi chyba jeszcze fobia społeczna do tego. Nie wiem, może ma to u mnie
bardzo łagodny przebieg. Ja od dzieciństwa chciałam zostać nauczycielką, już po
podstawówce mi przeszło, kiedy pomyślałam realnie o tym jak bym miała siedzieć
na miejscu nauczycielki. Po liceum, kiedy trzeba było coś wybrać, zdecydowałam
się na filologię polską, tak szczeże chyba dlatego, że poszła tam moja
koleżanka z ławki z liceum, ja zawsze byłam uczepiona jej spódnicy, bez niej
bym zginęła, lubiłam ją tak sobie, ale obie byłyśmy sobie potrzebne i miałam w
kimś oparcie, dlatego poszłsam tam na studia gdzie ona, bojąc się, że mogłabym
nie znaleźć nikogo kto by ze mna chocby poprzebywal. No i teraz musze poniesc
tego konsekwencje. Oczywiscie nie poszlabym wszedzie, ten kierunek zawsze mi
odpowiadal, i wczesniej takie mialam plany ale zrezygnowalam z nich z powodu
wlasnie strachu przed nauczaniem w szkole. Ale w momencie ukonczenia szklly
liczyl sie dzien nastepny, a nie co bedzie za iles tam lat, najwazniejsze bylo
dla mmnie zebym miala kogos na tych studiach, potem sie zobaczy co bedzie.

[smutny78]

Dasz radę. Powodzenia

[zemon]

A ty kto specjalistka? Z tego co wiem to tobie też nikt fobii nie zdiagnozował bo lekarz rodzinny raczej nie robil Ci testow psychologicznych. Ja mam oficjalnie zdiagnozowaną fobię społeczną (F40.1 w karcie zdrowia dla wtajemniczonych), ale mi się zdarzyło pracować jako coś w rodzaju akwizytora, zostalem w to poniekąd wrobiony ale jednak uznalem to za szansę jakiegoś przełamania. Nie do konca się to co prawda udało. Specyfiką fobii nie jest sam lęk tylko lek przed tym, że się będe bał. My boimy się na myśl o sytuacji, tworzymy czarne scenariusze, ale jeśli jakimś cudem się przełamiemy to okazuje się, że strach miał wielkie oczy i większość czarnych scenariuszy się nie sprawdza. Problem w tym, że oprocz tych czarnych scenariuszy robimy też te idealne, ktore poprostu są niemożliwe do realizacji. Nie ma miejsca na nic pośrodku i dlatego zawsze bedziemy niezadowoleni.Mowimy sobie; co prawda nie było widać jak bardzo się bałem, ale nie udało mi się nikogo olśnić. Albo nic od siebie nie wymagamy, albo wymagamy za dużo.

[depresyjka4]

a żebys wiedział zemon, że jesli chodzi o fobie społeczna to jestem
specjalistka. i wcale nikt nie musiał mi jej diagnozować i robic jakichs testów
psychologicznych. a od mojego lekarza rodzinnego to sie odczep bo jest
mądrzejszy od niejednego psychiatry.
kup sobie lepiej jakieś porządne spodnie.
pozdrawiam

zemon jest dokładnie tak jak piszesz z tym lękiem

[kurka.mala]

przed lękiem. Czyli jednak mam fobię, a depresyjka i inni juz dali mi nadzieję,
że jestem zdrowa :D
;)

[largeman]

lęk przed lękiem to typowe zaburzenie lękowe
"W zaburzeniach lękowych częsta jest także obawa przed sytuacją lękotwórczą
(lęk antycypacyjny, "lęk przed lękiem")"
niekoniecznie fobia, a jesli juz to fobofobia :) To wszystko jest ze soba
strasznie poplatane.

[macaaron]

Qabriel:

> Yyy...aż wstyd mi pisać. 2 piwa i pół litra wódki wypiłem [...]. No i miłość
> pokonała moją fobię [...].

No tak, właśnie tego się spodziewałem. W sumie to chyba nawet większość
normalnych ludzi robi takie rzeczy w stanie upojenia alkoholowego. Co też mi
odbiło, żeby być abstynentem! Chyba zacznę chlać...

MacAaron

[qabriel]

Ale ja się na serio zakochałem, jeśli o to ci chodzi. Tzn. wcześniej coś do niej
czułem ale nie miałem śmiałości się do niej zbliżyć.