mój ojciec

[murzynka1]

powiesił się we wtorek; leczył się na depresje 1,5 roku i mimo wszystko
zrobił to; wyć mi się chce bo wydawało sie że jest lepiej a on wszystkich nas
oszukał; zszedł do piwnicy i zrobił to; chciał mieć swięty spokój i chciał
tylko spać - teraz to ma a my; mama ciągle płacze; ja podobnie , siostra jest
na niego zła; dlaczego mi to zrobił; muszę się dziś wypłakać bo jutro pogrzeb
i nie chce zwariować; musiałam o tym napisać chce o tym krzyczeć a przecież
nie powinnam bo odebrał sobie życie sam - jakie to wszystko głupie

[efam1]

szczerze współczuję..jednak jak i ja Tato nie widział pewnie szansy na poprawę
i wyzdrowienie,
i ja tak sobie myslę..po mnie tez beda płakac..ale przeciez za jakiś czas wrócą
do swoich spraw i troszkę zapomną
przepraszam za smutnego posta

[milix2]

Ta choroba zabiera zdrowy rozsądek, On nie jest nicego winny, depresja jest
chorobą śmiertelną, trzymajcie się jakoś chociaż wiem że to tylko głupia gadka
z mojej strony, ale nic innego nie potafię powiedzieć. Nie pozwólcie żeby i was
to dopadło, warto żyć chociaż niektórym zabiera ten cenny skarb "potworny
wirus".

[murzynka1]

ale niektórzy z tego wychodzą o co tu chodzi !!!!!!!!
on nie akceptował swojej choroby twierdził że mu ją wmawiamy ....nie wiem co
pisać

[milix2]

Ciężko o tym mówić, ale mam takie momenty że przychodze z pracy, jestem
zadowolony, leki wzięte, otwieram okno, zapalam papierosa, wychylam się, i
wtedy taka myśl jak by to było łatwo sie bardziej wychylić i koniec, nie ma
bólu, następnego dnia już nie będzie i tego smutnego wieczora już też. Tak bywa
a moja depresja jest super ajtowa w porównaniu co ludzie tu mają, biorę małe
dawki leku i już jest mi lepiej, ale głupia myśl błąka się po głowie i na to
nie ma sposobu.

[martolka]

> zadowolony, leki wzięte, otwieram okno, zapalam papierosa, wychylam się, i
> wtedy taka myśl jak by to było łatwo sie bardziej wychylić i koniec, nie ma
> bólu, następnego dnia już nie będzie i tego smutnego wieczora już też. Tak
bywa.

Ja czasami przechodzę ulicą i myślę czy może nie zostać na środku trochę za
długo, poczekać na ten nadjeżdżający samochód...

Jeszcze jest taka możliwość, że ojciec mówił, że jest dobrze, zachowywał się
jakby wszystko się poprawiało, ale wcale w środku tego tak nie odczuwał.
Najwyraźniej, skoro zrobił to, co zrobił.

[maliana]

bardzo mi przykro..

[efam1]

tak się pomaga ludziom chorym na depresję ze właśnie kończa jak Twój Tata
szkoda ze myslisz jak wam wszytkim cięzko a nikt nie pomyslał jak jemu było
cięzko!!!musiał sobie sam pomóc

[murzynka1]

przecież ty już siebie spisałaś na straty wiec też nie wiesz jak można pomoc ,
w który momencie popełniliśmy błąd?


efam1 napisała:

> tak się pomaga ludziom chorym na depresję ze właśnie kończa jak Twój Tata
> szkoda ze myslisz jak wam wszytkim cięzko a nikt nie pomyslał jak jemu było
> cięzko!!!musiał sobie sam pomóc

[efam1]

spisałam na straty bo tez mam pomoc która nie jest pomocą...
ale najbardziej ZABÓJCZE jest to ze wiesz ze z tego się nie wychodzi..
Tata Twój walczył 1,5 roku ja 8 i juz dziękujemy

[milix2]

Efam za co dziękujesz, trzymaj sie, podziękujesz jak skończysz 80-tkę!

[maliana]

najprawdopodobniej w zadnym. Choremu na depresję cieżko pomóc, można
tylko "ułatwiać mu życie", pomagając w codziennych obowiązkach i fizycznie,
emocjonalnie i duchowo "być przy nim". Nic więcej praktycznie zrobić się nie
da. Różnie bywa, ale nie obwiniaj się teraz za smierć Ojca, bo to bez sensu.
NIKT nie jest temu winien, był dorosłą odpowiedzialna za siebie osobą i podjął
taką decyzję. Podjął ją w stanie choroby, ale nie da się już tego odwrócić.

[efam1]

ja dziękuje za to "wsparcie" i za życie oczywiście

człowiek w chorobie na początku daje sobi i innym szansę na pomoc..ale potem
juz się ani gadac nie chce ani tej szansy..w końcu robi się swoje :(

[maliana]

wiem, o czym mowisz, bo mam to samo. Tez nie mam wsparcia takiego, jakie
chciałabym mieć. Ale ja mam jeszcze trochę nadziei.

[efam1]

no więc sama widzisz..kazdy ma swoje zycie i swoje problemy po co zatruwac je
jescze swoimi..
popłaczą popłaczą i przestaną..zdrowi ludzie sobie radzą

[murzynka1]

czy ta depesja to choroba z nudy ? ciekawe czy chłopi pańszczyźniani też mieli
swoje depresje

[efam1]

tak murzynka w końcu zgadłas!!

[maliana]

murzynka1 napisała:

> czy ta depesja to choroba z nudy ? ciekawe czy chłopi pańszczyźniani też
mieli
> swoje depresje

A teraz zadałaś takie pytanie, ze zaczynam się obawiać, czy rzeczywiście Ojciec
miał wsparcie....

[efam1]

popieram poprzednika

[murzynka1]

jak się okazuje nie miał wsparcia bo zrobił krok dalej ... najbardziej żałuje
ze nie potrafiłam z nim o tym porozmawiać; widział wszystko w jego oczach - to
zmęczenie brak zrozumienia ale nie potrafiłam mu pomóc; uwierdzać go w
chorobie ??? cały czas mówił że go coś boli -wiec chodził do kolejnych lekarzy
a oni wykluczali choroby wiec sie denerwował; sama nie wiem ale jednego jestem
pewna on myślał że jest ciężko chory ale na pewno nie na depresje

maliana napisała:

> murzynka1 napisała:
>
> > czy ta depesja to choroba z nudy ? ciekawe czy chłopi pańszczyźniani też
> mieli
> > swoje depresje
>
> A teraz zadałaś takie pytanie, ze zaczynam się obawiać, czy rzeczywiście
Ojciec
>
> miał wsparcie....
>

[maliana]

zgadza się. Mnie też towarzyszy ból umiejscowiony w różnych częściach ciała.
Chyba nie ma we mnie rzeczy, która by mnie nie bolała, ja jednak hmmm biorę to
za objawy depresji i nie chodzę do lekarzy. Zstanawiam sie, moze nawet robie
blad, ale nie mam na to sily, zeby chodzic do lekarzy i sprawdzacx te rzeczy.
Pozdr.

[murzynka1]

pisze i rycze mam nadzieje że mi jutro łez zabraknie

[efam1]

nie rycz...lepiej się za niego pomódl

[murzynka1]

nie potrafie

[efam1]

potrafisz...wierzę w Ciebie

[murzynka1]

wole jak mi dosrywasz wtedy przynajmniej przestaje płakać

efam1 napisała:

> potrafisz...wierzę w Ciebie

[efam1]

no to na dobranoc...
płacz tu nic nie pomoze..
dobranoc

[murzynka1]

na dzis to wystarczy jak mi pomoże;
najgorzej jak wyobrażam sobie jak on to robi - zakłada sznurek klęka dusi się i
co jest szczęśliwy ?/?? chce żeby mi się przyśnił chce to zrozumieć


efam1 napisała:

> no to na dobranoc...
> płacz tu nic nie pomoze..
> dobranoc

[mskaiq]

Przede wszyskim nie mysl o tym jak Twoj Ojciec to zrobil. W ten sposob
potegujesz zal i dlatego placzesz.
Jest wiele powodow ktore wywoluja depresje. Jednym z tych powodow jest zal a Ty
to robisz w tej chwili. Problem z depresja bierze sie stad ze wiekszosc ludzi
nie rozumie co wywoluje depresje. Jednym z najczestszych powodow jest strach,
zal, brak wybaczenia sobie kiedy zrobimy cos zle. Czesto moze to byc rowniez
smutek, zlosc, krytyka czy nienawisc.
To sa wszystko bardzo negatywne odczucia, potrafia dominowac i zycie z nimi
jest bardzo trudne. Czesto ludzie w czasie depresji traca wiare ze mozna sie
jej pozbyc i to jest najczestsza przyczyna samobojstw.
Depresje mozna pokonac ale trzeba o tym mowic, trzeba isc do lekarza,
psychologa, bronic sie przed jej atakiem.
Jesli chodzi o Ciebie to musisz zaakceptowac to co sie stalo z Ojcem, pogodzic
sie z tym. Bez tego bedzie wracal ciagle zal i lzy. Mozesz stac sie ofiara
depresji rowniez.
serdeczne pozdrowienia.

[efam1]

myślę że nie chodzi tu o szczęscie, tylko o to że nie widział dla siebie innego
rozwiązania i to wydawało się tym które mu pomoże w bólu...skoro lekarze,
tabletki i bliscy zawodzą
ja go rozumiem..teraz mam tak samo

[irga7]

Efam....a czego Ty oczekujesz od życia?

[efam1]

oczekiwałm kiedyś...myślę ze niewiele..teraz już tylko dogorywam

[irga7]

Jak to nie oczekujesz...?:) Oczekujesz przecież tej istotki,którą nosisz w
sobie.Zobaczysz jak zmieni się Twoje podejście do zycia,gdy ujrzysz taką
bezbronną,tylko Twoją i zależną tylko od Ciebie kruszynkę.Pomóż jej już
teraz.Wychodź na długie spacery,poczytaj coś.Wiem to prozaiczne
pierdoły.....ale z takich pierdoł składa sie życie....trzymaj się:)

[efam1]

właśnie boje się ze ją unieszczesliwię...swoją chorobą..chciałbym ja ustrzec od
tego

do efam

[lucyna_n]

swoją chorobą unieszczęśliwisz ją-może
swoją śmiercią -na pewno
nie dajesz wyboru dziecku ktore ostatecznie sama na ten świat powołałaś,
przestań użalać się nad sobą bo zapewniam Cię że nie jesteś jedyna ktora tyle lat walczy z chorobą i
Twoje 8 lat na niewielu osobach tutaj zrobi wrażenie.
Jeżeli postanowiłaś sie poddać to cholernie fajny moment sobie wybrałaś.
A znalazlaś już rodziców adopcyjnych czy jak kociaka podrzucisz go byle komu?

[anatemka]

to straszne.
zamiast współczuć ojcu-musiało być mu niewyobrażalnie źle skoro popełnił
samobójstwo- ty masz pretensje, że jaśniepaństwo zostawił! Sama sobie zreszta
odpowiedziałaś: nie wierzyliscie mu że jest zmęczony, że nie ma sił. Nie miał
wsparcia- chciał odpocząć-odpoczął.

[murzynka1]

to nie było tak że zawsze źle wyglądał; on miał takie momenty które dawały do
myślenia; ale teraz już nie wiem jaki sposób postępowania byłby słuszny:((
utwierdzanie go że jest chory ?? kolejna zmiana leków; kolejne wizyty u innych
lekarzy bo boli go to czy tam to; tydzień temu mama wyprosiła tomografie głowy
bo go głowa bolała; wcześniej wysokie ciśnienie, urolog itd.
dziś był pogrzeb, potwornie boli mnie głowa i wcale nie jest mi lepiej niż
przed ceremonią; prosze tylko by ci których dopadaja takie mysli o zakończeniu
swoich cierpień pomyśleli że jednak idą na łatwizne

[mskaiq]

Nie obwiniaj sie Murzynko1 bo nie ma niczyjej winy w tym ze Ojciec popelnil
samobojstwo.
Musisz Mu wybaczyc, zapomiec co sie stalo. Nie pozwol aby to co sie stalo mialo
jakikolwiek wplyw na Ciebie i Rodzine.
Serdeczne pozdrowienia.

[anatemka]

to nie chodzi o utwierdzanie w chorobie tylko zrozumienie. Uwierzenie, że na
prawdę boli, że naprwadę nie ma się sił wstać z łóżka. Każdy ci powie, że
najgorsze słowa jakie można usłyszeć od rodziny, to: weź się w garść i przecież
nic ci nie jest. Nie obwiniaj się, bliscy nie wiele moga pomóc , moga co
najwyżej być obok i nie szkodzić.

[mskaiq]

Nigdy nie pomozesz Anatemko osobie z depresja uzalajac sie nad nia. Ta slabosc
trzeba przelamac inaczej zabije, to co sie stalo jest tego przykladem. Trzeba
wstawac kiedy sie nie chce, trzeba walczyc o siebie, nie mozna sie poddac bo to
konczy sie bardzo czesto samobojstwem.
Piszesz ze najgorsze jest wziecie sie w garsc, a co jest lepszego, poddac sie,
plakac nad soba, zabic sie?
Serdeczne pozdrowienia.

[rain.dog]

pozwolę sobie na kilka sprostowań:

> Nigdy nie pomozesz Anatemko osobie z depresja uzalajac sie nad nia.

anantemka nic zgoła nie pisała o użalaniu się nad chorym z depresją - pisała za
to o rozumieniu,o tym,aby nie bagatelizować skarg chorego,bo przecież "nic mu
nie jest, wymyśla sobie choroby", o psychicznym wpsarciu czyli współbyciu z
chorym, nieodwracaniu sie od niego
to akurat nie ma nic wspólnego z użalaniem się

> Piszesz ze najgorsze jest wziecie sie w garsc, a co jest lepszego, poddac
sie,
> plakac nad soba, zabic sie?

masz dziwną tendencje do odwracania przyslowiowego kota ogonem nie w tę stronę
co trzeba:-)
anatemka nie pisze, że "wzięcie się w garść jest najgorsze".pisze, że najgorsze
co otoczenie może zrobić choremu na depresję to mówić mu "weź się w garść" - to
nie to samo.
chory na depresję,gdyby mógł "wziąć się w garść" to dawno by to zrobił a nie
zatruwał sobie i innym życia.szkopul polega na tym, że chocby chcial to nie
może.tak jak chory na nowotwór bardzo chciałby aby przestało boleć, ale od tego
chcenia ból nie minie.jednym z podstawowych objawów depresji, choroby zwanej
depresją,jest właśnie niemożnośc "wzięcia się w garść" często mimo usilnych
starań.trucie choremu "weź się w końcu w garśc, popatrz, ludzie się cieszą byle
czym, słońce świeci, świat jest piękny, masz (do wyboru - świetna prace, piękne
dzieci,kochającą żonę) i nie potrafisz się nawet tym cieszyć?" to wbijanie mu
gwoździa do trumny. uświadamianie, że sam jest winny swojej chorobie, no bo
gdyby tylko troche zechciał,troche sie postaral, to byłby zdrowy (
czytaj:normalny). akurat g...prawda, on nie może. on musi się leczyć.wtedy
będzie mógł kiedyś "wziąć się w garść"

[mskaiq]

Mysle ze mam zrozumienie ze boli, bo przeszedlem przez to. Sam wybieralem lozko
az do momentu kiedy zrozumialem ze pozostawanie w lozku jest przeciwko mnie i
ze to najgorsze miejsce dla osoby z depresja.
Ktos kto mi pomogl powtarzal ze musze wstac, ze poradze sobie. Przez dlugi czas
odpowiadalem na to uzalaniem sie nad soba i nad moim losem. Po takim placzu
czulem sie jeszcze gorzej, pojawialo sie uczucie beznadziejnosci, bezradnosci i
poddania sie. Pokazywal mi to i proponaowal abym wstal. Zrobilem to w koncu,
najpierw z niedowierzaniem a pozniej po paru miesiacach z przekonaniem bo
widzialem rezultaty.
Piszesz Rainy.dog ze gdyby czlowiek z depresja mogl wstac to by wstal. Mysle ze
to zalezy od tego czy w to wierzy czy nie. Co sie powie takiej osobie, czy ja
przekonasz. Ja uwierzylem bo ktos powtarzal to nieustannie. Gdyby ta osoba
miala odrobine watpliwosci to nie przekonalaby mnie. Ktos kto chce pomoc osobie
z depresja musi wierzyc ze moze sie ona wziac w garsc, bez tej wiary nie
przekona do tego.
Piszesz o poczuciu winy u czlowieka z depresja. Takie odczucia pojawia sie
nieustannie bo mysli o winie potrafia pojawiajac sie nieustannie. Trzeba
zapewniac taka osobe ze nie moze czuc sie winnym i ze nie jest winny, ze to
tylko mysli ze nie mozna ich akceptowac.
Problem poczucia winy trzeba rozwiazac nie mozna przed nim uciekac unikajac
rozmow ktore moga wywolac takioe poczucie winy. Jednego dnia mozesz uslyszec ze
osoba z depresja ma poczucie winy bo Ty chodzisz a ona nie. Czy uwazasz ze
rozwiazaniem jest przestac chodzic?
Jesli chodzi o leczenie to wielka nadzieja, niezwykle wazna aby ktos potrafil
znalesc wiare w to ze moze wstac z lozka, ze moze wrocic do zycia.
Tak dlugo jak trwa taka nadzieja osoba z depresja walczy. Kiedy taka nadzieja
przestaje istniec, kiedy nie widac rezultatow pojawia sie pytanie co dalej?
Serdeczne pozdrowienia.

[efam1]

zgadzam się z anatemką i rain.dog a dziwię się Tobie mskaiq, to tak jakbys był
z innej bajki i nie przeszedł nigdy najgorszego w tej chorobie.
może Ojciec murzynki własnie nie miał kogoś kto mu nieustannie powtarzał wstań,
zrób coś zobaczysz ze pomaga...i jak widac w związku z tym (to oczywiście
przypuszczenia) stracił nadzieję ..i stało się to "co dalej"..
pomógł sobie sam..
człowiek zdrowy podniesie się z chwilowego załamania..chory juz nie bardzo jak
widać
pozdrawiam

[efam1]

zgadzam się z anatemką i rain.dog natomiast dziwię sie Tobie mskaiq, bo wyglada
na to jak byś był z innej bajki lub nie przeszedł piekła tej choroby.
piszesz ze miałes kogos kto się Toba zaopiekował czyli cały czas mowił i
pilnował zebys nie leżał i coś robił bo to pomoze...może Ojciec murzynki
własnie tego nie otrzymał
zdrowy człowiek poradzi sobie z chwilowym załamaniem ...chory jak widać nie
bardzo
pozdrawiam

[murzynka1]

dla każdego jest dobre coś innego i mimo że mój tata jak mi sie wydaje miał
wsparcie to zabrakło chęci życia; tej chęci bardzo wam życze i sobie również

[mskaiq]

O ta chec trzeba walczyc Murzynko1. W zyciu pojawia sie wiele wyborow, moga byc
dobre a moga byc zle. Jesli ciagle wybieramy ze nie ma sensu, ze sie nie uda,
ze jest niemozliwe, itp wtedy coraz mniej rzeczy jest waznych w zyciu, coraz
bardziej sie od niego oddalamy.
Kiedy walczylem z depresja zrozumialem ze aby ja pokonac musze byc pozytywny,
ze nie moge sam niszczyc radosci zycia bo bez niej nie mozna zyc.
Walczylem o kazda rzecz, zeby znow stala sie wazna. Dzisiaj najdrobniejsza
nawet sprawa jest wazna.
W Twoim przypadku, musisz zapomniec co sie stalo, pogodzic sie z tym. Smierc,
szczegolnie samobojcza przynosi wiele zalu, bolu, wiele rozmyslan nad sensem
zycia i wiele negatywnych mysli.
Unikaj tych mysli, musisz zyc Swoim zyciem tak jakby sie nic nie stalo, inaczej
bedziesz zyla tym samobojstwem i wtedy bardzo szybko pojawia sie u Ciebie takie
same problemy jak u Ojca.
Serdeczne pozdrowienia.

[murzynka1]

mija drugi miesiąc a ja nie moge pogodzić się z jego odejściem ; widze go w
innych ludziach, jego lekko zgarbione plecy; duze okulary; kurtka i rycze,
rycze - najlepiej w domu w łazience jak nikt nie widzi i już mam dośc chce
zapomnieć i nie moge; nic nie myśle a tu trach i go widze - nie chce już - to
przychodzi samo....sposób w jaki odszedł nie pozwala mi zapomnieć; czy za rok o
tej porze będzie lepiej ? święta bez niego , mieszkanie rodziców bez niego ,
nie mam siły o tym myśleć i sobie tego wyobrażać; kiedy to przechodzi??

[abasia471]

Mało to odkrywcze, ale czas faktycznie jest najlepszym lekarzem. Zapomnieć nie
zapomnisz nigdy, ale po jakimś czasie przestanie tak boleć.Mój tata zmarł 18
lat temu i dzisiaj potrafię myśleć o nim pogodnie, przez pierwsze 2 lata było
mi na prawdę trudno i wydawało mi się, że tak będzie zawsze. Pomyśl, że to była
decyzja Twojego ojca i Ty nie masz z nią nic wspólnego. Każdy z nas żyje na
własny rachunek, a gdybanie, co by było nie ma sensu. Trzymaj się dzielnie,
dasz radę.

[luki_lake]

czas....ale... nie ....zmarnowany

[luki_lake]

też reonerstwo ale czas niektórych ludzi kategorii ludzi rządzi się innymi prawami
wstecz spostrzegasz że osoby mające na ciebie wpływ innymi kategoriami żyły
i NIE TE osoby przezaczone byłyby na dobre spżytkowanie tego czasu
a osoba pozostawiona samej sobie bez podprowadzenia
marnuje sie-A :tamci bliscy nie marnowali czasu na swoj sposób
jakby kogośbrakło alblo drogi czyjeś z twoimi rozmineły się .Widzę to
u inych ludzi. Nie chodzi nawet o efekt motyla. Chodzi o sytuację w której właśnie
nie działo się NIC w tym bezsensownym znaczeniu .

[luki_lake]

wroce jeszcze do tego marnowania czasu
przeważnie spostrzegasz wstecz i to okresy 5 ,7 letnie i dłuższe
spędzone" na rozrywkach i rzeczach nieistotnych /ABULIA ,np. brak pracy

jak to Coś" nazwać psychologiczno- społecznie ? Efekt motyla chyba to nie jest.

[mskaiq]

To zalezy od Ciebie Murzynko1. Pamiec bedzie wracala, obrazy Ojaca beda
wracaly.
Jesli chcesz zeby przestaly wracac to nie wolno isc do lazienki i ryczec. Nie
mozesz myslec o Ojcu, odwracaj mysli, kiedy sie pojawiaja zajmnij sie
czymkolwiek aby nie myslec o Ojcu.
jesli bedziesz bronila sie przed lzami i mysleniem o Ojcu wtedy za pare
miesiecy wszystko modejdzie. Jesli bedziesz plakala, moze byc coraz gorzej.
Serdeczne pozdrowienia.

[abasia471]

mskaiq napisał:
> jesli bedziesz bronila sie przed lzami i mysleniem o Ojcu wtedy za pare
> miesiecy wszystko modejdzie. Jesli bedziesz plakala, moze byc coraz gorzej.
> Serdeczne pozdrowienia.

Maskaig ma "rację", wszystko odejdzie w podświadomość i będzie Ci z tym jeszcze
gorzej. Wypłacz się, wygadaj i przeżyj ten ból, a po jakimś czasie poczujesz
ulgę, bardzo Ci tego życzę.

[murzynka1]

tymczasowo to dobry sposób z odsuwaniem od siebie bólu wspomnień - kilka razy
poskutkowało

[mskaiq]

Kiedy odsuwasz bolesne mysli, odsuwasz bol. Z czasem te bolesne mysli przestana
ranic, wtedy mozesz wrocic do tego spokojnie, bez emocji. Teraz ile razy
przychodza bolesne mysli pozbadz sie ich. Mysle ze wiesz jak to zrobic,
wystarczy zajac sie czyms innym i te mysli sobie pojda.
Serdeczne pozdrowienia.