Zolafren (Zyprexa)?

[nikem]

Czy ktoś z Was brał ten lek? Jak sie czuliście? Jakie były skutki uboczne?

[robert9610]

Zyprexa, inaczej Olanzapine-tak, bralem to.Urywal mi sie film.Nic nie pamietalem.Spalem,budzilem sie,i przez 2 dni nic
nie pamietalem.Silne bole glowy,ogolne otumanienie,wysychanie w gardle.Bralem 10 mg dziennie.Masz depresje?

[nikem]

Biorę to świństwo na stany paranoidalne. Ledwo żyję.Najpierw brałam rano, ale
zasypiałąm w autobusach i wszędzie gdzie tylko można byłó.Teraz biorę na noc i
nie mogę się obudzić na drugi dzień.Czuję się jakby mi ktoś młotkiem w głowe
zdzielił...Najbardziej boję się dyskinez ocznych, które miałam po innych
neuroleptykach.Czy u Ciebie też coś takiego występowało? Ten tekst piszę już
chyba z 15-cie minut. Literki mi sie mieszają i trzęsą ręce.Okropieństwo!

[robert9610]

Kiedys wracalem do domu i znalazlem sie...... na lotnisku.Mam nadzieje ze nie pracujesz.Rozumiem Cie.
Jakie dawki bierzesz?Ja poprosilem lekarza o zamiane.Ty tez to zrob.To jest bardzo ciezki lek
psychotropowy.Jak dlugo to bierzesz?
Ja choruje na PTSD.Mam koszmarne sny, spie po kilka godzin.

[nikem]

Nie pracuję.Jestem na urlopie zdrowotnym na studiach i nie wiem czy
kiedykolwiek uda mi się na nie wrócić... Na razie biorę 5 mg, ale za 3 dni mam
zwiększyć do 10. Problem polega na tym że to mój 34.lek w dziedzinie
psychiatrii.Na nic nie idę.I jestem w trakcie diagnozowania,tzn. co lekarz i
szpital to inna diagnoza.Jestem troche przyćpana i nie bardzo rozumiem co
oznacza skrót Twojej choroby. P.S. Co teraz bierzesz i jak sie czujesz?
Pozdrawiam.

[nikem]

Nie pracuję.Jestem na urlopie zdrowotnym na studiach i nie wiem czy
kiedykolwiek uda mi się na nie wrócić... Na razie biorę 5 mg, ale za 3 dni mam
zwiększyć do 10. Problem polega na tym że to mój 34.lek w dziedzinie
psychiatrii.Na nic nie idę.I jestem w trakcie diagnozowania,tzn. co lekarz i
szpital to inna diagnoza.Jestem troche przyćpana i nie bardzo rozumiem co
oznacza skrót Twojej choroby. P.S. Co teraz bierzesz i jak sie czujesz?
Pozdrawiam.

[robert9610]

Koncentracja-0,trace wzrok, bole glowy,szczegolnie nad oczyma.Musialem zrezygnowac z
pracy.Rozumiem Cie lepiej niz myslisz.Pozdrawiam.

[abyss0]

nikem napisała:

> Biorę to świństwo na stany paranoidalne. Ledwo żyję.Najpierw brałam rano,
ale
> zasypiałąm w autobusach i wszędzie gdzie tylko można byłó.Teraz biorę na noc
i
> nie mogę się obudzić na drugi dzień.Czuję się jakby mi ktoś młotkiem w głowe
> zdzielił

mialem to samo,zyprexa zwalala mnie z nog
kiedys jechalem po niej samochodem(stuacja podbramkowa,wiozlem ojca do
szpitala)
koncentracji wystarczylo mi na kilkanascie kilometrow,dalej nie dalem
rady,jeszcze kilometr i zasnalbym z noga na pedale gazu

[robert9610]

Post Traumatic Stress Disorder.Po polsku- posttramatyczny stres.Przepraszam, mieszkam w Kanadzie i
nie bardzo operuje polska terminologia medyczna.Choruje od trzech lat.Leki bralem kilogramami.Do tej
pory ponad 17.000 tabletek roznego typu.Pozdrawiam.
Masz kogos bliskiego?To bardzo wazne. 10 mg Zyprexa'y nie polecam.Omow to z lekarzem.

[nikem]

Czy mam kogoś bliskiego?Hm...No więc zdaniem psychologów mam traumatyzującą
sytuacje rodzinną,więc o bliskości tu nie ma mowy,takzwani przyyjaciele sie ode
mnie odsuneli, facet mnie rzucił.Została mi jedna przyjaciółka, która poznałam
w szpitalu i paru znajomych.Ale ja jestem typem samotnika,co podobno dobrze mi
nie wróży.Już nie wiem co mam ze soba zrobić. Nie nadaję sie ani do pracy ani
do nauki. W dodatku psycholog powiedział, ze jak nie będe dobrze ustawiona
lekowo to o terapii nie ma mowy. A Ty jak sobie radzisz?

[robert9610]

Mam zone i doroslego syna(20 lat).To dzieki nim zyje. Moj syn pomaga mi przetrwac, moja zona tez.Na nich moge
liczyc.Musisz miec kogos naprawde bliskiego.Chemia to tylko dodatek.Nawet nie jestem w stanie opisac jak bardzo
moja rodzina mi pomaga.Pracuje nad soba bardzo ciezko.Bylem swiadkiem ogromnej tragedii i z tad PTSD.

[lorist]

hej, bralem Zyprexe dwa lata temu przez 5 miesciecy. Z perspektywy, musze
stwierdzic , ze ten lek, pomimo powszechnego piania lekarzy i pacjentow nad
jego zaletami, zadzialal na mnie do dupy. Mialem okropne problemy z
zasnieciem, chcialo mi sie spac, ale za cholere nie moglem zasnac,
koncentracja tez fatalna i ciagla chec picia piwska i wódy.
Teraz biore inne leki, jest o niebo lepiej, ale tez mam problem ze soba, nie
mam pojecia co robic, zucilem wlasnie kolejne studia.....

[nikem]

Prosze, napiszcie ,czy jakies leki Wam pomogły.Jak sobie radzicie z chorobą
oprócz leków?
Pozdrawiam.

[robert9610]

A masz jakas terapie teraz Lorist.Co jest przyczyna twojej choroby?Ile masz lat?Masz kogos
bliskiego?Przepraszam za pytania ale chce blizej was zrozumiec.Ja ciadle spie po 2 godziny i to z
przerwami.Wiem i rozumiem Twoja sytuacje

[mika_1]

Z tego, co wiem, to oprócz wymienionych wyżej skutków ubocznych, jest jeszcze niepohamowany apetyt i dość znaczne tycie:(

[robert982]

Bralem
Remeron,Temazepam,Clonazepam,Paxil,Zopiclone,Epival(siadaja
nerki i watroba,bralem 1250 mg
dziennie,badanie krwi co dwa
tygodnie-koniecznie),Trazadone,Clonadine,Zoloft,Nozinan(straszny!!!!!!!),Topomax(powoduje zmiany chemiczne w
mozgu),Propranolol.Najlagodniejszy jest Paxil.Niestety,od kiedy choruje,musialem zaakceptowac komunikacje miejska
do poruszania sie.Prawie caly czas jestem zdechniety.Trzy lata tego koszmaru.Lezalem tez w szpitalu 6
tygodni,4dni,2dni.Teraz ide na tydzien.A co tam widzialem,zyc mi sie nie chce.Sadzilem ze cierpie najbardziej.Teraz
wiem ze tez sa inni w gorszej sytuacji.Nekaja mnie tez silne bole glowy,trace wzrok,trzesa mi sie rece.Ratujcie
sie,jezeli macie mozliwosc.Ja dalem sobie jeszcze 5 miesiecy.

[nikem]

Mało znam z tych leków ktore podajesz,widocznie w Polsce są pod inną nazwą albo
ich w ogóle nie ma,ale te które znam to są to same antydepresanty i
uspokajacze.Ja też niestety albo może stety naoglądałam sie okropnych
przypadk,ów w szpitalach. Za pare dni znowu idę...Ale straciłam juz nadzieje że
mi pomogą.Odstawiłam Zolafren.Aż sie boję co mi będą dawać w szpitalu. Znacie
jakies "bezpieczne" neuroleptyki albo bardzo silne uspokajacze?
Pozdrawiam.

[variay]

Witam,
do szpitala trafilem z pelnoobjawowym zespolem omamowo-urojeniowym / zespol
paranoidalny F23 /. Spedzilem tam prawie 4 mies. Leczono mnie taxilanem,
pernazyna, haloperidolem, zyprexa, chlorprothixenem. Do czasu zyprexy moj stan
byl kiepski / urojenia, halucynacje, leki /; dopiero ona postawila mnie na
nogi. Wyszedlem w srednim stanie; troche czasu musialo minac, zebym mogl zajac
sie wlasnymi sprawami. Po dwoch miesiacach dokonczylem prace magisterska,
obronilem sie. Zaczalem szukac pracy.
Zyprexe biore juz prawie rok. Z 20mg zszedlem do 10mg. Kilka razy zmienialem
pore przyjmowania leku ze wzgledu na sennosc, teraz biore bezposrednio przed
snem. Nie mam zadnych problemow z zasypianiem / spie co najmniej 8h /,
koncentracja, skupieniem uwagi, bez problemow prowadze samochod. Od czasu do
czasu pije piwo, ze 2 razy pilem wodke. Bez zadnych nawrotow choroby.
Jedynie z 61kg zrobilo mi sie prawie 90. Gdybym wiedzial to bym uwazal.
Po ponad roku od zachorowania czuje sie jakby sie nic nie zdarzylo. Dziekuje
Bogu za zyprexe bo bez niej nastepnym lekiem w mojej terapii mialy byc
elektrowstrzasy.
Jedyne co martwi mojego psychiatre i mnie to brak stalej, chocby najprostszej i
najmniej platnej pracy. Podobno to b. wazne w wychodzeniu z tej choroby. Obywam
sie przy tym bez terapii grupowej itp. Mam oparcie w rodzinie i w malej grupie
przyjaciol, ktorzy nie opuscili mnie w chorobie.
Pewnie bede bral zyprexe do konca zycia, mnie b. pomogla, dzieki niej
prawdopodobienstwo nawrotu choroby jest u mnie na poziomie zdrowego czlowieka
(1/100) / po odstawieniu (1/10) /. Jednoczesnie ostrzegam przed polskim
odpowiednikiem zyprexy - kosztuje ze 3 zl ale podobno nie jest stabilnym lekiem
jak opatentowana przez Lilly zyprexa. Tutaj chyba nie warto oszczedzac.

Pozdrawiam wszystkich,

variay

[Gość: mariusz]

bralem zyprexe/zolafren przez dwa lata, po kilku miesiacach nie mialem zadnych
skutkow ubocznych, czulem sie swietnie i tak jakbym wcale nie bral zadnych
lekow, ale na poczatku bylo okropnie, pocilem sie mialem bole glowy, czulem sie
jak nacpany, wiec polecam cierpliwosc i wytrwalosc a wszystko minie
ja sie wyleczylem zyprexa

[Gość: magda]

Moja mama (70lat)chorowala od wielu lat, ale nikt w rodzinie nie potrafil jej
namowic na leczenie. Twierdzila, ze nic jej nie jest. Z natury byla zamknieta w
sobie i nigdy nie mowila o uczuciach. Moje kolezanki, nie chcialy mnie
odwiedzac mowiac, ze jest dziwna. Wyraznie zauwazylismy, ze cos sie dzieje gdy
miala ok.45 lat. Zaczelo sie od powtarzania czynnosci (np.zaslanianie,
odslanianie firan,zamykanie i otwieranie okna). Nagle rzucila prace ( ona bez
pracy nie mogla zyc, byla taka dokladna). Potem coraz trudniejszy byl z nia
kontakt. Snula jakies wywody, mylac i przeskakujac na rozne watki. O leczeniu
nie chciala slyszec. Bylo widac, ze stara sie udowodnic, ze jest zdrowa, a to
wypadalo jeszcze gorzej.Jak kiedys byla raczej malomowna teraz zasypywala nas
wielogodzinnym mowieniem. Zle spala. Przestala dbac o wyglad.Kilkakrotnie w
ciagu dnia sie cala myla.Podczas kapieli gasila sobie swiatlo.Wszedzie czula
gaz.Zaczela zaczepiac obcych ludzi, a do sasiadow miala wiecznie
pretensje.Wystarczylo, ze ktos pojawial sie w zasiegu wzroku juz mial zwrocona
uwage.To nie bylo do niej podobne. Zawsze uprzejma, ale oszczedna w kontaktach
sasiedzkich.Probowalismy z nia rozmawiac, ale ona mowila, ze nic zlego nie
robi. Kiedys gdy tata byl w pracy ( ja juz mieszkalam osobno daleko, bo ok.300
km) spakowala sie, wziela taksowke i pojechala 250 km do swojego ojca ( a ten
zadzwonil i poprosil abysmy ja zabrali). Znowu prosby przekonywanie. Ona jest
zdrowa a my jej cos probujemy wmowic.Mamy sie zajac swoimi sprawami.Z czsem
zaczela rozmawiac ze soba.Kiedys uslyszalam, ze te "rozmowy" prowadzi z jakimis
postaciami ( ksieza, lekarze, ministrowie, dyskutowala z nimi). Dzwonila tez na
pogotowie , lub policje w moim miescie mowiac, ze mnie sie cos stalo.
Przyjezdzali sprawdzali a ja im sie tlumaczylam. Trwalo to latami. Ze stanu
przygnebienia wpadala nagle w podniecenie, a nasze rozmowy gdy przyjezdzalam
ograniczalam, bo co temat rozpoczelam natychmiast tragizowala i ostrzegala
przed jakimis niebezpieczenstwami. Telewizor skasowala, i dobrze, bo obrazy
interpretowala po swojemu, dzialaly na nia przygnebiajaco. Dopiero niedawno
podstepem udalo mi sie ja umiescic w szpitalu, po tym jak nagle wyniosla
wszystko z domu,a ja zaalarmowana przez ludzi obawialam sie, ze moze sobie cos
zrobic. Niestety szybko pozalowalam. Boze, to nie szpital to jakis horror.
Pielegniarki kawkuja i plotkuja jak tylko widza odwiedzajacych, lekarze
ignoruja tak pacjentow jak i ich rodziny. Totalna bezdusznosc.No ale kiedy
pacjenci doniesli mi, ze moja mame sie szarpie i popycha do zastrzyku ( ona
taka dystyngowana,kapelusze, rekawiczki na rekach zawsze, nie podnoszaca nigdy
glosu)a tu jakas wielka baba szarpie, nie wytrzymalam i zlozylam skarge.Mama
sie nie skarzyla na to traktowanie, ale ja wiedzialam, ze sie boi. Prosila,
zeby ja zabrac i w koncu po przepustce nie wrocila na oddzial. Opiekowalam sie
ta kupka nieszczescia, bo byla kompletnie rozbita, trzesla sie po konskich
dawkach lekow( wczesniej nawet witaminy C nie brala).Udalo mi sie ja namowic na
wyjazd do innego miasta do psychiatry, prywatnie. On chyba byl mocno zaskoczony
dawkami i rodzajem lekow, zaproponowal powolne z nich wychodzenie i
wprowadzenie zyprexy. Mama ja bierze od listopada, ale nie czuje sie dobrze.
Poczatkowo cieszyla sie, ze nie lyka juz takiej ilosci pastylek,i ze wreszcie
moze normalnie chodzic ( po halloperidolu ledwo powloczyla nogami), ale narzeka
na bole glowy, sennosc ( ale w nocy sie budzi po paru godzinach i nici ze
spania)i ogolne zle samopoczucie. Ja z kolei widze, u niej przygnebienie,
totalny pesymizm,lek,no i te "rozmowy", ktore od czasu do czasu prowadzi. Do
tego lekarza juz nie chce jezdzic i boje sie, ze wraca to co kiedys,
konsekwentne odmawianie leczenia. Zbliza sie wizyta i wyglada na to, ze pojade
sama. Powiedzcie, czy takie samopoczucie tez mieliscie przez tyle miesiecy.I
czy ten lek tak wolno znosi urojenia a wnosi apatie i stan depresji. Mama
bierze rano 5 i w obiad 5 a na noc 10.Moze ta dawka tez jest za duza. Wiem, ze
o tym musze porozmawiac z lekarzem.Acha mama nie jest zdiagnozowana. Lekarze
nie umieli mi powiedziec. Ten do ktorego jezdze tez nic nie mowi. Oj rozpisalam
sie, ale musialam troche sobie pogadac, bo martwie sie o mame i mam tyle
roznych obaw i watpliwosci.Teraz moge z nia troche pogawedzic, bo przez ponad
20 lat musialam bardzo uwazac o czym z nia rozmawiac i jak odpowiadac na
pytania. Czytalam wczesniej posty o podobnym problemie. Bardzo wspolczuje tym,
ktorzy tak jak ja nie potrafia przekonac chorej mamy do leczenia. Jesli moge
cos doradzic to zaproscie do domu lekarza, ktory odegra scenke jako wasz stary
przyjaciel. Nie odwlekajcie sprawy, bo tego rodzaju choroby same sie nie
lecza,a z wiekiem sie poglebia. serdecznie wszystkich pozdrawiam.