Jaki byl poczatek Waszej choroby?

[szrociarz]

Nie wiem czy jest to taktowne pytanie ale od jakiegos czasu interesuje sie ta
chobora. Kazdy chory na depresje rozumie swoja chorobe bo byl kiedys zdrowy
ale w takim razie jak wygladal poczatek tej choroby skoro wtedy nic o niej nie
wiedzieliscie. Czy jest jakis punkt zapalny dla tej choroby?

[neme_s]

clpoixol

[szrociarz]

no tak ale podales nazwe leku jakbys znalzl ja sobie w domowej apteczce. Dla
mnie ta nazwa nie rozni sie niczym od aspiryny. soory ale nie zrozumialem Ciebie

[carlabruni]

szrociaz ja nie pamietam jak to sie zaczelo. to przyszlo
niespodziewanie.pamietam tylko, ze tego dnia jak juz sie tak zle poczulam to
zadzwonilam do mamy, ktora vyla oddalona o 60 km ode mnie. dala mi wtedy
elenium na uspokojenie i pojechalysmy do domu. nastepnego dnia juz bylam u
lekaza. pozdrawiam

[molee]

wtedy ten lek mial inna nawe bo to bylo dawno

[molee]

oj na mnie tez niespodziewanie przyszlo
szybciej niz z godziny na godzine......

[carlabruni]

molee, a co u ciebie sie stalo? u mnie poprostu stres zwiazany z nauka.

[szrociarz]

Moje glowne spostrzezenie jest takie rozumiecie swoja chorobe poprzez leki ktore
zazaywaliscie. Im ktos wiecej roznych lekow przyjal tym lepiej poznal swoja
chorobe. To jest chyba powod, ze czesto Was nie rozumiem bo uzywacie nazw lekow
dla okreslenie etapu/stanu/przebiegu/intensywnosci choroby.

Dlatego zapytalem sie o poczatki Waszej choroby wtedy gdy nie znaliscie jeszcze
zadnych lekow. Jak to bylo ze zdrowy czlowiek stawal sie nagle chory

[molee]

ja uwazam ze przyczyna choroby jest alergia
bardzo duzo alergikow cierpi na depresje

ktos rozwinie temat ?

[carlabruni]

szrociaz poprostu problemy byly, a lekow wszystkich nie znam i obym ich nie
poznala:). pozdrawiam.

[aurelia_aurita]

u mnie depresja, z której teraz się leczę, była opóźnioną reakcją na długotrwałe b. stresujące wydarzenia.
na początku odczuwałam ciągłe rozdrażnienie i przemijające ataki silnego przygnębienia - i nic sobie z tego nie robiłam, znalazłam sobie pasję (internet, pisanie bloga) i jakoś funkcjonowałam.
że coś jest "nie tak" przyszło mi do głowy dopiero, kiedy zauważyłam, że bardzo schudłam, prawie nic nie jem i nie jestem w stanie zasnąć przed 5-tą. a przy tym przestałam się czymkolwiek intresować, moje pasje straciły sens i nie widziałam przed sobą żadnej przyszłości. nie miałam na nic siły, czułam się jak w grypie.
najpierw zaczęłam na własną rękę się leczyć dziurawcem. możliwe, że odrobinę mi pomógł - na napęd. ale nastrój miałam dalej podły. zaczął się rok akademicki, musiałam jeździć na zajęcia i w miejsce spowolnienia ruchowego wskoczyły lęki (więc może ten dziurawiec jednak mi nie pomógł...)
przez cały wrzesień i październik zbierałam się, żeby wreszcie isć do psychiatry. ale za każdym razem, kiedy podjęłam decyzję, czułam że mi się polepsza...
aż wreszcie pod koniec października poszłam do lekarza.
no i się leczę.
(nazwy leku nie podam ;-)

[bhuzdur]

zawsze czulem sie dziwnie i inny troche od reszty ludzi:-P lekarz mowi ze
objawy powinny mi same ustapic z wiekiem okolo 50. dziekuje moze dozyje tego
wieku i zobacze. lecze sie od prawie 2 lat. powinienem pojsc do lekarza z 10lat
temu. oszczedzil bym sobie zycia bogatego w rozne "ciekawe" przezycia, moze bym
oszczedzil tez zycie innym osoba ktore spotkalem na swojej drodze. najwiekszy
problem jak zyc teraz skoro wszystko jest dawno stracone i w co wierzyc skoro
caly moj system wartosci wynika pewnie z tego ze jestem chory i z wytworow
mojej wyobrazni najwidoczniej, ale ponoc jestem b dobrym czlowiekiem jak nawet
powiedziala mi jedna osoba, ktora pewnie b by chciala byc ze mna nawet. maar
dit is nie so eenvoudig... pozdrawiam bedzie dobrze:-P

[euforyjka]

u mnie przyczyną była fobia społeczna. ciągłe życie w strachu i lęku przed
różnymi nawet najbardziej prostymi sytuacjami społecznymi, wykańczało mnie
powoli ale skutecznie przez wiele lat. byłam kłębkiem nerwów i bardzo balam się
przebywać wśród ludzi. pocieszenia szukalam czytając książki i starając się
zapomniec o dręczących mnie problemach. jednak z roku na rok czułam się
psychicznie coraz gorzej i traciłam nadzieje, że kiedyś wyjdę z tej swojej
koszmarnej wręcz niesmiałości. zaczęły się myśli samobójcze oraz zaburzenia
odzywiania. najpierw prawie nic nie jadlam przez kilka miesięcy i bardzo
schudłam, poczym nie moglam już tak dłużej i zaczęłam się objadać bez pamięci.
i tak to trwało chyba ze trzy lata. bardzo bałam się wtedy, że przytyję i wokól
jedzenia koncentrowało sie całe moje życie. oprócz tego jeszcze ta fobia
społeczna, która nic mi nie przeszła. byłam juz dorosła a wciąz musiałam zmagać
się ze swoimi starymi lękami z dzieciństwa. to wszystko sprawiało, że
psychicznie czułam sie bardzo źle i nic mi się juz nie chciało. straciłam
wszelką nadzieję, że kiedyś wyjdę z tego wszystkiego, ale nie dawalam nic po
sobie poznać, żeby nie denerwować rodziców. w końcu nie wytrzymałam i sie
popłakałam po przyjściu z uczelni. kilka dni później poszlam do lekarza po mój
pierwszy lek antydepresyjny :) a potem już było coraz lepiej i tak jest do
dzisiaj. czuję sie super, pomimo tego, że wciąż mam fobię społeczną ale już nie
przejmuję sie tym tak bardzo jak kiedyś.

[aurelia_aurita]

zaczęły się myśli samobójcze oraz zaburzenia
> odzywiania. najpierw prawie nic nie jadlam przez kilka miesięcy i bardzo
> schudłam, poczym nie moglam już tak dłużej i zaczęłam się objadać bez pamięci.
> i tak to trwało chyba ze trzy lata. bardzo bałam się wtedy, że przytyję i wokól
>
> jedzenia koncentrowało sie całe moje życie.

z tym odżywianiem to miałam podobnie. męczyłam się dobre kilka lat. później było trochę lepiej, ale całkiem przeszło mi dopiero jak zaczęłam intensywnie uprawiać sport.
teraz, przez depresję, od ładnych paru miesięcy nie uprawiam sportu i trochę się boję, że problem wróci. (na razie jest w miarę ok pod tym względem - chyba dzięki lekom).

[euforyjka]

ja próbowalam kiedyś jak jeszcze nie brałam leków uprawiać jakiś sport, np.
chodzilam na biegi albo na silownię, ale nic mi to nie pomagało. wracalam do
domu i znowu sie obzeralam i potem czułam się winna i nienawidziłam siebie
jeszcze bardziej. dopiero leki mnie z tego wyciągnęły. teraz nie uprawiam
żadnego sportu, tylko biorę mój seroxacik i nie mam już żadnych problemow z
jedzeniem :)

tonie w mrokach dziejów

[lucyna_n]

Suchy nie śpij!!!

[euforyjka]

[abasia471]

Moje problemy zaczęły się po wypadku. Byłam senna, apatyczna i nie chciało mi
się zupełnie nic robić. Lekarze zwalali to na stres pourazowy. Znając siebie
wiedziałam, że to raczej nie to, ale słuchałam lekarzy i czekałam kiedy samo
przejdzie. Niestety było coraz gorzej, doszły lęki i myśli samobójcze. Czułam
się winna, że nie mogę normalnie funkcjonować, że jestem ciężarem dla rodziny,
każdy ruch bolał. Najbardziej chciałam, żeby mnie nie było. Należę do ludzi,
którzy nie znoszą mazgajenia się, więc wyobrażacie sobie jak bardzo się wtedy
nie lubiłam. Zawsze byłam świetnie zorganizowana, wesoła, a tu nagle zrobiła
się ze mnie smętna baba, zamotana w szlafrok, wyjąca z bezradności. Neurolog
wysłała mnie na testy do psychiatry, a ten stwierdził u mnie silną depresję
endogenną. Dostałam jakieś leki, które trochę pomagały, ale nie za bardzo. Po
kolejnym leku, który miał pomóc, a nie pomógł do końca psychiatra powiedział,
że muszę się pogodzić, że uszkodzenie organiczne mózgu zaowocowało depresją. Od
tamtej pory żyję z chorobą, ale dzięki psychoterapii i odpowiednio ustawionemu
leczeniu farmakologicznemu mam się dużo lepiej. Trafiłam na lekarkę, która
dobrze dobrała mi leki i uświadomiła mi, że biochemiczne zaburzenia podreguluje
farmakologicznie, ale resztę muszę zrobić sama. I tak od paru lat boksuję się z
tą wstrętną chorobą, ale coraz lepiej umiem to robić.

[aaron.szmelcman]

abasia471 napisała:

> Moje problemy zaczęły się po wypadku


goowniana wymówka

[chyba-chyba]

aaron.szmelcman napisała:

> abasia471 napisała:
>
> > Moje problemy zaczęły się po wypadku
>
>
> goowniana wymówka


chyba sobie coś pppppppppppppp........................................

[abasia471]

Jokuś, zmiana nicka nic nie dała, bo jak się odezwiesz to i tak cię poznają,
bo gó...m od ciebie zalatuje. Jak się o to prosisz, to znowu spuszczę cię po
brzytwie i przestaniesz się mnie czepiać żałosny szmelcowniku.

[euforyjka]

to nie on. chyba nie bylby taki, żeby dac sobie jakiegos żydowskiego nicka :/

[...]

[j215]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[euforyjka]

wspaniały post mój drogi jokkerze! wszystkiego naj... w nowym roku. pozdrawiam
Cie goraco! :))

[j215]

Tobie życzę wspamiałych chwil w tym 2007r.,dużo uśmiechu i radości każdego
dnia.Całuję Cię mocno!:)))))))))

[eizo1]

ja tam nie mam depresji

[molee]

moim zdaniem jest taka jednostka chorobowa - schizofrenia afektywna
i dobrze zeby wprowadzono ja do katalogow ICD , oraz DSM
--
forum.o2.pl/temat.php?id_p=5054366&start=0