to mnie zabija :(

[olenka_szczecin]

Jestem na odziale dziennym,na psychoterapii grupowej,trafilam tam z objawami
bulimii,n ktora chorowalam 7 lat.Ale wlasciwie uzmyslowilam sobie jeszcze
jeden problem,kto wie czy nie wazniejszy,bo nie daje mi to zyc.Nie wiem czy
mozna nazwac to nerwica lekowa,bo psychiatra do ktorego wczesniej chodzilam
nie nazywal moich przypadlosci.Mowil o bumimii i stanach depresyjnych ale to
co sie ze mna dzieje mialo przejsc po zazywaniu lekow.Mialam ich 3 rozadzje
ale zadne nie pomogly,teraz nie biore juz zadnych.Towarzysza mi straszne leki
a ostatnio mialam taki napad paniki,ze myslam,ze to zawal.Zaczelam sie
dusic,nie moglam zlapac oddechu,zrobilo mi sie goraco i na srodku
skrzyzowania z tej calej bezradnosci sie rozplakalam.Boje sie wychodzic sama
z domu,tylko w nim czuje sie bezpiecznie,poza noca,gdy jestem sama.Gdy jest
ktokolwiek nic sie nie dzieje.Gdy wlaczam ogrzewanie albo wyciagam kabel z
kontaktu mam wrazenie,ze cos wybuchnie albo cos mi sie stanie.Gdy jade
tramwajem zawsze towarzyszy mi niepokoj mimo,ze nie ma realnego
zagrozenia.Nie wiem czego sie boje ale zawsze odczuwam stres.I nawet gdy
jestem w domu a wiem,ze za jakis czas bede musiala wyjsc znow sciska mnie w
okolicach mostka.To trwa juz przynajmniej 4 lata,nie pamietam jak bylo
wczesniej i nie wiem skad sie to wzielo,nie moge sobie tez przypomniej
pierwszego napadu leku.Co ja mam robic??

[madziuulaa]

Przede wszystkim zmień lekarza, od niego dużo zależy jak przebiegać będzie
leczenie, jeśli nie chcesz iść do psychiatry wybierz się do psychologa, nie
zwlekaj, bo objawy same nie ustąpią, nie czekaj, bo niepotrzebnie się męczysz!
ja bardzo szybko zareagowałam (dosłownie w ten sam dzień), odwiedziłam wielu
lekarzy (oczywiście zaczęłam od rodzinnego heh), ale udało się i na samą myśl o
tym co przechodzisz dostaję dreszczy, bo nikt nie jest w stanie, kto tego nie
przeszedł wyobrazić sobie jakie to piekło, leczenie w moim przypadku trwało 2
tygodnie, musisz je po prostu wytrzymać, bo nie jest to łatwe, ale potem będzie
tylko lepiej, uwierz mi bo wiem co mówię, a teraz głowa do góry i szukaj
lekarza a już niedługo wszystko będzie tylko lepiej, trzymaj się ciepło i
powodzenia! :) M.

[olenka_szczecin]

Jakim cudem tylko 2 tygodnie??na czym to polegalo??
Nie zabardzo moge zmienic lekarza bo jestem na psychoterapii wiec mam 5
psychologow i psychiatre,ktorzy ta terapie prowadza wiec nie wydaje mi sie
zebym znalazla lepszy zespol.POza tym w nast tyg chce podjac ten temat na
terapii grupowej i mysle,ze moze psychodrama cos zmieni :)

[madziuulaa]

to znaczy ja leczylam sie farmakologicznie, dwa tygodnie silniejszych lekow, a
teraz takie podtrzymujace przez jakis czas

[asik_cz]

To co czujesz, to lęk uogólniony - często nie jest on związany z żadna
konkretna sytuacją, mozesz sie z nim budzić i kłaść spać, może sie nasilać i
słabnać, mogą występować napady lęku (paniki), którym towarzyszą takie objawy
jak: szybkie bicie serca, pocenie sie, uczucie duszności, zawroty głowy, lęk
przed śmiercią i wiele innych. Kazdy chory może mieć inny zestaw objawów,
trudno tu coś uogólniać, ale często powtarza się np. to co napisałaś o jeździe
tramwajem (pociagiem, autobusem) Sądze że to sie wiąże z tym, że gdy zamykaja
sie drzwi mamy wrażenie, że nie ma ucieczki - taki rodzaj klaustrofobii.
Słuchaj - skoro jesteś na terapii, to już dużo. Uwierz i próbuj to sobie
powtarzać w czasie napadu lęku - NERWICA NIE ZABIJA. Naprawdę, Wiem co mówię,
leczyłam sie długo. Najpierw długo były leki, potem psychoterapia
(indywidualna). Mi osobiście pomagało nazwanie objawów, świadomość, że są
wspólne dla wielu chorych, że to choroba inteligentnych, wrażliwych ludzi. I
żaden wstyd. No i oczywiście zrobiłam też kupę badań, które wykluczyły wadę
serca, nowotwór mózgu, wrzody żołądka i co tam jeszcze mi chodziło po chorej,
przerażonej głowie :)
Tylko nie nastawiałabym sie na Twoim miejscu na szybkie efekty. Na pewno
odpowiednio dobrane leki potrafią pomóc, gdy jest bardzo ciężko (i żadnych
eksperymentów - zaufaj psychiatrze), ale na dłuższą metę to właśnie terapia
jest dobrym sposobem.
Trzymaj sie i walcz o siebie.

[madziuulaa]

próbowałaś inną terapię czy tylko psycho? bo ja zastanawiam sie na poznawczo-
behawioralna.. może wiesz coś o jej efektach, znasz kogoś kto jej próbował?

[olenka_szczecin]

ja nie znam tego typu terapii i szczerze mowiac jakos sie nie zastanawialam czy
cos jeszcze moze mi pomoc oprocz tego co robie.Ale moze warto sie zainteresowac.

[asik_cz]

Najpierw trafiłam do psychoanalityka. Nie powiem - pomógł mi, ale to było
bardzo gorzkie lekarstwo. Trzeba być według mnie już w niezłym stanie
psychicznym, żeby to zacząć. Moja aktualna psycholożka określiła to tak, że
psychoanalityk rozkłada człowieka na części pierwsze (to boli, płakałam po
każdej sesji), żeby potem poskładać go w lepszej kolejności.
Nie znam sie na teorii psychologii, nie wiem jaka metodę stosuje moja pani
psycholog, ale czuje, że mnie to "karmi". Po prostu czułam sie lepiej po każdej
kolejnej sesji. Wzmacniała mnie.
I to jest chyba jakiś sposób na wybranie metody dla siebie - czy indywidualna,
czy grupowa, taka czy inna szkoła - ma Ci to pomagać.
W Szczecinie masz spory wybór, poszukaj spokojnie. Moja pani psycholog to
również mądry człowiek. Po prostu. I to też jest ważne. Trzymaj się. Jak
chcesz, możesz do mnie napisać na adres gazetowy

[olenka_szczecin]

dzis zdecydowalam,ze rezygnuje z terapii grupowej i przechodze na
indywidualna.Zmieniam osrodek i psychologa,bo w tym zamiast zdrowiec tylko sie
cofam i coraz bardziej mecze ze soba.Dzis nasluchalam sie tyle
pseudointeligentnych farmazonow,ze wyszlam z siebie i usiadlam
obok.Powiedzialam jej o swoich lekach,o tym wszystkim co sie ze mna dzieje i ze
zdaje sobie sprawe,ze to moze trwac lata,tzn wychodzenie z nerwicy.A co
uslyszalam??ze z takim podejsciem to bede musiala przychodzic do niej przez
wiele lat i ze gratuluje mi pomyslu.A jak ja zapytalam co ma robic z tymi
lekami,jak mam sobie z nimi radzic??to uslyszalam,ze skoro te leki mi
towarzysza tzn ze jest mi z nimi dobrze,bo widocznie wzbudzam dzieki temu
zainteresowanie wsrod inncych osob.A jak juz mam ochote sobie z nimi poradzic
to mam doprowadzic do spotkania silnej Oli ze slaba Ola i doprowadzic do tego
zeby ze soba pogadaly ;/ powiedzialam,ze nic nie rozumiem z tych jej dziwnych
rad i nie potrafie ich zastosowac w swoim zyciu.A ona,ze jestm na tyle
inteligentna osoba,ze powinnam sie domyslic ;/ to chyba oznacza,ze jestm glupia
skoro nic nie rozumiem ;/

to nie Ty jesteś głupia

[asik_cz]

j.w. Faktycznie, na moje wyczucie troche to dziwne podejście. Moja psycholog,
tak jak chyba pisałam, jest przede wszystkim madrym człowiekiem. I to sie czuło
od początku. Ja sie nawet w pewien sposób dopraszałam "naukowych farmazonów",
tzn na początku bardzo chciałam usłyszeć troche definicji, objawów, ustalić
plan i zakres działań i pracować punkt po punkcie. Nie dało sie.
Początki zawsze są trudne i na pewno warto dać trochę czasu na nawiązanie więzi
z psychologiem. Ja na początku, jak słyszałam, że ona przede wszystkim zacznie
od tej wiezi, to mi sie wydawało sztuczne. Myślałam sobie - jaka więź? Płacę i
mamy mieć stosunki profesjonalne. Broniłam sie w pewien sposób przed wszystkim,
co mogło sugerować bliskość, właśnie tę więź między nami, podejrzewałam, że ona
udaje troskę o mnie (no bo przecież płacę). I też się zastanawiałam, czy nie
zrezygnować.
Teraz wydaje mi się, że to pewien specyficzny rodzaj przyjaźni - trochę
jednostronny, bo przecież ja jej nic z siebie nie daję (no, oprócz forsy ;),
ale tego naprawdę nie czuć między nami), a ona pomaga mi niesamowicie. I jest
bardzo daleka od schematów, od wyświechtanych psychologicznych farmazonów.
Często mnie zaskakuje swoim podejściem do problemów życiowych i rodzinnych.
Jest takie... zdroworozsądkowe, ludzkie. Nie ma nic wspólnego z wyobrażeniem
psychologa budowanym na podstawie amerykańskich filmów.
Nie wiem, na kogo trafiłaś i czego Ty w psychologu szukasz, bo każdy człowiek
jest przecież inny i nie dopasujesz tu żadnych schematów.
Jeśli jesteś ze szczecina, to spróbuję się wywiedzieć o godnych polecenia
psychologów, jeśli chcesz. Znajomy kończył PAM i wiem, że trochę się w tym
środowisku orientował. Jeśli chcesz takie informacje, napisz mi na maila
gazetowego.

hejj

[mmonika4]

tak czytam co piszecie, i mysle o tym wszystkim co sie zemna dzieje,
stracilam siły,nie wieeem,czuje sie jakby to byla przerwa w zyciu.
mam lęk napadowy z agorafobia,lecze sie juz jakis czas,roznie,pierw bez lekow-
analitycznie indywidualnie,teraz z lekami na poznawczo-behawioralnej,od wczoraj
zmienilam lek na seroxat,doraznie xanax,i tak ogolnie rzecz biorac-ja juz nie
chce,nie moge,sily nie mam.tyle o tym wszystkim wiem,ale po prostu zyc,majac
ciagle pietra,sie po prostu nie da.powatrzam sobie ze to minie etc,ale nie wiem
juz co robic i co dobre dla mnie,co mi pomoze.

prawda jest,ze ktos kto nigdy tego nie zasmakował nie rozumie o co chodzi,i nie
wie co znaczy taki lęk.nawet jesli bardzo stara sie zrozumiec.

[madziuulaa]

hey, ja lecze sie od roku i jak przypominam sobie to, co przezylam na poczatku
leczenia (to, co bylo oczywiscie jego powodem) to ciarki mam na plecach, musisz
sobie powtarzac, ze to minie, ze tak nie bedzie zawsze, ja w ciagu pierwszych
dwoch tygodni leczenia powtarzalam sobie to codzinnie rano, ze to minie i ze
dam sobie rade, co rzeczywiscie sie stalo, minelo po ok 2 tygodniach brania
lekow, pozniej bylo lepiej, a teraz moge powiedziec, ze jest normalnie, tyle
tylko ze codziennie biore rano tabletke, prawda jest, ze kto tego nie przezyl
nigdy nie zrozumie na czym polega ta choroba i jak ciezko przejsc przez
najgorszy okres jej ostrej fazy. Trzymam za Ciebie kciuki i wierze ze i Tobie
sie uda :) kto nie walczy nie wygrywa. 3maj sie cieplo, M.

[bszalacha]

Niepokoi mnie,że jesteś na psychoterapii,dodatkowo pod opieką psychiatrów a
lęki jak były,tak są.czy w ogóle poruszał ktoś z Tobą tematy zwiazane z
opuszczeniem?jak Twoje relacje z osobami najblizszymi/matką/?Widać golym
okiemco dzieje się z Tobą w sytuacjach,gdy zostajesz sama.
Nie chcę się wymadrzać ale,gdyby nie pomagało,zaproponuj,by skierowano cię do
psychoterapeuty/prawdziwego/na indywidualną terapię.Myslę,ze potrzebny jest ci
kontakt bardzo bliski z drugą osobą.Trzymaj się.

:(

[monikapanika]

Oj tak.. agorafobia mnie wykańcza. Mam 16 lat, od roku cierpie na to badziewie..
Przy pierwszym ataku myślałam, że to zawał, nie mogłam oddychać, nie wiedziałam
co sie ze mną dzieje, zreszta mam tak do chwili obecnej. 11 czerwca mam wizyte
u psychiatry (czekałam na nia ponad pol roku, prywatnie, wiec wole nawet nie
myslec ile czekalabym na kase chorych..)Bałam sie ze jestem jedyna z
agorafobia, dopiero niedawno w rozmowach w toku dowiedzialam sie ze mam wlasnie
agorafobie. I strasznie sie ciesze, ze sa tu osoby, ktore wiedza o czym mowie.
Tak chciałabym juz sie tego pozbyć.. Boje sie wyjsc gdziekolwiek, do szkoly
odwozi mnie mama, wracam z kolezanka. To wszystko jest w podswiadomosci. To nie
jest choroba fizyczna. Kiedy mam wrocic kawalek sama, juz po pierwszych krokach
czuje ze jest cos nie tak, ze mam atak (rozumiecie, no nie?) We wrzesniu ide do
liceum ;( boje sie... :(

To co mnie wkurza: jestem w domu, w swoim pokoju, jest ok, bo wiem ze moja mama
jest obok "jakby coś". Moze ona spac, moze sprzatac, nie musze jej widziec, ani
slyszec, ale musi byc w domu. Nic sie ze mna nie dzieje, ale jesli wyjdzie to
juz sie zaczyna. Glupie to jest, taki meczace!! Nigdzie nie ruszam sie bez
moich tabletek Sedatif PC. Sa bez recepty, ale boje sie brac lekow ktore zaleci
mi psychiatra. Boje sie ze bedzie sie ze mna zle dzialo, kiedy je zazyje :(