Pytanie do Pani Iwony

[blue_a]

Z góry zaznaczam, że pytam serio i jest to pytanie o "tajniki" zawodu. Ale
mam nadzieję na odpowiedź. W jaki sposób lekarz ocenia stan pacjenta? Mam
parę pomysłów. Powiedzmy, że ktoś leczy się już jakiś czas.

- dane uzyskane od pacjenta w wywiadzie?
- subiektywne odczucia lekarza?

[iwona.grobel]

Rozumiem, że pytanie dotyczy oceny stanu psychicznego dokonywanej przez lekarza psychiatrę, tak? Proszę
uscislić, jesli pytanie dotyczy rzeczywiscie jakichs "tajników", chętnie odpowiem.

[blue_a]

Dzień dobry. Zacznę anegdotycznie. Kiedyś wpadło mi w uszy albo w oczy, że
warto pogadać z każdym człowiekiem o jego profesji, można dowiedzieć się wielu
fascynujących rzeczy i o zawodzie, i o nim. Ten pomysł nie zgubił się i
powrócił teraz, gdy zdrowieję.

Przyznaję, że boję się też własnego dookreślenia choćby kierunkiem studiów.
Nie chcę tak.

Z pomysłów szalonych, o których WIEM, że zrealizuję (przeskoczę potem do
innego wątku i wyjaśnię tę swoją PEWNOŚĆ): pobyć jeden dzień spełnionym
sprzątaczem ulic i mówić do każdego "Szczęść Boże" :). Pobyć jeden dzień
operatorem dźwigu i popatrzyć na wszystko z lotu ptaka. I tak dalej. Happening,
ale nie do końca. Nie zależy mi na efekcie, ale na radości własnej. Tylko z
niej ewentualnie zrodzi się czyjaś, jako odpowiedź na moją. Tu refleksja, że
wychodzenie z depresji (jak zwykle subiektywnie) jest w jakiś sposób zaraźliwe.
Opadają bariery spowodowane chorobą, pojawia się odczuwanie, prawie czyste
bycie. To się fantastycznie udziela innym. Reakcja łańcuchowa. Ktoś z dalszej
rodziny, że nie miewam już "odpałów" (wycofywałam się z kontaktów nawet z
ludźmi, których lubię) i że "zmieniłam się" (fakt, jestem teraz bardzo otwarta
i nie boję się mówić rzeczy, które są i były we mnie od zawsze, ale
przyblokowane przez smutek i zniechęcenie). Moja dramatyczna odpowiedź: "Biorę
silne psychotropy" :). Nie :) to nie tylko to :) ale leki zapoczątkowały proces
i on będzie trwał. Bo ja tak chcę :) Kiedyś mi się nie chciało. Nie piszę tego
po to, aby wzbudzić zazdrość tych, którym właśnie teraz bardzo ciężko. Jeśli
porównać wychodzenie z depresji do skały albo do schodów, to istotnie weszłam
już dość wysoko. Ale o tym w jeszcze innym wątku.

A teraz do rzeczy. Tak, chodzi mi dokładnie o to, co tak fajnie Pani
doprecyzowała :)

[iskierka8]

blue_a napisała:

ciekawe czy ktos cos zrozumial z tego co napisalas.....?

[blue_a]

Mam sposób dyskutowania polegający na zaczynaniu kilku wątków. Lubię to w
sobie. Zaczynam z kimś rozmawiać i pojawiają się różnego rodzaju skojarzenia
(dowód na to, że myślę). Uważam jednak bardzo na to, aby kończyć wątki, które
zaczęłam. Krytykę przyjmuję, ale dodam bezczelnie, że nie jest moim problemem,
że mnie nie zrozumiałaś :) Nie dbam o to :) Pozdrawiam.

[perfect_life]

Hurra!!!
Ja zrozumialem co napisalas. Jestem z siebie dumny ;-). Spiesze zatem doniesc o
tym wiekopomnym wydarzeniu choc zdaje sobie sprawe, ze nie dbasz o to i fakt
ten nie bardzo Cie interesuje :-).
Pozdrawiam.

[blue_a]

Mylisz się :) Interesuje mnie i to bardzo :) Wyszłam sobie przemyśleć słowa
Iskierki. Na przykład olśniło mnie (hura!!!), że to często poczucie winy
wkopuje w depresję, a ja tym razem nie zamierzam brać sobie do serca
wszystkiego, co usłyszę od świata. NIE. Ważne jest moje zdanie na mój temat.
Twoje też przyjęłam :) Ale na chwilę zanurzyłam się w siebie (schowałam się),
aby sobie jej słowa przemyśleć.

A serio: zaczęłam się zastanawiać, czy istotnie mogę nie być rozumiana "w
wersji pisanej". Głupio mi się pomyślało, że taki Lacan pisał językiem
absolutnie hermetycznym, autystycznym, że jego teksty są dobre, ale po
translacji przez kogoś innego. Z komentarzem :) Daleko mi do tego Francuza i
nie o to przecież chodzi :)

Dalej: myśl, że nikt i nigdy nie będzie zrozumiany absolutnie przez
wszystkich. I dlatego szukamy "bratnich dusz". Tu dołączam się do wątku kolegi.
JA TEŻ SZUKAM BRATNIEJ DUSZY Z WARSZAWY :) Nr tel: ... - .. - .. :)

[perfect_life]

Skoro sie mylę, to spieszę donieść, że kolejny Twój post nie jest dla mnie
zagadką, a w wielkiej jego części nawet zrozumiałym tekstem ;-). Każdy
uniwersalizm jest, moim zdaniem, mało wartościowy i niekorzystny. Ja się
cieszę, że nie jestem rozumiany przez wszystkich, mam swoje zdanie i z tego
powodu zapewne także wrogów. Jednak cała ta "otoczka" określa w pewien sposób
mnie jako człowieka. Różnimy się przecież i to jest dobre, bo (schodząc bardzo
na ziemię i zmieniając nieco temat na ten, o którym każdy mężczyzna myśli bez
ustanku) nawet seks jest ciekawszy i zabarwiony pewną nutą twórczej innowacji,
gdy poprzedzony był małą kłótnią bądź pewnym niezrozumieniem :>. Oczywiście owe
różnice w myśleniu i osądach są fantastyczne, gdy mamy poczucie własnej
wartości zachowane na przyzwoitym poziomie. Moja depresja czy też stany lękowe
wynikały/wynikają, jak mi się zdaje, głównie ze zbyt dużego przywiązywania
zdania do tego co inni o mnie myślą. Każdy wydaje się być lepszy ode mnie i
bardziej wartościowy. W skrajnych momentach mojego życia przysłowiowy "żul spod
budki z piwem" (nikogo nie urażając) mógł mi na wrzucać, a ja bym się tym
bardzo przejął i moja ocena własnej osoby po raz kolejny ległaby w gruzach.
Zatem... bardzo podoba mi się Twoje podejście do sprawy samooceny. Owe poczucie
winy tylko nas niszczy, a każdy ma prawo do życia. I to jest aksjomat, nie
podlegający dyskusji.
Odnośnie szukania bratniej duszy, to kobiety w moim życiu również odegrały nie
małą rolę w dochodzeniu do depresji ;-). Wybory dokonywane przeze mnie
okazywały się chybione, gdyż kierowałem się zwykle nie właściwymi kryteriami.
Ostatnio na przykład byłem z tak piękną kobietą, że mój mózg zdecydowanie
zszedł poniżej poziomu pępka i związek ten przetrwał kilka miesięcy. Tak to
jest, jak się myli uczucie z "kochaniem" ;-). To jednak temat na zupełnie inną
historię :-).
Pozdrawiam.

[blue_a]

Duże dzięki za post.

Odnośnie końcówki. Obecnie świadomie i na tak długo, jak tylko się
da "nawiałam" od miłości, nie lubię pruderii, zatem przyznam, że od seksu też.
Seks naznaczony innowacją? :) Jasne! od siebie dodam, że `naznaczony
osobowością`. Potraktowany jako osobista, piękna twórczość. Własny charakter
pisma. Nie do podrobienia. Koniec wątku.

Ucieczka przed miłością to ewakuacja przed całym tym zamieszaniem
emocjonalnym, niepewnością, szczególnie na początku. Dziękuję, postoję, teraz
tego nie chcę. BOJĘ SIĘ. Wyszłam z niegłupiego chyba założenia, że jeśli ma
mnie dopaść, to i tak STANIE SIĘ.

[perfect_life]

Rewelacyjne założenie, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli mężczyźni
(potencjalni "zdobywcy" tudzież inicjatorzy spotkania) będą mieli podobny punkt
widzenia, to zarówno Wy (kobiety) jak i my (mężczyźni) do końca życia będziemy
sobie czekać na coś co nie będzie miało szansy na zaistnienie.
Zgadzam się jednak z Tobą apropos "nawiania" od miłości. Ja również nie chcę
jej teraz i staram się unikać okazji do jakiś bliższych kontaktów. Wynika to
głównie z emocjonalnego chaosu jaki wprowadza każdy związek czy nawet bliższa
więź z kimś. Najpierw muszę się uporać sam ze sobą i wytworzyć pewną barierę,
która mnie uchroni przed ewentualnym nawrotem złych myśli. Boimy się zatem
razem :-).

[blue_a]

Aaaaaaa!!!...już Cię lubię. Boimy się zatem wspólnie. Nie, nie będziemy sami.
Wszystko stanie się naturalnie, bez żadnego zdobywania, inicjowania etc. Wiesz?
Doszłam do wniosku, że tyle fajnych rzeczy jest do zrobienia na świecie. Mogę
sobie trochę pobyć sama. Na podłodze koło łóżka rośnie piramida z książek,
któych nie mam czasu przeczytać. Kilka nieobejrzanych filmów. Tysiące nie
widzianych mostów (lubię i nie potrafię wytłumaczyć dlaczego). Wczoraj
oderwałam z ulotki paseczek "kurs nurkowania". W głowie mam książkę (pozdrawiam
Wszystkich, którzy czytają mnie dosłownie) o pływaniu z delfinami. Nagle życie
stało się fajne i otworzyło cholernie dużo drzwi :)

Czuję się żywą reklamą Efectinu :) Yes!

Najgorsze :) że to nie jest słomiany zapał. Pamiętam, o tym, czego chciałam
wczoraj, przedwczoraj :) I realizuję. Pogratuluj.

[perfect_life]

Heh, nie pozostaje mi nic innego jak rzeczywiście pogratulować Ci :-). Cieszę
się, że masz tyle rzeczy na głowie i tyle pomysłów w niej. Co prawda ja nigdy
nie lubiłem sam niczego robić, bo nawet sprawa tak statyczna jak oglądanie
zachodu słońca bez drugiej osoby, z którą można by podzielić się swoimi
odczuciami, była dla powodem do smutku, to po zażyciu leku coraz więcej rzeczy
sprawia mi przyjemność. Nie mam jeszcze tak wielu chęci życiowych jak Ty, ale
może i na mnie przyjdzie pora - być może jest to efekt tego, że Tobie podnosi
się poziom dwóch neuroprzekaźników, noradrenaliny i serotoniny, a mi tylko
tylko tego drugiego :-). Chemia... piękna rzecz ;-).
No ale suma sumarum, zaktywizowalaś mnie do podjęcia pewnych dzialań. Pójdę
sobie zrobić jakąś pompkę i przysiad może. W końcu w zdrowym ciele zdrowy
duch :-).

[blue_a]

Fakt, energia mnie rozpiera. A do kina/na spacer mogę iść sama. Nie ma
problemu. Na dzielenie się sobą i przeżyciami z drugim człowiekiem przyjdzie
jeszcze czas. Aha :) I nie byłam jeszcze nad Czarną Hańczą. Trzeba zobaczyć :)

Czytaj: żyję teraz w taki sposób, że każdy kolejny dzień przynosi inspirację.
Ciekawi i cieszy mnie dużo rzeczy, ale uważam, aby zachować równowagę, nie
przegiąć. Jestem zmęczona - śpię, jestem głodna - jem, mam dość świata
zewnętrznego - wyłączam się (nie ma mnie dla nikogo i niczego). Znane.

I w dużej mierze działanie, a mniej myślenie. Kiedyś miałam odwrotnie :)

[perfect_life]

Dobre jest to Twoje "Czytaj:" ;-). Przeczytałem. Staram się robić to na co mam
ochotę, ale na przykład ze spaniem nie wychodzi mi ostatnio. Dzisiaj zasnąłem
ok. 5 nad ranem :|. Troszkę to męczące, ale mam nadzieję, że to tylko uboczny
efekt działaniu leku.
Mialem takie fajne plany na wakacje, eh... Chciałem sobie jeździć i tu i tam,
bo uwielbiam wsiąść w samochód i jechać po prostu. No ale pojawiły się te stany
lękowe i depresja ponoć. wierzę jednak, że to minie i wszystko wróci do normy.
Wówczas być może spotkamy się gdzieś na trasie, jeśli oczywiście nadal będziesz
miała w sobie tyle energii ile masz teraz :-).
Twoje, zapewne nie zamierzone, zaktywizowanie mnie podziałało. Wszystko mnie
boli, bo zrobiłem więcej niż jedną pompkę ;-).
Pozdrawiam raz jeszcze i dzięki za miła wymianę słów pisanych.

[maniia]

TEz wydaje mi sie blue ze piszesz dziwnie: albo masz bipolarna depresje i
jestes w stanie maniakalnym, albo... na narkotyku.

Widzisz Pani Doktor tez juz nie wrocila do Twojego tematu

do manii

[blue_a]

Piszę normalnie, nie jestem na niczym, może tylko nadużywam emotikonów,
czasem za dużo wielokropków (Eco w swoich felietonach napisał, że tak mają tzw.
niedzielni pisarze; moim zdaniem Eco jest nudny i głupi :) Nie
czytałam "Imienia róży", ja tylko o "Zapiskach na pudełku od zapałek". Polecam
serdecznie i subiektywnie, jeśli masz problemy ze snem :)

Mam wyważone, niezłe zdanie na swój temat :) Teraz uśmiecham się do monitora,
ale tak ma wielu ludzi na całym świecie :) Znak czasów. Maniia, jak to brzmi po
łacienie? :) Nieważne.

Pani Iwona wróci do tematu, zapewniam :) Jest po prostu wiele ważniejszych
(pilniejszych) watków niż ten. I to też oznaka, że mam całkiem nieźle
poukładane "pod sufitem" :) Znajduję racjonalne (prawdziwe) wytłumaczenia dla
wielu zdarzeń. W przyszłości postaram się jednak pisać bardziej literackim
językiem, bo tak też potrafię. Parafrazując Panią Iwonę (którą lubię
bezinteresownie, chcoiaż nigdy jej nie widziałam):

Maniia, zdrowia.


:)

[blue_a]

Na czole mam napisane: subiektywnie, z mojego punktu widzenia i mogę się mylić.
(zrobię z tego sygnaturkę)

A teraz czytaj :)

Nie śpię - to znaczy, że mam problem, coś mnie martwi, coś przeskrobałam.

Ja dziś tylko na długi spacer. Nie umiem robić pompek, ale mnie to specjalnie
nie martwi. Samochód? Jasne! W głowie mam serpentynki w Bieszczadach, ale
wolno, nie chce mi się spadać w przepaść. Dziś już kończę nadawać. Trzeba
zachować równowagę (homeostazę :)

P.S. I pozdrawiam ciepło PKiN (będzie wiedział, o co chodzi :)

[perfect_life]

Uuuu, teraz to już nic nie kumam. PKiN, to Pałac Kultury i Nauki, jakom
warszawiak ;-), z drugiej zaś strony dziwnie jest pozdrawiać budynek. Mniemam,
że być może jest to kogoś nick. No ale nic to. Nie wnikam i znikam, bo jak sama
zauważyłaś równowagę trzeba zachować, a ja nie lubię zbyt dużo siedzieć przed
tym pudełkiem (monitorem). :-).

[aenne]

ha ha jestescie piekni. ale gdzie odpowiedz pani Iwony?

do aenne

[blue_a]

Wszystko w swoim czasie :)

[aenne]

a to co innego

[psiarzaz]

aenne napisała:

> a to co innego

blue tez widze symptomy maniakalnej depresji.Mam siostre z ta choroba.
piszesz chaotycznie, nie konczysz mysli, skaczesz z tematu na temat. Jestes na
jakims niepokojacym haju. Prosze idz do lekarza. Pani Wrobel sie przestraszyla
i woli nie wchodzic w to wszystko. Jestes chora ale chory czesto unika
spojrzenia prawdzie w oczy.

UwielbiamCię

[blue_a]

Duże uśmiechy. Po pierwsze: Pani Grobel, a nie Wróbel. Czytaj uważnie. Po
drugie: lekarz o mnie dba. Po trzecie: dlaczego hajem nazywasz fantastyczną
radość, szczęście, dlaczego mam leczyć stan, do którego wielu ludzi dąży?
Czasem jest on błogą ciszą, czasem jest euforią. Retorycznie: czy wysłałbyś
sąsiadkę do lekarza, gdyby w czasie orgazmu miała zwyczaj budzić odlotowe
krzykiem całe osiedle? Kurczę, wysłałbyś. I wezwałbyś policję, że zakłóca
spokój.

Chcesz, opowiem Ci dowcip:

Pewna pani zapomniała kupić zapałek, a właśnie były jej bardzo potrzebne.
Pomyślała: pożyczę od sąsiadki. Ale, nie. Przecież ona patrzyła dziś na mnie
krzywo. Pewnie mnie nie lubi. To ja jej też. Kobieta zaczęła się nakręcać. W
końcu puka do mieszkania sąsiadki i wrzeszczy:

- NIECH PANI SOBIE CHAŁUPĘ TYMI ZAPAŁKAMI PODPALI!!!

p.s. I dzięki za diagnozę. Urok diagnoz i etykietek w necie polega na tym, że
są całkowicie bezpłatne :)

A mogę się jeszcze wyzłośliwić? :) Mówi się/piszę "tę", a nie "tą" :) Miłego
dnia, chłopie :)

[empeka]

Poproszę o informację jak się oboje czujecie po tej pouczającej
wymianie ciosów?

Marta

[blue_a]

Szczerze? Ja ok. Ale ponieważ staram się mieć oczy i uszy otwarte, i do końca
życia czegoś się uczyć, postanowiłam troszeczkę stonować. Ale nie będę zupełnie
spokojna (szczególnie w wymianie zdań), bo to nie ja. Pozbawiłabyś samą siebie
temperamentu (cecha wrodzona czy nabyta)?

Aha, wyjaśniam, że ton mojej wypowiedzi był żartobliwy, chociaż trochę
wybuchowy (coś jak erupcja wulkanu :). Jeśli kogoś nie rozśmieszyłam, trudno :)
Proszę się nie śmiać :)

I jescze coś. Pytanie do Ciebie: czy podobałoby Ci się wrzucenie Cię do
szufladki "bipolarna", względnie "depresyjno - maniakalna"? Mnie niespecjalnie,
tym bardziej, że to nie jest prawda. Bardzo lubię film "Mr Jones", ale to
stanowczo nie ja :) Pozdrawiam, Blue_a vel Kvinna

jeszcze coś - o etykietkach

[kvinna]

Pierwsza wizyta. Właściwie zdiagnozowałam się sama. Na pytające spojrzenie,
zaczęłam od: bo ja to chyba mam depresję... Potem standardowy wywiad. O, dużo
uspokajającej zieleni na ścianie (nie mogę dokładniej, bo może ta pani nie chce
identyfikacji. No i lubię ją). Uśmiech do własnych myśli: yes, to dobre dla
wariatów. Niezły patent.

Kolejna wizyta krótsza, rozmowa, ale głównie po prostu wypisanie kolejnej
recepty wg planu leczenia. Następna za tydzień. Pokibicujecie mi? Podejrzewam,
że będzie jeszcze krótsza. Może 10 minut. Za stówę, kurczę. Ostatnia to pewnie
będzie tylko otworzenie i zamknięcie drzwi.

Doceniam medycynę białego człowieka (tu: psychiatrię), ale widzę spore jej
ułomności. Farmakoterapia to naprawdę początek. Kiedyś wspomniałam gdzieś o
Eichelbergerze (lubię, ale nie na klęczkach). Pisał o (cholera, nie pamiętam
teraz dokładnego sformułowania) chodziło mu w każdym razie o komplementarne
leczenie, postrzeganie człowieka jako całość. Tu nasunął mi się Wilber, którego
w cudownie zimnym słońcu (niech żyje babie lato!!!) czytałam dziś rano. Ale o
tym w następnym odcinku :)

Czy próbowaliście np. masażu ma-uri? Wiem, to kosztuje. Ale to naprawdę coś
antydepresyjnego. Ale 50 pln rok temu to było jeszcze do przyjęcia, co nie?

To ja wracam do tematu: ja jestem człowiekiem i tak chcę być widziana. Stąd
może trochę za ostry protest za nazywanie mojego stylu pisania (bo bycia jest
jeszcze inny) maniakalnym. Pisze mi się najczęściej (ostatnio) radośnie,
wychodzi, jak wychodzi, nieważne :)

Pozdrowienia dla tych, którzy teraz posądzą mnie o DID (osobowość wieloraką)

:)

[perfect_life]

Heh,
Co prawda zaglądam tu od niedawna, ale zauważyłem pewną dziwną sytuację. Jak mi
się zdaję to takie forum ma służyć podniesieniu kogoś na duchu, pomocy osobie,
która tego oczekuje, itp. W przeważającej części tak jest. Zdarzają się jednak
także, jak to ujęłąś, posądzenia tudzież ferowanie negatywnej opinii o kimś,
tylko dlatego, że sposób w jaki pisze jest inny od pozostałych. Nieco jest to
drażniące i niezrozumiałe dla mnie. Każdy jest inny i na szczęście może i
powienien wyrażać się w sposób dla niego dogodny. Dopóki nikogo nie obraża, nie
jest ordynarny i nieuprzejmy, to moim zdaniem nikt nie powinien wydawać o nim
złej opinii. Na pewno już nie na takim forum jakim jest forum o depresji.
Choć nie pozdrawiasz mnie (bo pozdrawiasz tylko tych, którzy Cię posądzą o DID
(?) :-)), to pozwól, że ja Ciebie pozdrowię :-).

[kvinna]

To ja Cię też pozdrowię :) Cześć, Gupi Jasiu :) To komplement.

Wiesz, zastanawiam się, po co tu np. dziś klepię :) Dla przyjemności klepania
też. Ale może też chcę pokazać, że depresja jest uleczalna, co nie? :) Może to,
co tu piszę, komuś pomoże. Jeśli nie - trudno.

Zastanawiam się np. czy stan, w którym jestem obecnie może być przejściowy.
Ale mam "symptomy", że nie. Jesli smutek, to zdrowy. Trwający niedługo. Po
przemyśleniu tematu, mogę iść dalej. Fajnie mi, czego naprawdę wszystkim
szczerze życzę. Jeśli ktoś sobie tej radości chce trochę wziąć, to proszę
bardzo.

:)

[perfect_life]

No jeżeli to miał być komplement, to nie chciałbym Ci podpaść chyba i narazić
się na jakieś negatywne uwagi... Nie będę zatem zbyt długo się zastanawiał nad
pozytywnym znaczeniem etykietki "Gupi Jaś" i spróbuję przyjąć to jako dobrą
monetę ;-).
Co do depresji, to ja też wierzę, że można z niej wyjść i ta wiara trzyma moje
kilku tygodniowe leczenie przy życiu :-).
Pozdrawiam Mądra Małgosiu...:-)

do blue

[psiarzaz]

nie jest to Forum polonistyki ale lubisz byc zlosliwa to badz - widocznie jest
to Twoje hobby/

Nadal obstaje przy tym ze masz maniakalna depresje. mowie ze dobrego serca bo
masz typowe tego objawy.

[blue_a]

Przepraszam. Czepianie się błędów gramatycznych było nie fair.

Co do diagnozy - nie zgadzam się. Jeśli chcesz, opisz zachowania swojej
siostry, ja porównam ze swoimi i pogadamy sobie dalej :) Serio, opisz.

[blue_a]

Dlaczego wątpisz w moje komplementy? Szczere są :)

[blue_a]

powyższe było do perfect_life.

[perfect_life]

Hej Blue_a,
Z tego co pamiętam, to Ty nie prawiłaś mi żadnych komplementów (nad czym
okropnie ubolewam :) )... Moje stwierdzenia zaś tyczyły się odpowiedzi na nie
zbyt jasny wpis niejakiej kvinny.
A teraz czytaj: ( :))) ) ja nadal nie wiem o co chodzi z PKiN, fajnie by było,
gdybyś ulżyła moim, próbującym rozwikłać tę zgadkę, myślom :-).
Pozdrowienia.

[blue_a]

A wiesz? Kilka lat temu był Wawie Francuz Alain Robert (mogłam pomylić
literki). I wiesz? On wspinał się po wysokościowcach bez żadnej asekuracji. W
Wawie wlazł chyba na jakiś hotel. Na dole rzecz jasna zgarnęła go policja :)
Ale ja tak bardzo chciałam, aby wlazł :) I on to zrobił. Yes!

Tak pytasz o PKiN, więc Ci odpowiadam :)

Że trochę nie na temat? Nie szkodzi :)

Lubisz budyń? Dziś Dzień Dziecka, idę sobie zrobić budyń :) Koło mnie siedzi
mała dziewczynka z warkoczykami, tak fajnie trajkocze, a ja głupio uśmiecham
się do siebie. To znaczy do klawiatury. Bywaj :)

[perfect_life]

A wiesz :-) i wiem :-). Przypominam sobie tego pana, choc nazwiska nie pamiętam
a i z twarzy podobny był zupełnie do nikogo :-). Zupełnie nie rozumiałem czemu
nie chcieli mu dać w spokoju wejść na co tylko chce. W końcu on narażał tylko
swoje życie i powinien mieć prawo do zrobienia z nim co mu się podoba
(ewentualnie powinni odrodzić jakoś teren na wypadek, gdyby ów człowiek spadał
ruchem swobodnym ;-) ). To takie rowinięcie wątku zupełnie nie na temat ;-).
Lubię budyń i kisiel też lubię. Również obcowałem dziś z małą dziewczynką, ma
tylko kilka miesięcy. Jak się jest blisko tak małego dziecka, to wszystkie
osobiste problemy (czy te depresyjne czy jakiekolwiek inne) stają się jakby
mniej ważne, zupełnie nieistotne. Bezbronna istota, którą kocha się od
pierwszych chwil jest cudownym darem natury.
Z innego wątku zauważyłem, że słuchasz sobie fajnej muzyki :-). Ja zaś chcę
uczcić moje dzisiejsze postępy w walce z depresją i lękami i również sobie
słucham miłych utworów i jem loda (Clippo) :-).
Zgodnie z zaleceniem ja bywam, a Ciebie pozdrawiam cieplutko.

[blue_a]

Jesteś w dechę :) Bywaj :)

[iwona.grobel]

Przepraszam blue_a, że tak długo trzeba było czekać na moją odpowiedź na pytanie wyraźnie do mnie skierowane.
Ponieważ będzie to czytać na pewno więcej osób, to przy okazji ponownie przypomnę, że przychodzę do redakcji
"Gazety Wyborczej" w piątki i tam przeglądam wątki na forum "depresyjnym". Już kiedyś tłumaczyłam, dlaczego nie
wtrącam się we wszystkie. Ale może się zdarzyć, że jakiś istotny wątek zwyczajnie przegapię. Przyznaję się. A
czasem jest tak, że tyle państwo piszecie, że jakiś wątek w ciągu tygodnia zdąży spaść. Dlatego dziękuję tym, którzy
mi się przypomną i są cierpliwi - pani też, blue_a, dziękuję, bo przypomniała mi się pani w innym wątku. Czasem
zdarza mi się odpisywać w inne niż piątek dni, jeśli mam okazję dorwać się do jakiegoś komputera ze swobodnym
dostępem do internetu - tak jest na przykład w tej chwili i tę chwile wykorzystuję.

W najbliższy piątek jest święto, ja wyjeżdżam, zajrzę więc na forum w czwartek 14 sierpnia.

A teraz do rzeczy.
Pyta pani, w jaki sposób psychiatra ocenia stan pacjenta.
Badanie stanu psychicznego generalnie dąży do ujawnienia ewentualnych nieprawidłowości w zachowaniu i
wypowiedziach pacjenta. Przeprowadza się więc z pacjentem rozmowę, trudno jednak mówić o jej schematach,
choć i takowe istnieją, bo zależy to też od okoliczności badania, np. czy jest to dobrowolne zgłoszenie się do
przychodni, czy przywiezienie do Izby Przyjęć szpitala psychiatrycznego z zastosowaniem środków przymusu
bezpośredniego w asyście policji, czy pacjent jest spokojny, w rzeczowym kontakcie słownym, czy silnie pobudzony
psychoruchowo itd.
W miarę możliwości lekarz stara się jednak dowiedzieć, jaki jest bezpośredni powód spotkania z psychiatrą. Pyta o to
pacjenta, który czasem sam opisuje objawy, a czasem trzeba go o to dopytywać. Poza opisem objawów ważna jest
też ocena ich nasilenia, w jaki sposób wpływają one na funkcjonowanie pacjenta (czasem wywołują one jedynie
pewien dyskomfort, a czasem wręcz uniemożliwiają dotychczasowe funkcjonowanie społeczne, zawodowe,
rodzinne itd.). Pytamy też o przeszłość pacjenta, czy podobne objawy występowały w przeszłości, czy były
leczone? Czy były inne zaburzenia? Jaki jest stan tzw. somatyczny - czy są choroby współistniejące, czy chorował
na coś w przeszłości, czy doznał urazu głowy z utratą przytomności, czy miał napady drgawkowe, czy przyjmuje
jakieś leki? Pytamy o alkohol i inne substancje psychoaktywne. Istotna może być sytuacja społeczna, zawodowa,
rodzinna. Ważne są informacje o ewentualnych chorobach psychicznych wśród krewnych.
Piszę to chyba trochę chaotycznie, ale o badaniu psychiatrycznym w podręcznikach są całe strony, a ja próbuję
podkreślić to, co wg mnie najważniejsze.
Poza tym co usłyszymy od pacjenta, oceniamy to, w jaki sposób pacjent mówi, jak się przy tym zachowuje, czy
reaguje adekwatnie do sytuacji itd. Oceniamy więc nie tylko na podstawie kontaktu werbalnego ale i niewerbalnego
(zachowanie, wyraz twarzy, nastrój, pamięć, mowę, myślenie itp.)
Jeśli stwierdzimy jakieś nieprawidłowości, opisujemy je, nazywamy, zestawiamy w pewną całość, której nadajemy
nazwę obrazu klinicznego. Często przy pierwszym spotkaniu obraz kliniczny nie zawiera ostatecznego rozpoznania,
chyba, że jest bardzo ewidentny.
Bardzo często jest tak, że informacje otrzymane od samego pacjenta wymagają uzupełnienia od innych osób
(najczęściej rodzina, osoby bliskie, świadkowie pewnych wydarzeń). Bywa tak, że te relacje się nie pokrywają i z
tego trzeba wyciągnąć wnioski. Czasem trzeba wykonać różne badania dodatkowe, prosić o konsultacje innych
specjalistów, zrobić testy psychologiczne itp.
Pytała pani o osobę, która już się leczy. Wtedy bardzo ważna jest obserwacja, porównywanie objawów i ich
nasilenia w czasie. To w ogromnym skrócie.

Wspomina pani o subiektywnym odczuciu lekarza. Myślę, że chodzi tutaj o rodzaj doświadczenia, doświadczenia
zawodowego. Zdarza się, że ocena stanu psychicznego tego samego pacjenta różni się dokonywana przez kilku
lekarzy. Dlatego czasem potrzebne są tzw. konsylia. To bardzo szeroki temat. Bywa tak, że ten sam pacjent powie
więcej jednej osobie, bardziej się przed nią otworzy i jej zaufa niż innej. To kwestia nawiązania dobrego kontaktu z
pacjentem, niesamowicie istotna sprawa. Jak pisze prof. Bilikiewicz, umiejętność komunikowania się człowieka z
człowiekiem nie jest wrodzonym darem, chociaż są tzw. ludzie komunikatywni i tacy, którzy z różnych powodów
mają trudności w nawiązywaniu kontaktu z innymi. Tak samo sztuka komunikowania się lekarza z pacjentem wiąże
się z całą pewnością z predyspozycjami osobowościowymi. Można się jednak tego nauczyć i doskonalić przez całe
życie zawodowe. Tyle pan profesor. Moim skromnym zdaniem, od lekarza rzeczywiście sporo zależy, a nieumiejętne
badanie może doprowadzić do tzw. błędów jatrogennych, czyli takich działań lekarza (nie w tym celu przemyślanych
oczywiście), które mogą spowodować wręcz pogorszenie się stanu pacjenta czy pojawienie nowych objawów. Z
drugiej strony umiejętnie, z empatią przeprowadzona rozmowa może szereg objawów zminimalizować.

Tyle na teraz.
Pozdrawiam.