Dyktando

[fion_a]

Czy pisaliście może dzisiejsze dyktando?? Ja spróbowałam bez żadnego wcześniejszego przygotowania i zszokowała mnie strasznie ilość moich byków(Ale treść rozczarowała mnie zupełnie...Tzn. nie wiedząc, czego się spodziewać, myslałam, ze będzie inne.....

[mkw98]

ja zrobiłam 12 błędów, plus trzy, których nie uznałam
Myślę, że to nieźle
Tekst mi się podobał, trochę może za dużo tych nazw ptaków.
Genialne zdanie "Po jednym bohemizmie skrzeczeć, żem sczeszczony" ))

[isanda]

8 bledow niestety, ale jak na osobe nie mieszkajaca w Polsce juz od lat, to
chyba nie tak tragicznie. Najwajzejsze, czego sie nauczylam na tym dyktandzie
to chyba to, ze nie jestem mistrzynia gramatyki. A dotad wydawalo mi sie, ze
jestem, bylam nieco przemadrzala i malo tolerancyjna wobec innych nie-mistrzow.

a

[jottka]

dlaczego gramatyki? dyktando sprawdza znajomość ortografii, chyba że ja czegoś
nie wiem?

[baloo1]

Siemi nie podobalo. Mam wrazenie, ze autor poszedl na latwizne (;oD) czerpiac
oburacz w ornitologii. Porownajcie zeszloroczna (chyba)opowiescia o Geniu.
Taki "ekswicedyrektor sowchozu" i "ponadstusiedemdziesieciosiednioipolroczna
sekwoja" to prawdziwe perly. Sama opowiesc i dobor trudnosci byly znacznie
bardziej dowcipne. Ocencie zreszta sami :


Zwycięzca konkursu na pyzdrzanina wszech czasów, zbrojarz-betoniarz Genio,
ścichapęk, takie niby lelum polelum, zharowany całotygodniowym nicnierobieniem
komfortowo półleżał sobie teraz obok ponadstusiedemdziesięciosiedmioipółrocznej
sekwoi, wachlując się sążnistą gałązką szałwii. Spod rosnącej nieopodal choi
dobiegało rzężenie pół persa, pół dachowca, starego huncwota, który
wychłeptawszy półkwaterek kumysu, legł zmorzony snem. W przyparkowym stawie pod
liśćmi rzęśli skrzeczały żaby, a nad nimi huczała ptasia hałastra. Znad akwenu
dochodziły śmichy-chichy rozwrzeszczanych hultajów, progenitury jaśniepaństwa
burmistrzostwa. W nieodległym klubie-kawiarni rzępolił na wiolonczeli prawie
pięćdziesięcioletni, lecz wciąż niedouczony mąż Kornelii, biznesmenki
specjalizującej się w handlu agrafkami. Po listkach funkii wędrowały chyżo
chrząszcze i mrzyki. Przy grządce z rzeżuchą, chrupiąc sczerstwiały
pumpernikiel, hasały rozbisurmanione bachorzątka z gołymi rzyciami,
kilkunastomiesięczne fąfelki.

W tym ze wszech miar idylliczno-sielankowym nastroju rozmarzony Genio planował
superpodróż dokołaziemską [też: dookołaziemską], w którą tuż po sylwestrze, w
Nowy Rok, zamierza czmychnąć ze swoją herod-babą.

W rejkiawickim rzymskokatolickim kościele u starego klechy, który od półwiecza
niedowidzi i niedosłyszy, wezmą ślub. Ze Starego Kontynentu polecą hiperszybkim
jumbo jetem (też: dżambo dżetem) do Quebecu i Nowego Świata. Od Nawahów będą
się uczyć magii, więc już teraz artykułują różnobrzmiące abrakadabry, których
nie sposób przyswoić w szybkim tempie. Poznawszy tajniki czarnoksięstwa,
cadillakiem dotrą na półwysep Alaska, by stamtąd tużpowojennym kutrem dopłynąć
przez Morze Beringa na Syberię. W lasostepach zostaną paręnaście dni w
nadjenisejskim siole, w daczy ekswicedyrektora sowchozu, obecnie trudniącego
się szewstwem. Ten stary szalbierz ma ich później zawieźć rubinowoczerwonym
seatem leonem na pustynię Gobi, którą przemierzą wzdłuż i wszerz czarno-
czerwonym łazikiem. Stamtąd jakimś ohydnym minibusem dotrą do Zakazanego
Miasta, by podziwiać mozaiki oraz Bramę Niebiańskiego Spokoju. Dalej - hyc, hyc
przez Orient i Zatokę Bengalską do Sri Lanki, gdzie będą poznawać arcystare
zasady myślistwa i rybołówstwa Syngalezów i Tamilów. Z wyspy Cejlon przepłyną
(byle nie wpław, bo w wodzie czyhałyby na nich cuchnące szczękouste) Ocean
Indyjski, by znaleźć się wśród Madagaskarczyków, a później wziąć udział w
bostwańskim safari. W Kenii, na równiku, będzie już na nich czekał bystro
patrzący innoplemieniec, z którym mają zamienić parę słów w suahili. Z Czarnego
Lądu nietrudno dostać się do Ameryki Południowej; popłyną tam jakimś
nierzężącym statkiem. Odwiedzą w Santiago dawno niewidzianego chilijskiego
druha, pół-Polaka, lekarza internistę, eksperta nie od jakichś hocków-klocków,
lecz od śródjelicia, i wraz z nim zdobędą biegun południowy. Stamtąd,
zostawiwszy hożego Chilijczyka wśród pingwinów, Genio i jego nowo poślubiona
żona udadzą się na wyspy Pacyfiku. Spotkają się z poznanymi przed ćwierć
wiekiem Fidżyjkami, siostrami bliźniaczkami, które pokażą im różne gatunki
szczeżui i innego paskudztwa. Z Melanezyjkami opuszczą półkulę południową, by
znaleźć się z powrotem w Afryce, tym razem północnej. Mają w planach górę Synaj
z krzewem gorejącym i klasztorem, bo Fidżyjki, chociaż niechrześcijanki i
nieżydówki, to pasjonują się Pięcioksięgiem i żywotem świętej Katarzyny
Aleksandryjskiej.

Jeśliby udało im się namówić bliźniaczki na dalszą podróż, toby wyruszyli z
nimi w rejs po Morzu Śródziemnym i zanimby się spostrzegli, byliby już w
Europie. Pokazaliby im greckie miasta-państwa, a później - wiedzeni
patriotyzmem lokalnym - rodzinne podpoznańskie Pyzdry.

Tak zrobi Genio - objedzie kulę ziemską od Pyzdr do Pyzdr! I niech mu nie
mówią, że plany tych wojaży to nic niewarte mrzonki. Zawistnikom tłumaczy, że w
końcu trzeba dokądś pojechać w podróż poślubną.

[ja22ek]

Widzę tu rażącą niekonsekwencję: skoro 'nicnierobienie', to także powinno
być 'nicniewarty'. No i oczywiście 'nigdzieniewidziana'.

J.

[baloo1]

eee, chyba w mylnym tkwisz bledzie, ;o) - mnie to jakos nie razi.

to sa chyba inne czesci mowy, ale wole sie nie wypowiadac, bo ja przyimka od
przekaski nie odrozniam ;o)

z ciekawości

[emka_1]

nieposkromionej i bezwstydnej zapytuję- co to takiego choja ('...Spod rosnącej
nieopodal choi ...')? roślinka hoja (hoya z rodziny asclepiadaeca) jest mi
znana, o choi nie słyszałam

[julka1327]

"Spod rosnącej nieopodal choi" - to chyba od [choinki] lub [chojara]
regionalizm po prostu, oznaczający świerk czy inną jodłę.

dzięki za próbę

[emka_1]

wyjaśnienia. niestety nie przekonuje mnie. słownik j. polskiego podaje jedynie:
choinę - (pinus silvestris) czyli sosnę zwyczajną; młodnik sosnowy; gałąź drzewa
iglastego, choinkę -wiadomo co, oraz chojaka czyli drzewo iglaste.
w dopełniaczu: choiny, choinki, chojaka. choi brak

[jottka]

też mnie zdumiało na pierwszy rzut oka , ale w komputrowym słowniku wyd.
naukowego pwn z 1998r. wyraz 'choja' figuruje

"daw. dziś gw. "drzewo iglaste, zwłaszcza sosna; choina"


aczkolwiek za przesadę uważam wtykanie do dyktand słowa - homonimu, z której to
pary hoja doniczkowa jest nierównie popularniejsza, a w cytowanym tekście jej
obecność też dałoby się uzasadnić.

dzięki

[emka_1]

brzydki podstęp prof. walerego sekwoja wskazuje na zaleganie gienia w
szklarni, gdzie łatwiej o hoję niż choję

[jacklosi]

To musiałaby być całkiem spora szklarnia.
JK

[baloo1]

ehem, Genio (a nie Gienio) pod sekwoja w zeszlym roku zostal podyktowany. I
wymyslila go pani Katarzyna Klosinska

www2.gazeta.pl/edukacja/1,27234,1772267.html

dzięki

[emka_1]

za informację o autorce. czysta niewiedza mną kierowała (może lekko obciążona
miłościa dozgonną do prof. walerego). stąd też gienio. prof. walery takiego
warsawianizmu by nie popełnił, jak sądzę

[baloo1]

wystarczy, ze popelnia takie dyktanda ;o)
fuj.

[emka_1]

a wszystko to w celu odwdzięczenia się za cudowne ocalenie życia

[kicior99]

chyba zaginela gdzies ideaa dyktando stalo sie sztuka dla sztuki niemajaca nic
wspolnego ze zdrowym rozsadkiem...

[emka_1]

słusznie prawisz
prof. walery od lat cierpi na zwyrodnienie i trudno się dziwić, że z wiekiem
choroba mu się nasila. do licznych objawów dochodzi jeszcze monotematyczność.
w przyszłym roku można się spodziewać wyliczanki robactwa.