przyczyna i co dalej?

[niczegoniewiem]

Przypomniało mi się.
Jedno proste głupie zdanie powtarzane przez matkę. Absurdalne.
Pech: poparte jej doświadczeniem.
Pierwszy wysyp, gdy pozwoliłam, by zrealizowało się w moim życiu po
raz pierwszy. Drugi wysyp, gdy zrealizowałam je znowu. Teraz.
Jeżeli wiem co jest przyczyną nerwicy, co mam robić, by się tego
pozbyć, by wywalić to idiotyczne przekonanie z siebie?
Jeżeli znam przyczynę i jeżeli jest tak prosta jak budowa buta -
powinno puścić. Nie puszcza.
Na pewno ktoś wpadnie na jakiś pomysł.

[pillow7]

niczegoniewiem napisała:

Jeżeli wiem co jest przyczyną nerwicy, co mam robić, by się tego
> pozbyć, by wywalić to idiotyczne przekonanie z siebie?
> Jeżeli znam przyczynę i jeżeli jest tak prosta jak budowa buta -
> powinno puścić. Nie puszcza.
Też wiem co wyzwala moje zachowania neurotyczne i widzę
absurdalnośc "wgranych" leitmotiwów :( No i co? No i _nic_ :(((
Ta walka nie ma widać końca.

[niczegoniewiem]

Doopa, tak to wygląda miganie się od walki, ja muszę to zdruzgotać
tak jak to druzgoce mnie. Pillow, musi być jakiś sposób. Jakiś
miotacz :) No dobra, chyba nie pozostaje nic innego jak tylko praca
nad podświadomością. Ale to wymaga czasu i pracy, wolałabym
transplantację mózgu, laserowe zniszczenie komórek zainfekowanych,
amnezję wybiórczą...
Nie wygłupiam się już dłużej, ale może ktoś ma jakąś radę.

[pillow7]

Depresja odbiera mi ostatki tego co sprawiaja,że jeszcze trwam. Nie
mam juz wiele do stracenia więc muszę coś zrobić. Po
wczorajszym "dole" spędzonym pod kocem(28h)- w głowie zrodził się
mały plan .Jeśli powiedzie się i zdobędę chociaż kolejne ,skuteczne
narzędzie do walki to niechybnie podzielę się z Tobą tą radosną
nowiną ;)Nie chcę być nikim innym (a propos postu_lucyny_). Chcę być
sobą ale czuć znowu smak przeżywanych dni.

[niczegoniewiem]

Na pewno się powiedzie, więc czekam z niecierpliwością.
I też szukam:)

[lucyna_n]

bo jak ktoś ma popie..ną osobowość no to ma
może wreszcie zamiast się dopasowywać do ramki ,dostosować otoczenie
do siebie niczym mieszkanie do wózka inwalidzkiego?
jakoś ciągłe stawanie na nogi tylko po to żeby się znowu wykopyrtnąć
i zalapać kilka krytycznych uwag na swój temat już mnie nie bawi.
a wogóle to denerwujące jak balaganiarz u którego kuchnia żyje
własnym życiem a w wannie rosną drzewa mowi jak się powinno
sprzątać. Ludzie o nieudanym życiu radza jak żyć i ciągle hejże
dzieci hejże ha róbcie wszystko to co ja. Przecież to bez sensu
wszystko jest.
no, to się wypowiedziałam....
nie ma co...

[niczegoniewiem]

No i fajnie, pozdrowienia na dobranoc!

[mskaiq]

Co Twoim zdaniem jest przyczyna nerwicy? Mysle ze pozbyc sie nerwicy
jest latwo. Musisz przestac sie bac odczuc somatycznych. Kiedy sie
tego nauczysz zniknie nerwica. To niby bardzo proste ale bardzo malo
ludzi potrafi sie przestac bac swoich odczuc.
Odczucia somatyczne sa silniejsze od rozsadku, nawet jesli wiemy ze
te odczucia znikna nadal sie ich boimy.
Serdeczne pozdrowienia.

[demole]

mama zawsze chciała miec dziewczynkę,a jesli chłopca,to żeby kobiety były z nim
szczęśliwe, czyli nie były krzywdzone,- no to teraz kobieta krzywdzi mnie

ale najpierw był rozwód z rodzicami,którzy nie rozpoznawali we mnie dziecka,a to
z powodu własnie zachcianek mamusi,
najlepiej żeby dziewczynka znalazła sobie jakiegos chłopaka juz w młodosci, hi hi hi

[through_changes]

Próbuj się autodeterminować słownie, mówiąc ludziom coś przeciwnego
do tamtego zdania wypowiadanego przez matkę. To działa, nie wiem
dlaczego, ale działa. Pozdro :)

[kontrreformacja]

Ja odwrotną radę słyszałam, że na głos trzeba wypowiadać, te
rodzicielskie brednie, żeby sie wkurzyć maksymalnie i złośc z siebie
wywalić.

Czytam teraz Toksycznych rodziców (w ramach przygotowań do wigilii,
he he) i tam z kolei autorka pisze coś takiego, że źródłem uczuć,
które wywołują wspomnienia z dziecinstwa lub obecne akcje rodziców
są owszem z jednej strony sami rodzice, ale też pewne przekonania,
które wbili nam do głowy. Np. matka mówi "jesteś głupia" i to wkurza
i boli też dlatego, że stoi za tym twoje przekonanie, że matka ma
zawsze rację. Forward opisuje tam metodę terpeutyczną która polega
na tym, że trzeba takie własne powiązania: emocja + głupie
przekonanie wyśledzić i potem niby przyjdzie dystans i negtywne
emocje opadną. Nie wiem, czy to działa, na razie czytam tak sobie i
żadnych ćwiczeń nie robię.

[through_changes]

Wyśledzić jak najbardziej, żeby ruszyć z miejsca trzeba sobie
najpierw powiedzieć, w którym punkcie się zostało zranionym, inaczej
będziemy tak samo ranili innych ludzi, taki jest mechanizm,
najczęściej podświadomy. Ale po co powtarzać dane słowa i wzbudzać w
sobie złość na tego kto nam je wpoił? Jak dla mnie to niepotrzebna
strata energii. Lepiej jak terapeuta podniesie pacjenta na duchu
oceną przeciwną, podkreślając inteligencję (w przeciwieństwie
do "jesteś głupia") i inne pozytywne cechy. Chyba że nie chodzi o
pomoc tylko o przedłużanie terapii i wyciąganie pieniędzy.

[disturbo]

Lepiej jak terapeuta podniesie pacjenta na duchu
> oceną przeciwną, podkreślając inteligencję (w przeciwieństwie
> do "jesteś głupia") i inne pozytywne cechy. Chyba że nie chodzi o
> pomoc tylko o przedłużanie terapii i wyciąganie pieniędzy.

takie postepowanie terapeuty swiadczy raczej o wyludzaniu kasy i wspiraniu
problemów.


a z innej beczki co za znaczenie ma czy uwazasz sie za madra czy glupia, celem
nie powinno byc dzialanie wyznaczane przez obraz swojej osoby, ale przez swoje
pragnienia. obraz jest jak sznurki przy marionetce. zewnetrzne sterowanie osoby.
w czytelnej formie polecam lekture "przebudzenia" de mello.

[through_changes]

Nie wiem dlaczego nie należałoby pokierować osobą tak, żeby zaczęła
działać na swoją korzyść. Chyba tylko dlatego, że wtedy juz nie
potrzebowałaby terapii ani terapeuty. Celem jest dobro "pacjenta"
czy klienta psychologa, a nie sterowanie nim za pomocą czegokolwiek,
w tym - jego pragnień. Te ostatnie dopiero moga namieszać w ludzkim
życiu jak się ich nie kontroluje choć z drugiej strony są konieczne
do życia i trzeba je znać.

[disturbo]

cala ksiazka jest w zasadzie o tym, szczerze polecam, tutaj jeden z cytatów :

42. WIĘCEJ SŁÓW

Doskonale wyraził to Mark Twain, kiedy pisał: "Było tak zimno, że gdyby
termometr był o cal dłuższy, zamarzlibyśmy na śmierć".

Zamarzamy na śmierć z powodu słów. To nie zimno ma znaczenie, ale termometr. To
nie rzeczywistość ma znaczenie, ale to co ty sam sobie na jej temat mówisz.
Słyszałem świetną anegdotkę o pewnym fińskim farmerze. Kiedy przesuwano granicę
rosyjsko-fińską farmer ten musiał podjąć decyzję, czy chce mieszkać w Rosji czy
w Finlandii. Po dłuższym namyśle powiedział, że chce mieszkać w Finlandii, nie
chciał jednak urazić rosyjskich urzędników. Przyszli oni do niego z pytaniem,
dlaczego zdecydował się na pobyt w Finlandii. Farmer odpowiedział:

- Zawsze chciałem mieszkać na ziemi rosyjskiej, ale w moim wieku nie zdołałbym
przeżyć następnej srogiej rosyjskiej zimy.

Rosja i Finlandia są jedynie słowami lub pojęciami, ale nie w oczach tych ludzi,
nie w oczach zwariowanych istot ludzkich. Prawie nigdy nie patrzymy na
rzeczywistość. Pewien guru usiłował wyjaśnić jakiemuś audytorium, że ludzie
silniej niż na rzeczywistość reagują na słowa. Żyją wręcz słowami, żywią się
nimi. Jakiś mężczyzna wstał i zaprotestował:

- Nie zgadzam się z tym, że słowa wywierają na nas aż taki wielki wpływ. Na co
guru odparł:

- Siadaj, sku..synie! Zsiniały ze złości mężczyzna wykrzyknął:

- I to pan nazywa siebie osobą oświecona, guru, mistrzem, powinien pan się
wstydzić! Na co guru odparł:

- Proszę mi wybaczyć, sir. Poniosło mnie. Naprawdę, Proszę o wybaczenie. To nie
było zamierzone. Przepraszam.

Mężczyzna w końcu się uspokoił. Wówczas guru powiedział:

- Wystarczyły dwa słowa, aby wywołać w panu burzę i kilka słów, by pana
uspokoić. Prawda?

Słowa, słowa, słowa - czyż nie są one prawdziwymi więzieniami, jeśli nie używa
się ich we właściwy sposób?

[o-solitude]

podoba mi się ten cytat z Twaina. zaraz zrobię sobie z niego sygnaturkę.

[through_changes]

Słowa wywierają duzy wpływ na nasze widzenie samych siebie. Trochę
inaczej jest z oceną świata zewnętrznego. Przykład rosyjskiego
rolnika kompletnie nietrafiony. W którym roku przesunwano tę
granicę? Jeśli w 1939 to był to czas szalejącego bolszewizmu i
trudno się dziwić człowiekowi, że wymyślił dyplomatyczną odpowiedź
dla ratowania własnej skóry i zyskania obywatelstwa normalniejszego
państwa. Rosja i Finlandia to nie pojęcia, to 2 różne
rzeczywistości, a rolnik doskonale je znał i patrzył na nie
realistycznie. Odpowiedziałam na to już wczoraj, ale mnie wylogowało
i nie zechciało łaskawie zalogować.

[felicja_n]

oczywiscie ze nietrafiony,
w swiecie w ktorym kobiety przejmuja rolę trutnia,
lekarstwa role trucia,
albo role prucia

[through_changes]

Demole pisałam ci juz że nie chce z toba rozmawiać, zażyj jakieś
swoje leki bo chrzanią ci sie tematy.

[disturbo]

> Słowa wywierają duzy wpływ na nasze widzenie samych siebie. Trochę
> inaczej jest z oceną świata zewnętrznego

nie jest inaczej, jest tak samo rzeczywistosc wewnetrzna jak i zewnetrzna, z
ktora kontaktujemy sie przez słowa.


Przykład rosyjskiego
> rolnika kompletnie nietrafiony.

przyklad rosyjskiego chlopa mial byc przykladem sprowadzajacym do absurdu.

[nienill]

through_changes napisała:

> Nie wiem dlaczego nie należałoby pokierować osobą tak, żeby
zaczęła
> działać na swoją korzyść.
celem jest takie dzie dzialanie, ktore pozwoli danej osobie samej
podejmowac decyzje i "działać na swoją korzyść"...

Chyba tylko dlatego, że wtedy juz nie
> potrzebowałaby terapii ani terapeuty.
blad.
wlasnie wtedy terapia odniesie skutek i bedzie mozna ja zakonczyc.
w przeciwnym razie terapeuta wyhoduje sobie pacjenta, ktory z
najmniejsza pie.. bedzie do niego biegl z 100zl w dloni, bo on
nie wie, bo on potrzebuje wsparcia, bo oni mowia mu, ze jest glupi i
potrzerbuje uslyszec, ze to nieprawda...itp itd

[disturbo]

Lepiej jak terapeuta podniesie pacjenta na duchu
> oceną przeciwną, podkreślając inteligencję

psycholodzy tak robia na wstepie, taka ich manipulacja zeby swir nie zwial z
terapii, czesto jednak tylko na manipulacji sie konczy. i mamy "uzdrowienie
przeniesieniowe".

[through_changes]

Hm, czytałam o zjawisku przeniesienia, ale o uzdrowieniu
przeniesieniowym nic wie cały internet. Widać jakiś nowy termin :>

[disturbo]

polecam "dramat udanego dziecka" miller

[nienill]

through_changes napisała:

> Ale po co powtarzać dane słowa i wzbudzać w
> sobie złość na tego kto nam je wpoił? Jak dla mnie to niepotrzebna
> strata energii.
to nie jest tak, ze zlosc jest wtedy _wzbudzana_. ona jest w tobie i
niszczy cie od srodka. chodzi tutaj o to, ze nalezy ja wyciagnac na
wierz, przezyc i dzieki temu (w ostatecznym rozrachynku) poczuc sie
dobrze/lepiej.

Lepiej jak terapeuta podniesie pacjenta na duchu
> oceną przeciwną, podkreślając inteligencję (w przeciwieństwie
> do "jesteś głupia") i inne pozytywne cechy.
od tego ma sie durnych/falszywych przyjaciol a nie terapeute.

juz mnie taka jedna pani chwalila. to byl pierwszy z wielu powodow,
zeby od niej uciekac.

[kontrreformacja]

> Ale po co powtarzać dane słowa i wzbudzać w
> sobie złość na tego kto nam je wpoił?

Po to, że zaburzenia najczęściej biorą się z róznych zablokowanych
uczuć względem rodziców. W moim przypadku jest lęk (boję się, co o
mnie pomyślą), a nie ma złości (jakim prawem mi to robią?!).
Oczywiśćie złosc jest pod powierzchnią, wychodzi w rozmaitych
autodestrukcyjnych zachowaniach, napadach wściekłości na bogu ducha
winnych ludzi. Chodzi o to, że poprzez powtarzanie tych bzdur możesz
na nie teraz adekwatnie zareagować. Dziecko 10 letnie nawet nie może
złoscić się na rodziców, bo od nich zależy i tak będzie z nimi
mieszkać pod jednym dachem, więc lepiej się poddać i uznać, że może
rodzice mają rację i rzeczywiście "jestem głupia". Dziecko ugina się
pod słowami rodziców i stąd problemy z samooceną. Przez powtórzenie
tych samych słów i zareagowanie gniewem, wściekłością sprzeciwem
odblokowuje się stłumione emocje i to stawia człowieka na nogi.


Lepiej jak terapeuta podniesie pacjenta na duchu
> oceną przeciwną, podkreślając inteligencję (w przeciwieństwie
> do "jesteś głupia") i inne pozytywne cechy.

Disturbo ma rację, to jest wbrew zasadom terapii i kazdy terapeuta,
który to robi nie nadaje się do swojego zawodu. To jest tak naprawdę
przedłużanie problemu. Faktycznie, kiedy ktoś pochwali to człowiek
czuje się lepiej - ale tylko na chwilę. Zadaniem terapii jest
uniezaleznienie się od ocen zewnętrznych. Poczucie, że ty sama
wiesz, że nie jestes głupia i ani terapeuta ani rodzice nie muszą ci
tego mówić. Terapeuta nie ma prawa do wygłaszania jakichkolwiek ocen
twojej osoby, twojego zycia, twoich decyzji.

[nienill]

kontrreformacja napisała:

> Nie wiem, czy to działa, na razie czytam tak sobie i
> żadnych ćwiczeń nie robię.
doczytaj do "konfrontacji" :)
mnie wtedy opadla ochota na jakiekolwiek cwiczenia :)





a w sumie to idiotyzmem jest, zeby taki drobiazdzek
jak "niezaleznosc finansowa" musial byc dopisany przez tlumacza.
rece mi wtedy opadly

[kontrreformacja]

> a w sumie to idiotyzmem jest, zeby taki drobiazdzek
> jak "niezaleznosc finansowa" musial byc dopisany przez tlumacza.
> rece mi wtedy opadly

Cholera, u mnie nie ma tego.

> doczytaj do "konfrontacji" :)
> mnie wtedy opadla ochota na jakiekolwiek cwiczenia :)

Doczytałam. Na razie karmię się takimi filmowymi wizjami, kiedy na
wigilii wpadam do domu niczym Rambo i robię porządek.

A tak poważnie, to mam na to pewną ochotę, żeby od a do z wszystko z
siebie wyrzucić. Problem jest taki, że przez całe życie jakiekolwiek
złe zachowanie moich rodziców przechodziło, bo to ja "jestem
nadwrażliwa, nienormalna, przesadzam, wydaje mi się, nie umiem
przyjąć prady, chciałam, żeby tylko mnie chwalić, obrażam rodziców,
nie szanuję ich, jestem egoistką, myślę tylko o sobie itd." A ja
jestem na etapie wymuszenia, żeby przyznali, że jest odwrotnie.

Tam na początu jest takie wyliczenie, czym konfrontacja nie jest
(nie jest zemstą, ukaraniem ich, upokorzeniem, wyładowaniem gniewu,
uzyskaniem od nich czegos pozytywnego) i to jest dokładnie to, na co
mam ochotę.

[nienill]

kontrreformacja napisała:

> Cholera, u mnie nie ma tego.
ja czytalam ilestamdziesiat stron jaka ta konfrontacja jest piekna,
mondra i wspaniala i DZIALA, NIE WAZNE JAK, ALE DZIALA i w pewnym
momencie zobaczylam na dole strony drobnym druczkiem dopisek, ze
ksiazka ta jest pisana w oparciu o amerykanskie realia, ktore maja
to do siebie, ze 18letnie dziecko wyrzuca sie z domu i musi ono
radzic sobie samo. i wtedy mozna sobie pojechac do rodzinnego domku,
skonfrontowac sie, a potem wrocic do swojego gniazdka.

jak mamusia jest osobą, ktora daje dziecku papu, to obowiazuje
naczelna zasada pt. "morda w kubel"

[lucyna_n]

mam wrażenie że w naszych realiach nawet jak mamusia i tatuś od 15
lat nie dają papu to nadal mają prawo wzbudzać nieustanne poczucie
winy i wymagać swoich ulubiomych postaw i zachowań, mnożąc przy tym
te ulubione zachowania do granic absurdu. Nie jestem w stanie
zadowolić mojej rodziny, to znaczy rodziców i siostry, co dziwne
siostry są ostatnio nawet bardziej krytyczne niż rodzice.
Najbardziej irytuje mnie to że nie potrafię tego olać, coś takiego
we mnie jest tak zacementowane że każde niespełnienie oczekiwań
rodziny automatycznie wzbudza poczucie ogromne winy, próba
zadowolenia ich konczy się kolejnymi stratami w mojej psychice.
Błędne koło którego nie umiem przerwać, idą święta, może jednak
konfrontacja? pewnie skutek byłby taki że ja zostalabym uznana za
histeryczkę ktora zepsuła wszystkim święta, i nic poza tym.

[nienill]

lucyna_n napisała:

pewnie skutek byłby taki że ja zostalabym uznana za
> histeryczkę ktora zepsuła wszystkim święta, i nic poza tym.
hihi a co za roznica jak ONI by to odebrali???
myslisz o innych czy o sobie :)
wazne jest to czy TY odczujesz ulge :D

[lucyna_n]

a co to za ulga być uznaną za histeryczkę i mieć przeciwko sobie
jeszcze bardziej zjednoczony front, z drugiej strony kisić w sobie i
udawać że pada deszcz kiedy plują też jest niezdrowe. Ja nie umiem
tego rozwiązać, w teorii to niby proste, w praktyce awykonalne.
Tak zupełnie odpuścić mogę tylko pod warunkiem nie widywania się,
nie dzwonienia, i zajęcia totalnie własnym życiem, ale rodzina
niestety nie odpuszcza, i im bardziej człowiek chce się odciąć tym
mocniej zacieśnia więzy. Teraz to i tak niebo a ziemia w porównaniu
do tego co bylo kiedyś, ale mimo wszystko relacje są niezdrowe i
nieszczere, i męczy mnie to, zwlaszcza że w naszym kochanym kraju
świąt od cholery, a wszystkie prawie rodzinne.
Ja kocham rodzinę, ale moją własną, ktorą sama założyłam i z nimi
jak najbardziej lubię święta spędzać, ale te sztuczne pokazówki pod
tytulem "jest gites" są ochydne.
Jak pomyślę o opłatku to chce mi się płakać, a ja nieczęsto płaczę.

[lucyna_n]

jeszcze jedno
chciałabym umieć myśleć o sobie , ale przeważnie myślę o innych.ja
jestem zawsze na drugim planie, jakby inni mieli bilet pierwszej
klasy a ja na stojaka, albo na dostawkę. Potrzeby innych są
ważniejsze od moich. Jak swoje postawię na pierwszym miejscu
automatycznie mam poczucie winy, ogromne, zero radości i zadowolenia
ze zrobienia czegoś dla siebie, dla swojej przyjemności, wina za
ktorą będzie kara, bo kara być musi.
Poza tym robiąc coś dla siebie mam uczucie że marnuję czas.

[pillow7]

lucyna_n napisała

[disturbo]

> Du sublime au ridicule il n'y a qu'un pas.

:-O

[kontrr]

> Stawianie granic wskazane ale mam
opory robić to w Wigilię.Kołtuństwo czy siła tradycji
(przyzwyczajeń)?

Z tą Wigilią to u mnie raczej odwrotnie. Tzn. wiem, że moi rodzice w
ten akurat dzień (szczególnie jeśli jest jeszcze dalsza rodzina)
uwielbiają polewać melasę, w stylu "wzorcowa rodzina, jak my się
kochamy, bla bla bla". Boję się, że mi nerwy puszczą.
Z tym że wtedy to nie będzie żadna konfrontacja tylko awantura.

Z resztą zastanawiam się, czy jest sens robić "wielkie wystąpienie",
czy mądrzejsze nie byłoby po prostu wprowadzenie prawdy do
repertuaru i po prostu mówienie, tego co myślę na bieżąco bez tych
werbli i fanfar. To z resztą też chyba od kontretnego przypadku
zależy.

[demole]

przewaznie w mieście i jedynaki,
w idziałem w innej rodzinie 4 siostry z mężami,babcia ,w sumie wiele osób przy
jednym stole we wigilie, nie miałem takich oczuc co w mie ście

[pillow7]

kontrr napisała:
czy mądrzejsze nie byłoby po prostu wprowadzenie prawdy do
> repertuaru i po prostu mówienie, tego co myślę na bieżąco
Ja tak właśnie zaczęłam.Chociaz największa ochota przychodziła przy
np. życzeniach opłatkowych.Pomyślałam-ja jestem gotowa ale moja mama
nie.Skoro chcę aby ktoś uznał moje uczucia i moje granice to i ja
muszę uszanować jego. No i przy świetach emocje jakby większe- więc
awantura gotowa.Ale na codzień -czemu nie.Zwłaszcza,że musiałam
powtarzać wielokrotnie aby zaczęło przynosić skutek.
Prawdę rzekłwszy nie wierzyłam w zmianę podejścia mojej mamy.Bardzo
się myliłam.Nie jest może idyllicznie ale jest nieżle.
Czego i Tobie życzę :)

[kontrr]

> Skoro chcę aby ktoś uznał moje uczucia i moje granice to i ja
> muszę uszanować jego.

Wiem, ale nie mogę tego przełknąć. cały czas mam raczej takie
podejście: "ty mnie nie szanujesz, to ja nie będę szanować ciebie".
Nie umiem jakoś z tego wybrnąć.
Moja matka mnie nieustannie krytykuje i poucza, od spraw ważnych po
najmniejsze głupoty. Nie mogę tego wytrzymać. Ostatnio próbowałam
powiedzieć jej, że nie chcę słuchac jej krytyki, że mnie to rani.
Ona odpowiada, że ja bym tylko pochwał chciała i że ona jako matka
jest jedyną osobą, która mi powie prawdę. Na to, nie mam już
odpowiedzi, zazwyczaj w tym momencie wychodzę "do toalety", żeby nie
widziała, że mi sie płakać chce.

[pillow7]

A jakbyś się rozpłakała to co?

[kontrr]

> A jakbyś się rozpłakała to co?

Myślisz, że to zmiękczy serce potwora? Może i nie warto się kryć.
Ale z drugiej strony tyle razy przy niej płakałam. Najczęściej ona
sama wtedy zaczyna płakać i biadolić, jak to ja jej nie rozumiem i
do grobu wpędzam. I że ona tak się stara, a ja tego nie doceniam.
Żebym poparzyła na innych rodziców, to wtedy zobaczę, jakim to ona
jest ideałem.
Cała sytuacja konczy się jakąś psychodramą, która nie ma żadnych
skutków. Tzn. moja mama czuje się skrzywdzona tym, że ja odważyłam
się ją skrytykować i anbsolutnie nie widzi powodu, żeby coś w swoim
zachowaniu zmienić.

Zjadają mnie po takich akcjach wyrzuty sumienia. Nawet jesli próbuję
sobie przetłumaczyć, że nic złego nie zrobiłam, potrafię się obudzić
w nocy spanikowana, że moja matka na pewno umrze zaraz i już nigdy
jej nie zobaczę i to będzie moja wina.

[pillow7]

Moja mama też czuła się niesprawiedliwie oceniana i,że zarzuty to "z
rękawa".Moje wyrzuty sumienia też były - bo niby dlaczego nie. Ale
po jakimś czasie zaczęło działać.Ja już nie wykrzykiwałam swoich
pretensji a ona chyba zaczęła słuchać i rozumieć.
Obie może zrozumiałyśmy,że dany nam czas jest ograniczony i nie
warto go tracić.
Co Ci się z nickiem stało? :|

[kontrr]

> Co Ci się z nickiem stało? :|

Obcięło. ;)
Nie chciało mi się za każdym razem wstukiwać takiego długasa przy
logowaniu i załozyłam wersję short.

[pillow7]

Pomyślałam,że to zapowiedż jakiejś rewolucji;)
A propos poczucia winy: mam mniejsze gdy mówię rzeczy,które
sprawiają ewidentną przykrość mamie niż gdybym kiedyś miała
żałować,że nic nie zrobiłam aby się z nią jakoś porozumieć.
Warto próbować -tak myślę.

[niczegoniewiem]

wszystko to wiem, i co, nic, rozsypa, i nie wiem co dalej, jestem
sobą zmęczona.
nie lubię siebie za to coraz bardziej.

[demole]

dzień jak co dzień,
i jakby słońce się zepsuło,
i zgasło,
patrze w góre,stoje jak słup,
została tylko lekka fioletowa/czerwona poświata