Zajrzałem na Naszą-Klasę.pl - o moim odczuciu :///

[roskolnikov]

Zajrzałem na ten najpopularniejszy dzisiaj portal społecznościowy z 7 milionami użytkowników. Chciałem wyszukać jedną osobę, ale nie ma jej tam jak na razie. :/

Zajrzałem i jak przypadkiem zobaczyłem, że pewna moja koleżanka z klasy ma 42 "znajomych"(tam jest coś takiego -sami zobaczycie), to złapał mnie jakiś taki "psychiczny skurcz". Tzn. jednocześnie chciałem coś zniszczyć, rozpi***olić po prostu >:((( a jednocześnie pojąłem cały ogrom sytuacji.

Zaczynam rozumieć garbusa_quasimodo, jak wypisuje (poza pieśniami Dantego Aligieri i opowiastkami o oralu) na naszym forum "MISERERE MEI"...

://///////////////////////////////////////////////////////////

://///////////////////////////////////////////////////////

[sajder86]

42? to znaczy dużo czy mało?
Ja widziałem taką co ma 1700 znajomych. A średnio osoby mają tam po 200 znajomych :D

:D:D:D

[roskolnikov]

sajder86 napisał:

> 42? to znaczy dużo czy mało?
> Ja widziałem taką co ma 1700 znajomych. A średnio osoby mają tam po 200 znajomych :D
>
> :D:D:D


No to dobiłeś mnie sajderku ... :/

[goomis6]

jak się można Roskolnikov przejmować takimi pierdołami. myślisz że
ważna jest ilość znajomych, czy jakość tych znajomości. ja mam tylko
jednego przyjaciela i mi to wystarcza. a o tym jakich ludzi
niektórzy zapraszają do "znajomych" to już sie wiele nasłuchałem:
jakieś koleżanki, babci mojej cioci i tak dalej.

[mumiak17]

Na Allegro mozesz sobie już kupić przyjaciela do naszej-klasy.

[fobikspoleczny]

Wiesz roskolnikov - wydaje mi się czytając Twoje posty, że bardzo
często porównujesz się z innymi i, że chciałbyś być taki, jak Ci
inni - " zdrowi " ( mieć wielu przyjaciół, chodzić na imprezy, być
akceptowanym w towarzystwie; zapraszanym na imieniny, do klubu... ).
Ja - powiem Ci tak szczerze - nigdy nie zabiegałem o względy innych,
nie przejmuję się tym, że musiałem odinstalować gg, że już bardzo
dawno nie byłem na imprezie, że " współcześni, fajni, imprezowi
ludzie " kompletnie mnie nie akceptują i nie mają o czym ze mną
gadać, że... nie jestem taki, jaki by chciał współczesny świat.
Mam ( jak widać ) bardzo niewiele potrzeb społecznych ( może jestem
fobik antyspołeczny !? ).
Ale mam takie jedno wielkie marzenie...
Chciałbym bez względu na warunki, mody społeczne, sytuacje życiowe,
relacje z innymi i z całym tym nieakceptowanym przeze mnie "
zewnętrznym światem "... być absolutnie w pełni sobą i być
zadowolonym z siebie, ze swoich reakcji, z mojej psychiki i z tego
co jest we mnie... w moim wewnetrznym swiecie uczuć, emocji i myśli.
Jednym słowem czuć się dobrze ze samym sobą zawsze i wszędzie.
I tylko tyle.
A resztę to i tak pierdolę i olewam ciepłym moczem - nie muszę być
taki, jak inni.

Marzenia cd...

[fobikspoleczny]

Tak sobie jeszcze pomyślałem o jednym marzeniu ( oh tak, rozczuliłem
się ! )...
Chciałbym, żeby ktoś wreszcie, chociaż jeden jedyny raz mnie
przytulił... tak naprawdę- w pełni autentycznie i mocno..., żebym
choć jeden jedyny raz w życiu mógł poczuć czyjeś " CIEPŁO ".
A Wy poza biadoleniem macie jakieś marzenia?

[nienill]

pamietam, ze w liceum pogardzalam laskami, ktore na "dzien dobry"
dawaly sbie buzi i sie obsciskiwaly

ostatnio, gdy jest tego rodzaju okazja, to sama nie pogardze
przytuleniem sie do jakiejs
i naprawde na jakies 2 sekundy robi mi sie wtedy odrobine cieplej

[mumiak17]

O tak pod przytuleniem się podpisuje. Co prawda czasem mnie ktoś przytula, ale to nie jest takie przytulenie jakie bo bym chciał, bo to raczej ta osoba chce bym ja przytulił a nie jestem przytulany. Poza tym przytulanie mnie to jak przytulać jeża, a przynajmniej ja się tak czuje, niby tego potrzebuje a mój organizm się przed tym broni, mam sztywne mieśnie, a czasem moje ciało przechodzą wtedy jakieś dziwne drgawki. Mimo wszystko nawet te namiastki przytulania troche ogrzewają moje serce.

[fobia21-2]

Ja od dziecka niespecjalnie lubiłam się przytulać i tak mi zostało
do dziś. Zawszwe kiedy przyjeżdżały ciocie itp. to ja uciekałam..a
teraz kiedy potrzebuje by ktoś mnie przytulił, tak bez powodu to
nikogo nie ma..kto by mnie mocno przytulił..

[nienill]

fobia21-2 napisała:

> Zawszwe kiedy przyjeżdżały ciocie itp. to ja uciekałam..
my tu o przytulaniu, a nie o napastowaniu

[fobia21-2]

Hah. Nie pisałam nic o molestowaniu..ale większość cioć na
przywitanie przytula i buzi dają, a dzieci za tym raczej nie
przepadają..

[nienill]

fobia21-2 napisała:

ale większość cioć na
> przywitanie przytula i buzi dają, a dzieci za tym raczej nie
> przepadają..

> Hah. Nie pisałam nic o molestowaniu..
:))) nie??

to ja chyba przejde sie w poniedzialek do psychiatry... źle ze mną :(

[fobikspoleczny]

I tak oto rozmowa o marzeniach powróciła na swój dawny tor- tor
myśli tego forum... " molestowanie, psychiatra, źle ze mną ".
Myśl pozytywna zginęła pod naporem " ciemnych fal mózgowych ", a jej
pierwotna intencja zamieniła się w myśl jednoznacznie kojarzoną z
myślą negatywną....

[lichi82]

Jak pięknie piszesz Fobiku, aż miło czytać... Nie nabijam się ani nic. Poważnie mówie.

Niestety moje marzenia też poszły w cholere... A kiedyś marzyłam, że mi sie uda wydać książke... I mieć swojego kochanego na całe życie... ale może jeszcze się uda.

[sirranka]

Jakiś czas temu założyłam temat o tej stronie. Miałam tam inny problem niż lista
znajomych. Na początku czułam silne wzburzenie i stres. Trochę przywykłam już że
ta strona istnieje. Nie zalogowałam się tam ale już trochę się oswoiłam i
przyzwyczajam do myśli że inni pozakładali rodziny i mają dzieci.
Na początku też mnie te tasiemcowe listy znajomych przerażały ale kiedy
zobaczyłam że chyba ze 3 osoby z mojej klasy mają na liście znajomych mojego
starszego brata to już wiem na jakiej zasadzie są te "znajości". Na takiej samej
zasadzie co ja znam księdza proboszcza.
Pewnie że są osoby mające rzeczywiście dużo znajomych i uwielbiane ale tacy są
bardzo nieliczni.
W większości to lans na siłe i tyle. Mój facet się śmieje że ludzie wysyłają mu
zaproszenia chociaż nieraz ledwie kontaktuje kto to w ogóle jest. Jacyś ludzie z
przeszłości wysyłają mu zaproszenia których ledwie pamięta. Jedna koleżanka
nawiązała ze mną kontakt na gg. Ma ona blisko 100 osób na liście znajomych, a
tymczasem do mnie pisze że jest samotna siedzi w domu i praktycznie nigdzie nie
wychodzi.
Nieraz na liście znajomych umieszcza się członków swojej rodziny, sąsiadów a
większości ludzi z którymi nie umawia się na żadne spotkania a ledwie się mówi
im cześć lub conajwyżej zamieni pare zdań na ulicy. Albo przykładowo miałam 30
osób w klasie w średniej szkole + 30 osób w klasie z podstawówki. Teoretycznie
każdej z tych osób mogłabym wysłać zaproszenie i już mam 60 osób na liście
znajomych mimo że tych jak to się zwie "znajomych" to ja od 10 lat nie widziałam
i nie utrzymuję z nimi żadnych kontaktów.
Jak dla mnie to jeśli ktoś ma 100 lub 200 osób na liście znajomych to często
świadczy raczej o tym że ta osoba dużo siedzi na necie i penetruje stronke w
poszukiwaniu nieraz na siłe "znajomych" żeby ich zebrać całą kolekcję i coś
sobie/innym udowodnić. Także tych znajomych to można z przymrużeniem oka
traktować bo często są to znajomi bardzo naciągani i na wyrost.

[karina_rulez]

Zgadzam się z Sirranką....
W sumie ja mam 170 znajomych (fobiczka:o), z tym że wychodzę z założenia, że to
nie oznacza, że mam 170 przyjaciół. Słowo "znajomi" interpretuję, że są to osoby
które znam.
Gdyby był też prócz tego katalog "przyjaciele" to pewnie znalazłaby się tam
tylko garstka osób:)
Wciąż zachęcam do logowania się na n-k.pl.... Mi trochę samoocena urosła
przyjmując zaproszenia do znajomych od różnych osób, do których żywiłam różne
urazy... taka jakby terapia...
Pozdrawiam

[manila.sosil]

hej
ja miałam konto na nk a potem je usunęłam. miałam chwile załamania. te wspólne
foty "znajomych"... uśmiechy.. wyjazd tu, wyjazd tam. a ja taki samotnik :(
ale nie martw się... ilość znajomych w n-k o niczym nie świadczy. niektórzy
dodają tam misia koralgola, jakieś klany, fanów piłki nożnej czy jakiegoś cool piwa.
dziś mam konto i podchodzę do tego bardziej na spokojnie... :)

[lichi82]

Witam Wszystkich.

Mnie ścisnęło i przydołowało mocno, jak zobaczyłam ludzi na studiach, w Anglii i innych równie ciekawych krajach, albo z mężem i dziećmi, a ja się boję wyjść z mieszkania, bo wszędzie ludzie... i nic w życiu nie osiągnęłam.