Gdzie indziej mają gorzej.

[bertrada]

"49-letnia kobieta dostała ataku i umarła w poczekalni szpitala
psychiatrycznego na Brooklynie. Ciało martwej kobiety leżało na podłodze ponad
godzinę. Nikt z personelu nie zwrócił uwagi na umierająca kobietę - informuje CNN.
(...)
Chorzy byli często zmuszani do spania na plastikowych krzesłach lub podłodze
pokrytej uryną, odchodami i krwią. Obsługa nie zapewniała także pacjentom
dostępu do prysznica czy czystej bielizny. Pacjenci byli bici i podawano im
silne środki uspokajające."

Więcej na:
tiny.pl/k66m

[dolor]

Nie podnosiłbym tego tematu. Większość depresyjnych pragnie, by nikt nigdzie nie
miał gorzej, czasem nawet dość aktywnie się o to stara.

[micaela]

czyli wybiera zle wartosci. jak ta pani, ktora robila wszystko zeby nie
zrealizowac amerykanskiego marzenia, a przeciez swiat nalezy do grubej 49
letniej czarna kobiety z psychoza w ameryce.

[dolor]

Raczej wybór dobra, a że większość tu ma dość wyobraźni, żeby wiedzieć, że
świata zbawić nie potrafi, niech chociaż nikt niezasłużenie nie cierpi bardziej.
Nie kusi Cię, żeby całkiem stoczyć się na dno? Bo mnie tak, resztki egoizmu i
tchórzostwa jeszcze tylko każą mi przyhamowywać. Dlatego nie lubię, jak mi się o
tych gorzejmających przypomina, uczucie jakbym nie odrobił pracy domowej.

[micaela]

> Nie kusi Cię, żeby całkiem stoczyć się na dno?

ja tam jestem, zatrzymalem sie tam, gdzie mnie poniosła siła ciążenia, gdyby dno
bylo niżej to pewnie turlałbym sie dalej. nie mam najgorzej, bo masochista
aktywnie wybierajacym zle wartosci nie jestem. ale jestem calkowicie bierny.

[dolor]

Dno jest niżej, tylko ruch wolniejszy. W każdym razie, pomijając wybieranie
złych wartości, bo nie wiem tak naprawdę, o co w tym chodzi,
na wieść, że ktoś gdzieś ma gorzej i nie powinienem się tak czuć, mógłbym tylko:
- poczuć się lepiej, ale nie potrafię, zwłaszcza, gdy uświadamiam sobie, że inni
mają gorzej (w końcu każde piwo, kosmetyk czy ciastko sprawia, że jesteś
współwinnym tego, że gdzieś umierają z głodu)
- sprawić, że inni będą mieli lepiej, ale tego tym bardziej nie potrafię, wmówić
sobie, że wspaniale pomagam, tylko niektórzy umieją
- zaprotestować, ale i to coraz słabiej wychodzi
- poszukać podłogi szpitalnej, na której będę mógł umrzeć wreszcie czując się
adekwatnie do sytuacji.

[lucyna_n]

mam bardzo podobne odczucia
wieczne poczucie winy, za wszystko

[dolor]

Oskar Wilde "Mistrz"

W on czas, gdy ciemności zalęgły ziemię, Józef z Arymatei, zapaliwszy żywiczną
pochodnię, zstąpił z pagórka w dolinę. Powracał bowiem do domu.
A w Dolinie Rozpaczy ujrzał klęczącego młodzieńca, który był nagi i płakał.
Włosy jego były jak miód jasne, a ciało białemu kwiatu podobne, ale ciało
poranił sobie cierniami, a na włosy położył popiół jak wieniec.
I ów, który wielkie dobra posiadał, rzekł do młodzieńca, który był nagi:
- Nie dziwię się, że rozpacz twoja jest tak wielka, gdyż zaprawdę sprawiedliwy
był ten człowiek.
A młodzieniec odparł:
- Nie nad nim płaczę. Ale nad sobą samym. Bo i ja wodę w wino zamieniałem i
trędowatych uleczałem, i niewidomym wzrok przywracałem, i po wodzie chodziłem, i
z grobów szatany wypędzałem, i karmiłem głodnych na puszczy, gdzie pożywienia
żadnego nie było, i umarłych wskrzeszałem. A na mój rozkaz i wobec wielkiego
tłumu ludzi suche drzewo figowe zakwitło.
Wszystko, co ten człowiek czynił, ja też czyniłem.
A jednak ... nie ukrzyżowano mnie.

przygody hucka fina sa ciek i latw dla poczatkuja

[demole]

[lubba]

tak trzeźwo myśląc, to tylko depresyjni mają rację, czując i wiedząc
co jest dane tu i teraz i że niewiele da się zmienić, reszta żyje w
serotoninowym matrixie i jest im dobrze, ja wybieram biały proszek i
matrix,
codzienne informacje z netu doprowadzją mnie do rozstroju, który
zgrabnie tłumię bo co ja mogę zrobić, że kolejne dziecko zabił jakiś
konkubent degenerat, że gdzieś tam albo całkiem blisko można kupić
niewolnika za parę dolców, że pół Afryki i kawał Polski nie dojada,
że "opieka zdrowotna" jest zobojętniała na los chorych, że rodzice
muszą żebrać o leki dla swoich chorych dzieci, bo NFZ się nie
poczuwa i tak można ciągnąć w nieskończoność tę rozpaczliwą litanię
ale ponieważ w przyrodzie występuje równowaga
więc jest w niej tyle samo radości co rozpaczy, tylko co komu się
trafia w danym momencie zależy od tylu czynników, że nawet teoria
chaosu tego nie definiuje

[bertrada]

Ale tak trzeźwo myśląc, to nic nie ma sensu. Świat jest beznadziejny a człowiek
żyje tylko po to, żeby się rozmnażać a międzyczasie wytwarzać PKB dla grupy
trzymającej kasę i władzę. Jakby wszyscy mieli do tego taki stosunek to gatunek
ludzki wyginąłby w ciągu jednego pokolenia. A to znaczy, że odpowiedni poziom
serotoniny, tudzież innych neuroprzekaźników odpowiadających za nastrój jest
niezbędny, uwarunkowany genetycznie i ma swoje ewolucyjne uzasadnienie.
Natomiast wszelkie niedobory są stanem chorobowym wymagającym leczenia.

Niewątpliwie w każdej populacji zdarzają się osoby, które bardziej trzeźwo
patrzą na świat i są wrażliwsze od innych. I nie jest to u nich stan chorobowy
tylko cechy osobowości. Jak to jest połączone jeszcze z wysoką inteligencją i
siłą przebicia to mamy rewolucjonistę, który ma szansę zmienić świat.
Podejrzewam, że cały postęp cywilizacyjny jest efektem działania takich właśnie
osób. Nikomu innemu raczej nie przyszłoby to do głowy.

[dolor]

A to znaczy, że odpowiedni poziom
> serotoniny, tudzież innych neuroprzekaźników odpowiadających za nastrój jest
> niezbędny, uwarunkowany genetycznie i ma swoje ewolucyjne uzasadnienie.

Wynikiem ewolucji człowieka jest mechanizm nakazujący mu walczyć z ewolucją,
przeciwstawiając się prawom doboru naturalnego. Nie chcemy dominacji
najsilniejszych, chcemy sprawiedliwości i równych praw. I tu się zaczyna
zjadanie własnego ogona, egoizm jest i niezbędny, i niepożądany. A mechanizm
jest prawdopodobnie taki: zaczynasz się czuć źle, tak jakbyś postępował
niewłaściwie, stan ten się przedłuża. Zaczynasz analizować swoją sytuację i
znajdujesz u siebie wiele powodów, dla których możesz tak się czuć, ale nie
tylko u siebie, potem także u innych, którzy świetnie się bawią. I teraz już
niewiele można zrobić, z jednej strony pożądane byłoby na powrót okłamywanie
się, z drugiej okłamywanie się jest w powszechnej opinii niewłaściwe.
Przebudzony Budda do pałacu nie powróci. Na dodatek chcesz postępować
konsekwentnie. I mamy pat.

A i rewolucje, na jedną udaną przypadają tysiące porażek, bardziej przypadek tym
rządzi. Na dodatek wśród tych udanych trafiają się takie jak średniowieczna
dominacja Chrześcijaństwa czy dyktatura komunistyczna, Hitler także był
rewolucjonistą. I tu nie ma kierunku i celu, czy z twoich dobrych intencji
wyniknie coś pozytywnego, czy tylko bezsensowna tragedia, okazuje się potem, a
potencjalny rewolucjonista zastanawiający się nad możliwymi skutkami swych
działań, przebudzony, nic by nie zrobił. Więc nawet i to wymaga "nietrzeźwego"
myślenia.
--
"Mój smutek chroni mnie przed życiem - zapewnił Ka. - Nie martw się o mnie."(Pamuk)

[bertrada]

Bo rewolucjoniści są najczęściej idealistami na usługach cwaniaków, którzy
dzięki rewolucji chcą zdobyć kapitał i władzę. A ci to już w ogóle wykazują się
bardzo zwierzęcą osobowością. To znaczy garnąć wszystko pod siebie,
wykorzystywać do swoich celów kogo się da i co się da i niczym i nikim się nie
przejmować.
Wszystkie rewolucje zazwyczaj kończyły się śmiercią idealistów. Stalin i Hitler
pierwsze co zrobili to pozbyli się wszystkich idealistów, jak ci zrobili już
swoje, czyli wypromowali nowe trendy i myśli.

[lubba]

rewolucjonista, idealista i każdy inny dupek oraz wszyscy depresyjni
razem wzięci żyją sobie tutaj na błękitnej kropeczce, pośród
nieodgadnionego bezmiaru, żyją sobie w niewyobrażalnie krótkim
okresie czasu szumnie zwanym erą i nie znają odpowiedzi na
najprostrze pytania np. jaki jest sens życia?, skąd się biorą
dzieci - tzn dlaczego akurat takie 2 komórki po połączeniu dają
życie itp.
a waracjąc do głównego wątku to, to że innym jest gorzej nie robi mi
lepiej

[bertrada]

Mnie też nie robi lepiej. Po prostu zbulwersowała mnie ta wiadomość i tyle.

[dolor]

> Bo rewolucjoniści są najczęściej idealistami na usługach cwaniaków, którzy
> dzięki rewolucji chcą zdobyć kapitał i władzę. A ci to już w ogóle wykazują się
> bardzo zwierzęcą osobowością. To znaczy garnąć wszystko pod siebie,
> wykorzystywać do swoich celów kogo się da i co się da i niczym i nikim się nie
> przejmować.

Czyli rewolucjoniści nie wykazują się szczególną inteligencją, potrafiliby
bowiem to przewidzieć i się zabezpieczyć. Nie ma więc mowy o "trzeźwym"
myśleniu. A świat (ewolucja) nagradza niemal wyłącznie inteligentnych egoistów
(Hitlerowi nie wystarczyło tej inteligencji, Stalinowi już tak), którzy potrafią
przekonująco kłamać.

A wracając do tematu, z czegoś trzeba więc zrezygnować, tylko z prawdy, czy ze
szczęścia?

[bertrada]

Nie do końca. Taki praworządny idealista raczej nie miałby sumienia, żeby się
zabezpieczać. Żeby żyć długo i szczęśliwie to jednak trzeba być trochę wrednym i
wykorzystywać innych. A jak się to robi na masową skalę to trzeba też poświęcić
szczęście i życie innych.
A Hitler i Stalin to moim zdaniem tylko marionetki. Za sznurki pociągał ktoś
inny. Zawsze jest jakaś szara eminencja i jakiś sponsor wydarzeń, który ma w tym
wszystkim dalekosiężny biznes. W końcu polityka to zwykły biznes tylko na
globalną skalę. Mechanizmy działania nie różnią się niczym od mechanizmów
występujących w firmach i na rynku.

[micaela]

> A Hitler i Stalin to moim zdaniem tylko marionetki. Za sznurki pociągał ktoś
> inny. Zawsze jest jakaś szara eminencja i jakiś sponsor wydarzeń, który ma w ty
> m
> wszystkim dalekosiężny biznes. W końcu polityka to zwykły biznes tylko na
> globalną skalę. Mechanizmy działania nie różnią się niczym od mechanizmów
> występujących w firmach i na rynku.


to co bertrada, rzucamy SSRI i testujemy neuroleptyki?

[dolor]

> Nie do końca. Taki praworządny idealista raczej nie miałby sumienia, żeby się
> zabezpieczać. Żeby żyć długo i szczęśliwie to jednak trzeba być trochę wrednym

Nie siebie zabezpieczyć, tylko ideę, o którą się walczy (coś jak: socjalizm tak,
wypaczenia nie...)

> A Hitler i Stalin to moim zdaniem tylko marionetki. Za sznurki pociągał ktoś
> inny. Zawsze jest jakaś szara eminencja i jakiś sponsor wydarzeń,

Nie mam pojęcia, czy ktoś tu stał w cieniu, czy nie, czy podobnie dzieje się w
biznesie, też nie wiem, zanim więc dojdziemy do "Protokołów Mędrców Syjonu",
lepiej się wycofam.
I tak wciąż ciekawszym pytaniem wydaje mi się: prawda czy szczęście?

[bertrada]

Chodzi mi o to, że do wypromowania czegokolwiek potrzeba gigantycznych
pieniędzy, których zazwyczaj idealiści nie posiadają. Filozofowie są najczęściej
biedni jak myszy kościelne. Jakakolwiek idea, która została wprowadzona w życie,
czy to socjalizm, czy feminizm, czy zniesienie niewolnictwa, czy cokolwiek
innego, była podyktowana koniecznością przemian społeczno gospodarczych. Za
każdym razem był to wymóg ówczesnej gospodarki. Dlatego ktoś wyłożył pieniądze i
dał wolną rękę idealistom, żeby pomogli zrobilć marketing. Życie jest brutalne.

A co jest ważniejsze, prawda czy szczęście to nie mam pojęcia. Niektórzy lubią
żyć w błogiej nieświadomości a inni wolą znać najgorszą prawdę. Pewnie nie ma
reguły. ;)

[micaela]

dzielna komunistka, tak czulem ze sie zerwalas z wieku 19

[lubba]

z rewolucji to lubim wyłącznie przemysłową, za odkurzacz np.
reszta to ściema
komuniści, idealiści i cała reszta cwaniaczków, fuj

w XIX mieli gorzej, dużo gorzej i przez kawał XX też nieciekawie,
można było liczyć wyłącznie na samoistną remisję

[dolor]

Czyli nie ma rady, stosowanie się do wytycznych z "Cnoty egoizmu" Ayn Rand jest
depresyjnemu nieodzowne.

[bertrada]

A to nie wiem, bo nie czytuję mądrych książek. ;D
Człowiek z depresją jest ewidentnie chory i wymaga leczenia, bez względu czy
jest idealistą czy nie. Jak ktoś chce coś zdziałać w życiu to nie może być
nieszczęśliwy i gapić się w sufit. Musi co prawda dostrzegać problem ale musi
również być optymistą pełnym chęci i siły do życia, żeby ten problem rozwiązać.
A idealizm to raczej cecha osobowości a nie objaw chorobowy. Chociaż i są
przypadłości objawiające się tym, że chory buja w obłokach i jest kompletnie
oderwany od rzeczywistości. ;D

[dolor]

Ale aby być optymistą, trzeba albo nie widzieć rzeczywistości i naszych
ograniczeń takimi, jakie są, albo nie przejmować się, że "inni mają gorzej" i
nauczyć się egoizmu. Przynajmniej takie wnioski z tego wyciągnąłem. Więc
depresyjnemu zostaje albo ogłupiacz, albo nauka od Rand, albo trudna do
zniesienia niekonsekwencja.
Na dodatek to leczenie chorego na depresję, niby konieczne, ale jak ma być
skuteczne, skoro jak dotąd same hipotezy i badania na myszach, a obawiam się, że
z podobnym skutkiem można na myszach testować preparaty leczące zaburzenia lotu
nietoperzy. Że fluo to ponoć placebo, błysnęło, zawrzało i zgasło. To już może
lepiej zanim ktoś coś odkryje, postarać się uwierzyć w homeopatię, przynajmniej
wiadomo, że zaszkodzić może tylko jak się w tym utopisz.

[bertrada]

No bo te wszystkie neurohormoy typu serotonina działają na mózg trochę tak jak
różowe okulary. Dlatego jak ich brakuje to są problemy. I jedynym skutecznym
sposobem leczenia jest dostarczenie organizmowi z zewnątrz tego, czego nie jest
w stanie sam sobie wyprodukować. Z jakichkolwiek powodów.

Badania to nie tylko na myszach. Chociaż gryzoniom mózg funkcjonuje podobnie jak
człowiekowi. Bez względu na gatunek układ nerwowy rządzi się tymi samymi
zasadami i składa się z tych samych substancji chemicznych.

[dolor]

bertrada napisała:

> No bo te wszystkie neurohormoy typu serotonina działają na mózg trochę tak jak
> różowe okulary. Dlatego jak ich brakuje to są problemy. I jedynym skutecznym
> sposobem leczenia jest dostarczenie organizmowi z zewnątrz tego, czego nie jest
> w stanie sam sobie wyprodukować. Z jakichkolwiek powodów.

Może jednak nieco przesadnie to upraszczasz, to nie przedszkole, i raczej trudno
powiedzieć o lekach selektywnie lub nieselektywnie hamujących wychwyt zwrotny
serotoniny, że dostarczają z zewnątrz organizmowi to, czego nie jest w stanie
wyprodukować.
>
> Badania to nie tylko na myszach. Chociaż gryzoniom mózg funkcjonuje podobnie ja
> k
> człowiekowi. Bez względu na gatunek układ nerwowy rządzi się tymi samymi
> zasadami i składa się z tych samych substancji chemicznych.
Ale receptory już bywają różne, a i różnice w korze nowej nie do przecenienia.
Mysz wreszcie nie będzie hamletyzować i nie będzie w stanie świadomie
modyfikować swojego zachowania (inna sprawa, to czy człowiek to potrafi, czy
tylko mu się wydaje).
Wreszcie stężenie "tego, czego organizm nie jest w stanie sam wyprodukować" waha
się w czasie i sprawdzanie, co się za kilka tygodni stanie, jeśli dzisiaj podam
ci określoną dawkę określonej substancji jest cokolwiek ułomne, nie wspominając
o niezaprzeczalnej roli środowiska (podstawą leczenia cukrzycy np. jest ścisła
dieta i codzienne badania krwi), a tu nie wiemy jeszcze nawet, czego tak
naprawdę brakuje. Proste rozwiązania bardzo skomplikowanych problemów
najczęściej są błędne (jak upuszczanie krwi).

[bertrada]

No fakt, że przedstawiłam to wszystko w maksymalnym uproszczeniu ale chciałam
tylko zasygnalizować istotę sprawy a nie robić wykładu z neurofizjologii.
Oczywistym jest, że leczenie psychiatryczne opiera się w głównej mierze na
podawaniu leków na zasadzie prób i błędów. Ale podobnie jest z każdym leczeniem
hormonalnym. Mimo dostępnych badań też ciężko jest ustawić leki w przypadku
problemów np z tarczycą. Najprościej to ma chirurg. Wytnie co trzeba i jest
święty spokój. Wszyscy inni lekarze muszą wykazać się kreatywnością jeśli chcą
być skuteczni. Bo każdy przypadek jest inny.

A co do szczurów i innych zwierząt to depresja może je także dotknąć. To nie
jest przypadłość wyższych partii mózgu. To są najprawdopodobniej zmiany w korze
przedczołowej, którą szczury także posiadają. Ta struktura zdaje się pojawiła
się dość wcześnie i występuje nawet u tak prymitywnych zwierząt jak dziobak. (o
ile dobrze pamiętam ;P )

[dolor]

A jednak, w przypadku tarczycy wiadomo przynajmniej czego brakuje. A co do
testowania na zwierzętach - objawy depresji tak, ale już nie np.
charakterystyczne dla człowieka samobójstwa i próby samobójcze, nasilające się
też czasem po podaniu niektórych leków. A przecież nie znamy jeszcze nawet
funkcji wszystkich receptorów serotoninowych, tu są gatunkowe różnice. Te same
zaburzenia mogą więc powodować różne objawy, różne zaburzenia podobne objawy,
leki skutki uboczne praktycznie nie do przewidzenia,dokąd nie znajdzie się grupa
ludzików doświadczalnych, na których też przećwiczy się różne dawki łącznie z
nadmiernymi. I nie chodzi mi tu o jakąś neuroleptykową antypsychiatrię, ale o
ostrożność, zanim się cokolwiek zacznie łykać albo nim namówi się kogoś do tego.
Współczesne upuszczanie krwi raczej gdy naprawdę nie dajesz rady nic innego
zrobić, a nie gdy nie czujesz się dostatecznie "szczęśliwy". Bezpieczna i
skuteczna psychiatria to już pewnie nie za życia naszego pokolenia, na razie
jesteśmy na etapie, gdy przeciętny artykuł kończy się czymś takim "Powszechne
postrzeganie konwencjonalnej terapii przeciwdepresyjnej jako godzącej jedynie w
niskie stężenia monoamin w połączeniach międzyneuronalnych jest błędne. Jak
dowodzą obecnie prowadzone badania, wpływ leków jest rozległy. Jednak pomimo
dużej wiedzy na temat spektrum ich działania, ciągle nie istnieją pewne i
jednoznaczne rozwiązania przy projektowaniu terapii. Nadal pozostaje zagadką
zależność czasowa pomiędzy podaniem leku a jego efektem terapeutycznym.
Najrozsądniejszym wyjaśnieniem tego zjawiska są zmiany nie tylko w ekspresji
poszczególnych genów, ale również czynników transkrypcyjnych z tym związanych.
Zależności te jednak ciągle oczekują na identyfikacje."

[bertrada]

No cóż. Farmakologia nie jest doskonała. Nie ma też leków doskonałych, które nie
miałyby żadnych efektów ubocznych. A testowanie na zwierzętach też nie jest
doskonałą metodą sprawdzania skuteczności leku. Każdy gatunek ma nieco inny
metabolizm i nieco inny skład chemiczny organizmu, więc inaczej reaguje na daną
substancję. Ale póki co nie ma jednak żadnej sensownej ani skutecznej metody
leczenia zaburzeń psychicznych, która byłaby alternatywą dla podawania leków. W
końcu lepiej zaryzykować niż męczyć się całe życie i czekać na cud aż choroba
sama przejdzie.

[dolor]

W
> końcu lepiej zaryzykować niż męczyć się całe życie i czekać na cud aż choroba
> sama przejdzie.

Zależy kiedy, skok z piątego piętra tak, ale jak płonie balkon, nie jak zrobi ci
się za gorąco. To, czym ryzykujesz, jest tobą, można być sobą straciwszy rękę,
oko czy nerkę, ale nie umysł. Skuteczność farmakologicznego leczenia depresji w
zależności od badań, od 30 do 80%, skuteczność placebo - ok. 30 %. Czyli nawet
zakładając 80% i odejmując efekt placebo, co druga osoba nie musiałaby jej
stosować. Nie ma prostej odpowiedzi na pytanie, co zrobić.

historia nas nauczla...

[neuroleptyk]

Receptory serotoninowe, szczury...i trochę historii
Jeśli chodzi o leczenie to czytając historię psychiatrii zawsze w momencie
odkrycia nowej metody "leczenia" tzw. "choroby psychicznej" były one uznawane za
niezwykle skuteczne, jednak z czasem okazały się one zupełnie nieskuteczne a
często barbarzyńskie i ta reguła pozostaje niezłamana do dzisiaj. Dla przykładu
Cardiozolowe wstrząsy Ladislasa Meduny osiągały jak on sam twierdził zawrotną
skuteczność 80%-95% u dotkniętych schizofrenią. Podobnie wysokie wskaźniki
uzyskiwał Mainfred Sakel wynalazca "terapii" insulinowymi
śpiączkami. Leukotomia Egasa Moniza a później zmodyfikowana uproszczona tzw.
lobotomia transorbitalna Dr. Waltera Freemana (do której używano kolca od
kruszenia lodu oraz maszyn do elektrowstrząsów by "znieczulić" pacjenta przed
tym "zabiegiem")
też okazała się wielkim bumem, ale już po paru dekadach wielką klapą i
oszustwem. Nie można też zapomnieć o elektrowstrząsach, które niestety nadal są
praktykowane i mimo, że minęło ponad 70 lat od wprowadzenia, to jak się ktoś z
was zapyta "lekarza psychiatrę" to nie będzie on potrafił wytłumaczyć jak to
"leczy", czyli innymi słowy nie ma żadnych naukowych podstaw takim metodom
"terapii". Oczywiście farmakologia psychiatryczna i teorie niedoborów
neuroprzekażników jako sprawcy "szaleństwa" (jak gdyby ludzie zdrowi zgodnie z
tymi teoriami nie mogą mieć problemów i są z definicji stworzeni do życia w
harmonii) brzmi na pierwszy rzut "oka" naukowo jednak jest to tylko
uwspółcześniona teoria humoralna. Krew, flegma, żółta żółć, czarna żółć i
odpowiednie typy osobowości, czy też "choroby psychiczne" związane z zachwianiem
tych składników zastąpił teraz niedobór serotoniny czy nadmiar dopaminy.
Genialna Thorazine czyli Chloropromazyna na początku lat 50 tych ubiegłego
wieku, dzięki której to psychiatryki przestały być gniazdami żmij a psychiatrzy
rozszerzyli pole swojego działania poza mury tzw. "szpitali psychiatrycznych" i
zaczęli się też zajmować pacjentami neurotycznymi (dobrowolnymi) jednak już
dzisiaj nie jest tak wspaniała i jak się okazuje jedyne co robi w miarę
skutecznie to uszkadza mózg, szczególnie po długotrwałym zażywaniu. Według badań
WHO (i to nie jednych) w krajach mniej rozwiniętych prognozy dla np. niejakiej
schizofrenii są dużo lepsze niż w rozwiniętych. Ostanie doniesienia o tym, że
Prozac leczy tak skutecznie jak placebo czyli, że nie leczy w ogóle nie powinny
nikogo dziwić. Jednak argument, że psychiatria jest dopiero w powijakach nie
jest żadnym argumentem te parę wieków i różnych metod "leczenia" obłędu od
nacinania skóry na głowie żeby uszedł z niej nadmiar ciepła, wrzucania do studni
ze wężami, lodowate kąpiele czy krzesła trankwilizacyjne, czy w końcu leki
niewiele w niej zmieniły, nadal psychiatria pozostaje tak samo pseudomedyczna
jak w osiemnastym wieku i niestety niewiele nauczyły ludzi w wyciąganiu wniosków
z historii.

[lucyna_n]

na miejscu Twojego psychiatry rozważyłabym jakiś rispolept czy cuś.