Czuję wielką pustkę

[kamill6]

ten tydzień nie należał do udanych. Konflikty w domu, w pracy i jeszcze nie
wiadomo co. Strasznie się czuję, a najgorsze jest to, że nie mam komu tego
powiedzieć. Pracuję daleko od domu, w którym jestem gościem, na kierowniczym
stanowisku. Wszystko mnie przytłacza. Depresja mojej żony jest dla mnie
trudna i bolesna i... ciężka (wiem że dla niej jest jeszcze gorsza).
Właściwie to nie odpoczywam w domu tylko gryzę się ze samym sobą, ze stanami
mojej żony. Dziś w pracy przez przez przypadek usłyszałem rozmowę dwóch moich
współpracowników i ...dostałem obuchem po łbie. Tak na prawdę to nie mam na
kogo liczyć, czuję się jak sam.

Czuję wielką pustkę, jakby ktoś mnie wyssał; tracę głowę nad tym wszystkim.
i jak tu znaleźć dystans?

że zapytam..

[blue_a]

Ty też masz zdiagnozowaną depresję?

[kamill6]

czy ja mam depresję? nie wiem...nie sądzę...trudno powiedzieć. Chyba każde z
tych odpowiedzi są ... nie, przyblizają mnie do poznania prawdziwego
rozwiązania. Bzdury wypisuję, sam nie wiem jak to ze mną jest. Brzydko
mówiąc "zaczynam świrować".

...i nie wiem co dalej będzie...

Kamil

[apokalipsa86]

nie tylko ty dostałeś po łbie..taki ten tydzień jest wogóle szczery do bólu..
chciałabym Cię jakoś pocieszyć, ale wiem ze słowa tu niewiele dają..qrcze,
jesteśmy z Tobą..kiedyś się odmieni..a kiedy..?[fuck! trzeba trwać!]
3maj się!

[hellio]

Może najzwyczajniej pomogłaby Ci rozmowa? To dobre miejsce! przecież nie mamy
tu nazwisk ani twarzy. Domyślam sie, że naprawdę źle poczułeś się po usłyszeniu
rozmowy współpracowników? Czy się mylę?
Pozdr, H

dołączam się

[blue_a]

Mów. A pójście do lekarza też byłoby nie od rzeczy.

[warum]

Alez tu slodko sie zrobilo, prawie kazdy poklepal Cie po ramieniu ze
zrozumieniem:) I lepiej Ci? Nie sadze... A przypadkowo uslyszana opinia / o
Tobie?/ moze byla przykra, ale... powinna dac Ci do myslenia i ewentualnie
przyczynic sie do pewnej korekty - albo swojego zachowania albo... znajomych.
Zle samopoczucie... moze minie wraz z nastaniem lepszej pogody, a jak nie
minie... to trzeba probowac rozwiazac problemy. Powolutku i metodycznie.
Przeciesz "szefujesz", wiec wykaz sie rzosadkiem, a emocje zostaw sobie na
deser. Badz dorosly, i jesli... masz wrazenie, ze swiat sie wali z kazdej
strony... to... przeanalizuj "dlaczego"? A potem bedzie juz latwiej:) pozdrawiam

[kamill6]

warum napisała:

> Alez tu slodko sie zrobilo, prawie kazdy poklepal Cie po ramieniu ze
> zrozumieniem:) I lepiej Ci? Nie sadze... A przypadkowo uslyszana opinia / o
> Tobie?/ moze byla przykra, ale... powinna dac Ci do myslenia i ewentualnie
> przyczynic sie do pewnej korekty - albo swojego zachowania albo... znajomych.
> Zle samopoczucie... moze minie wraz z nastaniem lepszej pogody, a jak nie
> minie... to trzeba probowac rozwiazac problemy. Powolutku i metodycznie.
> Przeciesz "szefujesz", wiec wykaz sie rzosadkiem, a emocje zostaw sobie na
> deser. Badz dorosly, i jesli... masz wrazenie, ze swiat sie wali z kazdej
> strony... to... przeanalizuj "dlaczego"? A potem bedzie juz latwiej:)
pozdrawia
> m



Nie chodzi o to, że źle poczułem się bo usłyszałem opinie wspólpracowników
(zawsze zakładamy przecież, że różnie o nas mówia), ale mam inne bolączki dnia
codziennego które mnie przytłaczają. Żona chora na depresje, ojciec chory na
depresje - na leczeniu w oddziale zamknietym, jestem z daleka od rodziny-bo
praca, odpowiedzialność i obowiązki z jednej strony, a mysli o żonie o jej
chorobie, o jej samotności - z drugiej. Nie chodzi tu o urażoną ambicję szefa -
wyrosłem już z tego.

czasami człowiek czuje że tak dalej nie wytrzyma, że jest już ta graniaca, za
którą nic nie widać. Siedzisz znerwicowany, roztrzęsiony nad szklanką "czegoś"
do picia i się zastanawiasz, co zrobić, zaczynasz planować podstawowe
czynności - bo jesteś całkowicie przysłonięty przez problemy.

Nie tylko wy je macie,


czuję się podle.

[hellio]

Jeden facet napisal, że mu ciężko. Parę innych osób zareagowało: dla mnie ten
tydzien też był kiepski; napisz coś o sobie; jutro będzie lepiej.
Zrobiło się ciepło. W moim odzczuciu nie słodko, ale właśnie ciepło. Na to
zareagowała warum: "lepiej ci? nie sądzę".
I wypisała swoją receptę:"dokonać korekty zachowania!" "rozwiązać
problemy!" "wykazać się rozsądkiem!" "dorosłym być!" I przestało być
słodko...Oj, przestało! Kaaamil! Lepiej ci? Stań no na baczność i mów prawdę!
Jak się boisz, to zresztą nie mów. Ale ja Ci Warum powiem, ze nie pchałabym się
do Ciebie po wsparcie, chyba, że bywasz czasem w jakimś cieplejszym nastroju.
Piszę o tym dlatego, że tym Twoim "lepiej Ci? Nie sądzę" - zrecenzowałaś ostro
miłe (w intencjach) gesty paru miłych osób. Po co właściwie? Niechby każdy
wspierał jak umie, nie "zmrażajmy się" wzajemnie!
Pozdrawiam ciepło, uśmiecham się słodko, poklepuję po ramieniu, serdecznie, po
przyjacielsku. Warum? Lepiej Ci? H

[hellio]

jest post powyżej. w wyniku zeza wylądował tutaj - sorry, Kamilu, H

[warum]

Bylo do mnie - wiec sprobuje uzasadnic poprzednia wypowiedz. Mam 40 + lat i
sadze,ze przezyte trudne lata daja mi takie, a nie inne spojrzenie na problemy
innych. Nie idealizuje, nie upraszczam i... zwyczajnie wyroslam z wieku
kiedy "dobre slowo" przyjaciolki, mamusi itp pomagalo. Moze zabrzmi to dla
wielu optymistow?-psychologow, ktorym chyba najbardziej zalezy na diagnozowaniu
i ew. zaliczaniu lub nie do tego grona ,jak cyniczna , zgorzkniala starosc...
ale to jest zycie. Prawdziwe. Moze nie kazdego, ale chocby jednego czlowieka.
A wiec... nie w kazdym przypadku tu podane "cudowne" rady sa odpowiednie. Moje
doswiadczenie sugeruje,ze... poki czlowiek sam w sobie nie ustali priorytetow-
nie poradzi sobie z depresja. A w przypadku kamila6- wyraznie doskwiera mu -
rozlaka. Ale kasa i kariera sa wazne, dlatego... czuje takie rozdarcie.
Mysle,ze jest madrym czlowiekiem i wcale nie jest w depresji... tylko ma
trudnosc z wyborem, bo .... jest mu trudno jw. Jestem przekonana,ze poradzi
sobie, a ten stres jaki przezywa minie. Pozdrawiam wszystkich optymistow:) a
nie-optymistom przypominam, ze... zawsze moze byc gorzej. Tylko po co?

[hellio]

Jestem 40++, więc nie jest to kwestia wieku, co do trudnych lat - nie będziemy
się, mam nadzieję, licytować. Teraz jest mi trudno, wybacz, nie mogę pisać
dlaczego, ale chyba nikt by się nie chciał zanienić. I też nie idealizuję i nie
upraszczam, ale z moich doświadczen wynika, że dobre słowo zwykle pomaga.
Trochę. Nie oszukujmy się, tylko trochę. Ale dużo- w tych okolicznościach, na
forum, publicznie, w oparciu o strzępki wybranych informacji - nie da się
zrobić. Możemy się, jak piszesz, poklepać po ramieniu. Ale to też jest coś
warte, sama intencja, sama świadomość, że ktoś obcy, daleko, mysli i chce
poklepać po ramieniu.
Ty chcesz dać coś bardziej konkretnego, jakąś radę, sugestię, co ten Kamil ma
robić. Piszesz "wyraźnie doskwiera mu rozłąka". A to znaczy: "na podstawie
tego,co Kamil zechciał nam powiedzieć wnoszę, że to problem rozłąki. Tak to
czuję". Tylko, że nie wiemy, ile z "całej prawdy" Kamil chciał powiedzieć. Bo
przecież nie mamy takich złudzen, że w trzech zdaniach, które napisał zawarł
wszystkie ważne informacje. Więc nie możemy w sposób odpowiedzialny
rozmawiać "o sytuacji". Możemy rozmawiać tylko o tym, jak widzimy sytuację na
podstawie tego, jak przedstawił ją Kmil. Nie wiem, czy dobrze mnie rozumiesz. W
tym przekazie wszystko się chwieje! I jeżeli ciepła, przyjazna Blue_a pisze
ciepłe, przyjazne słowa, to one się chwieją w tym samym rytmie. A jeśli mówi
się konkretnie, nie mając konkretnych informacji: Twój problem polega na tym i
na tym, to czasami okazuje się, że jest to problem diagnosty, a nie
diagnozowanego. Mówiąc nawiasem, Kamil w ogóle nie upoważniał nas do stawiania
diagnoz, po prostu informował, że jest mu ciężko.
Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie, Warum, darum myślę ja, że bardzo inspirujące
jest to, co napisałaś. A Kamila przepraszam, jeśli pozwolisz, również w Twoim
imieniu, że odmieniając jego imię przez przypadki tak sobie pomalenku
dochodzimy do porozumienia. Ukłony, H

[warum]

Hmm...:)Najpierw mnie "opieprzasz"/ sorki/, potem serdecznie pozdrawiasz... i
jak tu utrzymac rownowage? Pozdrawiam. Sadze,ze ani wiek nie swiadczy o
rozumie, ani.. doswiadczenia. Jesli boli "dusza" rozum niewiele ma z tym
wspolnego.. ale...mimo wszystko uwazam,ze...trzeba! szukac jakiejs metody.
Malymi krokami tez mozna zmienic zycie i siebie/ bywa skuteczne/, no chyba, ze
ktos baaardzo odwazny/ lub... juz nie ma nic do stracenia, tak zle sie czuje/-
i decyduje sie na radykalne zmiany w zyciu...Wazne zeby jakos przerwac ten
marazm. Latwo mi teraz mowic, bo... stoje na nogach, ale....uczucie
przeciekajacego,zmarnowanego czasu /to pozniej dostrzeglam/ i... nieustanny lek
przed powrotem tej zapasci/jaka przezylam /, nijak ma sie do... uczucia
totalnej beznadziei, ktora niektorym dane jest w tym momencie zaznac.
Hmm...Powtorze -warto sprobowac cos "dla siebie" zrobic, zdecydowac.
Mnie "same" cuda nie chca sie zdarzac:(ale moze mam pecha?