Czy boicie się jutrzejszego dnia?

[blue_a]

Przyznaję, że troszeczkę. W tamtym roku smutek przylazł do mnie po powrocie z
cmentarza. Leżałam nieruchomo i zapadałam się w siebie. Na cmentarzu,
paradoksalnie, było pogodnie, rozmowy nawet nazbyt wesołe. Świeciło słońce.
A może nie należy sie bronić przed odczuwaniem smutku, nostalgii? Pozwolić
sobie na nią. Pamiętać, że wszyscy jesteśmy śmiertelni..Tak sobie rozmyślam.

Nie podobają mi się chryzantemy i astry (?). A może kłaść na groby Bliskich
białe róże?

Zwykle odrzucałam amerykańską tradycję z dynią, ale teraz myślę - czemu nie..
Czy jako "depresyjni" odczuwamy "dół" głębiej?

Czy..przygotowujecie się jakoś na ten dzień? To pytanie jest głupie?
Nie pójdę tym razem na cmentarz, ale gdy zapadnie zmrok, zapalę świece i
długo w noc będę czytać, niekoniecznie przy świeczce. Kupiłam ostatnio
wydaną "Nostalgię anioła", może dorzucę coś z poezji, ale jakiej?
A co muzycznie?
Prywatne Zaduszki Jazzowe?


Pozdrawiam Wszystkich ciepło.

[kakofonia]

w zeszłym roku, daleko stąd, kupiłam sobie dynię, piękną, pomarańczową,
wydłubałam jej oczy i zębaty uśmiech, było nam miło razem z dynią
a teraz się nie boję, jest mi kompletnie wszystko jedno.

ś l i c z n e!

[blue_a]

Jak wydrążyć taką dynię? Nie wiem, czy sobie poradzę..

:)

A mnie nie jest wszystko jedno. Proszę, niech Tobie też nie będzie. Ostatnio
coraz bardziej zwracam na jakość swojego istnienia (w niedużym stopniu wiąże
się to z pieniędzmi). Chcę mieć ładne Zaduszki, smutne i ładne.

[kakofonia]

Wydrążenie dyni jest, muszę przyznać, trudne, ja zmarnowałam chyba ze 3 zanim
mi się w końcu udało osiągnąć jako-taki efekt. Ale warto było :-) I widzisz,
znowu powraca ten kolor - pomarańczowy.
Właśnie słońce wyłazi... więc może nie będzie mi wszystko jedno. Masz rację, że
powinno być pięknie i smutno. Nie należy bać się smutku. On czasem przychodzi
jako przyjaciel, nie jako wróg. To powinna może być taka jakaś melancholia, a w
niej - smugi światła.
Koło mojego rodzinnego grobu na Powązkach jest taki jeden mały, na który już
wielu, wielu lat nikt nie chodzi. Trzy kobiety. Zmarłe młodo, niemal jedna po
drugiej. Zawsze jak tam jestem, trochę go sprzątam, zapalam znicz, kładę
kwiaty.
Może więc nie będzie mi wszystko jedno. Choćby ze względu na ten grób, którym
nikt się nie zajmie, jeśli ja tego nie zrobię.
Pozdrawiam cieplutko :-)

ciarki po plecach

[blue_a]

te kobiety..

ja na cmentarzach (lubię, jako ciekawe, jeśli akurat takie są,
architektonicznie miejsca; sporo ich zobaczyłam latem) szukam malutkich grobków
dzieci. Smutno.. I zawsze czuję jakieś niezrozumiałe wzruszenie.

Podobają mi się przygotowania do jutrzejszego dnia z Tobą, naprawdę. I do domu
przydźwigam dziś dynię.

:)

Białe róże też kupię.

Pomarańczowy :) Mam w domu takie małe dynki w kształcie gruszek. Piękne.
Pomarańczowe. Genialny kolorek.

[katara]

podziwiam was i wy mówicie o depresji, dajcie spokój, jakie dynie, gdybym tu
nie zajrzała, wstyd nie przyszłoby mi to do głowy nawet. Swięto zmarłych, z
ledwością, kupię znicze przed cmentarzem i na tym koniec. To cud, że jeszcze co
roku wogóle tam chodzę. Nie mam dziś nastroju. Mam dość, wszystkiego. Do kitu
jest to wszystko, co z tym słońcem, ono chyba nie świeci dla wszystkich.
Pozdrawiam.

spokojnie..

[blue_a]

To prawda, mam teraz tę drugą twarz depresji, fazę hypomanii. Cieszę się
życiem, dopóki trwa ta faza. Dokładnie wiem, że za jakiś czas znowu będę
podpierać się nosem. Naprawdę. Opowiadam Ci o dyniach (na przykład), bo może
zauważysz, jak bardzo są piękne. Jeśli nie, trudno. Przeżyję.
Naprawdę bardzo mocno Ciebie rozumiem. Znam noc depresji. Znam chęć nie
obudzenia się więcej. Tak!

Czy uwierzysz, że dopiero w tym roku mocno czuję zmiany pór roku i widzę
oszałamiające (sic!) piękno każdej z nich? Bo biorę leki. Bez nich oglądałam
sobie tylko płytki chodnikowe (krzywe jakieś..)

Uderza mnie dzień w dzień piękno drzew. Powykręcane pnie sosen, brzozy, stare
dęby..Imponujące sekwoje w Kalifornii, które kiedyś na pewno zobaczę.

Nie, nie zwariowałam, to nie poezja sentymentalna.
Świat (nie mylić z życiem, ono bywa bardzo trudne) jest naprawdę przepiękny.

W depresji mamy po prostu bardzo skrzywione spojrzenie.
Jesteśmy jak Kaj z okruchem szkła w oczach..

Nie kupuj zniczy przed cmentarzem. Hieny (przepraszam, sprzedający..) zedrą z
Ciebie. Kup, jeśli uważasz, że musisz, wcześniej.

I nic nie do kitu! Wysyłam Ci moc siły energii. Nie wierzę, że nie doleci do
Ciebie jej chociaż trochę.

Leczysz się? A może warto?

[katara]

dzięki serdeczne, to miłe, od razu zrobiło się ciut cieplej. Nie leczę się,
jestem typem: zosia samosia, mam w przeszłości epizot z małym uzależnionkiem,
nie chcę przez to drugi raz przechodzić. Cały czas wierzę, że jakoś dojdę do
siebie. Idiotka... Pozdrawiam ciepło i mam straszną ochotę na kupno dyni. To
coś nowego. Jakbym zaczęła się leczyć to bym nie wiedziała na co, tyle żeczy
się pokręciło.

wal do psychiatry, powaga..

[blue_a]

W broszurze, tej, którą świsnęłam w przychodni, gdzie chodzę (szukałam dla
Ciebie linka, ale dranie zmienili stronę, ale pocieszę Cię, tam nic ciekawego
włąściwe nie było. Taka sobie czytanka przed wizytą, aby nie było nudno)

Do rzeczy: leki raczej nie uzależniają..
A na pewno nie tak silnie jak to, co zdrzyło Ci się brać.
Zabraniam Ci! Nie rób tego więcej :)

Jako Zosia Samosia to ugotuj pyszny obiad, ale nie walcz z depresją, obiecaj mi
to :)

[ana-23]

...będzie ciężko... Zawsze w ten dzień myślę o mojej Babuni-tak strasznie mi
jej brakuje!!!
Chcę zapalić znicze, zanieść kwiaty... (białe róże-dobry pomyśł!!!)
Potem będę siedziała w domu z gorącą herbatą, pod ciepłym pledem... I raczej
nic więcej nie będzie, juz nic więcej być nie moze...
Pozdrawiam...

lepiej do lekarza

[kakofonia]

Mi właśnie zaczęły pomagać leki. Chyba. I dlatego zauważyłam słońce. I stąd te
dynie mi sie przypomniały. Naprawdę polecam. Poza tym, powiedzmy sobie
szczerze, trzeba się chwytać wszystkiego, czegokolwiek, co może tylko pomóc,
choćby trochę. Choćby to miała być i pomarańczowa dynia. A czemu nie?
Katara, kup dynię, ale do lekarza też pójdź :-)

[starowinka40]

Odezwe sie cicho, zeby powiedzic, ze sie nie boje. Nie boje sie, bo ide na
groby ludzi kochanych, ktorzy byli czescia mojego zycia i nadal nia sa. Ide na
grob mojej pierwszej milosci i mimo uplywu 21 lat znowu bede plakac, jakby to
sie stalo wczoraj ledwie... Poloze kwiaty, zapale lampki, pogadam chwile z
moimi zmarlymi, polece ich opiece Niebios i wroce do domu, w ktorym czekaja na
mnie zywi. Pomyslcie, ze ten dzien to symbol naszej wiezi z minionymi
pokoleniami i epokami, dowod na to, ze chociaz przemijamy, to jednak kazdy
zostawia swoj slad i ten slad mozna pielegnowac nawet przez stulecia.
Tak naprawde to boje sie tylko prozaicznosci - tloku na cmentarzu i w tramwaju.

[katara]

Kupiłam dynie, wycieliśmy z mężem oczy i uśmiech i teraz stoi i świetna z niej
lampka, a pracy z nią było niewiele, a trochę cieszy. Pozdrawiam ciepło, nie
dajmy się, a święto zmarłych nawet lubię, trzeba się ruszyć z domu, a to już
dużo, odrazu inny nastrój. Hejo.

[kakofonia]

:-))

[kochanica_francuza]

blue_a napisała:

> Przyznaję, że troszeczkę. W tamtym roku smutek przylazł do mnie po powrocie z
> cmentarza. Leżałam nieruchomo i zapadałam się w siebie. Na cmentarzu,
> paradoksalnie, było pogodnie, rozmowy nawet nazbyt wesołe. Świeciło słońce.
> A może nie należy sie bronić przed odczuwaniem smutku, nostalgii? Pozwolić
> sobie na nią. Pamiętać, że wszyscy jesteśmy śmiertelni..Tak sobie rozmyślam.
>
> Nie podobają mi się chryzantemy i astry (?). A może kłaść na groby Bliskich
> białe róże?
>
> Zwykle odrzucałam amerykańską tradycję z dynią, ale teraz myślę - czemu nie..
> Czy jako "depresyjni" odczuwamy "dół" głębiej?
>
> Czy..przygotowujecie się jakoś na ten dzień? To pytanie jest głupie?
> Nie pójdę tym razem na cmentarz, ale gdy zapadnie zmrok, zapalę świece i
> długo w noc będę czytać, niekoniecznie przy świeczce. Kupiłam ostatnio
> wydaną "Nostalgię anioła", może dorzucę coś z poezji, ale jakiej?
> A co muzycznie?
> Prywatne Zaduszki Jazzowe?
>
>
> Pozdrawiam Wszystkich ciepło.
>
Mam w dupie dynię, albowiem kontestuję amerykańskie importowane neoobyczaje.
A jutrzejszego dnia się boję o tyle, że po raz pierwszy od śmierci babci
idziemy na jej grób i będę musiała wspierać Mamę...ababci nie cierpiałam,
niezle podniszczyła nas obie, zaprogramowała negatywnie na zawsze, a do tego od
jej śmierci nie jest już u nas porządny wierzący-antyklerykalny dom, tylko
matka zaczęła latać do kościoła...

[kochanica_francuza]

blue_a napisała:

> Przyznaję, że troszeczkę. W tamtym roku smutek przylazł do mnie po powrocie z
> cmentarza. Leżałam nieruchomo i zapadałam się w siebie. Na cmentarzu,
> paradoksalnie, było pogodnie, rozmowy nawet nazbyt wesołe. Świeciło słońce.
> A może nie należy sie bronić przed odczuwaniem smutku, nostalgii? Pozwolić
> sobie na nią. Pamiętać, że wszyscy jesteśmy śmiertelni..Tak sobie rozmyślam.
>
> Nie podobają mi się chryzantemy i astry (?). A może kłaść na groby Bliskich
> białe róże?
>
> Zwykle odrzucałam amerykańską tradycję z dynią, ale teraz myślę - czemu nie..
> Czy jako "depresyjni" odczuwamy "dół" głębiej?
>
> Czy..przygotowujecie się jakoś na ten dzień? To pytanie jest głupie?
> Nie pójdę tym razem na cmentarz, ale gdy zapadnie zmrok, zapalę świece i
> długo w noc będę czytać, niekoniecznie przy świeczce. Kupiłam ostatnio
> wydaną "Nostalgię anioła", może dorzucę coś z poezji, ale jakiej?
> A co muzycznie?
> Prywatne Zaduszki Jazzowe?
>
>
> Pozdrawiam Wszystkich ciepło.
żle mi było ostatnio, jak w imieniu rodziny byłam na pięciogodzinnym pogrzebie
(z dowozem pod Warszawę) i z nikim nie magłam pogadać, bo mama była we
Frankfurcie...
ale dzisiaj wraca, haha, już pól godziny temu wylądowała!
>