wiersze

...po sześciu latach nic już nie jest tragedią.

[zamyslona_7]

"Malwy" Agnieszka Osiecka

Malwy po chatach
kwitną i bledną,po sześciu latach
nic już nie jest tragedią.

- Ja przepraszam, że nie przyszłam
na ten dworzec wtedy tam,
tłumaczyłam wszystko w listach,
nie pomogły listy nam,
ja przepraszam,
dziś bym przyszła
na ten pociąg siódma dwie,
pod mostami rzeka Wisła nie wie,
jak się płakać chce.

- Malwy po chatach
kwitną i bledną,po sześciu latach
nic już nie jest tragedią.

- Ja przepraszam za te słowa,
że ambicji ci jest brak,
że nie chciałam cię całować,
gdyś wyruszał w trudny szlak,
za wieszaki nie przyszyte,
za kapryśny rankiem głos,
za zmartwienia nie przeżyte
tak, jak każe wspólny los...

- Malwy po chatach
kwitną i bledną,po sześciu latach
nic już nie jest tragedią.

[jutta_t]

wiersz Wisławy Szyborskiej
KOT W PUSTYM MIESZKANIU

Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać się między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.
Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.
Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.
Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.
Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków pisków na początek.

[jutta_t]

Edwarda Stachury:

Zobaczysz

Ach, kiedy ona cię kochać przestanie:
Zobaczysz!
Zobaczysz noc w środku dnia,
Czarne niebo zamiast gwiazd;
Zobaczysz wszystko to samo,
Co ja.

A ziemia, zobaczysz,
Ziemia to nie będzie ziemia:
Nie będzie cię nosić.

A ogień, zobaczysz,
Ogień to nie będzie ogień:
Nie będziesz w nim brodzić.

A woda, zobaczysz,
Woda to nie będzie woda:
Nie będzie cię chłodzić.

A wiatr, zobaczysz,
Wiatr to nie będzie wiatr:
Nie będzie cię koić.

Ach, kiedy ona cię kochać przestanie:
Zobaczysz!
Zobaczysz obcą własną twarz,
Jakie wielkie oczy ma strach;
Zobaczysz wszystko to samo,
Co ja.

A ziemia, zobaczysz,
Ziemia to nie będzie ziemia:
Nie będzie cię nosić.

A ogień, zobaczysz,
Ogień to nie będzie ogień:
Nie będziesz w nim brodzić.

A woda, zobaczysz,
Woda to nie będzie woda:
Nie będzie cię chłodzić.

A wiatr, zobaczysz,
Wiatr to nie będzie wiatr:
Nie będzie cię koić

I wszystkie żywioły,
Wszystkie będą ci złorzeczyć:
Lepiej byś przepadł bez wieści!

[jutta_t]

Z nim będziesz szczęśliwsza

Zrozum to, co powiem
Spróbuj to zrozumieć dobrze
Jak życzenia najlepsze, te urodzinowe
Albo noworoczne, jeszcze lepsze może
O północy gdy składane
Drżącym głosem, niekłamane

Z nim będziesz szczęśliwsza
Dużo szczęśliwsza będziesz z nim.
Ja, cóż -
Włóczęga, niespokojny duch,
Ze mną można tylko
Pójść na wrzosowisko
I zapomnieć wszystko
Jaka epoka, jaki wiek,
Jaki rok, jaki miesiąc, jaki dzień
I jaka godzina
Kończy się,
A jaka zaczyna.

Nie myśl, że nie kocham,
Lub że tylko trochę kocham
Jak cię kocham, nie powiem, no bo nie wypowiem -
Tak ogromnie bardzo, jeszcze więcej może
I dlatego właśnie żegnaj,
Zrozum dobrze, żegnaj, żegnaj

Z nim będziesz szczęśliwsza
Dużo szczęśliwsza będziesz z nim.
Ja, cóż -
Włóczęga, niespokojny duch,
Ze mną można tylko
Pójść na wrzosowisko
I zapomnieć wszystko
Jaka epoka, jaki wiek,
Jaki rok, jaki miesiąc, jaki dzień
I jaka godzina
Kończy się,
A jaka zaczyna.

Ze mną można tylko
W dali znikać cicho

[jutta_t]

A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.

Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,
dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.


Konstanty Ildefons Gałczyński

[black_jotka]

Bardzo lubie Galczynskiego...

[jutta_t]

Cmentarz w zimie

Poszedłem dzisiaj na cmentarz
odwiedzić ojca
grób cały przysypany śniegiem
jak wszystkie inne
nie widać żadnych tabliczek
imion nazwisk dat
granity marmury gnejsy i proste
ziemne kopczyki
wszystkie tak samo dzisiaj
w śniegu ukryte

jesteście
rozpoznawalni tylko w naszej
pamięci i sercach
tu wszyscy jednacy równi
wobec wieczności
tym samym obrusem białym
i czystym nakryci po
czubki głów
Ryszard Mierzejewski

[jutta_t]

Julia Hartwig

Arles

Nie płacze nikt na starożytnym
Cmentarzu rzymskim w Arles.
Umarli krewni i potomni,
Ucichły jęki, wystygł żal.

Na sarkofagi cień się kładzie
Od naszych głów,
Wieczorne słońce napis czyta
Przez płowy bluszcz.

Szczęśliwi, którzy idą pod ręce
Przez Aliscamps,
Nie wiedzą jeszcze: ktoś z nas samotny
Powróci tam.

z tomu "Pożegnania", 1956

[zamyslona_7]

Wiersz o Arles jest piekny.

[mala200333]

Czesław Niemen

Terra Deflorata

Dałeś nam Panie
Cud Wszechświata
Owoc Wszechbytu Ziemię
człowiek
brutalny technokrata
gwałci jej przeznaczenie

Dałeś nam Panie
zbóż rodzaje
i wielobarwne kwiaty
człowiek
wytwarza nieurodzaje
Terra Deflorata

Dałeś nam Panie
źródła wody
Cud życiodajnej gleby
człowiek
rozmnożył własne trzody
w iluzji sił potrzeby

Dałeś nam Panie
sny bezpieczne
schroniłeś przed zatratą
człowiek się wcielił
w armie sprzeczne
Terra Deflorata

Dałeś nam Panie
nad bogactwa
Dar powszedniego chleba
człowiek
w obsesji ziemiowładztwa
urąga Łasce Nieba

Dałeś nam Panie
Święte Prawa
nad ksiąg elaboraty
człowiek
przemocą się napawa
Terra Deflorata

Dałeś nam Panie
Słowo dźwięczne
nad grzmiących trąb hejnały
człowiek
oracje swe niezręczne
ozdabia w komunały

Dałeś nam Panie
Dar tworzenia
Dobra wśród Bliźnich Świata
Zbaw nas od kłamstwa
złoczynienia

O! Terra Deflorata!

[jutta_t]

Czy to bajka, czy nie bajka,
Myślcie sobie, jak tam chcecie.
A ja przecież wam powiadam:
Krasnoludki są na świecie.
Naród wielce osobliwy.
Drobny - niby ziarnka w bani:
Jeśli które z was nie wierzy,
Niech zapyta starej niani.
W górach, w jamach, pod kamykiem,
Na zapiecku czy w komorze
Siedzą sobie Krasnoludki
W byle jakiej mysiej norze.
Pod kominem czy pod progiem -
Wszędzie ich napotkać można:
Czasem który za kucharkę
Poobraca pieczeń z rożna...
Czasem skwarków porwie z rynki
Albo liźnie cukru nieco
I pozbiera okruszynki,
Co ze stołu w obiad zlecą.
Czasem w stajni z bicza trzaśnie,
Koniom spląta długie grzywy,
Czasem dzieciom prawi baśnie...
Istne cuda! Istne dziwy!
Gdzie chce - wejdzie, co chce - zrobi,
Jak cień chyżo, jak cień cicho,
Nie odżegnać się od niego,
Takie sprytne małe licho!
Zresztą myślcie, jako chcecie,
Czy kto chwali, czy kto gani,
Krasnoludki są na świecie!
Spytajcie się tylko niani.
_________________

Jasnorzewska

[samanta_ewa]

(Ach, to nie było warte)
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Ach, to nie było warte
by sny tym karmić uparte

by stawiać duszę na kartę
ach to nie było warte.

Ach, to nie było warte
by nosić łzy nie otarte

i by mieć serce wydarte
to wcale nie było warte...

[samanta_ewa]

*** (Gdy pochylisz nade mną twe usta...)
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Gdy pochylisz nade mną twe usta pocałunkami nabrzmiałe,
usta moje ulecą jak dwa skrzydełka ze strachu białe,
krew moja się zerwie, aby uciekać daleko, daleko
i o twarz mi uderzy płonącą czerwoną rzeką.
Oczy moje, które pod wzrokiem twym słodkim się niebią,
oczy moje umrą, a powieki je cicho pogrzebią.
Pierś moja w objęciu twej ręki stopi się jakby śnieg,
i cała zniknę jak obłok, na którym za mocny wicher legł.-

[samanta_ewa]

A cup of tea
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Któż nad wami zapłacze? Nie John i nie Mary
Ni też Percy lub Wiliam, Nie Gladys, nie Sybil,
W zimnie zahartowani i twardzi jak mewy,
Lecz smutna krakowianka, rodem spod Wawelu,
Z kraju, gdzie bujnie płakać uczyły nas brzozy,
Raszki w parkach i Chopinm i czeremchy sypkie,
Z kraju wielkiej kultury łez, z kraju rzewności...

Filiżanką herbaty wznosząc Wasze zdrowie,
Służę Wam moim żalem - czym kraj mój bogaty!

[samanta_ewa]

A gdy przyszedł
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




A gdy przyszedł już nareszcie jako prawda, nie jak sen,
podścieliła mu pod nogi swoich włosów zwiewny len,
przytuliła jego głowę do swej piersi, do swych rąk,
by pragnienia nie znał lęku, by czekania nie znał mąk,
Wszystkie róże swych ogrodów, gdy dla niego w szczęściu rwie,
on porzuca ją na zawsze - bo jej nie mógł wołać w śnie.

[samanta_ewa]

Amory
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Nagła myśl i możliwość buchająca pieśnią,
o której sen ostrzegał radosnym półgłosem...
Zamiast ust, które jeszcze całować się nie śmią,
- papieros zapalony drugim papierosem.

Zetknięcie ramion w loży lub w głębi karety,
koncentrujące życie w płonącym rękawie!
Słodkie ognie bengalskie, rozkosze rakiety,
i oczy roześmiane w śmiertelnej zabawie.

Shake-hand za długi nieco, a chcący trwać wiecznie,
i odpychanie ludzi: nie mówcie! nie radźcie!
i słowa drżące, wdzięczne, niepotrzebne, śmieszne,
jak koronki i wstążki na przecudnym akcie.

[samanta_ewa]

Bez ciebie
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Nudno jest tu bez ciebie. Nudno do obłędu!
Jestem jeszcze wraz z wiewiórką i pieskiem,
Piszę, czytam i palę, wciąż mam oczy niebieskie,
Lecz to wszystko tylko siłą rozpędu.

Wciąż jeszcze świt jest szary, zmierzch niebiesko -złoty,
Dzień przechodzi na jedną, noc na drugą stronę
I róże zakwitają bez wielkiej ochoty:
Bo tak są już przyzwyczajone.

A jednak świat się skończył. Czy wy rozumiecie?
Świata nie ma i ja go nie stworzę.
Czas jest równy i cichy. Lecz czekajcie... może -
Może ja jestem już na tamtym świecie?

[samanta_ewa]

Być kwiatem
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Rozkwitają. Milczą pośród liści.
W kij związane lub pną się na kratę...
Dekoracje? Jeńcy? Statyści?
Łatwo chwalić kwiaty,
Lecz być kwiatem?...

[samanta_ewa]

Chwiejność i zdrada
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Jak płaszcz na haku w kajucie huśtanej
chwieje się życie, omdlałe wahadło.
Przewracają się sprzęty, drżą niepewne ściany,
pasażerowie błądzą gromadą pobladłą.

To, co było na lewo, zsuwa się na prawo,
zimną wodą przez okno oblał mnie ocean,
z kołysanych kieliszków prysło wino krwawe,
a szkody tej ocean nie umie ocenić.

Ziemi! Lądu stałego! Dębów jak ramiona!
Wiernych krajów bez zdrady, bez trzęsienia ziemi
Tu w oknie zamiast nieba fale lśnią wzniesione,
a pokój mój upada i wzlatuje z niemi.

Nie mogę żyć w takiej rozterce,
w takiej niepewności. Owijam się w pled,
morska choroba chwyta mnie za serce,
et je voudrais vomir mon âme dans la cuvette...

[samanta_ewa]

Co nam zostało
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Są narody, co w czasach ognia, wojny, moru
Wszystko uratowały - wszystko prócz honoru.
Polsko biedna! Twój honor pozostał przy tobie,
Twój honor, jasny diament w rękach głodomorów.

[samanta_ewa]

Dnie, minęłyście
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Dnie, minęłyście. Cóż się może zdarzyć?
Kości, bezradnie pod murawą trwacie,
A czas przechodzi po mnie i kaleczy
Serce ze wszystkim żyjące w rozbracie.

Gniewa mnie w tobie maj, auro niebieska,
Dla beznadziejnych posępny jak klęska!
Wszędzie, gdzie ludzie widzą nieskończoność,
Dostrzegam tylko duszny dach nad dachem -

Zieloną gałąź, gdzie dojrzewa gniazdo,
Pod jesień wicher ułamie z rozmachem.
To, co związały namiętność i rozum,
Los rozwiązuje z okrucieństwem błahem...

- Tu, gdzie się wszystko rwie, niszczy i zmienia,
Byłam źrenicą boskiego marzenia.

[mala200333]

To, co związały namiętność i rozum,
Los rozwiązuje z okrucieństwem błahem...

Jasnorzewska

[mala200333]

Dni
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




Życie moje wstawione w cień
więdnie bez światła dziennego.
Codziennie opada z niego
pożółkły, zwiędły dzień...

[mala200333]

dancingowe zabawki
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria




te parasolki mniejsze niż otwarte powoje
powiedz mi na co służyć mają
czy by oczy zasłonić przed spojrzeniem twojem
jak przed słońcem
w tym zimnym maju

[mala200333]

wiersze jak porełki

[samanta_ewa]

Alicja Kuberska

Ludzie nie do pary
są samotni w tłumie.
Tak jak wszyscy wokół
zmagają się z codziennością
i różnymi kłopotami.

Mają jednak jeden
swoisty problem.
Nie mają z kim
podzielić się szczęściem,
radością ,sukcesami.

Wszyscy są uprzejmi,
uśmiechając się słuchają.
Nie ma w tym
jednak wielkich emocji,
bo uczuć nie podzielają.

Ot, takie kulawe szczęście
w pojedynkę.

[seremine]

Z Netu

"Netowa milosc"


niepotrzebnie tobą życie
naiwnie ufając banałom

ziarna prawdy szukając
w netowym bełkocie

zaśmieciłam myśli kłamstwami
by ratować obraz twój
wypadający z ram

miłości bronić przed ironią

sama sobie zamydlając oczy
serce obłudą skaziłam

nadal wypieram ból porażki

[mala200333]

[seremine]

Bardzo malo

[jutta_t]

Alicja Kuberska
Taniec w kolorze pomarańczy

We włosy wpięła kilka
Różowych piór
I włożyła jaskrawą sukienkę
W kolorze dzikiej pomarańczy.

Wszyscy mówili
- To jakaś wariatka,
Ale jak ona pięknie tańczy.

A ona zasłuchana
Tańczy z gracją
Jak Terpsychora.
Ledwo ziemi dotyka.
Przebiega jak nuta
Od tanga do walczyka.

Co z tego,
Że jest nieobecna
I w innym świecie żyje.
Kto jest bardziej szalony?
Ten, który radośnie tańczy
Czy ten co pod ścianą gnije?

[mala200333]

Kto jest bardziej szalony?
Ten, który radośnie tańczy
Czy ten co pod ścianą gnije?

Ten pod sciana...

[samanta_ewa]

Małgorzata Ruszczak
Bezsenność.

Nie wiem czy to miasto cierpiąc na bezsenność
wiedzie mnie za rękę po mrocznych zaułkach,
czy to może anioł popycha mnie w ciemność
delikatną dłonią, białą jak bibułka.

Uprzedzenia cierniem wrosły pod paznokcie,
gniew targając serce okalecza myśli.
Nawet twoje kroki wydają się obce,
choć tak bardzo pragnę byś się znowu przyśnił.

Zmierzch zlizuje cienie z brudnego chodnika,
łza zgubiona gryzie podeszwy pantofli.
Za plecami słyszę, jak szczęście kuśtyka
z nadzieją, że płomyk tęsknoty się dotli.

Obskurne latarnie w oparach uryny
roztapiają blaskiem zmęczone ulice.
Świat sklepowych witryn podniósł swe kurtyny
rozdrażniając zmysły kolorowym kiczem.

Kloszard pochylony nad płachtą gazety
układa posłanie z porwanych kawałków.
Nim zwinie pod głowę szpaltowe sekrety
wytchnienie odnajdzie w smaku niedopałków.

A ja mu zazdroszczę, przemykając chyłkiem.
Sen odszedł wraz z tobą pakując manele
i księżyc się na mnie wypiął srebrnym tyłkiem.
Powróć choć koszmarem - czy pragnę tak wiele

[jane_doe_hej]

Podoba mi sie.

[mala200333]

Kloszard pochylony nad płachtą gazety
układa posłanie z porwanych kawałków.
Nim zwinie pod głowę szpaltowe sekrety
wytchnienie odnajdzie w smaku niedopałków.

[black_jotka]

Dzień lenia

Co ranek jak batem podrywa mnie z łóżka,
masa spraw codziennych u stóp mi się tłoczy.
Gniecie ciężko kołdra i parzy poduszka
gdy próbuję przymknąć rozespane oczy.

Aż tu dzisiaj nagle, ze zdziwioną miną
zwlokłam się z pościeli całkiem od niechcenia.
Zadumana szczerze nad tego przyczyną
zerknęłam w kalendarz i widzę – dzień lenia.

Więc wzięłam do serca tę szczególną datę,
powoli do kuchni boso poczłapałam
myśląc, czy zaparzać warto dziś herbatę.
Zbyt wiele zachodu – więc zrezygnowałam.

Mech, zielsko po nocy na zębach porosło
lecz kierując kroki do małej łazienki,
stwierdziłam że zdążę i ziewnęłam głośno
niczym hipopotam, aż chrupnęły szczęki.

Siadłam nieruchomo na starej kanapie.
Zegar za plecami równomiernie dyszy,
mucha na komodzie bezwstydnie się drapie.
Plamę na obrusie kontempluję w ciszy.

Karton z mordą krowy śmieje się wesoło.
Z brzucha do mnie stuka apetyt na mleko.
Z wczorajszej kolacji na stole zostało.
Macam wzrokiem szklankę – stoi zbyt daleko.

Ze stolika łypią na mnie czekoladki.
Kolorową tęczą kusi mnie rozpusta.
Może bym i zdarła z nich te słodkie szatki,
gdyby jeszcze same chciały wskoczyć w usta.

Nie wiem co tak bardzo mnie rozleniwiło,
bo w żadne dni lenia wcale mi nie wierzcie.
Lecz tak sobie myślę, jakby pięknie było
gdyby mi się chciało, tak jak mi się nie chce.

[serena1975]

Proszę podać autora wiersza i nie popełniać plagiatu.
Autor : Małgorzata Malangiewicz

[black_jotka]

Skopiowalam wiersz z podpisem autor nieznany. Dlatego nie podalam autora. Przepraszam.

[mala200333]

Rozmyślania na dworcu - Jonasz Kofta


Na wszystkich dworcach świata
W poczekalniach, na peronach
Każda rozmowa o życiu
Zostaje niedokończona

Podróżni różni
Nic się nie różnią
Na dworcach każdy
Staje się próżnią

Jest tak jak wszędzie
Szczęście, nieszczęście
Tylko, że w pędzie
Tylko, że częściej

Na wszystkich dworcach świata
Daleką drogą olśnienie
Toczysz się losu koleją
Po swoje przeznaczenie

Suma powrotów i pożegnań
Daje w efekcie zero
Niektórym życie jak pociąg
Niektórym życie jak peron
Wsiadają, wysiadają
W bufetach piwem się raczą
Przyjeżdżają, odjeżdżają
Płaczą

Gubią się, odnajdują
Walizy taszczą
Zjadani, wypluwani
Dworców studrzwiową paszczą

Niech wszystko działa
Zgodnie z rozkładem
Pociąg odchodzi
Ja, nie pojadę

Krzysztof Kamil Baczyński

[mala200333]

Krzysztof Kamil Baczyński

Melancholia

Szary pejzaż tętni kroplami
w rzeki gęste, lśniące jak ołów,
noc przepędza do pustych obór
czarne chmury, stada bawołów.

Po wądole nakisłym zmierzchem
pełźnie szumem chmur szarych liszaj,
przez zasiane w ugorach cisze
dzień brzeziną schodzi przez pole.

1939

[jutta_t]

Witold Zembrowski
Otwarte drzwi

Miałam własny
mały świat
wiedziałam co wolno
mi robić, a czego
nie powinnam
dopóki
nie otworzyłeś
tajemniczych drzwi
na bezkresy i przestworza
serca uległego
na pokusę wędrówki
w księżycową noc
z ciężkim brzemieniem
tęsknoty, chęci
złapania gwiazdy
znającej drogę
do Ciebie...
Teraz choćby na niej
stało cztery bramy
przeniknę, przefrunę
nie zmrużę oczu
ani zblednę
póki nie ujrzę
Cię znowu
w otwartych
drzwiach
mojego domu...

[rawik-is-me]

W.Z.

Rzeźba...
Człowiek, to żywa rzeźba
ciosana przez szczęście,
radość, smutek, cierpienie
miłość, dobro żal, zło i
wiele innych takich
narzędzi tworzących
dzieło pod dekalogu ostre
kryteria, pod rozległe
etyczno moralne naprawy,
artystów słowa niezliczone
dary, a ja człowiek stary,
tak wyrzeźbiony, jak posąg
spiżowy powiadam, że nie
ma lepszego daru nad
serca oddanie drugiemu
człowiekowi w takiej
wierze, aby pomóc tej
rzeźbie jeszcze żyć.

[mala200333]

Do serca przytul psa


Zanim zdechnie w oceanie struty ropą śledź ostatni
I ostatniej trawy źdźbło pokryje pył,
Zanim w Leśniczówce Pranie gigantyczny motel stanie,
Zanim ciszę leśna zmąci jazgot pił,
Zanim zniknie pod betonem osiedlowych skwerków reszta,
A w piwnicy odda ducha szara mysz,
Zanim wszystko co zielone, co w pachnącej trawie mieszka
Na podeszwach rozniesiemy wzdłuż i wszerz.

Refren.:
Do serca przytul psa,
Weź na kolana kota,
Weź lupę popatrz - pchła,
Daj spokój, pchła to też istota.
Za oknem zasadź bluszcz,
Niech się gadzina wije,
A kiedy ciemno już i wszyscy śpią,
Matka śpi, ciotka śpi, wujek śpi
Zapylaj georginie.

Nim zatruje aerozol do cna życie morskim świnkom
I przesłoni góry ciąg dymiących hałd,
Nim słowiki i skowronki stracą głosy i umilkną
W metalicznym ryku rozwydrzonych aut.
Nim karmiona sztucznie krowa da zielone, chude mleko,
Zanim wzruszysz się wąchając sztuczny kwiat.
Zanim erzac naturalny w krew ci wejdzie tak daleko,
Że polubisz plastykowy, śmieszny świat.

Tekst: kabaret Elita, śpiewał Jan Kaczmarek

[seremine]

Taka ciepla, taka cudna..

[black_jotka]

Czy Ty

Czy Ty wiesz
Mój miły
Jak ja bardzo
Pożądam Cie.

Niczym
Chcieć wody
Na pustyni Gobi
Tak, spragniona

I proszę szczerze
.No, choć jedna
Kropelkę,
Ona mi da
Dużo siły\

Wzmocni moje
Serce
I wszystkie członki
Rusza do szlachetnego
Boju z ta miłością

-landryna-

[black_jotka]

Alicja Kuberska
Titanic

Czasem trzeba opuścić
ciepłe, wygodne miejsce.
Znaleźć szalupę,
rzucić się w kipiel życia
i wznieść ponad
lodowymi falami.

Nasza stara rzeczywistość,
to już tylko tonący
Titanic.

[samanta_ewa]

Leszek Kamiński
Złość

Rozlały się morza gniewu
zarozumiałości wyrosła zapora
a na dworze ciepła jesień
wybarwiła się w pięknych kolorach

Mimo ze serca gorące
złotymi nićmi związane
to paskudny potwór zarozumiałości
piękną jesień w ponurą czerń zamienia

Grają surmy wojenne
kto kogo bardziej przydusi
rozstrzygnięcia być nie może
tylko płacz i łzy do poduszki

Zła duma popsuła wszystko
zarozumiałość - urosła pod obłoki
z góry patrzy na drugiego człowieka
wskazuje mu miejsce
- ma być spokój

Przecież serca te same
w jednym poezji biją rytmie
ambicją - nie pisze się wierszy
zarozumiałość - jest dla nich pustką

[mala200333]

"nie pijam whisky"
małgorzata bobak

zgodnie z upodobaniem fałszywy wrzask
europejczyków żyjących sobie w ciepełku dobrobytu.
temperatura taka nie hartuje i kładzie
w najlepszym miejscu na półce w księgarni
książkę o Alkaidzie. wytwór współczesności.
reakcja na świat zachodu. terror i fundamentalizm.
tak się mówi. wynurzenia intelektualne
szemrzą w centrach miast gdzie wzmożono
stan bezpieczeństwa dający gwarancję istnienia

nie byłam na żadnej z wojen. nie doznałam wielkiej biedy.
to w czym żyję nie nie daje mi
poczucia że wszystko co złe dotyka innych.
co mogę zrobić? pisać wiersze?
moje libretto nad szklaneczką symbolicznej whisky.
brakuje drugiego aktora

zapytałabym bin Ladena o jego dzieci

[dunant]

Tren Bruno Jasieńskiego, napisany po śmierci ukochanej siostry Reni.

POGRZEB RENI



Tobie Malutka, wszystko co dobrego
napisałem i napiszę kiedykolwiek



Motto:
"Jak chcesz wrzeszczeć - ciszej wrzeszcz!...
Przyjdą ludzie!.... światła wniosą!..."
Jasieński



1.

Zielone noszą suknie z muślinu i trawy
Bez źrenic mają oczy jak ludzie w obłędzie.
Nocą raz je widzieli schodzące nad stawy,
Gdzie pośród czarnych lilii śpią żółte łabędzie.


Kiedy palce drapieżne jak wściekłe pająki
Na klawisze rozpuszczą i każą się prężyć -
Krowy ryczą w oborach spędzane na łąki
I szczury z nor wyłażą zezować na księżyc.


Ranki teraz są chłodne i mienią się strachem.
W pokojach szepcą szafy i tańcują stołki.
Nocą długo ktoś chodził koło moich sztachet,
A na progu znalazłem czerwone fiołki...


2.

Przyjechali wieczorem, o zmierzchu.
Nikt nie wyszedł otwierać im bramy.
Zatrzymali się z dala od mieszkań.
Poszli w górę tylnymi schodami


Nikt nie widział ich przedtem i potem,
Mieli w rękach narcyzy i róże.
Gdy nad ranem wracali z powrotem,
Cichy płacz było słychać na górze.


3.

Chodził pajac po pokoju,
Na nogach się huśtał.
Ktoś się długo w sali stroił,
Nie pozwalał pójść tam.


Aa aa
Moja mała będzie spała.
Nie wpuszczę tu żadnych ludzi,
Jeszcze mi ją kto obudzi.
Chodził wiatr, wpadł do sali
Tam i drzwiami stuknie.


Aa aa
Moja mała będzie spała
Powróciła dzisiaj z balu
W wieczorowej sukni.


4.

Ubierali ją po cichu, zatrzymali zegar.
Dwóch wkładało pantofelki, jeden znosił kwiatki
Tulipanów nie mógł znaleźć, po ogrodach biegał.
Białe kwiatki, kwiatki w ratki Panabogamatki.
Kto znów chce się ze mną widzieć?
Teraz już jest noc.
Powiedzcie im, że mnie nie ma.
Niech idą na lewo.


62-622 to nie mój telefon...
Chodził pajac po pokoju
Do samego rana.
Ktoś ją długo w sali stroił.
Jeszcze nie ubrana.
Takie głupie bywa życie...
Chodził pająk po suficie.


Aa aa
Patrz, patrz, jak ładnie!
Jak on nie upadnie!
Chodził, chodził, drogę macał, huśtał się jak ślepy...
Niech już oni sobie idą.
Po co oni znów
Grają one-stepa.
Renia nie chce tańczyć...
Renia jest zmęczona...
Powiedzcie im niech przestaną.
Już jest późno przecież
Zaraz będzie rano...


5.

Teraz noc gdacząc jak kura
Zniosła okrągłe księżycowe jajko.
... Widzisz, on płacze, że nic nie wskórał.
Chodź, to ci zaraz opowiem bajkę...


Był raz sobie taki pajac,
Co się śmiać nie umiał.
Raz się pajac cjanku najadł,
Chorował i umarł.
Aa aa


Spadłą z nieba jedna gwiazdka.
Taka mała opowiastka.
Co to komu po tem.
Kto by się kłopotał.


6.

Jak chodzili naokoło, coś szeptali przy tem.
Mieli twarze bardzo blade, poplątali nici.
Ktoś przychodził nieznajomy o ręce się pytał.
Pokazali mu na księżyc, skurczył się i przycichł.
Ta tak tak tak
Taka mała figurynka
Wydłużała się, słuchała,
Słaniała się, bladła.
Księżyc wszedł za chmury –
Z etażerki spadła!...
Aaaaa!!


7.

Poszły koła po wodzie
Duże – małe – duże
Ktoś ich widział jak uciekli.
Podeptali róże.



Kraków, noc 24 V 21