&*&*&*&*&Wiersze*&*&*&*&

[dunant]

DOTYK TĘSKNOTY
BUSZMAN KRZYSZTOF CEZARY

Tęsknoty mnie ujarzmił dotyk
Musnął pamięcią tamtych ludzi
Których to czas na moment usnął
By właśnie we mnie się przebudzić.

Wybacz więc proszę tę bezczelność
(nie straszna mi żadna pokuta)
Że dziś przywracam nieśmiertelność
Tym bez których ciężko mi tutaj.

Nie dziś nie jutro nie pojutrze
Jeszcze na mnie nie pora
Jeszcze żyć się nauczę
Za tych co odeszli wczoraj.

Więc szukać wymówek nie pora
Przed życiem co stoi na skraju
Bo skoro tu byłem przedwczoraj
Tym bardziej też będę nazajutrz.

A kiedy zniknę za chmurą
W błękicie zanurzę się cały
To wiatr przywieje Ci pióro
Z mych skrzydeł śnieżnobiałych.

30 czerwca 2001 Brighton

[rawik-is-me]

Słońce

Patrzę
na Twój wschód
w zachwycie
na blask co sprawia
że dzień nowy wstaje
szczebiotem ptaków w czereśniowym sadzie
na pierwszy promień patrzę
co cieniem się kładzie pod drzew korony.

Któż z was o świcie dotykiem stóp bosych
źdźbła traw otrząsał z chłodnych kropel rosy
co w Twych promieniach perlą się srebrzyście...

Tu nanizane na sieć pajęczyny
lśnią jak brylanty na szyi dziewczyny...

Może ktoś widział
jak Twoje promienie
z nad łąk unosząc mgieł woal nad ziemią
budzą do życia lasy pola wody...

Posłuchaj jak równym rytmem bije puls przyrody.

autoranuta Krystyna Danuta Sroka

[dunant]

Dwa jakieś kwiaty..." Bogusław Adamowicz


Dwa jakieś kwiaty na nieznanej łące

Znęciły razem w jedno nas ustronie...

Dwie jakieś gwiazdy, ku sobie ciążące,

Na jedno ciche nas zwiodły błonie...

Dwie jakieś piosnki, zbłąkane w tumanie

Na jednej harfie gdzieś załkały złotej...

Dwie zorze budzić przyszły nas w zaranie -

Rozlśnione w jeden smętny dzień tęsknoty...

Dwa słońca zaszły ponad ciemną drogą,

Gasnącym szczęścia krwawiąc się obrazem.

Dwa meteory błysły nam złowrogo -

I w jedną otchłań nas uniosły razem!...

[dunant]

"Krew Abla do Jehowy" Bogusław Adamowicz


Kain był pyszny i srogie miał serce,

Abel cnotliwy i godzien nagrody...

- I otoś przeklął Kaina - mordercę:

Kain, przeklęty, pobudował grody

Z żelaza...sługi ma liczne i żony,

I mnogie synów zeń idą narody...

I kto by zgładził Kaina - zostanie

Nie raz, lecz siedmiokroć, przez Twój gniew zgładzony

- Otoś Ablowi błogosławił, Panie:

Trup Abla krucze rozszarpały szpony...

[dunant]

"Ukołysana" Bogusław Adamowicz


Powiew poranku po nocy marzenia

Coraz to tęskniej i pieści i chłodzi,

Coraz to cudniej zdrój szczęścia się spienia,

Coraz to słodziej, i słodziej, i słodziej...

Coraz to rzewniej czar do snu ją kłoni,

Coraz to mgliściej jej oko się mruży...

Coraz to tkliwiej drży uścisk jej dłoni,

Coraz to dłużej, i dłużej, i dłużej...

Coraz to bliżej - jej główka zmęczona,

Coraz to śmielej na pierś mą się tuli,

Coraz to ufniej się garnie w ramiona,

Coraz to czulej, i czulej, i czulej...

Coraz to rzewniej, i tęskniej, i senniej,

Coraz to wolniej serduszko jej dyszy...

Coraz pogodniej, spokojniej, promienniej,

Coraz to ciszej, i ciszej, i ciszej...

Ignacy Krasicki "Wół Minister."

[samanta_ewa]

Ignacy Krasicki "Wół Minister."

Kiedy wół był ministrem i rządził rozsądnie,
Szły prawda rzeczy z wolna, ale szły porządnie.
Jednostajność nakoniec monarchę znudziła,
Dał miejsce wołu, małpie, lew, bo go bawiła.
Dwór był kontent, kontenci poddani z początku;
Ustała wkrótce radość; nie było porządku.
Pan się śmiał, śmiał minister, płakał lud ubogi.
Kiedy więc coraz większe nastawały trwogi,
Zrzucono z miejsca małpę; żeby złemu radził,
Wzięto lisa: ten pana i poddanych zdradził.
Nie osiedział się zdrajca, i ten, który bawił:
Znowu wół był ministrem i wszystko naprawił.

[dunant]

Gdy spijam ostatnie krople rosy
Cały drżę by nie uronić najcichszego westchnienia

Moje dłonie nieporadnie delikatne
Gubią się buszując w twoich włosach

Twój ciepły oddech oplata moje ciało
Wskazując drogę do twoich ust

Gdy jesteśmy już tylko my
Wystarcza nam nasz dotyk

Jestem jak dziecko
Gdy spijam ostatnie krople rosy z twoich piersi

[dunant]

Ewa Parma "Wieża"

Ona jeszcze nie wie
jego tam nie ma
przecież nie mógł
wyjechać bez słowa
nawet jeśli się pokłócili
nie pierwszy w końcu raz
a czasem nawet specjalnie
by pocałunki smakowały
Sądem Ostatecznym i piachem
wytrzepywanym z włosów
przed powrotem do domu
Ona jeszcze nie wie
w cieniu wieży jest pusto
choć czerwień sukni się plącze
w coraz szybszym tempie
oplata kolana i biodra
zamiast jego rąk za którymi
będzie odtąd tęsknić
w tym i w następnym życiu
- gdy zatrudni się jako barmanka
w steampunkowym pubie
na przedmieściach
i w każdej ręce
kładącej banknot na barze
będzie daremnie szukać
jego dotyku

[dunant]

Krzysztof Jarzyński 7:25pm May 17
Miron Białoszewski "Muzo"

Muzo
Natchniuzo

tak
ci
końcówkuję
z niepisaniowości

natreść
mi
ości
i
uzo
.

[rawik-is-me]

.....w Grupie poetyckiej pod nazwą Bunkier Sztuki niekiedy przychodzi taka chwila że akurat jest obecne kilka osób które w pewien wierszowany sposób komentuje zamieszczony wiersz - tym razem był to poruszający utwór Kazia Kopystyńskiego na pewien drażliwy v temat świąteczny...oto próbka tego wydarzenia z podanymi nazwiskami autorów wersów.....może kiedyś w Kawiarence.......Taki przedświąteczny bunkrowy wierszyk.

Kazimierz Kopystyński
Dwa klucze na szyi dzwonią mi od rana,
ten jest od Mamusi, ten od Taty mieszkanie,
jest jeszcze klucz trzeci, mam go po kryjomu,
żeby swoich rodziców zamknąć razem w domu.

Robert Jaroszewski
A jak ich już zamknę, to kluczyk wyrzucę;
I na przyszłe święta tu dopiero wrócę;
Bo choć po swych ścieżkach już od dawna chodzą;
To ich nie wypuszczę - jak się nie pogodzą.

Grażyna Szałkowska
Będą tak siedzieli do siebie plecami,
chociaż co powodem, zapomnieli sami…
Nie da się naprawić niczego na siłę,
a już najtrudniejsze jest małżeństwo byłe…

Robert Jaroszewski
Nie muszą się kochać, rozmawiać nie muszą;
Skoro ich relacje nawzajem ich duszą;
Ale by osłodzić potomstwa udrękę;
Niech podadzą sobie choć na Święta rękę.

Grażyna Szałkowska
Czy myślisz, że dobrze dzieci to przyjmują,
w sztuczności i kłamstwie, że się dobrze czują,
że wolą pamiętać święta udawane,
co roku wspominać rozdrapując ranę?

Robert Jaroszewski
Wszystko się zaczyna od pierwszego kroku;
Od pierwszego gestu, od pierwszej łzy w oku;
Więc jeśli jest szansa, choć dziś udawana;
To może spróbować ? - zabliźni się rana?.

Grażyna Szałkowska
Z moich obserwacji oraz doświadczenia
wynika, że to się tak łatwo nie zmienia,
nie pomogą gesty ani łzy rzęsiste,
a jedynie można win przedłużyć listę

Robert Jaroszewski
Ogólnie rzecz biorąc świat nie jest różowy;
Ludzie to pieniacze i gorące głowy;
Wybaczajmy sobie - apeluje stąd;
Cuda są dla ludzi - uwierz w Magię Świąt!!!

Maria Krawczyńska
Podzielone światy,podzielone dusze ,
co ma zrobić dziecko w takiej zawierusze?

Zbigniew Murawski
Tak to Magia Świąt cudownie zdziałała
Rodzinę w komplecie pod drzewkiem zebrała
I wtedy duch zgody na pewno zagości.
Topory zakopane!Nadszedł czas radości.

[rawik-is-me]

Elżbieta Żukrowska 9:43am May 18
SŁOWA - KWIATY PACHNĄCE

Rozpaliłeś moją wyobraźnie do białości!
Przyniosłeś mi kwiatów najwonniejszych słowa,
Otworzyłeś się na mnie tak jak drzwi na oścież,
Jakbyś już nie mówił, tylko mnie całował...

Rozesłałeś wokół mnie tyle ciepła,
Rozjarzyłeś jasne światła nad głową,
Obdarzyłeś wszystkim pięknem tak lekko,
Jakbyś tylko dla mnie je chował...

Dałeś może więcej niż miałeś - Kochany!
Dałeś nową nadzieję o zimowym poranku,
zawrót głowy tak piękny, jak na szkle malowany
Anioł Stróż zaprzyjaźnionej malarki-góralki...

e.żukrowska

[jerzy_55]

Na dobry, spokojny sen...
Dobranoc...

Jaśmin
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria

Patrz, już opada jaśmin, który w ręku niosę -

lecz w twych ustach płatki jaśminu

oparte na liściu z karminu

zwyciężą jeszcze wiele wiosen...

&*&*&*&*&Wiersze*&*&*&Tuwim&&&&

[jane_doe_hej]

Tuwim Julian

Erotyk o bzach

Bzy gęsto sterczą sztorcem,
gruboziarniste i mokre,
stokrotne, gotowym wierszem, radośnie rozrosłe bzy.
O szóstej rano wstałaś,
dziewczyno z prężnym sercem,
i łamiesz, z miłości dla mnie, promieniejące bzy.

Tak wcześnie i już tak gorąco.
A cóż dopiero w południe,
gdy jeszcze mocniej w nozdrza uderzą zerwane bzy!
Dziewczyno na palcach wspięta,
której ręce tak czule,
z taką nadzieją chwytają coraz pełniejsze gałęzie!
Dziewczyno bardzo szczęśliwa,
z listem wycałowanym,
z listem okrutnie krótkim,
cóż na niemiłość poradzę?

Trzęsę się twoim szczęściem
i drżę jak targane bzy.

[jutta_t]

Tuwim i jego cudowne wiersze!

[jutta_t]

Zbigniew Murawski


kilka rad........po 50-tce.....

do domu powrót uświetniony
obiadem smacznym juz na stole
chociaż wciąż jesteś przemęczony
kochasz kobiety swej tę rolę

prostą maksymę co stosuje
znaną w małżeństwa geografii
drogą do serca co się snuje
prościej z żołądka jest tam trafić

kiedy ognisko coś przygasło
wieczór swym czarem nie rumieni
małżonkę trzeba wziąć na miasto
demon zakupów ją odmieni

z radością w oczach oraz łzami
powrót miłości masz z uśmiechem
do serca kobiety klucz to znany
z pewnym bankowo dziś sukcesem

miłość znajduje w tym oparcie
w prostym działanu tkwi zaklęcie
mężczyzna kocha wprost (za) żarcie
kobieta zaś kocha(za) wzięcie))

[dunant]

Tomasz Kamiński X X X

O wielką miłość Ciebie nie proszę
Lecz taką zwykłą prostą i małą
Która nad nami nisko się unosi
Bez cudnych wierszy wyrecytowanych

O taką małą maleńką najmniejszą
Bez długich rozmów nieprzespanych nocy
Bez pięknych domów lśniących samochodów
Bez długonogich ptaków malowanych

Taką co drogi kręte wyprostuje
Szary pył dnia obmyje z mego ciała
Taką co zwykła najzwyklejsza
Co stoi obok tylko czeka na wezwanie

O małą miłość co żyje najdłużej
O taką małą maleńką najmniejszą
Tylko mi pokaż w odpowiednim czasie
Kiedy i w którym urodzi się miejscu

Nicholas Evans

[dunant]

Nicholas Evans x x x

Jeśli mnie przyjdzie odejść pierwszemu,
Nie daj zachmurzyć się swemu niebu.
I myśl uparcie, bez chwili wątpienia:
to tylko zmiana, a nie rozstanie.
(...)
Czym byliśmy – jesteśmy.
Co mieliśmy – posiadamy.
Jest wspólna przeszłość niezniszczalna teraz,
Kiedy więc idziesz lasem, po którymś my kroczyli,
lub próżno szukasz nad rzeką mego obok cienia,
albo zatrzymujesz się na szczycie w miejscu,
skąd zwykliśmy rozglądać się po łąkach,
czy też na widok czegoś bezwiednie szukasz mojej ręki,
a gdy jej nie ma czujesz, jak rośnie w Tobie smutek -
poczekaj.

Przymknij oczy.
Odetchnij.
Wsłuchaj się w moje kroki w Twoim sercu.
Wcale nie odszedłem, ja dalej idę z Tobą

Anna Kamieńska

[dunant]

Anna Kamieńska X X X

Jak to jest być człowiekiem
spytał ptak ....

Sama nie wiem
być więźniem swojej skóry
a sięgać nieskończoności
być jeńcem drobiny czasu
a dotykać wieczności
być beznadziejnie niepewnym
i szaleńcem nadziei
być igłą szronu
i garścią upału
wdychać powietrze
dusić się bez słowa
płonąć
i gniazdo mieć z popiołu
jeść chleb
lecz głodem się nasycać
umierać bez miłości
a kochać przez śmierć

To śmieszne odrzekł ptak
wzlatując w przestrzeń lekko

Leon Strankiewicz "DO ZIEMI OBIECANEJ"

[kaczorek_dwa]

Leon Strankiewicz "DO ZIEMI OBIECANEJ"

Do ziemi obiecanej idę zawsze:
zimą, wiosną, latem
- idę wolno –
Smutny, z plecakiem trudu w pałąk zgięty
- siwym gołębiem ze złamanym lotem
z haseł tablicą do serca przypiętą
Liść wawrzynu ją lekko otula
Ziemia mi drży, trochę się uchyla ....
Idę – na jej krawędzi stanę –
Gdzie dalsza droga ? ....
Może ktoś w pieśni zapyta Boga,
Gdy ja w pierś ziemi spojrzę otwartą
Wejdę w nią ..... i
– moja wpadnie z kalendarza karta
Ziemia pierś zamknie – na mojej położy
A na jej bliźnie – może ktoś bliski
zapłacze ...
Może tylko wiązkę kwiatów złoży.

Tadeusz Różewicz "Dytyramb dla teściowej"

[rawik-is-me]

Tadeusz Różewicz "Dytyramb dla teściowej"

Morze atramentu wypisali poeci
Opiewając miłość do dziewczęcia
Które jest czasem jak gęś
A czasem jak cielę majowe
Były spowijane jedwabiem słów
Żony własne i żony cudze
Lecz żaden rymopis nie wyśpiewał pochwały tej
która jest matką dziewczyny
Teściowej

To ona zrodziła naszą jutrzenkę
O synowie Apollina
Ona jej strzegła jak źrenicy oka
Ona piastuje owoce
Naszej miłości szalonej

Jest wysłańcem praktycznego życia
Kalesony upierze
skarpetki wyceruje
i guzik utwierdzi przy koszuli
Trzepie dywany wietrzy materace
Rozliczne i nieskończone są jej małe prace
Jesienią robi konfitury i kisi kapustę
kiedy spadnie śnieg zaskrzypi mróz
Jabłuszko znajdzie dla wnuka w komodzie
Czasem chmura groźna i mroczna
Przemknie po jej twarzy
Lecz boskie niebo swe oblicze chmurzy

Spójrzcie na jej siwe włosy
Każdy włos to jeden dzień jedna łza
jedna jesień jedna wiosna

Ona czujnie patrzy i pilnuje
By nie zgasł płomień domowego ogniska

Kiedy trzeba miotłą odpędzi nocne ćmy
Ona oko i ucho domu
Stoi na straży szlachetnych praw i obowiązków

Za wszystkie głupie żarciki
przeproście teściową
Starą kobietę
Która wyciąga ręce
Aby się ogrzać przy ognisku domowym

Pokłońcie się do samej ziemi
Głupie konie rżące na dźwięk
Tego Szanownego imienia

I powiedzcie ludzkim głosem:
"Chodź matko do nas."

Roy Croft

[rawik-is-me]

Dziękuję Ci za to że "wsuwasz" swoją dłoń
do mojego zabałaganionego serca
i przesuwasz ją nad tymi wszystkimi głupimi
i słabymi rzeczami.
Zawsze je dostrzegasz,
ale na światło dzienne wyciągasz tylko te piękne
promienne rzeczy,
których nikt inny do tej pory nie odnalazł
bo nie szukał dość głęboko

( Roy Croft )

[mala200333]

Zbalaganione serce...wspaniale okreslenie.

Gałczyński &*&*&*&*&Wiersze*&*&*&*&

[seremine]

Gałczyński Konstanty Ildefons

Spotkanie z matka

Ona mi pierwsza pokazała księżyc
i pierwszy śnieg na świerkach,
i pierwszy deszcz.

Byłem wtedy mały jak muszelka,
a czarna suknia matki szumiała jak Morze Czarne.

Noc.

Dopala się nafta w lampce.
Lamentuje nad uchem komar.
Może to ty, matko, na niebie
jesteś tymi gwiazdami kilkoma?

Albo na jeziorze żaglem białym?
Albo fala w brzegi pochyłe?
Może twoje dłonie posypały
mój manuskrypt gwiaździstym pyłem?

A możeś jest południową godziną,
mazur pszczół w złotych sierpnia pokojach?
Wczoraj szpilkę znalazłem w trzcinach --
od włosów. Czy to nie twoja?

[smieszka-on-line]

Danuta Sroka
On
nadal przychodzi
minutę przed godziną zero
z delikatnym skrzypieniem luźnej deski na schodach
z przenikliwym chłodem
przez ledwo uchylone drzwi
wiem to
nie patrzę za siebie
aby nie spłoszyć jego obecności
albo mojej chorej wyobraźni
nieważne
lubię tą ciszę między nami
czuję jakby ochronę
bardziej w nocy niż za dnia
chociaż w dzień inaczej przychodzi
weselej
nagłym podmuchem wiatru
nieraz muśnie mój policzek
liściem
piórkiem ptasim
jakby budził mnie z zamyślenia
to nie wiatr
odchodzi z mgiełką
lekką
ledwo dostrzegalną
może tęskni
jak ja...

[black_jotka]

Zatrzymaj się
popatrz
jaki piękny Świat wokół nas
nasyć oczy tęczą barw
ludzie gdzieś pędzą jak szaleni
nie dostrzegając nic prócz własnych spraw
czy coś człowieka kiedyś zmieni na tej Ziemi
może wystarczy dobre słowo
przyjazna twarz.
Zatrzymaj się
popatrz
jaki piękny Świat wokół nas
uśmiechnij się podaj komuś dłoń
rozchmurz twarz.
To tylko gest to tylko prosty gest
wyczekiwany przez kogoś jest...

Zatrzymaj się
bo to dla ciebie ten piękny Świat.

autor: DKSroka

[no_okki]

= czułosć na POEZJĘ ,zaawsze w kobiecie pdziwiam

[black_jotka]

Roman Brandstaetter "Przypowieść o Narodzeniu Pańskim"

W pewnym człowieku narodził się Chrystus.

Ale ów człowiek nie słyszał
Anielskich harf,
Ani śpiewu pasterzy,
Ani nie przyniósł Chrystusowi w darze
Złota i mirry
Na podobieństwo trzech Mędrców.

Nie miał złota i mirry.

Ani nie uważał się za mędrca.

Ofiarował Mu natomiast
Swoją samotność,
Swoje cierpienia,
Swoje grzechy,
Swoją biedę,
Swoje upadki,
Po prostu
Wszystko, co posiadał.

Powiedział:
- Ty zawsze polujesz na człowieka, Panie.
Upodobałeś sobie mnie,
Chociaż nie wiem dlaczego...

Tak narodził się Chrystus w pewnym człowieku.

[mala200333]

Roman Brandstaetter

"Przypowieść o ojczyźnie"

Człowiek pewien, który był ojczyzną Boga,
Skazał Go na wygnanie.
Bóg, pochyliwszy smutnie głowę,
Odszedł bez słowa,
Ale zawsze tęsknił za powrotem
Do człowieka, który był Jego ojczyzną.

[black_jotka]

Więcej prosze

[jutta_t]

Piękny wiersz