@@@@@@@@@@@ Ukraina. @@@@@@@@@@@@@@

[jutta_t]

Ukraine's military said it repelled an attack in the Blahodatne area, as Russia's private military group claimed to control it.

[jutta_t]

"Wojna nie ma dni wolnych. Podczas gdy Ukraińcy próbuje odpocząć, rosyjska armia ostrzeliwuje dzielnice mieszkalne: wczoraj - Kostiantyniwkę i inne rejony, dziś - Chersoń" - napisała na swoim profilu pierwsza dama Ukrainy Ołena Zełenska. "Codziennie giną cywile. To nie powinno mieć miejsca. Ukraina robi wszystko, by temu zapobiec" - dodała.

[jutta_t]

Ukraiński wiceminister spraw zagranicznych Andrij Melnyk w sobotę zaapelował do Niemiec o przekazanie okrętu podwodnego, aby móc skutecznie bronić ukraińskie miasta przed atakami rosyjskiej floty.

[jutta_t]

Przodek viceministra Melnyka:
During the Ukrainian–Soviet War of 1917-1921 Melnyk supported Symon Petliura and was promoted to the rank of colonel in the Ukrainian People's Republic army. Together with Yevhen Konovalets, Melnyk and several others founded the Organization of Ukrainian Nationalists (OUN) in 1929. Between 1924 and 1928 Melnyk was imprisoned for terrorist activities by the Polish government. During the 1930s, however, his career was much more subdued than those of his colleagues. He basically retired from politics,[2] refrained from terrorist activities and worked as an engineer and as the director of forests on the huge estates of the Metropolitan of the Ukrainian Greek Catholic Church, Andrey Sheptytsky. More friendly to the Church than any of his associates (the Organization of Ukrainian Nationalists was generally anti-clerical), Melnyk even became the chairman of Orlo, the Galician Catholic youth organization that was regarded as anti-Nationalist by many OUN members.[3]

After the assassination of OUN leader Konovalets in 1938, the principal OUN leadership abroad could not choose a leader from amongst themselves and therefore asked Melnyk to become leader of OUN in 1939.[2] He was chosen by the leadership in part because of the hope for more moderate and pragmatic leadership and due to the desire to repair strained ties with the Catholic Church.[1] The group that had chosen Melnyk as their leader admired aspects of Benito Mussolini's fascism but condemned Nazism.[4] In 1940 a more radical faction of the OUN, led by Stepan Bandera and based in Ukraine, broke away from the OUN led by Melnyk in exile. The two rival organizations became known as Melnykites (Melnykivtsi) and Banderites (Banderivtsi).

After 1938 Melnyk and Bandera were recruited into the Nazi Germany military intelligence Abwehr for espionage, counter-espionage and sabotage.[5] The Abwehr goal was to run diversion activities after Germany's planned attack on the Soviet Union. Melnik was given the code name 'Consul I'. This information is part of the testimony that Abwehr Colonel Erwin Stolze gave on 25 December 1945 and submitted to the Nuremberg trials, with a request that it be admitted as evidence.[6][7]

After the June 1941 German invasion of the Soviet Union, Melnyk declared his own independent Ukrainian government in Rivne,[citation needed] competing with Bandera supporters for influence in western Ukraine. Initially, Melnyk's more conservative and moderate supporters enjoyed support against Bandera's radicals both from the Ukrainian Greek Catholic Church and from German military authorities. However, his position was contradictory. A conservative Catholic who maintained the officer's personal code of honor, Melnyk was at odds with aspects of the ideology of his own organization. His reluctance to assert dominance or to engage in a ruthless pursuit of power disadvantaged him versus his younger and more violent rivals in the Bandera camp.[1] Many of Melnyk's close associates were killed by Bandera's Ukrainian Insurgent Army between 1941 and 1944 and Bandera's movement came to dominate the Ukrainian nationalist political milieu in most of western Ukraine. In 1944 Melnyk was briefly imprisoned by the Gestapo during a crackdown against the Ukrainian independence movement.

After the war, Melnyk escaped to the West and lived in Luxembourg, West Germany, and Canada. He remained politically active and headed a number of Ukrainian émigré organizations. He died in Clervaux, Luxembourg, at the age of 73, and was buried at Bonnevoie cemetery, Luxembourg.

In late 2006, the Lviv city administration announced the future transfer of the tombs of Andriy Melnyk, Yevhen Konovalets, Stepan Bandera and other key leaders of the OUN and UPA to a new area of Lychakivskiy Cemetery specifically dedicated to the Ukrainian national-liberation struggle.[8] However this was not implemented.

[jutta_t]

Raiffeisen Bank International (RBI) poinformował w niedzielę, że Raiffeisen Leasing nie posiada aktywów w Ukrainie. Z oświadczenia RBI wysłanego do apa wynika, że "od wybuchu inwazji w Rosji nie zawarto żadnych nowych umów leasingu".

Przed chwilą
Raiffeisen Leasing Rosja - rosyjska leasingowa spółka zależna banku Raiffeisen - została oficjalnie wskazana przez Ukrainę jako "wspólnik wojny" i będzie podlegać sankcjom takim jak konfiskata aktywów - informuje w niedzielę apa. Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski w swoim komunikacie w sobotę wieczorem stwierdził, że skonfiskowane aktywa spółki zależnej Raiffeisen w Rosji "przysłużą się obronie narodowej

[jutta_t]

Andrij Melnyk:
Urodził się w rodzinie greckokatolickiego organisty (diaka). Z wykształcenia był inżynierem leśnikiem. Podczas I wojny światowej dowódca sotni Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych. W latach 1916–1917 w niewoli rosyjskiej, przebywał w obozie jenieckim w Carycynie. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu uciekł z niewoli i wraz z Jewhenem Konowalcem współtworzył korpus Strzelców Siczowych. W armii Ukraińskiej Republiki Ludowej otrzymał stopień pułkownika. Naczelnik sztabu frontowego armii URL.

W końcu 1919 internowany wraz z formacją Strzelców Siczowych w obozie w Równem, po umowie warszawskiej zwolniony. W latach 1920–1921 rewizor misji wojskowej Ukraińskiej Republiki Ludowej w Pradze. W Czechosłowacji ukończył studia leśnicze uzyskując tytuł inżyniera leśnika. Jeden ze współzałożycieli Ukraińskiej Organizacji Wojskowej (UWO).

W 1922 r. powrócił do Galicji, w latach 1923–1924 pełnił funkcję krajowego komendanta UWO. 10 kwietnia 1924 aresztowany przez policję, 28 marca 1925 skazany przez sąd na cztery lata ciężkiego więzienia. Po uwolnieniu w 1928 (w wyniku starań prezydenta URL na uchodźstwie Andrija Liwyckiego) pracował jako leśnik w dobrach Andrzeja Szeptyckiego, jednocześnie prowadził nielegalną działalność polityczną. W 1929 uczestniczył w powstaniu Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, od 1934 był członkiem Senatu OUN, później przewodniczącym Senatu OUN.

W latach 1933–1938 przewodniczący Głównej Rady Akcji Katolickiej Młodzieży Orły, przewodniczący organizacji ukraińskich kombatantów Молода Громада.

Po zamordowaniu w maju 1938 Jewhena Konowalca przez agenta NKWD Pawła Sudopłatowa, został przewodniczącym Prowodu Ukraińskich Nacjonalistów (prowidnykiem OUN). Jego funkcja została zatwierdzona przez II Wielki Zbór Ukraińskich Nacjonalistów w Rzymie w sierpniu 1939. W związku z objęciem funkcji wyjechał w 1938 zagranicę.

W 1940 r. radykalni członkowie OUN ze Stepanem Banderą na czele dokonali w niej rozłamu. Dwie powstałe frakcje OUN znane były popularnie jako OUN-B (banderowcy) i OUN-M (melnykowcy).

Andrij Melnyk od 1939[1] był uznawany przez Abwehrę za agenta pod pseudonimem Konsul I[2]. OUN (a następnie OUN-M, której był przywódcą) została użyta do przeprowadzania działań dywersyjnych po planowanym niemieckim ataku na ZSRR. Abwehra finansowała działalność UWO od wczesnych lat 20.[3]

Na przełomie lat 1943/1944 został aresztowany przez Gestapo i osadzony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen w oddziale dla więźniów specjalnych tzw. Zellenbau (przebywali tam również m.in. pierwszy dowódca Armii Krajowej Stefan Rowecki, kanclerz Austrii Kurt Schuschnigg, czy premier Francji Édouard Daladier, a od września 1941 aresztowani przywódcy OUN(B) – Stepan Bandera i Jarosław Stećko) za próbę nawiązania kontaktu z aliantami[4]. Niemcy chcieli również wymusić w ten sposób większe zaangażowanie Ukraińców w wojnie z ZSRR, bez konieczności koncesji politycznych z własnej strony. Andrij Melnyk uwolniony został wraz z Banderą i Stećką we wrześniu 1944, w związku ze zmianą polityki III Rzeszy wobec tzw. wojsk ochotniczych (Freiwillige) i koniecznością ustępstw w obliczu zbliżającej się klęski militarnej Niemiec.

Od grudnia 1944 Melnyk uczestniczył w negocjacjach, w wyniku których 17 marca 1945 powstał Ukraiński Komitet Narodowy.

Po wojnie mieszkał w Luksemburgu i RFN. W 1947 r. na III Wielkim Zborze Ukraińskich Nacjonalistów (melnykowców) wybrany dożywotnim przewodniczącym OUN-M. Zmarł w wieku 74 lat.

Szwagier Jewhena Konowalca (żony obu były siostrami, córkami Stepana Fedaka).

[jutta_t]

Szeptycki:
Po ataku III Rzeszy na ZSRR i zajęciu Lwowa przez Wehrmacht napisał list powitalny, w którym dziękował za wyzwolenie spod bolszewickiego jarzma[35]. Poparł wraz z biskupem Hryhoryjem Chomyszynem ogłoszony 30 czerwca 1941 akt niepodległości Ukrainy, opublikował potępienie „nieludzkiego i niehumanitarnego... ateistycznego Związku Radzieckiego”[7]. W czasie okupacji niemieckiej, podobnie jak uprzednio – do czerwca 1941 – w czasie okupacji sowieckiej – wobec braku prymasa Polski i nuncjusza apostolskiego, metropolita Szeptycki, prowadził samodzielną politykę wobec władz okupacyjnych, kontaktując się także bezpośrednio z episkopatem Niemiec. Dzięki temu w dystrykcie Galicja Ukraińcy byli relatywnie uprzywilejowani; istniały np. greckokatolickie seminaria duchowne i Akademia Teologiczna (podczas gdy polskie były w tym czasie zamknięte). 22 lipca 1941 w imieniu swoim i narodu ukraińskiego skierował do Hitlera własnoręcznie podpisaną deklarację chęci uczestnictwa w budowaniu „nowego porządku w Europie”[7]. Po zdobyciu przez Wehrmacht Kijowa wysłał do Hitlera list z gratulacjami[7].

Andrzej Szeptycki był przeciwnikiem obu ideologii totalitarnych: komunizmu i niemieckiego narodowego socjalizmu, realizowanych w praktyce wobec społeczeństwa II Rzeczypospolitej po agresji III Rzeszy i ZSRR przez obu okupantów – ZSRR i III Rzeszę. W liście z 29 sierpnia 1942 do papieża Piusa XII metropolita Szeptycki pisał:

Po uwolnieniu przez armię niemiecką spod jarzma bolszewickiego odczuliśmy z tego powodu pewną ulgę, która jednak nie trwała dłużej niż jeden czy dwa miesiące. Stopniowo rząd wprowadził doprawdy niepojęty reżim terroru i korupcji [...]. Dziś cały kraj jest zgodny co do tego, że władza niemiecka jest zła, prawie diabelska, i w stopniu jeszcze wyższym niż władza bolszewicka”. I dalej: „Nieopisanej demoralizacji [...] ulegają ludzie prości i słabi. Uczą się oni złodziejstwa i zbrodni ludobójstwa; tracą poczucie sprawiedliwości i człowieczeństwa. W listach pasterskich, oczywiście konfiskowanych, protestowałem przeciw ludobójstwu [...]. Ogłosiłem, że zabójstwo człowieka podlega ekskomunice, zastrzeżonej dla Ordynariusza[36].

[jutta_t]

Pomoc Żydom w czasie Holocaustu
Edytuj
Gdy Szeptycki zorientował się, że Niemcy wykorzystują policję ukraińską do niszczenia ludności żydowskiej, napisał list protestacyjny w tej sprawie do Himmlera. Wydał też polecenie, aby w klasztorach greckokatolickich i w pobliżu katedry św. Jura ukrywać Żydów. Koordynowaniem tej działalności zajął się jego brat Klemens[7]. Dzięki jego pomocy wojnę przeżyli m.in. Lili Pohlmann z matką, Adam Daniel Rotfeld[37], Dawid Kahane z rodziną[38], dwaj synowie bliskiego przyjaciela metropolity – rabina w synagodze postępowej (Tempel) we Lwowie Jecheskiela Lewina, zamordowanego przez Niemców 1 lipca 1941[39], dwaj synowie rabina Katowic Kalmana Chameidesa[40][41]. Oprócz tego przy współpracy swego brata Klemensa[42], ówcześnie ihumena klasztoru studytów w Uniowie, zorganizował w oparciu o klasztory bazylianów, studytów i studytek całą sieć pomocy Żydom, dzięki której uratowano co najmniej kilkaset osób[38]. Występował również otwarcie w obronie Żydów w liście do Heinricha Himmlera z lutego 1942[43] i podczas wizyty gubernatora dystryktu galicyjskiego Ottona von Wächtera na początku 1943[44]. Szeptycki uważał Holocaust za barbarzyństwo. Zabraniał wiernym pomagać Niemcom w mordowaniu Żydów[11]. Dziennikarze izraelskiego dziennika Ha-Arec we wrześniu 2005 roku nazwali Szeptyckiego ukraińskim Schindlerem[45]. Na wniosek ocalonych z Holocaustu przez metropolitę, w Izraelu wznowiono postępowanie z wniosku Dawida Kahane w sprawie przyznania Andrzejowi Szeptyckiemu medalu Sprawiedliwy wśród Narodów Świata[46][45].

Stosunek do 14 Dywizji Grenadierów SS i UPA
Edytuj
W 1943 r. Niemcy w ramach Waffen-SS utworzyli 14 Dywizję Grenadierów SS rekrutowaną z ochotników ukraińskich. Biskupi greckokatoliccy Josyf Slipyj i Nikita Budka odprawili mszę dla żołnierzy dywizji[47]. Do dywizji Szeptycki delegował kapelanów greckokatolickich[48], aby wzmóc działalność duszpasterską oraz przeciwdziałać zdemoralizowaniu wiernych, co jednak zdaniem Andrzeja Zięby, nie przyniosło żadnego skutku[49][50]. Sam Szeptycki jednak, mimo namów, nie napisał listu do młodzieży ukraińskiej, który wzywałby ją do wstępowania w szeregi tej dywizji. Nie potępił także tych, którzy do niej wstąpili.

Podobny stosunek miał metropolita do UPA – ani jej nie potępiał, ani nie popierał. Na czele archidiecezji lwowskiej, obejmującej tereny Małopolski Wschodniej, stał od 1923 r. arcybiskup metropolita Bolesław Twardowski. Zwracał się on wielokrotnie do arcybiskupa metropolity Szeptyckiego z prośbami o powstrzymanie zbrodni. 30 lipca 1943, w obliczu kulminacji wydarzeń rzezi wołyńskiej, arcybiskup Twardowski skierował list do metropolity Szeptyckiego z prośbą o zapobieżenie podobnym wypadkom w Galicji[51]. List ten zapoczątkował wymianę korespondencji między obu hierarchami, trwającą do 8 marca 1944. Arcybiskup Szeptycki opublikował dwa listy pasterskie do wiernych i duchowieństwa (Nie zabijaj z 21 XI 1942 r.[52] i Posłanie do duchowieństwa i wiernych greckokatolickiej archidiecezji lwowskiej z 10 VIII 1943 r.[53], a także w końcu 1943 r. specjalny list pasterski Mir o Hospodi (Pro wbiwannja swiaszczennikiw) w sprawie mordów na kapłanach[54]), ale w listach do abp. Twardowskiego twierdził, że eksterminację Polaków poprzedziły: [...] bardzo liczne zabójstwa Ukraińców tylko dlatego, że byli Ukraińcami na Wołyniu, Lubelszczyźnie, Chełmszczyźnie i w okolicach Leżajska. Ponadto wskazywał on, że mordy na Polakach to również dzieło band dezerterów i porachunków[55]. Zdaniem ks. prof. Józefa Mareckiego podobne zarzuty niemające potwierdzenia w faktach wskazywały na głęboką niewiedzę bądź cynizm Szeptyckiego[56].

Arcybiskup Szeptycki uważał również, że powinien być wystosowany wspólny apel hierarchów do wszystkich wiernych obu obrządków o zapobieżenie przelewowi krwi, co ostatecznie nie nastąpiło.

Na terenie Wołynia grekokatolicy byli zaś nieznaczącą mniejszością – 11 100 wiernych (0,5% w 1931), Kościół greckokatolicki zgodnie z konkordatem z 1925 r. nie miał struktur parafialnych[57], a dla dominujących tam wyznawców prawosławia metropolita greckokatolicki nie był rozstrzygającym autorytetem duchowym, jako hierarcha innego wyznania i nie miał nawet możliwości dotarcia do nich z bezpośrednim przesłaniem wobec braku sieci parafii greckokatolickich[58]. Stanowisko zajęte przez abp. Szeptyckiego zniechęciło w marcu 1944 metropolitę Twardowskiego do kontynuacji wymiany listów. Nie oznaczało to zaprzestania kontaktów między sędziwymi hierarchami.

[jutta_t]

Niemcy i Stany Zjednoczone trafiły ostatnio na pierwsze strony gazet, decydując się na wysłanie czołgów na Ukrainę. Jednak cichym bohaterem stojącym za tą przełomową decyzją była w rzeczywistości Polska - pisze na portalu Atlantic Council Diane Francis, redaktorka naczelna "National Post" w Kanadzie.

Polscy przywódcy, jej zdaniem, odegrali kluczową rolę w przekonaniu zwłaszcza Berlina o potrzebie wyposażenia Ukrainy w nowoczesne czołgi. Jest to najnowszy przykład polskiego przywództwa w ciągu ostatniego roku, gdy Europa znalazła się w obliczu największego konfliktu zbrojnego na kontynencie od czasów II wojny światowej

[jutta_t]

Zełenski, mówiąc o niedzielnym spotkaniu sztabu Naczelnego Wodza, przyznał, że sytuacja na froncie jest "bardzo trudna”. - "Bachmut, Wuhłedar i inne obszary w obwodzie donieckim są przedmiotem ciągłych rosyjskich ataków. Nieustannie próbują przełamać naszą obronę. Wróg nie liczy się z ludźmi i mimo wielu strat utrzymuje wysoką intensywność ataków. W niektórych swoich wojnach Rosja straciła mniej ludzi niż traci tutaj, w tym pod Bachmutem - powiedział prezydent Ukrainy

[jutta_t]

- Wysiłki Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, aby przywrócić rosyjskich sportowców do zawodów i igrzysk olimpijskich, są próbą powiedzenia całemu światu, że terror może być czymś do zaakceptowania. Jakbyśmy mogli zamknąć oczy na to, co Rosja robi z Chersoniem, z Charkowem, z Bachmutem i Awdijiwką - stwierdził Zełenski.


Podczas swojego wieczornego wystąpienia Wołodymyr Zełenski poinformował, że wystsował list do prezydenta Francji Emmanuela Macrona, dotyczący ewentualnego dopuszczenia rosyjskich sportowców do udziału w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 2024 w Paryżu. - Przygotowując się do igrzysk olimpijskich w Paryżu, musimy być pewni, że Rosja nie będzie mogła wykorzystać ich ani żadnego innego międzynarodowego wydarzenia sportowego do propagowania agresji lub swojego państwowego szowinizmu - stwierdził Zełenski

[jutta_t]

Zełenski przyznał, że sytuacja na froncie jest "bardzo trudna". - Bachmut, Wuhłedar i inne obszary w obwodzie donieckim są przedmiotem ciągłych rosyjskich ataków. Nieustannie próbują przełamać naszą obronę - mówił. Dodał, że Rosja ma za nic to, ilu jej żołnierzy tam zginie. - W niektórych swoich wojnach Rosja straciła mniej ludzi niż traci tutaj, w tym pod Bachmutem - powiedział prezydent Ukrainy. Stwierdził też, że Rosja liczy na przeciąganie wojny i wyczerpanie ukraińskich sił. - Musimy więc uczynić czas naszą bronią. Musimy przyspieszyć dostawy i odkrywać nowe, niezbędne opcje broni dla Ukrainy

[jutta_t]

To może być punkt zwrotny w wojnie z Rosją. Jak przekazał minister obrony Ukrainy Ołeksij Reznikow, Kijów negocjuje właśnie przekazanie samolotów bojowych i rakiet dalekiego zasięgu. Cel to zniszczenie punktów dowodzenia na tyłach rosyjskiej armii.

[jutta_t]

Rosyjska rakieta trafiła w niedzielę w budynek mieszkalny w centrum Charkowa, drugiego co do wielkości miasta Ukrainy, zabijając jedną osobę i raniąc trzy kolejne - poinformował gubernator obwodu charkowskiego Ołeh Syniehubow.

"Według zaktualizowanych informacji jedna osoba zginęła w wyniku uderzenia rosyjskiej rakiety w budynek mieszkalny" – napisał w nocy z niedzieli na poniedziałek Syniehubow na kanale Telegram.

[jutta_t]

Zełenski przypomina, że sześć miesięcy temu Rosjanie dopuścili się zbrodni w Ołeniwce, gdzie w baraku spaliło się 53 ukraińskich jeńców. "Pracujemy nad tym, żeby ukarać wszystkich odpowiedzialnych za tamte śmierci" - napisał Zełenski.

[mala200333]

"Dmytro Pawłyczko odszedł w niedzielę wieczorem" - poinformował na swoim profilu na Facebooku przewodniczący Związku Pisarzy Ukrainy Mychajło Sydorżewski.

93-letni wybitny ukraiński poeta, tłumacz, krytyk literacki, działacz społeczny oraz polityk był współtwórcą tekstu "Deklaracji niepodległości Ukrainy", bohaterem Ukrainy i deputowanym Rady Najwyższej; był również ambasadorem Ukrainy w Polsce w latach 1999-2002.

[mala200333]

- Ukraina stoi w obliczu "bardzo trudnej” sytuacji we wschodnim regionie Doniecka i potrzebuje szybszych dostaw broni oraz nowych jej rodzajów, aby wytrzymać rosyjskie ataki - powiedziałw niedzielę prezydent Wołodymyr Zełenski w swoim wieczornym wystąpieniu.

- Sytuacja jest bardzo trudna. Bachmut, Wuhłedar i inne sektory w obwodzie donieckim są pod ciągłymi rosyjskimi atakami – powiedział Zełenski.

- Rosja chce, aby wojna przeciągała się i wyczerpała nasze siły. Musimy więc uczynić czas naszą bronią. Musimy przyspieszyć wydarzenia, przyspieszyć dostawy i otworzyć nowe opcje broni dla Ukrainy - stwierdził prezydent

[mala200333]

Atak Rosjan w Charkowie. Rakieta wroga uderzyła w budynek mieszkalny w centrum miasta. (...) Pierwsze ustalenia wskazują, że to pocisk S-300. "Służby ratunkowe są na miejscu. Trwa sprawdzanie informacji o ofiarach i zniszczeniach" - przekazał na Telegramie szef władz obwodowych

[mala200333]

Były dowódca sił USA w Europie gen. Ben Hodges uważa, że walka o Krym będzie kluczowa w wojnie z Rosją. - Ukraina "nigdy nie będzie bezpieczna", jeśli Rosja zachowa kontrolę nad Krymem - przekonuje w rozmowie z Business Insider

[mala200333]

[mala200333]

W nieujawnionym miejscu w Polsce znajduje się wielki warsztat, w którym polscy inżynierowie i mechanicy naprawiają uszkodzone jednostki ukraińskiej artylerii — opisuje dziennik "Wall Street Journal", którego dziennikarze odwiedzili tajny obiekt

[mala200333]

Jak donosi "Ukraińska Prawda", w wyniku ostrzału substancje ropopochodne dostały się do Dniepru.

[mala200333]

W niedzielę wojska rosyjskie ostrzeliwały Chersoń siedem razy. Zginęły trzy osoby - dwóch mężczyzn i kobieta. Sześć osób zostało rannych - poinformował Ukrinform.

Czytaj więcej na wydarzenia.interia.pl/raporty/raport-ukraina-rosja/aktualnosci/news-ostrzal-chersonia-nie-zyja-trzy-osoby,nId,6564697#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=safari

[mala200333]

30 Stycznia 2015


Na Ukrainie pojawił się głód. Według szacunków miejscowej grupy analitycznej już 60 osób zmarło z powodu braku jedzenia. Władze w Kijowie odnotowują coraz więcej przypadków znęcania się nad jeńcami, a na wschodzie kraju coraz większy chaos wywołują oddziały Kozaków, którzy oficjalnie budują "Russkij Mir", ale w rzeczywistości zajmują się głównie grabieżą, co przyznają nawet przywódcy separatystów. W najbliższych miesiącach sytuacja może ulec pogorszeniu, bo na terenie "ukraińskiej pułpaki" cały czas przebywa 3,5 miliona niewinnych cywili.
Napoleon Bonaparte powiedział, że na wojnie życie ludzkie jest niczym. Dobitnym potwierdzeniem słów wielkiego Francuza jest przebieg ukraińskiego konfliktu, szczególnie okrutnego ze względu na formę - wojny domowej. I żeby oddać sprawiedliwość, winne są obie strony.
Wideo
materiał wideo
Fatalna sytuacja dzieci w Doniecku. Ponad tysiąc z nich musi ukrywać się w podziemnych schronach
W 12 schronach przeciwbombowych w Doniecku, na wschodzie Ukrainy, przebywa na stałe około 1100 dzieci - mówi Wirtualnej Polsce Giovanna Barberis z ukraińskiego UNICEF-u. Jak wyjaśnia, mali Ukraińcy spędzają tam całe dnie, nie chodzą do...
Zakładnicy wojny
Tylko takim określeniem można oddać los cywilnej ludności na terenach objętych konfliktem. O dużej dozie szczęścia mogą mówić uciekinierzy, którym udało się opuścić strefę walk. Według danych ONZ jest ich obecnie około 500 tysięcy, z tym, że niezależne źródła oceniają stan faktyczny na milion osób.
Zobacz również - Fatalna sytuacja dzieci w Doniecku:
Fatalna sytuacja dzieci w Doniecku. Ponad tysiąc z nich musi ukrywać się w schronach
00:0000:00
Najgorszy los dotyka jednak 3,5 miliona Ukraińców, którzy pozostali w marionetkowych republikach, nie mając możliwości lub chęci ucieczki. Pamiętać przy tym należy, że połowa z nich to osoby starsze, a więc pozostające na państwowym garnuszku. Problem w tym, że zimą 2014 r. Kijów przystąpił do ekonomicznej blokady marionetkowych republik. Skutki są wstrząsające, ponieważ przestała funkcjonować dokładnie cała infrastruktura niezbędna do życia, a więc handel, szpitale, banki i transport.
Z uzasadnionych względów wojskowych ludności wyznaczono siedem korytarzy tranzytowych, którymi po otrzymaniu specjalnej przepustki, mogą poruszać się w obie strony. Od stycznia 2015 r. ukraińskie posterunki przestały przepuszczać dostawy żywności, a ruch osobowy zmniejszył się o 90 proc. I tak na terenach walk pojawił się głód. Według niepotwierdzonych danych cytowanych przez ukraińską grupę analityczną "Informocijonnoje Soprotliwienije" (IS), zdarzają się już pierwsze głodowe śmierci, szacowane na ok. 60 przypadków. Samozwańcze władze skrzętnie ukrywają takie fakty pod pozorem "zwykłych" zgonów. Nie są także lepsze od władz w Kijowie, bo podobnie jak one, blokują możliwości opuszczenia terenów walk, szczególnie przez osoby w wieku poborowym.
Zakładnicy bandytyzmu
Od samego początku konfliktu, mieszkańcy Donbasu i Ługańszczyzny są poddawani ogromnemu terrorowi ze strony swoich "obrońców". Statystyki przestępczości poszybowały w górę o kilkaset procent i inaczej być nie może, skoro każdy bandzior skrywający się pod szyldem antyukraińskiego oporu dostał do ręki broń.
Lista grabieży i porwań dla okupu jest naprawdę długa, liczby poszkodowanych idą w tysiące, zaś zamordowanych cywilów w dziesiątki. W żupach solnych oraz szybach kopalnianych odnajdowane są zwłoki żołnierzy ukraińskich, separatystów - ofiar bandyckich porachunków oraz zwykłych mieszkańców, którzy narazili się nowej władzy. W styczniu w takich właśnie okolicznościach ujawniono ciało jednego z miejscowych radnych, porwanego jeszcze latem 2014 r. ze względu na przynależność do partii Batkiwszczyna.
Nawet rosyjskie agencje przyznają istnienie ogromnej zorganizowanej przestępczości, wraz z jej przejawami, np. porwaniami biznesmenów dla okupu. Zwłoki opornych są odnajdywane ze "znakiem fabrycznym NKWD" - dziurą po kuli w czaszce.
Nagminnym procederem stały się także szykany watażków dowodzących zanarchizowanymi bandami, grabione są sklepy i samochody, a z ludności zdzierany jest haracz - rzekomy podatek wojenny. Szczególnymi osiągnięciami na tym polu popisują się dońscy i kubańscy Kozacy, którzy przyjechali budować na Ukrainie Russkij Mir - rosyjską cywilizację. Bandy szacowane na 17 tysięcy "bojowników" wsławiły się falą maruderstwa. Nawet tak antypatyczna persona, jak Igor Striełkow przyznał, że Wielkie Wojsko Dońskie wojuje głównie z babami, kurami i cysternami wódki, dając nogę przy pierwszym wystrzale przeciwnika.
W ostatnim tygodniu strona ukraińska przedstawiła mocne dowody na udział w walkach rosyjskich kryminalistów. Jeden z nich, zeznał już w ukraińskiej niewoli, że ukradł w Rostowie nad Donem samochód, i jako recydywiście przedstawiono mu wybór - kilka lat w kolonii karnej lub wymazanie win, w zamian za miesięczną turę walk w sąsiednim państwie. Wybrał oczywiście wolność z bronią w ręku, i jak twierdzi nie był przypadkiem odosobnionym. Jak widać Rosja promuje tranzyt wszelkiego rodzaju szumowin i wykolejeńców.
Terroryzm
Największą zbrodnią wojenną pozostaje jednak "przykrywanie" pozycji i środków ogniowych, żywą tarczą ludności cywilnej. Separatyści stosują taką metodę nagminnie, umieszczając artylerię i wyrzutnie rakietowe w dzielnicach mieszkalnych, w nadziei, że wojska rządowe bojąc się ofiar cywilnych, nie dokonają odwetu.

[jutta_t]

W najnowszym raporcie ISW zauważa, że "zachodnie dyskusje o rzekomo "patowej" sytuacji i trudnościach/niemożliwości odzyskania przez Ukrainę znacznych części terytorium zajętego przez Rosję w 2022 roku w niewystarczającym stopniu uwzględniają to, jak zachodnie opóźnienia w dostarczaniu niezbędnej pomocy wojskowej pogłębiły te problemy".

[jutta_t]

Po 24 lutego 2022 roku Polacy jako pierwsi ruszyli na pomoc Ukraińcom. Zarówno tym, którzy uciekali przed rosyjską inwazją, jak i tym, którzy zostali w kraju, by walczyć o wolność. Jak wskazują wyniki najnowszego sondażu United Surveys dla Wirtualnej Polski, Polacy wciąż stoją murem za Ukrainą. Najwięcej jest za tym, by Ukraina nie oddała Rosji żadnego terytorium, które kontrolują teraz ludzie Władimira Putina, nawet kosztem długiej walki do końca