Mieczysław Albert Krąpiec (1921-2008)

mat120 (*} 07.06.08, 16:13

krouk [*] 10.06.08, 15:16

[*]

liberum_veto ludobójstwo w Berezowicy Małej 08.06.08, 07:28

Jak Ojciec Profesor wspomina swoją rodzinną miejscowość?
- Nasza wioska należała przed wojną do diecezji kamieniecko-
podolskiej, a później lwowskiej. W wiosce było gros Polaków, ale też
Rusini - późniejsi Ukraińcy oraz jeden Żyd. Przed wojną stosunki
między Polakami a Rusinami były bardzo poprawne, a nawet
niejednokrotnie przyjacielskie. Granica, jak mówię żartem,
przebiegała... w łóżku. Chłopy żenili się z kobietami Rusinkami -
grekokatoliczkami, bo to był wcześniej zabór austriacki. Prawosławni
byli pod zaborem rosyjskim. A jednak naszą miejscowość, a także
wielu mieszkańców tamtych stron spotkało ogromne nieszczęście. W
1943 r. Ukraińska Powstańcza Armia wpadła w nocy i w okrutny,
barbarzyński sposób wymordowała 321 osób, a później nieustannie
przychodziła i dobijała resztę, która ocalała. Ci, którzy przyszli,
to była specjalna organizacja terrorystyczna, która dokonała
ludobójstwa. Wieszano niemowlęta na jelitach matki, obcinano
genitalia albo piersi, rozpruwano brzuchy matek ciężarnych, zabijano
dzieci. Celem nacjonalistów ukraińskich było wymordowanie miejscowej
ludności. Ja już byłem wtedy w zakonie, ale mieszkańcy musieli
opuścić to miejsce i zostawić cały dorobek życia.
www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20071224&id=my13.txt

liberum_veto krwawe zapusty w Berezowicy Małej 09.06.08, 06:58

W nocy z 22 na 23 lutego 1944 r. ukraińscy nacjonaliści zamordowali
ponad stu mieszkańców Berezowicy Małej w powiecie tarnopolskim.
Ponad 20 polskich zagród puścili z dymem. Nazajutrz, w środę
popielcową, pozostali przy życiu Polacy pochowali w pośpiechu
zabitych i uciekli z rodzinnych stron. Podzielili los milionów
rodaków na polskich Kresach.
Zapisywanie białych plam
Mord w Berezowicy Małej był jedną z typowych rzezi dokonanych w
latach 1943-45 przez ukraińskich nacjonalistów na ludności polskiej
zamieszkującej Kresy. W napadach na poszczególne wioski liczba ofiar
najczęściej szła w setki, czasami "tylko" w dziesiątki, a już
pojedynczych i najczęściej zapomnianych polskich mogił na tych
ziemiach nikt nie zliczy. Ostrożne szacunki wskazują, że na Wołyniu
i Podolu Ukraińcy wymordowali grubo ponad 100 tys. Polaków. W samej
Berezowicy Małej jednej nocy z rąk bandytów Ukraińskiej Powstańczej
Armii padło 131 osób, z których 30 spalono żywcem.
O Polsce za Bugiem i o martyrologii ludności kresowej w okresie PRL-
u nie wolno było głośno mówić. Po 1989 r. jak grzyby po deszczu
zaczęły powstawać stowarzyszenia kresowiaków, a w ślad za nimi
ukazywać się monografie dokumentujące życie na Kresach i ukraińskie
zbrodnie. Za sprawą świadków, którzy najczęściej własnym sumptem
wydają swoje wspomnienia, Kresy powoli przestają być białą plamą na
mapie naszej narodowej martyrologii. W tej niejako "czarnej serii"
dokumentującej zagładę polskich Kresów w latach czterdziestych
ubiegłego stulecia ukazało się już wiele pozycji, m.in. książka
Władysława Kubowa pt. "Polacy i Ukraińcy w Berezowicy Małej koło
Zbaraża", Jana Białowąsa "Wspomnienia z Ihrowicy", Władysława
Bąkowskiego "Zagłada Huty Pieniackiej" czy "Podolskie korzenie" Jana
Kanasa, opisujące życie i tragiczny koniec społeczności polskiej we
wsi Łozowa.
www.naszawitryna.pl/jedwabne_926.html

liberum_veto krwawe zapusty w Berezowicy Małej - cz. II 10.06.08, 07:56

W Berezowicy po całodziennej pracy przy zwożeniu drzewa i rozbijaniu
zamarzniętej ziemi ludzie myśleli tylko o odpoczynku. Tak przeszedł
we wsi karnawał i nawet w zapusty nikt nie miał ochoty na zabawę.
Tymczasem w nieodległym sąsiedztwie wsi zaczęły gromadzić się
znaczne siły przybywających z Wołynia banderowców. Polaków
ostrzegali przed nimi znajomi Ukraińcy, a także wysyłani na
przeszpiegi wywiadowcy. W obawie przed UPA we wsi zorganizowano
nocne posterunki i patrole. Jednak tej akurat nocy berezowiczanie -
po części ze zmęczenia, a po części licząc na bliskość niemieckiego
wojska - zlekceważyli ten obowiązek.
Polski orzeł
Nocą, gdy zmęczeni mieszkańcy Berezowicy Małej pogrążyli się już we
śnie, od północy furmankami i saniami nadciągnęli banderowcy. Było
ich kilkuset. Wprawieni w rzeziach na Wołyniu podchodzili w ciszy,
starając się wykorzystać element zaskoczenia.
Napad zaczęli od wymordowania mieszkańców przysiółka położonego
kilometr od wsi. Zabijano bez jednego wystrzału. Piotra Szewczuka
przerąbano siekierami na trzy części. Wdowę Katarzynę Tomków i jej
siedmioro dzieci zakłuto bagnetami. Janowi Nowakowskiemu cięciem
siekiery w usta przerąbano głowę. Zginął też najbliższy sąsiad
Nowakowskiego - Józef "Słunka", a także jego matka i siostra. Śmierć
poniosła także nieomal cała rodzina Kurylczuków, która tego akurat
dnia zebrała się w komplecie, by pochować zmarłą w połogu żonę
Władysława Kurylczuka. Jego trzyletniego synka Ukraińcy nabili na
bagnet i wijącego się z bólu unieśli do góry, a gdy dziecko machało
rękoma, śmiali się, że to polski orzeł.
Rzeź w przysiółku przeżyła tylko szwagierka Kurylczuka, którą siedem
razy pchnięto bagnetem, a także przeoczona przez rezunów córeczka
Nowakowskich. Oprawcom zdołał wyrwać się również Władysław
Kurylczuk. W koszuli i kalesonach, po pas w śniegu dobiegł do wsi,
wszczynając alarm.
www.naszawitryna.pl/jedwabne_926.html
liberum_veto krwawe zapusty w Berezowicy Małej - cz. III 11.06.08, 07:13

Riżut, riżut
- Riżut, riżut - krzyczał co sił, przebiegając przez całą wieś
Kurylczuk, ratując w ten sposób życie wielu mieszkańców Berezowicy.
Jednak zanim zaspani ludzie zdążyli przygotować jakąkolwiek obronę,
do wsi wtargnęli Ukraińcy. Rodzina Jaworskich z bronią w ręku
podjęła walkę z bandytami i dzięki temu przeżyła. Przeważnie jednak
ludzie szukali ocalenia w ucieczce. Biegli do lasu, chowali się po
sadach lub w obejściach ukraińskich sąsiadów. Wiele osób w popłochu
schroniło się w nielicznych we wsi murowanych oborach. Części udało
się ukryć w kamiennych schronach pobudowanych wcześniej na wieść o
rzeziach wołyńskich.
Niebronione domostwa były bez trudu zdobywane przez banderowców. W
umocnionym niczym twierdza spichlerzu Antoniego Kwaśnickiego
Ukraińcy rozbili podwójne i zaryglowane od wewnątrz drzwi.
Sześcioosobową rodzinę po zamordowaniu obłożyli słomą i podpalili.
Podobny los spotkał 30 osób, które schroniły się w murowanej oborze
Mikołaja Sesiuka. Ukraińcy najpierw wyprowadzili z niej inwentarz, a
potem rozstrzelali z karabinu maszynowego posadzonych pod ścianą
ludzi. Choć oborę podpalono, kilku osobom udało się przeżyć.
Postrzelony Michał Budnik uciekł przez strych, zostawiając zabitą
żonę i czworo dzieci. Ocalał też Hryńko Pańczyszyn. Ukraińcy
zastrzelili mu żonę i córeczkę, a jemu samemu darowali życie, gdy
odmówił po ukraińsku pacierz. Mimo postrzału w pierś przeżyła też
Maria Dżygała. Oprzytomniała w płonącej oborze i przedarła się z
niemowlęciem przez ścianę ognia.
Więcej szczęścia mieli ludzie, którzy ukryli się w murowanej oborze
Jana Krąpca, ojca o. prof. Mieczysława Alberta Krąpca, słynnego
filozofa, wieloletniego rektora Katolickiego Uniwersytetu
Lubelskiego. Obora Krąpców nie została całkiem spalona, gdyż leżała
zbyt blisko budynków ukraińskich sąsiadów. Zresztą sąsiad ten
uratował życie Polakom, gdyż oszukał banderowców, mówiąc, że obora
Krąpca była już przeszukiwana. Z ukrywających się w niej ludzi
zginęła "tylko" Paulina Ciurys, która nie wytrzymała nerwowo i
wyszła na podwórze. Banderowcy zastrzelili ją, a następnie
przerżnęli na pół piłą.
Ucieczką do lasu salwował się miejscowy ksiądz Jan Mądrzak. Razem z
rodziną Ziółkowskich, u których mieszkał, uciekł do pobliskiego
zagajnika. Brnąc po pas w śniegu, wydostali się też z wioski bracia
Władek i Bronek Kubowowie. Strzelali do nich nie tylko Ukraińcy,
lecz także stacjonujący w rejonie Turowej Góry Niemcy, na których
obecność tak liczyli Polacy. Braciom udało się dotrzeć do znajomych
we wsi Dobrowody.
www.naszawitryna.pl/jedwabne_926.html
liberum_veto krwawe zapusty w Berezowicy Małej - cz. IV 12.06.08, 06:50

Wspólna mogiła
Bracia Kubowowie wrócili do Berezowicy nazajutrz rano. Przywitał ich
swąd spalonych ciał i tlące się pogorzeliska. Obok domu dostrzegli
ojca pochylonego nad zwęglonymi zwłokami leżącymi w śniegu. Okazało
się, że szukał synów...
- Gdy szliśmy przez wieś, wszędzie widzieliśmy trupy i zgliszcza -
wspomina po latach Władysław Kubów. - Przed swoim domem leżał
zakłuty Jan Szymków, ojciec naszego kolegi Tadzika. Niektóre zwłoki
były tak spalone, że nie sposób było ich zidentyfikować.
Władek Kubów zajrzał też do domu swojego kolegi Franka Sowińskiego.
Zdrętwiał na widok leżących obok siebie zastrzelonych rodziców
Franka i jego samego, w dramatycznej pozie przewieszonego przez
okno. - Widać kule skosiły go przy próbie ucieczki - wnioskował
Kubów.
Tej nocy zginęło w Berezowicy Małej 131 polskich mieszkańców.
Zamordowanych grzebano w niezwykłym pośpiechu. Pozostali przy życiu
musieli zdążyć z pochówkiem za dnia, by nie nocować we wsi-
cmentarzysku. I nie tyle chodziło o lęk przed złymi duchami, co
przed powrotem nacjonalistów ukraińskich, którzy w bestialski sposób
mordowali dosłownie każdego napotkanego Polaka.
- Popalone trupy pozbierano w prześcieradła, włożono do paczek i tak
pochowano - wspomina Maria Kozibroda, której udało się uciec w
czasie masakry do lasu. - Ksiądz Jan Mędrzak powiedział, żeby
wszystkich pochować w jednym grobie - to będzie pamiątka tych
wydarzeń.
- Zbiłem dużą skrzynię i włożyłem do niej żonę i czworo dzieci -
wspomina ranny i poparzony owej nocy Michał Budnik. - Nie zostali
jednak pochowani. Zawieźliśmy skrzynię ze zwłokami na cmentarz i tak
ją zostawiliśmy. Zbliżał się wieczór i trzeba było uciekać...
www.naszawitryna.pl/jedwabne_926.html
liberum_veto krwawe zapusty w Berezowicy Małej - cz. V 13.06.08, 07:17

Exodus
Większość berezowiczan schroniła się w Tarnopolu. Wielu miało tam
rodziny i znajomych. Wkrótce zaczęło się oblężenie i zdobywanie
miasta przez Sowietów.
- Sowieccy żołnierze padali jak muchy, a Niemcy zmuszali Polaków do
grzebania ich - opowiada Władysław Kubów. - Miasto było bombardowane
z samolotów, ostrzeliwane przez artylerię i czołgi. Bomba zniszczyła
cały nasz dobytek: konie, krowę, sanie, worki ze zbożem i mąką, a
także rower - dodaje.
Walka o Tarnopol trwała pięć tygodni. Poszczególne dzielnice
przechodziły z rąk do rąk.
- Do naszej piwnicy wpadali raz zdyszani Niemcy, a za chwilę
Rosjanie - opowiada Kubów. - Przepędzali nas z dzielnicy do
dzielnicy. Głód nieraz zaglądał nam w oczy.
Po zajęciu Podola przez Armię Czerwoną niedobitki berezowiczan
wróciły w rodzinne strony. Ukraińskie bandy jakby przycichły,
ograniczając się do sporadycznych napadów. Burza rozpętała się pod
koniec 1944 roku. W listopadzie dokonano napadu na pobliską polską
wieś Gontowa, dokonując masowej rzezi jej mieszkańców. Wśród Polaków
narastała groza i strach. Berezowiczanie bali się nocować w domach.
Coraz zimniejsze noce spędzali w lasach lub u zaufanych ukraińskich
sąsiadów.
W listopadzie w biały dzień dokonano mordu, który wstrząsnął polską
społecznością Berezowicy Małej.
- Stałam przy oknie, patrząc na ulicę - wspomina Maria Kozibroda. -
Kogoś prowadzą, a on tak głośno prosi ich i błaga o życie. To był
Franek Kubów. Powiesili go na krzaku bzu.
Dnia 14 grudnia ukraińscy bandyci w niezwykle okrutny sposób
zamordowali sołtysa Pawła Wiśniowskiego i Piotra Kubowa. To był
przełomowy moment.
- Ludzie powiedzieli, że jak zabili Piotra i Pawła, to trzeba
uciekać - wspomina Maria Kozibroda. - Uciekliśmy do Tarnopola, gdzie
czekała już polska delegacja, która wyrobiła nam karty
ewakuacyjne...
www.naszawitryna.pl/jedwabne_926.html
liberum_veto krwawe zapusty w Berezowicy Małej - cz. VI 14.06.08, 09:35

Niepotępiony terror
- Moi przodkowie żyli na tych ziemiach przynajmniej od 1608 r. -
mówi o. prof. Mieczysław A. Krąpiec. - Do tej pory są zachowane
księgi parafialne, gdzie to można prześledzić. Najbliższa polska
parafia była wtedy w Podkamieniu oddalonym o 28 km od Milna, skąd
pochodziła moja rodzina. Tak zresztą jak i pozostała ludność polska
zamieszkująca te ziemie nie byliśmy jakimiś emigrantami. Na Kresach
byliśmy u siebie.
Zdaniem o. prof. Krąpca, na Kresach doszło do celowej,
zorganizowanej eksterminacji Narodu Polskiego na ogromną skalę.
Świat wiedział o tym ludobójstwie, lecz milczał. Dokonując
bezkarnych czystek etnicznych, nacjonaliści ukraińscy dowiedli, że
jest to skuteczny sposób osiągania celów politycznych. Tym samym
przetarli drogę współczesnym formom terroryzmu, które dopiero dziś
po zaatakowaniu Stanów Zjednoczonych spotkały się z radykalnym
potępieniem.
Ukraińska Powstańcza Armia była typową organizacją terrorystyczną w
dzisiejszym rozumieniu tego pojęcia. Świadczą o tym choćby
makabryczne rzezie bezbronnej ludności polskiej na Kresach. Nie
lepiej postępowała również ze swoimi rodakami. Niestety, dziś trwa
proces oczyszczania UPA ze zbrodniczej przeszłości. Usiłuje się na
trwałe przypisać tej organizacji miano "partyzantki" czy formacji
narodowowyzwoleńczej. Zdaniem licznych historyków, a także
kresowian, stanowi to nadużycie i zakłamywanie prawdy historycznej.
Jest to niedopuszczalne zarówno przez wzgląd na ofiary banderowskich
zbrodni, jak i na pamięć prawdziwych bohaterów walczących w
partyzantce narodowowyzwoleńczej, którzy przecież z mordowania
starców, kobiet i dzieci nie czynili metody walki.
- Widzę głęboki sens w powracaniu do tych spraw - uważa o. prof.
Mieczysław Krąpiec. - Trzeba ujawniać i piętnować zbrodnie UPA, aby
już się nie powtórzyły. Ukraina powinna sama zdobyć się na
potępienie bandytów spod znaku UPA, a nie stawiać im pomniki i
poświęcać ulice - dodaje ojciec profesor.
www.naszawitryna.pl/jedwabne_926.html

liberum_veto wspomnienie Lusi Ogińskiej 15.06.08, 08:10

Nie znosił kłamstwa, brzydził się ludźmi, którzy go okłamywali.
Jednak zawsze, nawet dla tych, którzy go skrzywdzili pozostawał
wyrozumiały... W jednej z ostatnich naszych rozmów telefonicznych
opowiedział mi o tym jak zszedł na mały wirydarz i napotkał jednego
ze swoich młodszych współbraci dominikanów, a ten na jego widok
wykrzyknął z kpiną: "O! Brat Albert? To brat jeszcze żyje?!?"
Wyraziłam oburzenie, a on mi opowiedział: "Proszę pani, tacy dzisiaj
są dominikanie... Zamiast się uczyć otwierają kawiarnie przed
zakonem! Po co im taki stary... Młodzi są, więc wiedzą lepiej".
Żegnaliśmy Ojca Profesora w kościele akademickim na KUL-u; abp
Życiński zabronił ludziom oklasków, pewnie abp Życiński nie
wiedział, bo i skąd, że Ojciec nie potrzebował oklasków ani nie
zabiegał o niczyją akceptację, ale nigdy, nigdy nie zabraniał
ludziom wyrażania swoich uczuć, szczególnie wtedy, gdy były one
szczere i płynęły z głębi serca. Nie sądzę, że abp Życiński poprzez
wysyłanie corocznych listów gratulacyjnych do o. Krąpca z okazji
wydania kolejnego tomu „Encyklopedii Filozofii” – poznał Ojca
bliżej. Kiedyś, jeszcze przed decyzją o rozpoczęciu zdjęć do filmu o
Ojcu Profesorze powiedziałam do Niego: "Proszę ojca, ojciec musi się
zgodzić na ten film, ojciec nie może być własnością tylko
dominikanów, KUL-u, czy redakcji Encyklopedii, bo ojciec jest
własnością całego narodu" on mi odpowiedział: "nie jestem własnością
KUL-u, bo mojego KUL-u już nie ma, nie jestem własnością
dominikanów, bo moich... tamtych dominikanów już nie ma..." i Ojciec
po zastanowieniu się zgodził się na film.
www.myslpolska.org/?article=939

liberum_veto "...jako i my odpuszczamy naszym winowajcom" 16.06.08, 19:22

Świadectwa naocznych świadków zbrodni dokonanych przez bandy OUN-UPA
na Polakach zamieszkujących od pokoleń Kresy są w dużej mierze
pomijane w wielu określanych jako „naukowe”, a faktycznie
pseudonaukowych dyskusjach na temat tamtych wydarzeń. Niektórzy
historycy specjalizujący się w tematyce stosunków polsko-ukraińskich
nie dosyć pilnie i rzetelnie zwracają uwagę na fakty, które od razu
oplatają pozornie naukowymi teoriami. Mowa w nich o wzajemnych
walkach między Polakami a Ukraińcami, o domniemanym konflikcie
polsko-ukraińskim, o jakiejś akcji OUN-UPA, bez jasnego
stwierdzenia, że chodzi po prostu o zbrodnię ludobójstwa dokonaną na
narodzie polskim.
Tymczasem wymowa faktów jest jednoznaczna. Walk polsko-ukraińskich
na Kresach w latach 1939-1945 w zasadzie nie było. Bandy UPA
prowadziły zbrodniczą eksterminację ludności polskiej w sytuacji
przyzwolenia i życzliwości okazywanych im tak przez siły okupacyjne
niemieckie, jak i bolszewickie. Ukraińskie rzezie zaskoczyły
Polaków, którzy byli w zasadzie bezbronni i niezdolni do podjęcia
walki.
(O.P. Mieczysław Albert Krąpiec)
www-kresy.pl/wolyn/inne/wigilia.doc

liberum_veto "...jako i my odpuszczamy naszym winowajcom" - II 17.06.08, 20:20

Książka pana Jana Białowąsa dostarcza niezwykle cennego materiału do
opracowania prawdziwej historii wydarzeń, jakie rozegrały się na
Kresach w latach ostatniej wojny. Można w niej znaleźć wiele relacji
bezpośrednich świadków, wiele jest też głosów drugiego pokolenia
Kresowian wypędzonych z rodzinnych ziem. Opisy przeżyć związanych z
faktem nieludzkich mordów niewinnych ludzi – starców, kobiet,
dzieci, niemowląt – przez bandy nacjonalistów ukraińskich stały się
okazją do pisania listów o tych przeżytych zdarzeniach. Dobrze, że
Jan Białowąs obficie je w swojej książce przytacza.
Niestety wielu historyków dość lekceważąco odnosi się do relacji
Kresowian z tamtych strasznych czasów twierdząc, że najważniejsze są
dokumenty zamknięte w archiwach, a obecnie częściowo i selektywnie
ujawniane. Trudno się zgodzić z takim podejściem. Dokumenty pisane
stają się najważniejszymi źródłami wiedzy historycznej wtedy, gdy
nie ma bezpośrednich świadków wydarzeń. Gdy bada się historie
Średniowiecza czy Mezopotamii trzeba się opierać na zachowanych
dokumentach, bo innej drogi nie ma. Ale jeśli historyk nie liczy się
z żyjącymi ludźmi, którzy bezpośrednio doświadczyli tego, co się
stało, to tworzona przez niego historia niewiele jest warta.
Stosowanie w najnowszej historii metody historycznej, którą bada się
odległe wieki, jest nieporozumieniem. Istnieją całe biblioteki
fałszywych książek i dokumentów tworzonych np. przez hitlerowców czy
bolszewików. Ukraińscy nacjonaliści mieszczą się w tej samej
kategorii zbrodniarzy przeciwko ludzkości. Ich dokumenty mają tu
wartość drugorzędną w stosunku do bezpośrednich świadków ich
zbrodni.
(O.P. Mieczysław Albert Krąpiec)
www-kresy.pl/wolyn/inne/wigilia.doc
liberum_veto "...jako i my odpuszczamy naszym winowajcom" III 18.06.08, 21:41

Dlatego stanowczo twierdzę, że jeśli dziś – gdy jeszcze żyją
bezpośredni świadkowie zbrodni na Kresach, jak np. pan Białowąs -
ktoś uważa, że sowieckie czy ukraińskie archiwa są najważniejsze w
ustaleniu prawdy o ludobójstwie na Kresach, to z pewnością nie
chodzi mu o ustalenie prawdy, lecz o cele, których można się tylko
domyślać.
Nawet jeśli Kresowianie, którzy przeżyli banderowskie rzezie, do
dziś reagują na wydarzenia sprzed 60 lat w sposób bardzo
emocjonalny, to tylko potwierdzają tym prawdziwość swoich relacji.
Oni tych strasznych faktów nie stworzyli, lecz je bezpośrednio
przeżywali jako ofiary zbrodni. Dlatego nie można pomijać ich
relacji jako pierwszoplanowego źródła wiedzy.
Niestety w Polsce publiczny dyskurs na temat czystek etnicznych na
Kresach prowadzony jest w sposób urągający zasadzie wyświetlania
prawdy. Ludzie zaangażowani w nim z urzędu zdają się zapominać o
podstawowych zasadach tego rodzaju debaty.
Po pierwsze, należy w niej liczyć się z faktami. Mówi się, że
dżentelmeni nie dyskutują o faktach, tylko je stwierdzają. Nie można
negować, czy pomijać milczeniem faktów powszechnie i jednoznacznie
potwierdzanych w relacjach osób – bezpośrednich świadków.
Zaprzeczenie istnienia tych faktów jest równoważne z zanegowaniem
rzeczywistości - to kłamstwo najbardziej pierwotne, szkodliwe
zarówno dla nauki i kultury, jak i dla życia ludzkiego w aspekcie
indywidualnym i społecznym.
(O.P. Mieczysław Albert Krąpiec)
www-kresy.pl/wolyn/inne/wigilia.doc
liberum_veto "...jako i my odpuszczamy naszym winowajcom" IV 19.06.08, 17:17

Drugim nadużyciem stosowanym nagminnie w dyskusjach polsko-
ukraińskich jest osłabianie wymowy faktów. Niektóre fakty, które są
tak oczywiste i udokumentowane, że nie można ich zanegować,
zniekształca się, ogranicza ich zasięg, przytacza się wybiórczo,
nadaje się im kolejność nie odpowiadającą rzeczywistej itp. Chodzi o
to, aby fakty te straciły swoją jednoznaczną wymowę.
Trzeci rodzaj manipulowania faktami, to umieszczanie ich w
kontekście spraw, które narzucają pewne określone, lecz fałszujące
rzeczywistość, interpretacje. W tym właśnie celuje duża część naszej
publicystyki na temat zbrodni na Kresach. Interpretacja faktów
dokonuje się w kontekście wątpliwych, nieistotnych dla sprawy lub
wręcz nieprawdziwych zdarzeń.
W dyskusjach polsko-ukraińskich i planach pojednania między naszymi
narodami nie widać znaczących postępów właśnie ze względu na
istnienie tych trzech form zakłamania w odsłanianiu naszej
tragicznej przeszłości: negacji faktów, manipulowania nimi, a także
ustawiania ich w niewłaściwym kontekście.
(O.P. Mieczysław Albert Krąpiec)
www-kresy.pl/wolyn/inne/wigilia.doc
liberum_veto "...jako i my odpuszczamy naszym winowajcom" cz. V 20.06.08, 12:28

Pewną manipulację widać też w inicjatywie zaplanowanych na lato 2003
r. obchodów 60. rocznicy masowych zbrodni na Wołyniu, traktowanych
jako centralne uroczystości rozliczeniowe między Polakami a
Ukraińcami. Dlaczego w tym kontekście mówi się tylko o Wołyniu,
ograniczając sprawę zbrodni nacjonalistów ukraińskich na Polakach do
tego województwa? Przecież podobne, masowe rzezie były dokonywane
również w województwie tarnopolskim, które należy do Podola, a nie
do Wołynia. Tak został wymordowany cały powiat zbaraski, powiat
zborowski i inne. Śmiertelne ofiary tego ludobójstwa szły w
dziesiątki tysięcy. W mojej rodzinnej Berezowicy Małej Ukraińcy
dopuścili się jednej nocy 131 potwornych zbrodni. I o tym już nie
będziemy mówili, usuniemy z narodowej pamięci, bo to już
Tarnopolszczyzna, a nie Wołyń? Od razu widać w tym manipulacje, chęć
pomniejszenia rozmiarów ludobójstwa na Kresach.
A przecież fala zbrodniczego terroru rozlała się z terenu Wołynia po
województwie tarnopolskim, stanisławowskim, lwowskim, a nawet
lubelskim. Jakżeż można problem ukraińskich zbrodni na Polakach
okrajać tylko do województwa wołyńskiego? Do fałszywych wniosków
może też doprowadzić porównywanie zaniżonej liczby polskich ofiar
zbrodni UPA popełnionych tylko na Wołyniu, z zawyżonymi stratami
wśród ludności ukraińskiej, która przecież ginęła także z rąk swoich
ukraińskich współbraci z UPA karzących „nieposłuszeństwo”. Niestety
często dochodzi do tego rodzaju zabiegów.
(O.P. Mieczysław Albert Krąpiec)
www-kresy.pl/wolyn/inne/wigilia.doc
liberum_veto "...jako i my odpuszczamy naszym winowajcom" VI 21.06.08, 08:29

Trudno też do końca zrozumieć motywy tak usilnych starań niektórych
gremiów o skierowanie przez Polaków do Ukraińców słów „przebaczamy i
prosimy o przebaczenie”. Dlaczego Polacy mają prosić Ukraińców o
przebaczenie? Czyżby za to, że ujawnili część prawdy o ludobójstwie
na Kresach? A może za to, że przed wojną na terenie Polski nie było
kolektywizacji i milionów Ukraińców zmarłych z wycieńczenia i głodu?
Przecież ludność ukraińska w przedwojennej Polsce żyła nie gorzej
niż polska. Ukraińcy mieli ogromną autonomię, dostęp do szkół
polskich, własne, ukraińskie szkoły, spółdzielnie rolnicze o lepszej
organizacji gospodarczej niż nasze polskie. Więc za co mamy
przepraszać? Może za to, że nieliczni Polacy broniąc się spowodowali
straty wśród Ukraińców?
Inną sprawą jest stwierdzenie faktów i następnie przebaczenie
win. „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym
winowajcom” – to jest generalna reguła obowiązująca nas katolików.
Przebaczenie nie może być jednak przekreśleniem zaistniałych faktów,
a już, broń Boże, pamięci o setkach tysięcy polskich ofiar
ludobójstwa na Wschodzie. Prawdę trzeba ujawnić tym bardziej, im
jest tragiczniejsza. Żeby się już nie powtórzyła. Jeśli przebaczenie
miało by być zapomnieniem, to będzie stanowić upoważnienie do nowych
zbrodni, do - jak to się mówi - „powtórki z historii”.
(O.P. Mieczysław Albert Krąpiec)
www-kresy.pl/wolyn/inne/wigilia.doc

liberum_veto Mord Polaków w Berezowicy Małej 22.06.08, 07:28

Na początku lutego 1944 r. Mykoła Kuć, sołtys Ihrowicy, wspólnie z
Niemcami wyznaczał z każdego domu ludzi do pracy przy budowie
umocnień obronnych. Słychać już było strzały artyleryjskie z linii
frontu, więc Polacy uznali, że niebezpieczeństwo napadu UPA jest już
niewielkie.
Jednak niektórych mieszkańców Ihrowicy, wbrew powszechnemu
uspokojeniu, nie opuszczał niepokój. Mój ojciec ze szwagrem Stefanem
Grabasem czuwali całą noc z 22 na 23 lutego 1944 r. Przeczuwając, że
dzieje się coś złego, siedzieli w sieni naszego domu i rozmawiali
szeptem. Domownikom ojciec przykazał spać w ubraniach. Przed świtem
ojciec ze szwagrem widzieli, jak wracał do domu nasz niedaleki
sąsiad, Ukrainiec Wołodymyr Ostiak „Kuź”. Uchodził on za „rezuna”. W
pobliżu naszych zabudowań padł strzał, który ranił go w nogę.
Dopiero rano dowiedzieliśmy się o wymordowaniu Polaków w Berezowicy
Małej. Wiadomość ta spadła na wieś jak grom z jasnego nieba. Jednej
nocy zamordowano tam 131 osób, 40 spalono żywcem. Splądrowano
polskie domy, a te, które nie graniczyły z obejściami Ukraińców,
spalono. Berezowica Mała leżała w odległości zaledwie o 7 km od
Ihrowicy. Owej tragicznej nocy zaniedbano tam wystawienia nocnych
posterunków.
(Jan Białowąs, Krwawa Podolska Wigilia w Ihrowicy w 1944 roku)
www-kresy.pl/wolyn/inne/wigilia.doc

liberum_veto Mord Polaków w Berezowicy Małej - cz. II 06.07.08, 10:54

Jak się później okazało, Włodymyr Ostik, który najprawdopodobniej
wracał właśnie z napadu na Berezowicę, postrzelił się przypadkowo
sam. Jednak wśród swoich głosił, że strzelał do niego Stefan Grabas.
Sławka Ościak, Ukrainka, szkolna koleżanka mojej siostry, ostrzegała
nas, że banda miejscowych nacjonalistów wydała na Grabasa wyrok
śmierci. Od tej chwili Stefan nie rozstawał się z bronią i
przeważnie nocował poza domem.
Uratowani z pogromu Berezowiczanie uciekali do Tarnopola przez
Ihrowicę. Na furmankach wieźli sprzęt domowy i żywność. Niektórzy
zatrzymali się u krewnych w Ihrowicy. Mówili, że napadu dokonali
Ukraińcy z Wołynia przy udziale miejscowych band. Sądzili, że
Ihrowica, jako bardziej oddalona od Wołynia, jest dla Polaków
bezpieczniejsza.
Po mordzie w Berezowicy Małej Polacy z Ihrowicy czekali na Armię
Radziecką jak na „zbawienie”. Widzieli w niej wyzwolicielkę z
niewoli lęku, strachu, ciągłego czuwania dniem i nocą.
(Jan Białowąs, Krwawa Podolska Wigilia w Ihrowicy w 1944 roku)
www-kresy.pl/wolyn/inne/wigilia.doc

liberum_veto "Nasze Słowo" atakuje ojca Krąpca 10.02.09, 12:31

W ostatnim numerze "Naszego Słowa", pisma mniejszości ukraińskiej w
Polsce znalazł się bezpardonowy atak na o. prof. Mieczysława Alberta
Krąpca, wybitnego polskiego filozofa i długoletniego rektora
Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Publicysta tygodnika Bogdan
Huk twierdzi, że "w światopoglądzie tego kapłana - filozofa i Bóg, i
Absolut ustępował przed "polskimi" Kresami".
Artykuł w "Naszym Słowie" w którym znalazł się ten bulwersujący
fragment ("Polityka historyczna ROPWiM"), jest dalszym ciągiem
wojenki, jaką tygodnik ten od dobry kilku tygodni prowadzi z
Andrzejem Przewoźnikiem, sekretarzem generalnym Rady Ochrony Pamięci
Walk i Męczeństwa. Przykładowo, w ostatnim numerze "NS" temat ten
zajmuje aż dwie strony pisma.
To co tak zdenerwowało redaktora Huka, to fragment przedmowy ojca
Alberta Krąpca do książki Jana Białowąsa "Krwawa Podolska Wigilia w
Ihrowicy w 1944 roku", poświęconej zbrodni dokonanej przez oddział
Ukraińskiej Powstańczej Armii na polskiej ludności wsi Ihrowica na
Podolu w wigilijną noc 24 grudnia 1944 roku. Nacjonaliści ukraińscy
zamordowali wówczas 89 osób, głównie starców, kobiety i dzieci.
Ojciec Krapiec pochodził z sąsiedniej wsi, Berezowicy Małej, która
również padła ofiarą UPA - w nocy z 22 na 23 lutego 1944 zamordowano
w niej 131 Polaków. Był wybitnym filozofem, jednym z głównych
twórców Lubelskiej Szkoły Filozoficznej, przyjacielem Ojca Świętego
Jana Pawła II. Zmarł 9 maja 2008 roku

Oto "bulwersujący" publicystę "Naszego Słowa" fragment autorstwa o.
Mieczysława Krapca:
"Trudno też do końca zrozumieć motywy tak usilnych starań niektórych
gremiów o skierowanie przez Polaków do Ukraińców słów "przebaczamy i
prosimy o przebaczenie". Dlaczego Polacy mają prosić Ukraińców o
przebaczenie? Czyżby za to, że ujawnili część prawdy o ludobójstwie
na Kresach? A może za to, że przed wojną na terenie Polski nie było
kolektywizacji i milionów Ukraińców zmarłych z wycieńczenia i głodu?
Przecież ludność ukraińska w przedwojennej Polsce żyła nie gorzej
niż polska. Ukraińcy mieli ogromną autonomię, dostęp do szkół
polskich, własne, ukraińskie szkoły, spółdzielnie rolnicze o lepszej
organizacji gospodarczej niż nasze polskie. Więc za co mamy
przepraszać? Może za to, że nieliczni Polacy broniąc się spowodowali
straty wśród Ukraińców?
Inną sprawą jest stwierdzenie faktów i następnie przebaczenie
win. "Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym
winowajcom" - to jest generalna reguła obowiązująca nas katolików.
Przebaczenie nie może być jednak przekreśleniem zaistniałych faktów,
a już, broń Boże, pamięci o setkach tysięcy polskich ofiar
ludobójstwa na Wschodzie. Prawdę trzeba ujawnić tym bardziej, im
jest tragiczniejsza. Żeby się już nie powtórzyła. Jeśli przebaczenie
miało by być zapomnieniem, to będzie stanowić upoważnienie do nowych
zbrodni, do - jak to się mówi - "powtórki z historii".

Huk komentuje: "Nie mogę uwierzyć, że to napisał Krąpiec. Jeżeli
tekst jest autentyczny, to w światopoglądzie tego kapłana - filozofa
i Bóg, i Absolut ustępował przed "polskimi" Kresami".
Trudno oprzeć się wrażeniu - nawet pomijając fakt, iż "Nasze Słowo"
jest w całości finansowane z pieniędzy polskich podatników - że tym
razem redakcja tego kontrowersyjnego tygodnika posunęła się
zdecydowanie za daleko.
www.kresy.pl/wydarzenia?zobacz/nasze-slowo-atakuje-ojca-krapca

pisz_pan_na_berdyczow Re: "Nasze Słowo" atakuje ojca Krąpca 10.02.09, 17:18

Pisałem już dawno, że Huk to człowiek chorobliwie nienawidzący
Polski i Polaków, choć potrafi udawać "wyważonego", ale to baaaardzo
chory człowiek...W zasadzie należałoby to zignorować...gdyby nie
fakt, że to wszystko za pieniądze polskiego podatnika...no cóż von
Masoch we Lwowie mieszkał, ale to nie powód, by stosunki polsko-
ukraińskie były sado-masochizmem podszyte...
mat120 Re: "Nasze Słowo" atakuje ojca Krąpca 10.02.09, 22:04

liberum_veto napisał:
Huk komentuje: "Nie mogę uwierzyć, że to napisał Krąpiec. Jeżeli
tekst jest autentyczny, to w światopoglądzie tego kapłana - filozofa
i Bóg, i Absolut ustępował przed "polskimi" Kresami".

Oto mentalność i filozofia na poziomie stepowego rzezimieszka.

liberum_veto Śp ks. rektor Krąpiec o Juszczence 27.06.09, 07:11

Obecnemu rektorowi KUL ks. Stanisławowi Wilkowi słowa jego wielkiego
poprzednika śp. ks. prof. Mieczysława Krąpca, rodem z Berezowicy
Małej (wymordowanej przez UPA), pod rozwagę:
www.isakowicz.pl/index.php?page=news&kid=8&nid=1888&PHPSESSID=188706dab8e82b817ae15dd7446f0505
Prezydent [Juszczenko] nie wypowiada się w swoim imieniu, lecz w
imieniu narodu. A to, co powiedział, to w istocie pochwała
strasznej, szczególnie wyrafinowanej zbrodni ludobójstwa, którą
przedstawia się jako chwalebny środek do uzyskania niepodległości
Ukrainy. Państwo, które nie potępia tej zbrodni ani nawet się jej
nie wstydzi, ale publicznie ją sławi, naraża się na zarzut, że jest
państwem powstałym ze zbrodni, na gruncie zbrodniczym. /.../
To jest ogromny krok wstecz w procesie pojednania polsko-
ukraińskiego. Trudno rozmawiać, a tym bardziej jednać się z ludźmi,
którzy bestialskie zbrodnie traktują jako chwalebną postawę
obywatelską. Takie stanowisko prezydenta Juszczenki, a więc
najwyższej władzy w państwie, tylko może zachęcać, aby kiedyś znów
spróbować sięgnąć po tego rodzaju działania. To daje wiele do
myślenia. Jak można rzetelnie rozmawiać z takim mężem stanu,
przyjmować go w Polsce ze szczególnymi honorami, nadawać mu honorowe
doktoraty polskich uczelni, skoro uważa on zbrodnię za bohaterstwo?
Kresowianie zadają dziś pytanie całemu Narodowi, a zwłaszcza klasie
rządzącej: Jak można budować przyjazne, sąsiedzkie relacje z
państwem, którego głowa chyli czoła przed zbrodniczą organizacją
odpowiedzialną za wymordowanie tysięcy bezbronnych polskich
obywateli.

Najnowsze z forum Kresy

Zaloguj się