Forum Zdrowie Psychologia Psychologia
ZMIEŃ
    Dodaj do ulubionych

    dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica

    20.03.07, 10:08
    zainspirowal mnie watek dda, dorosle dziecko alkoholika.
    z pewnoscia istnieje tez odmiana dziecka rodzica z depresja maniakalna,
    jestem bardzo zainteresowana wymiana z wami na ten temat.

    od pewnego czasu zastanawiam sie nad tym, czy, bedac takim dzieckiem, nie
    powinnam sie tym aspektem mojej przeszlosci w jakis sposob zajac. tym
    bardziej, ze pewne reakcje, ktore u siebie obserwuje, wydaja mi sie "tak
    jakby znajome", gdzies to juz widzialam.

    nie mam ochoty na powielanie schematow bez refleksji, szczegolnie na
    plaszczyznie zwiazkow rodzinnych. sama powoli odczuwam w sobie tesknote za
    stalym partnerem, a moze i za rodzicielstwem. i pewnie nie da sie uniknac
    konfrontacji z tematem, tylko, ze ja nie chce sie zamienic z ofiary w kata.

    pozdrawiam was i prosze tez o ewentualne dalsze pokierowanie w necie:)
    Obserwuj wątek
      • chmurka_szuka_sznurka Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 20.03.07, 11:19
        dlaczego unikasz transformacji ?
      • kontrreformacja Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 20.03.07, 14:16
        Chyba aż tak szczegółowo taka klasyfikacja nie wygląda. Oprócz DDA wyróżnia sie
        też DDD czyli dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych. Myślę z resztą, że to na
        co konkretnie chorował rodzic, czy rodzice nie ma aż tak wielkiego znaczenia.
        Na pewnym poziomi i tak pojawiają sie znaczące różnice w zachowaniach rodziców
        nawet tych którzy cierpieli na to samo.

        Bardzo dobrze, że się tym interesujesz, myslę że to jest ważny temat dla
        wszystkich: nawet w "normalnych" rodzinach dzidziczymy po rodzicach wile
        zachowań, od których potem trudno się uwolnić.

        Zajrzyj może na forum DDD, jest stosunkowo młode i wpisów jest niewiele, ale
        jest spora baza linków do poczytania na początek.
        forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=46114
        I pytanie: jak sądzisz, jakie twoje cechy charakteru, czy zachowania, mogą być
        spowodowane chorobą rodzica? Skąd potrzeba zajęcia się tym tematem?
        • magnostique Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 20.03.07, 19:44
          skrajnosc, cos co mnie juz do tego doprowadzilo, ze zastanawialam sie, czy tego
          typu choroba nie jest dziedziczna.

          przed paroma laty, jak sytuacja przed moja przemiana bardzo sie zaostrzyla,
          mialam jazdy jak na achterbanie, pare razy dziennie wszystko bylo cudne albo
          ohydne, wszystkich kochalam albo nienawidzilam, i tak albo za wszystkim, albo
          przeciwko. do kompletnego wyczerpania. pamietam te klimaty u mojego taty, raz
          bylam jego ulubiona corka, najnajnaj, a raz nic nie warta, moja egzystencja
          rujnowala mu zycie. raz byl niesamowicie wesoly i otwarty, a raz wyzywal sie na
          rodzinie do bolu. to strona kata...

          jesli chodzi o ofiare, to mam niesamowity przymus podobania czy przypodobania
          sie w pewnych sytuacjach, np. kiedy czuje zblizajaca sie konfrontacje. albo
          wizje, chec chodzenia przez zycie tak, zeby nie zostawiac sladow, nie istniec,
          cichutko siedziec gdzies i przeczekiwac. ukrywam tez bardzo moje wnetrze, mam
          pare takich sprawdzonych fasadek, lek przed ciosem ni z tego ni z owego jest
          bardzo duzy. ogolnie to przymus utrzymania harmonii za wszelko cene, choc to
          racjonalnie paradox.

          i wiele takich przeczuc, ze cos tu nie gra, cos mi stoi na przeszkodzie w
          samorealizacji, ze to nie ja, ze mnie ktos jakby zaszczepil, trudno to tak bez
          przykladow nazwac.

          zdaje sobie sprawe z tego, ze takie struktury ma wielu ludzi, niekoniecznie z
          rodzin uposledzonych. mysle ze dawka, intensywnosc, czy stopien determinacji
          zycia codziennego gra tu role, czuje, ze mnie to hamuje niesamowicie. bardziej
          niz innych - choc czy to nie taka fasadka elitarnych przezyc? (tez miewam w
          repertuarze:) i chce sie od tego uwolnic, droga kontrreformatorko, dlatego to
          wszystko:)

          i jeszcze do chmurki - czy sie transformacji boje czy nie, nie ma to znaczenia.
          ona tak czy tak przychodzi aja ja przejsc musze. im wczesniej, tym lepiej, jak
          z chorobami dzieciecymi. a swoja droga, skad ten wniosek? czy to takie pytanie
          sztampowe, bo praktycznie uniwersalne?
          • chmurka_szuka_sznurka Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 20.03.07, 20:06
            zakładam,że nie masz 15-20 lat,stąd pytanie o unikanie transformacji,a reszta
            jest pomieszaniem pojęć.
            • magnostique Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 20.03.07, 23:40
              > zakładam,że nie masz 15-20 lat
              no nie, ale tez niewiele wiecej

              > stąd pytanie o unikanie transformacji,a reszta
              > jest pomieszaniem pojęć.

              mialam inaczej w pamieci twoje pytanie, jak na nie odpowiadalam, fakt, mimo
              wszystko, (a moze tym bardziej) nie rozumiem. co mialoby w tym przypadku
              oznaczac unikanie transformacji? nie zebym sie czepiala, interesuje mnie tego
              rodzaju wniosek, jaki wysnules czytajac mojego posta. prosze o wyjasnienia:)
              pozdrawiam cieplo
              • piesbaskervill Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 21.03.07, 00:39
                problemy z rodzicami rozwiązuje się za młodu,a nie przymierza do nich na sta-
                rość
                • magnostique hau hau, wrrr wrrr 21.03.07, 10:26
                  no jasne, najlepiej tak, jak to malolaty w stanie sa zrobic - totalna
                  kontestacja, uciaczkami psychofizycznymi, sprzeciwianiem sie dla zasady.

                  a propos zasad, im bardziej sie ludzie nimi kieruja, czy za nimi chowaja (nie
                  mowiac juz o rzucani im drugiemu w pysk), tym bardziej stetryczale robia na
                  mnie wrazenie. ale nic to, baskerville, wszystkie pieski ida do nieba.

                  poza tym, nie jestesmy tu w sklepie z galanteria meska, ja niczego nie
                  przymierzam, nosze to, co na lade rzuca i nie narzekam - taki rodzaj
                  integracji;) co najwyzej jestem ciekawa, co tez inni na sobie maja i czy da sie
                  jakichs krawieckich przerobek dokonac.
                  z wyrazami szacunku...

                  • piesbaskervill Re: hau hau, wrrr wrrr 21.03.07, 10:51
                    jak to przyjemnie być wielkim,wspaniałym i niewymagającym
                    • magnostique Re: hau hau, wrrr wrrr 21.03.07, 11:33
                      jak to latwo poszczekiwac zza rogu...

                      po co to baskerville? bym takiego intelektu raczej do budowy uzywala, nie do
                      niszczenia...
                      • piesbaskervill Re: hau hau, wrrr wrrr 21.03.07, 11:46
                        ależ ja nie bywam za rogiem,ani w tych okolicach,nie mówiąc już o innych czynn
                        nościach
                • kontrreformacja Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 21.03.07, 12:45
                  Pytanie, czy te problemy nie są przypadkiem takim zmaganiem na całe zycie.
                  Opowiem Ci anekdotkę: Tomasz Mann w wieku lat ok 80 (w roku swojej smieci z
                  resztą) otrzymał honorowe obywatelstwo Lubeki, miasta w którym się urodził i
                  wychował. Był już wyjatkowo uznanym pisarzem, otrzymał już więcej innych,
                  lepszych wyróżnień za swoją twórczość, w tym Nobla. W swoim podziękowaniu
                  powiedział, że żałuje że jego ojciec już nie żyje, bo może gdyby był na tej
                  sali, uznałby go wartym bycia jego synem. Ojciec, póki żył, był w Lubece jakąś
                  mieszczańską szychą i generalnie niezbyt poważał ambicje pisarskie syna.

                  Jak widzisz, ani Nobel, ani uznanie reszty świata nie zastąpi miłości i
                  szacunku rodzicow. I bywa to problem na całe życie.
                  • kontrreformacja Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 21.03.07, 12:46
                    To było w ramach odpowiedzi, ze problemy z rodzicami rozwiązuje się za młodu...
                    • piesbaskervill Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 21.03.07, 14:33
                      nie można wykluczyć,że to tylko kurtuazja okolicznościowa
                • bszalacha Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 24.03.07, 12:16
                  Wiesz,jesteś po prostu zniewalający ze swoimi komentarzami.Daruj sobie
                  baskervil,moze trochę więcej pożyj,poczytaj...
          • kontrreformacja Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 21.03.07, 22:49
            Nie sądzę, żeby choroba była dziedziczna w sensie genetycznym, raczej nauczono
            cię pewnych zachowań. Jeżeli rzeczywiście ci one przeszkadzają, to możesz
            spróbować się ich oduczyć. Psychoterapia na pewno jest taką metodą, ale mozna
            też próbować samemu.

            Abstrahując do choroby ojca, opis twoich zachowań jest mi dość znajomy.
            Poszukaj sobie w necie stron na temat tłumionej agresji, czy raczej tłumionej
            złości. O co chodzi w skrócie: złość jest normalnym uczuciem, takim jak radość,
            strach czy smutek, często jest jednak obarczona poczuciem winy. Samo jej
            odczuwanie wydaje się być złe. (szczególnie jeśli człowiek jest z rodziny,
            gdzie emocje były niestabilne, złość bez powodu, niezasłużona i
            niesprawiedliwa). Więc się tą własną złość spycha się gdzieś do środka, udaje
            przed sobą, że jej nie ma. Czasem, kiedy już się jej strasznie dużo uzbiera, to
            ona jakoś sama wychodzi, albo w nieuzasadnionym ataku na kogoś obcego, albo w
            nerwowym zachowaniu, albo w płaczu. Człowiek który tłumi złośc jest nerwowy, ma
            poczucie bezsilności, własnej słabości, panicznie boi się cudzej złości, unika
            konfrontacji, nie umie walczyć o swoje, brak mu pewności siebie i asertywności.
            Trzeba się nauczyć od nowa odczuwać złość i umiejętnie sobie z nią radzić (nie
            agresją a np. mówiąc otwarcie, że coś ci się nie podoba). Nie wiem, czy to twój
            problem, tak mi do głowy przyszło po tej częsci dot. ofiary.

            Generalnie jeśli masz potrzebę coś w tym temacie poszukać, nie przejmuj się
            tym, że jakiś artykuł jest pisany na temat DDA, problemy są bardzo często
            podobne. tak przynajmniej wynika z moich lekturowych doświadczeń.
            • bszalacha Re: dziecko depresyjno-maniakalnego rodzica 24.03.07, 12:25
              Błabym tez za terapią bo jak myślę ,każdą bliską relację przeżywasz jak
              nadejście koszmaru.W gruncie rzeczy mozesz rezygnować z przyjemnych chwil-a to
              jużduzy problem.
      • magnostique terapie... 24.03.07, 17:30
        bylam raz u pani, ktora powiedziala mi po czterech wizytach, ze u mnie jest
        wszystko w jak najlepszym porzadku. o toksycznym rodzicu juz wiedziala.
        a do tego bylo to w czasie moich jazd w kierunku borderline:) taka kompetencja
        mnie zniechecila.

        teraz chodze sobie od pol roku na grupy samopomocy, gdzie sie siedzi i
        opowiada, co kogo gryzie. nikt nie komentuje (troche jak podczas terapii),
        natomiast wiele rzeczy sie powtarza. jestesmy do siebie podobni, wiedza o tym,
        ze sa jeszcze inni daje mi mysle wiecej, niz pokerowa pani psycholog, ale to
        jak na razie...

        watek rozpoczelam z mysla o wymianie tego typu, na grupach jeszcze nie
        odwazylam sie o tym opowiedziec. jakas taka sie napietnowana czuje... dziekuje
        wam za inspiracje, tez tobie baskerville:) mysle ze skocze z podobnym do dda/ddd
        • piesbaskervill Re: terapie... 24.03.07, 18:54
          czy nie brak wam terapeuty w tej grupie wsparcia ?
          • magnostique Re: terapie... 24.03.07, 19:59
            mi osobiscie to nie, ale wiele osob ma za soba jakies tam osrodki i terapie.
            wiele lazi tez do kogos I na grupy...
            w grupie jest taka instytucja sponsora, starszego stazem, mozna sie do nich
            zwracac z pewnymi dylematami. poza tym, co taki terapeuta moze zdzialac? oprocz
            sluchania? a na tym polega tez koncept grupy, sluchac, nie komentowac, potem
            ewentualnie pocieszyc, jak kto lubi:)
            • piesbaskervill Re: terapie... 24.03.07, 22:16
              to chyba grupa towarzyska
              • magnostique Re: terapie... 26.03.07, 21:02
                no nie:) ale grupa wsparcia, jak sam juz zauwazyles...
                pozdrawiam
      • magnostique przenosze sie do reala:) 26.03.07, 21:10
        tak sobie pomyslalam, ze jednak juz czas na realne zwerbalizowanie obaw, czy
        tez (po prostu) tematu:)
        fajnie z tym forum, taka proba "ujawnienia", zaprawa na d-day.
        juz nawet sie ciesze na to nowe zadanie, jeszcze przed trzema tygodniami
        wpadalam w panike. do zobaczenia, ogolne dzieki za to miejsce
        • piesbaskervill Re: przenosze sie do reala:) 26.03.07, 21:17
          było na miło rownież
    Inne wątki na temat:

    Najnowsze z forum Psychologia

    Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

    Nakarm Pajacyka
    Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin
    Treści z serwisów internetowych Grupy Wyborcza.pl oraz serwisu tokfm.pl prezentujemy w ramach komercyjnej współpracy z ich wydawcami: Wyborcza sp. z o.o. oraz Grupą Radiową Agory sp. z o.o.
    Wybrane treści z serwisu Sport.pl są dostępne po wykupieniu płatnej subskrypcji