pustki

ogarnia mnie poczucie pustki okropnej samotnosci i przemijania bol tego ze juz nigdy nie poczuje milosci tego ze juz zawsze bede sama tego ze nawet jesli chce to zmienic nie znajde sposobu i miejsca na zmiany tego ze dla czynnych alkoholiczek swiat jest otwarty tego ze dla trzezwiejacej nie ma miejsca tego ze jest mi smutno i potrzebuje nadziei a nie umiem jej szukac ...

Wczoraj uświadomiłem sobie że nie muszę brać. Że branie bierze się z braku innych alternatyw. Że związane jest z rytuałem i jest tylko do niego dodatkiem. Do wczoraj nie wyobrażałem sobie że można pójść na impreze i nie wciągnąć. Wciąganie == dobra zabawa. Wciąganie == "a może coś fajnego mi się przydarzy". Wciąganie == odstresowuje się po cięzkim dniu. Dziś myślę sobie: Ale czy wogóle potrzebna mi ta impeza? Czy nie potrafię już inaczej spędzić wolnego czasu, szydełkować, pleść ...

chyba zwariuje... po ponad 2 latach udręki z narkomanem.. poszedł sie leczyc.. za pare dni sprawa rozwodowa.. nie moge zniesc tej ciszy i pustki, jestem totalnie sama ze swoimi myslami. z jednej strony go nienawidze za to co dal mi przeżyć przez te miesiące i jak się to odbiło na mnie.. a z drugiej jakby tesknie, czuje sie rozbita, nie moge sobie znalezc miejsca.. nie wiem co robic, co myslec, jak sie ogarnac.. pomozcie...