Jesień idzie...

[januszx]

Własciwie juz przyszła ale...:



Raz staruszek, spacerując w lesie,
Ujrzał listek przywiędły i blady
I pomyślał: - Znowu idzie jesień,
Jesień idzie, nie ma na to rady!

I podreptał do chaty po dróżce,
I oznajmił, stanąwszy przed chatą,
Swojej żonie, tak samo staruszce:
- Jesień idzie, nie ma rady na to!

A staruszka zmartwiła się szczerze,
Zamachnęła rękami obiema:
- Musisz zacząć chodzić w pulowerze.
Jesień idzie, rady na to nie ma!

Może zrobić się chłodno już jutro
Lub pojutrze, a może za tydzień
Trzeba będzie wyjąć z kufra futro,
Nie ma rady. Jesień, jesień idzie!

A był sierpień. Pogoda prześliczna.
Wszystko w złocie trwało i w zieleni,
Prócz staruszków nikt chyba nie myślał
O mającej nastąpić jesieni.

Ale cóż, oni żyli najdłużej.
Mieli swoje staruszkowie zasady
I wiedzieli, że prędzej czy później
Jesień przyjdzie. Nie ma na to rady.



Pozdrawiam

[bacia40]

Jesień to jeszcze betka, ale co będzie później?!

[wiloa]

poźniej bedzie zima zla:( ale jesien tez jest okropna

[januszx]

To teraz inna wersja wiersza wg pomysłu Artura Andrusa, dlamnie peny odjazd:-)

Wiesiek idzie

Raz staruszka błądzącego w lesie.
Ujrzał lisek przywiędły i blady.
I pomyślał: "Znowu idzie Wiesiek
Wiesiek idzie, nie ma na to rady"

I podreptał do nory po ścieżce
I oznajmił stanąwszy przed chatą.
Swojej żonie lisicy Agnieszce
Wiesiek idzie, nie ma rady na to.

Zaś lisica zmartwiła się szczerze
I machnęła łapkami obiema
Matko Boska! Bądź ostrożny, Jerzy
Wiesiek idzie, rady na to nie ma

Może przybyć już dziś albo jutro
Lub pojutrze, a może za tydzień
Może nieźle przetrzepać nam futro
Nie ma rady, Wiesiek, Wiesiek idzie

A był sierpień, pogoda prześliczna
I tętniło życie w zagajnikach.
Oprócz lisów nikt chyba nie myślał
O nadejściu Wieśka kłusownika

Ale cóż, one żyły dość długo
Łby na karkach miały nie od parady.
I wiedziały, że prędzej czy później
Wiesiek przyjdzie, nie ma na to rady

[alfia]

grożny jest ten wiesiek dla lisów, ale to chyba nie czas połowu na liski
chytruski?

[januszx]

jeszcze jeden wierszyk na porę jesienną , gdy za oknem wiatr i deszcz ,
jesienna szaruga, gdy zimno , gdy źle , gdy prawie wszystkie liście juz opadły -
polecam wierszyk kabaretu Mumio:
Jesień
/sł. D. Basiński/

Jesień, Jesień, Jesień
złote liście spadają z drzew
Jesień, Jesień, Jesień
dzieci liście zbierają na w-f

Jesień, Jesień, Jesień
złote liście spadają w dół
Jesień, Jesień, Jesień
Marcin znalazł tylko liścia pół

Jesień, Jesień, Jesień
za to Zosia aż cztery w całości
Jesień, Jesień, Jesień
Znowu piątka w dzienniczku zagości

[bacia40]

Niech by tylko spróbowały spadać w górę! :)

[wiloa]

a piekny byl tez ten wiersz o
deszczu jesiennym co pada w me okno a szyby w mle mokna:)pozdrowionka wiola

Deszcz jesienny

[januszx]

zatem juz jest deszcz jesienny Staffa jeden z moich ulubinyh jesiennych
pejzaży..

DESZCZ JESIENNY


O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...



Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze

Na próżno czekały na słońca oblicze...

W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,

W dal ciemną, bezkresną, w dal szarą i mglistą...

Odziane w łachmany szat czarnej żałoby

Szukają ustronia na ciche swe groby,

A smutek cień kładzie na licu ich miodem...

Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem

W dal idą na smutek i życie tułacze,

A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...



To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...



Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...

Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...

Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...

Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...

Tak... Szczęście przyjść chciało, lecz mroków się zlękło.

Ktoś chciał mnie ukochać, lecz serce mu pękło,

Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...

Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...

Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...

Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...



To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...



Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie

I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...

Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem

I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,

Trawniki zarzucił bryłami kamienia

I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...

Aż, strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu

Położył się na tym kamiennym pustkowiu,

By w piersi łkające przytłumić rozpacze,

I smutków potwornych płomienne łzy płacze...



To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

październik Andrzej Waligórski

[januszx]

I jeszcze nieodżałowany Andrzej Waligóski przed weakendem...wciąz twki mi w
oczach jego postać na podcieniach zamoyskich , gdzieś pod kamienica
morandowską , jesienna porą gdy miałem okazję zobaczyć tego wspanaiłego
satyryka jedyny raz w życiu...


PAŹDZIERNIK

Ech, to byli chłopaki!
Mieli stare waciaki,
Nie tam żaden dziesiejszy ortalion!
Szturmowali Zimowy,
Poczem zmyto im głowy,
Bo ktoś zgwałcił Kobiecy Batalion.

Bagnetami zjeżeni
Przypadali do ziemi,
Podsadzali pod bramy petardy,
Obsiadali taczanki
Strojni w czapki uszanki,
A na czapkach czerwone kokardy.

Byli dzielni i prości,
Nieświadomi wielkości,
Nie równajmy się do nich, bo wstyd aż -
Od nich się agitacji
Oraz argumentacji
Mógłby uczyć współczesny dygnitarz.

Mamy fiaty i wołgi,
Samoloty i czołgi,
Przydział chleba, i cukru, i masła,
Produkcyjne narady,
Personalne układy,
Książki, wstążki, pieniążki i hasła.

Dla nas Rzymy i Krymy,
Gdzie zechcemy - jeździmy,
Rakietami latamy do nieba,
Młodzież coraz piękniejsza,
Nawet śmierć coraz lżejsza,
Czego, kurcze, właściwie nam trzeba?

Może właśnie fufajki
I machorki do fajki,
Żeby zamiast posady i kawy
I rozważań przy biurku -
Mieć karabin na sznurku
I na patrol iść, ważny dla Sprawy.

Andrzej Waligórski

[wiloa]

a u mnie swieci piekne slonce i wcale nie wygloda to na jesien:)

[arwen.a]

januszx napisał:

> zatem juz jest deszcz jesienny Staffa jeden z moich ulubinyh jesiennych
> pejzaży..
>
> DESZCZ JESIENNY
>
> O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Bardzo lubię ten wiersz. Można prawie usłyszeć szum deszczu... Albo raczej
lubiałam do mementu, kiedy dawno, dawno temu na lekcji języka polskiego
musialam nauczyć się go na pamięć, czego nienawidziłam. Jak ja się męczyłam. Od
tego czasu bardzo cenię Staffa pomijając ten jeden wiersz. Takie szkolne
wspomnienie.

[januszx]

Wiersz rzeczywiście wyjątkowo ładny Arwen ,słychac wyraźne wystukiwanie
uderzających o szybę kropel deszczu , choc ostatnio ciągle świeci słońce...

W takim razie skoro jeszcze mamy październik ...

Październik

Jesień po lesie chodzi
Na ucho bukom szepcze coś po cichu
I łza się kręci w oku października
Gdy liść - za pokutę - opada po liściu
Dzień w noc przechodzi nie wiadomo kiedy
Powiązani ze sobą niewidzialnym mostem
I tyle smutku jest w pustych konarach
Gdy jesień daje swój deszczowy koncert
Po okolicy w białych kołnierzykach
Brzozy odchodzą - za las - samotnie
A Matka Boska w dziurawej kapliczce
Przez cały czas z dzieciątkiem moknie
Nie naprawiają daszku miejscowi anieli
Na motorach muszą jechać na dyskotekę
Nie naprawiają - bo już zapomnieli
Więc jeszcze tylko chcą przekrzyczeć jesień

Adam Ziemianin

"Jesień" Czechowicza

[januszx]

„Jesień” - J. Czechowicz

Szumiał las, śpiewał las,
gubił złote liście,
świeciło się jasne słonko
chłodno a złociście...

Rano mgła w pole szła,
wiatr ją rwał i ziębił;
opadały ciężkie grona
kalin i jarzębin...

Każdy zmierzch moczył deszcz,
płakał, drżał na szybkach...
I tak ładnie mówił tatuś:
jesień gra na skrzypkach...


...nie wiem czy jest mała choć szansa na złagodznie emocji?
Pozdrawiam
j

[januszx]

„Oto widzisz, znowu idzie jesień...”

Jesienne lasy poczerwienione
goreją w cudnym słońca zachodzie.
Witam was, brzozy, graby złocone
i fantastyczne ruiny w wodzie.
Czemu się śmieją te jarzębiny?
Czemu dumają jodły zielone?
Czemu się krwawią klony – osiny?
płyną fiolety mgieł przez doliny
i jak motyle w barwnym ogrodzie
latają liście złoto-czerwone.

Tadeusz Miciński



chyba szczególnie dzisiaj gdy za oknem jesienne słońce możemy dostrzec uroki
jesieni:-)

Więc idę w centralnym palić

[miet.b]

Bo przypomnieliście o jesieni

czyżby dziś wróciło lato

[januszx]

cieplutko , słoneczko także może i bardziej radosny wierszyk wstawiam:-)
i pozdrawiam

"Jesień na wsi"

Świeci dobre słoneczko
Nad drewniana, nad chatką.
Wietrzyk goni nad rzeczką
Wesołe babie lato.

Pachną dymy na łąkach
Płyną z wiatrem obłoki.
Jesień polem się błąka
Maluje wierzby, głogi.

Czasem plucha się skrada
Ma parasol dziurawy.
Lubi siadać na kwiatach
W pióreczka dmucha trawy.

Anna Przemyska

Kordian...

[januszx]

Jeszcze fragment o jesieni z Kordiana:



(...)
Ta cicha jesień, co drzew trzęsie szczytem,
Co na drzewach liście truje,
I różom rozwiewa czoła,
Podobna do śmierci anioła
Ciche wyrzekła słowa do drzew: - Gińcie, drzewa !
Zwiędły - opadły.
Myśl śmierci z przyrodzenia w duszę się przelewa;
Posępny, tęskny, pobladły,
Patrzę na kwiatów skonanie,
I zdaje mi się, że mię wiatr rozwiewa.
Cicho. Słyszę po łąkach trzód błędnych wołanie.
Idą trzody po trawie chrzęszczącéj od szronu,
I obracają głowy na niebo pobladłe,
Jakby pytały nieba: Gdzie kwiaty opadłe?
Gdzie są kwitnące maki po wstęgach zagonu?
Cicho, odludnie, zimno... Z wiejskiego kościoła
Dzwon wieczornych pacierzy, dźwiękiem szklannym bije.
Ze skrzepłych traw modlitwy żadnéj nie wywoła,
Ziemia się modlić będzie, gdy słońcem ożyje...
Otom ja sam, jak drzewo zwarzone od kiści,
Sto we mnie żądz, sto uczuć, sto uwiędłych liści;
Ilekroć wiatr silniejszy wionie, zrywa tłumy.
Celem uczuć, zwiędnienie; głosem uczuć, szumy
(...)

Juliusz Słowacki

kilka jesiennych zamojskich zdjęć:-)

[januszx]

zamoscroztocze.blox.pl/html
tak naprawdę wydaje sie ,że to jeszcze lato ale uwierzcie
...to był październik:-)

a może ktos ma jakiś ładny jesienny wiersz? i chce się z nami nim podzielić..
Pozdrawiam

[januszx]

Jutro bedę miał ładny wiersz w tłumaczeniu ?... ale uzbroicie się
w cierpliwość:-)