terapia dla Mamy

[klafuti]

czy uważacie, że terapia przydałaby się Wam samym? czy macie kogoś z
kim macie możliwość pogadać o największych problemach związanych z
dzieckiem?czy potrzebujecie tego? czy myślicie że byłoby warto mieć
kogoś mądrego/specjalistę ale ktory wiedziałby o czym mówicie, nie
jakiś za przeproszeniem zwykły psycholog/pedagog/terapeuta ale i
człowiek z krwi i kości? zastanawiam się czy może tę role spełniają
bliscy/terapeuci dziecka/znajomi księża? a może jesteście
samowystarczalne i odnawialne bez tego? zaczynam myśleć że jest mi
to potrzebne może i bardziej niz dziecku memu.

[iska2009]

Klafuti, bedac na turnusie rehabilitacyjnym mialam okazje
uczestniczyc w warsztatach dla rodzicow i w indywidualnych
konsultacjach psychologicznych i powiem Ci, ze bylo to pozytywne
doswiadczenie, mimo iz nie jestem zbyt otwarta osoba i mowienie o
pewnych sprawach przychodzi mi z trudnoscia. Zastanawiam sie rowniez
nad kontynuacja, zwlaszcza, ze wyglada na to, ze za niedlugo
zostaniemy z synkiem sami, poniewaz tato nie daje sobie rady z
problemem i wymyslil, ze najlepsza rzecz jaka moze dla nas zrobic,
to wyprowadzic sie. Takze mysle, ze bede potrzebowala wsparcia, a
zwlaszcza w kontekscie tego jak przeprowadzic dziecko przez te
sytuacje.

[czarna_ida]

na pewno nie dla księdza !! Brak zrozumienia, emaptii dla dziecka.
Zreszta nasz klecha boi sie takich dzieci..
Terapie, hm, przydalaby mi sie nie powiem.
Ale bezplatnie ? Nie wiem, czy gdzies cos jest nie szukalam jeszcze.
Jesli mogę to mailowo rozmawiam z szalicją :)
I mam kolezanke w pracy ma syna z ZA, ale to chyba ja jestem dla
niej terapeuta :)
A inne osoby to moj maz, kuzyn.
Zupelnie nie udalo mi sie nic osiagnać z drugim kuzynem,
psychologiem, moze za duzo nas laczy z przeszlosci ? I pewne tematy
omijamy jak rafy koralowe :) Ale to byla porażka.
No i jeszcze zapomnialam o Rohatynie, ale nie widze jej tutaj
teraz :)

Do iska2009

[gomado]

Moze jeszcze nie jest za pozno. Taka rozmowa z psychologiem, grupa
wsparcia lub psychoterapeuta (moze dla malzenstw) przydalaby sie
Twojemu mezowi. Moze jak wypowie swoje zagubienie, oswoi sie z tym
to nie bedzie musial uciekac sie do ucieczki...

[gepardzica_z_mlodymi]

Moim marzeniem jest skrzyknięcie grupy wsparcia. Czuję, że jak sama
sobie wszystko przepracuję, w towarzystwie osób o podobnych
doświadczeniach, to będę gotowa też pomagać innym rodzicom. Pewnie w
przyszłości i moja praca nabierze innego kolorytu (jak do niej
wrócę - jestem psychologiem) i będę dzielić swoje życie zawodowe na
to sprzed dziecka z autyzmem i po jego urodzeniu/diagnozie.

[tijgertje]

My w tej chwili skonczylismy po roku SI i to byla jedyna terapia
mlodego. Tzn jedyna, ktora prowadzil terapeuta. Poza tym od momentu
diagnozy mamy swojego opiekuna rodzinnego - psychologa, bardzo fajna
pania, z ktora na poczatku spotykalismy sie raz w tygodniu (oboje z
mezem, bez dziecka), teraz to w sumie jakos raz na kwartal wychodzi,
bo twierdza, ze sobie tak dobrze sami radzimy, ze przychodzic nie
musimy, a jak mamy jakis nagly problem, to zawsze mozemy zadzwonic
czy wyslac maila i z tej opcji korzystalam kilka razy. Ogromna
pomoca byl "przymusowy" kurs dla rodzicow. Przymusowy o tyle, ze od
udzialu w nim uzalezniona byla dalsza pomoc (lub jej brak).
musielismy uczestniczyc w nim razem z mezem i to byl przelom. Kurs w
sumie dosc krotki, ale sporo przydatnych i praktycznych informacji.
Dla nas oznaczalo to tyle, ze nauczylam sie troszke teorii o tym co
znalam z praktyki, sama bedac autysta, z drugiej strony okazal sie
plastrem dla naszego malzenstwa, maz wiele zrozumial, nauczyl sie
doceniac moja wiez z mlodym i zrozmienie jego zachowan, przestal
walczyc o cos, czego ani ja, ani syn nie moglismy przeskoczyc mimo
niezliczonych staran. U nas wychodza z zalozenia, ze terapeuta widzi
dziecko sporadycznie i to na rodzicach ciezy najwieksza
odpowiedzialnosc za prawidlowe kierwanie dzieckiem. Dlaego pomoc
ogranicza sie glownie do kierowania rodzicami, ktorzy potem zdobyta
wiedze na co dzien musza stosowac w praktyce. Dla dzieci i
rodzenstwa autystow sa kursy i zajecia, ale powyzej 8 lat. W
najciezszych przypadkach, gdy rodzice sobie nie radza, albo dostaja
pomocnka do domu, albo dziecko idzie do szkoly specjalnej, do klas
dla autystow (rowniez tych z bardzo wysoka inteligencja) i tam
dostaja terapie czy ucza sie umiejetnosci spolecznych.
tubylczy system mi sie podoba, choc zdaje sobie sprawe, ze dla
niektorych rodzicow jest to ogromne poczucie odpowiedzialnosci,
ktora woleliby zrzucic na ramiona terapeutow, zamiast samodzielni
sie w nich bawic. Podoba mi sie jednak, ze rozice nigdy nie zostaja
na lodzie, od momentu diagnozy dostaja propozycje kursow, zajec itp,
gdzie moga liczyc na wsparcie. Sama mialam swoj kurs dla autystow,
moj maz nie chcial, ale rowniez dzieci i prtnerzy doroslych autystow
moga uczestniczyc we wlasnych tematycznych kursach i grupach
wsparcia.

[gorawka]

Jak najbardziej trafione pytanie Klafuti. Ja mam za sobą depresję
(kliniczną, nie tak zwaną potocznie "depresję"). Było to zaraz po
urodzeniu synka.Najpierw okazało się, że mały nie słyszy (los był
dla nas b. łaskawy, bo jak malutki miał 3 m-ce to powoli zaczął
słyszeć, a normę w obydwu uszkach uzyskaliśmy jak miał 7 m-cy). Ale
jak tylko skończył 2 m-ce to ja od razu zauważyłam, że coś jest nie
tak i od razu moje myśli poszły w kierunku, który na codzień
wałkujemy tu na forum... Otoczenie klasycznie stwierdziło, że
wymyślam. Byłam na własne życzenie u psychiatry, pani odesłała mnie
do psychologa. Nie będę opisywać teraz moich ówczesnych stanów, bo
szkoda na to miejsca. Wiadomo, jak to w depresji - chce się umrzeć i
nie możesz nic poradzić na to że depresję masz. Żadne
racjonalizowanie nie pomoże. Pani psycholog pomogła mi o tyle, że
była to okazja do wyjścia z domu. Sama metoda raczej nie bardzo. Ale
ja skupiałam się na tym, że mogę jej po raz enty poopowiadać o moich
strachach. Najbardziej pomogły mi wtedy mama i siostry, ale do
równowagi psychicznej przywrócił mnie syn (jak miał jakieś 7 m-cy),
który zaczął się wreszcie śmiać, zauważać ludzi, po pewnym czasie
odróżniać nas rodziców od innych osób i złapał z nami cudowny
kontakt wzrokowy, ktory teraz niestety już taki wspaniały nie jest.
Dlatego długo się łudziłam, że skoro ruszyło tyle rzeczy, to może
to jednak taki typ rozwoju. Kiedy rok temu zaczął mówić niestety po
pewnym czasie zauważyłam, że to nie jest taka zwyczajna mowa i znowu
się zaczęło w moim życiu dziać... Drugie uderzenie zniosłam już
lepiej, jak to w życiu - negatywne przeżycia nas wzmacniają. Ale
ciągle boję się powrotu tamtych stanów i właściwie to cały czas
balansuję, trzymam się całkiem dobrze, ale wiem, że granica jest
cienka. Bardzo pomaga mi to forum, niezmiennie mama, siostry,
nieliczne grono bardzo zaufanych koleżanek. Co do męża, to wspieramy
się, ale czasem on bardziej potrzebuje pomocy niż ja. Ja staram się
zaakceptować, u niego na razie nawet o tym nie ma mowy. Pozdrawiam
mocno i idę kończyć pakowanie na jutrzejszy wyjazd.

[tijgertje]

Gorawka, doskonale iem, o czym piszesz, tyle, ze u mnie depresja
miala inne podstawy. Jak juz zaczelam obsesyjnie obmyslac nie CZY,
tylko JAK ze soba skonczyc, to odwazylam sie poprosic o pomoc.
Psycholog niewiele mi pomogl, tym bardziej, ze mialam wrazenie, ze
kobieta nie mogla za mna nadazyc ani pozomem, ani tempem myslenia.
Jakis czas jechaam na lekach, ktore daly mi tyle, ze splycily
najwieksze doly i pozwolily znowu racjonalnie zaczac myslec.
Zbawieniem okazala sie dla mnie lampa imitujaca swiatlo sloneczne.
jestem bardzo wrazliwa na pogode i szaro-bura zima w Holandii jest
dla mnie zabojcza. Prawdziwa terapia okazal sie jednak decoupage.
Odkryla przypadkowo forum "rekodzielo i ozdoby", sprobowalam i
wsiaklam. Depresja to taka dziwna choroba, ze wyleczyc z niej mozna
sie tylko samemu. Dla mnie zrozumienie, ze musze zadbac o wlasne
potrzeby okazalo sie przelomem. Teraz jstem szczesliwa, bo mimo
wszystkich problemow zawsze pamietam o tym, ze jesli sama nie bede
sie dobrze trzymc, to nikomu nie pomoge i jak na tygrysa przystalo
baaardzo pilnuje tego, zeby miec czas na wlasne hobby czy drobne
przyjemnosci. Nie da sie inaczej. Doly miewam, jesienia jak sie
ciemno robi, to o lampie nie zapominam i pilnuje, zeby wtedy nie
siasc i nie zaczac sie uzalac nad soba. Miewam ciezkie chwile, ale
postanowilam sie nie poddac depresji. Co wcale takie proste nie
jest, a czy mi wyjdzie, to zobaczymy. Calkowicie wyleczyc sie z
depresji chyba nigdy nie da, to tak jak alkoholizm, wisi nad
czlowiekiem jak gilotyna, ale to od nas samych zalezy, czy sie jej
poddamy czy nie. Poddac sie jest czasem niestety znacznie latwiej,
niz zebrac do kupy i ruszyc do walki, zwlaszcza, jesli nie widac
efektow. Nie dawaj sie gorawka!

[klafuti]

gorawko udanych wakacji, odpocznij :)