"Pachnidło"

[falka32]

Czy dałybyście do obejrzenia albo przeczytania 15-latkowi z ZA "Pachnidło",
jako metaforyczną opowieść o jednym z "naszych", z morałem?
Czy to za ciężki kaliber i może zostać odczytane kompletnie inaczej, niż mi
się (z moim w miarę przeciętnym mózgiem) wydaje i w związku z tym może mu
zaświtać w głowie jakiś absurdalny pomysł na życie? Nie chodzi o to, że nie
ufam w rozsądek swojego dziecka, ale jakoś nie jestem pewna siły rażenia
takich filmów w okresie burzy hormonów i ścieżek, po których potem błądzą myśli.

Jakie są wasze opinie na ten temat?

[falka32]

Dodam, że oczywiście zdaję sobie sprawę, że ta pozycja wymagałaby omówienia
potem z chłopakiem - ale też obawiam się, że siła rodzicielskiej opinii w tym
wieku jest, ekhm, wątpliwa...

[9-x-2]

Nie dałabym, chociażby ze względu na obawę, że dziecko może zacząć
się identyfikowac z podobnym typem oraz że może sobie wmówić, że
wszystko jest dozwolone, o ile sie jest innym. To się zdarza nawet
najnormalniejszym nastolatkom, a co już dopiero naszym
Poza tym nie sądzę, żeby bohater rzeczywiście był aspim. Bardziej mi
to wygląda na schizofrenię.

[falka32]

No dla mnie Aspie albo WFA jak ta lala, do tego wychowany w warunkach
ekstremalnie sprzyjających rozkwitowi zaburzeń. Dwa razy czytałam, drugi raz
tylko pod tym kątem. Coś jak ówczesna wersja dzisiejszego chłopca wykolejającego
tramwaje.

[joanna9920]

w tej kwestii nie doradzę.nie czytałam i nie ogladałam.ale z tego co słyszałam
to chyba nie dałabym swojemu obejrzeć.jeszcze nie teraz.
"zielonej mili"też nie pozwalałam,bo uważałam,że jest zbyt drastyczny ,a i tak
sobie obejrzał u babci i nie zauważyłam,zeby go ruszyło.w każdym razie na pewno
mniej niż mnie.
nie wiem Dorota jak masz zrobić.kwestia jeszcze czy Janek bardzo nalega

[falka32]

Janek nie nalega, mnie natchnęło, jak to czytałam i teraz obejrzałam film. Że to
zajebista przypowieść o poszukiwaniu bliskości i prawdziwej relacji przez kogoś,
kto jej nie zna i nie umie doświadczyć czy zrozumieć. I morał, że nie da się jej
znaleźć intelektualnie, choćby nie wiem, jakim darem, talentem się dysponowało.
Smutny morał, ale myślę, że właściwie zrozumiany może mieć pewien sens.

[joanna9920]

i tu jest pies pogrzebany.czy zostanie własciwie zrozumiany.muszę chyba
obejrzeć,bo inaczej nic Ci nie podpowiem

[n_nadia]

a do mnie ani książka, ani film zupełnie nie trafiła.
żadnego morału tam nie znalazłam i nawet odrobiny współczucia we mnie nie
wzbudziła główna postać.
w pamięć mi się wbiły jedynie obrzydliwe opisy i niesmaczne sceny z filmu
(dodam, że film mnie strasznie nudził i końcówkę przespałam).
nie analizowałam tej książki, nie zastanawiałam się nad nią, po prostu
przeczytałam i odłożyłam na półkę. szybko zapomniałam, że w ogóle ją czytałam.
jeżeli Twój syn również przeczyta i odłoży, to pól biedy, gorzej jeżeli zacznie
analizować na swój sposób... ciężko przewidzieć, jak on to odbierze. raczej bym
się wstrzymała z tą lekturą.
jest taka książka "Perfumy w rytmie Jitterbuga" Tom'a Robbins'a, która była
inspirowana "Pachnidłem". według mnie, ta lektura jest o niebo ciekawsza i
przyjemniejsza w czytaniu od "Pachnidła".
przesłanie też ma bardziej wyraźne...
no, ale to już musisz sama ocenić i zdecydować:)

[falka32]

No to nie wiem - mnie w tym uderzyła właśnie postać bohatera i jego sposób
przeżywania świata i emocji poprzez przesterowany zmysł jako jedyny dostępny mu
konkret, nad którym panował i który rozumiał. I właśnie zakończenie - kiedy
okazało się, że to, co brał za rozwiązanie problemu, okazało się nie rozwiązywać
nic, bo tego, czego szukał - czyli prawdziwej bliskości i akceptacji - nie da
się osiągnąć przez manipulację i jeżeli nawet coś się pozornie uda, to jest to
fałszywe, nieprawdziwe. Trochę jak przez analogię do pieniędzy, które dla
niektórych ludzi stają się synonimem szczęścia i jak już je mają, to się
okazuje, że nie da się za nie kupić miłości. Powtarzam - dla mnie to był
autystyk jak nic, w dodatku wychowany sam, w okrutnych warunkach, nic nie
kumający ze świata emocji z wyjątkiem tych dostarczanych przez zapachy. I morał
wydaje mi się właśnie sensowny dla ZA - że perfekcyjnie opanowana jakaś
umiejętność, która daje możliwość manipulacji i władzy, prowadzi na manowce, bo
to co uzyskujesz nie da ci tego, czego szukasz, tylko najwyżej podróbkę.

[123redomino]

Świetna analiza tego filmu, który ujął mnie swoim klimatem i
przesłaniem. Jak najbardziej oglądać z takim synem i taką mamą,
która ma mądre refleksyjne podejście. Gratuluję - nie trzeba czekać
aż syn skończy 18 czy 20 lat tu kluczem jest Pani postawa, która
pozwoli synowi na rozwój.

[gemmavera]

Oglądałam tylko film - książki nie czytałam.

Nie broniłabym piętnastolatkowi dostępu do tego filmu z zasady, natomiast z
pewnością nie podsuwałabym go jako opowieści "o jednym z naszych".
Ty masz Falko swoje przemyślenia co do tego filmu, ale Twój syn może je mieć
zupełnie inne - i odebrać je zupełnie inaczej. Po pierwsze dlatego, że jest
całkiem inną osobą i ma prawo do własnej interpretacji, po drugie dlatego, że ma
dopiero 15 lat, po trzecie dlatego, że ma ZA, więc łatwiej mu się z głównym
bohaterem "Pachnidła" identyfikować, zwłaszcza jeśli najpierw "zaanonsujesz"
Grenouille'a jako kogoś z ZA.

Pewnie upraszczam, ale nietrudno mi sobie wyobrazić, że piętnastolatek odbierze
ten film tak: bohater miał wyjątkowy dar, ale nic mu z tego nie przyszło, bo
prawdziwym szczęściem w życiu jest umiejętność kochania, stworzenia związku.
Bohater tego nie potrafi, więc uznaje, że jego życie nie ma sensu i decyduje się
na śmierć.
Jako osoba z ZA jestem podobny, więc może też nie będę zdolny do miłości. I może
czeka mnie podobnie bezsensowne życie i koniec.

Jak mówię, to spore uproszczenie, ale próbuję pokazać, że sposób interpretacji
tej historii może być zupełnie odmienny od Twojego - mniej pozytywny, zwłaszcza
że piętnaście lat to jest trudny wiek. I zwłaszcza że zamierzasz przedstawić
synowi bohatera 'Pachnidła' jako kogoś w pewnym sensie podobnego do niego.
Obok całego tragizmu tej postaci nie jest to bohater pozytywny. A zakończenie
jest tak samo tragiczne, jak całe życie tego geniusza. Jak dla mnie nie ma w tym
nic pozytywnego, co pomogłoby piętnastolatkowi, a więc osobie o wielkiej
wrażliwości (w dodatku piętnastolatkowi z ZA!), w odkrywaniu siebie przez
pryzmat ZA.

Na Twoim miejscu, gdybym koniecznie chciała pokazać dziecku opowieść o jednym z
"naszych", postawiłabym raczej na "Lepiej być nie może" z Jackiem Nicholsonem.
Można się spierać, czy tu bohater ma tylko nerwicę natręctw, czy ZA - ale
opowieść jest fajna, zabawna i z pozytywnym przesłaniem (nawet osoba z
dziwactwami i wydawałoby się niezdolna do miłości jest w stanie kogoś pokochać,
o ile trafi na odpowiednia osobę :)).

Tak czy owak to Ty najlepiej znasz swoje dziecko i sama zdecydujesz. :)
No ale prosiłaś o opinie, więc dorzuciłam swoją. :)

[falka32]

Gemmavera, ja przecież właśnie dlatego pytam, bo nie jestem pewna, co z tego
filmu do niego trafi - więc wszelkie pomysły na możliwe interpretacje są dla
mnie cenne, bo mogę je rozpatrzyć pod kątem mojego chłopaka.