Do Pani Ekspert - blagam o pomoc

[asik333]

Bardzo Pania prosze jeszcze raz o rade. Ja juz wczesniej pisalam o
moim synku (2lata8miesiecy, nie mowi, nieprawidlowy zapis EEG).
Mieszkamy obecnie w Anglii i przy ostatniej wizycie pedoatra
poradzil nam abysmy oddali synka do przedszkola. Ale ja mam
watpliwosci czy powinnismy to zrobic.Chodzi o to ze synek nie
rozumie nic po angielsku, praktycznie nie ma kontaktu z tym jezykiem
wiec gdy nagle trafi do przeszkola gdzie nie bedzie nic rozumial to
czy caly ten stres nie spowoduje u niego tego ze jeszcze bardziej
jego mowa sie opozni. Drugi problem to niesmialosc i strach przed
ludzmi. Synek strasznie boi sie ludzi zarowno doroslych jak i
dzieci. Staramy sie zapewnic mu kontakt z rowiesnikami chodzi na
place zabaw ale synek nie bawi sie z innymi dziecmi. Jezeli chce
bujac sie na hustawce bedzie najpierw czekac az wokol hustawki nie
ma zadnego dziecka dopiero wtedy moze sie bujac, kiedy tylko zobaczy
ze jakies dziecko zmierza w kierunku hustawki zaraz kaze sie
wyciagac z niej i ucieka gdzies na bok.Najgorzej jest kiedy ktores z
dzieci zacznie krzyczec lub piszczec, wtedy synek stoi jak
sparalizowany nie moge go dotknac widze ze tak sie boi ze nie moze
sie ruszyc. to samo jest kiedy ktos nas zaczepi na ulicy lub w
sklepie synek natychmiast obraca glowe i znowu nie rusza sie nie
patrzy kiedy probuje cos do niego powiedziec on nie reaguje odpycha
mnie. Jezeli ktos do nas przychodzi to synek natychmiast ucieka i
nie ma mowy zeby siedzial razem z goscmi, nawet jezeli sa to ludzie
ktorych juz zna. Kiedy jestesmy w domu sami to synek zachowuje sie
calkowicie normalnie, szleje, biega, bawi sie. Ostatnio synek nie
chce nawet wychodzic z domu, musze na sile go ubierac nic go nie
jest w stanie zachecic do wyjscia. Nie wiem co robic w tej sytuacji
czy poslac go do przedszkola czy jeszcze czekac. Prosze niech mi
Pani cos doradzi. Co mam zrobic zeby on sie tak nie bal ludzi,
zaczynamy zyc jak w wiezieniu bo nigdzie synek nie chce chodzic a i
do nas nikt nie moze przyjsc bo jest histeria.
Pozdrawiam

[asik333]

bardz prosze o odpowiedz

[anna.kosk]

Witam panią. Nie odpowiadałam długo, bo wyjeżdzałam sporo ostatno, ale
oczywiście postaram się pomóć.
Trudno powiedzieć,czy z tym przedszkolem na ten moment to dobry pomysł - raczej
byłoby to rzucenie go na głęboką wodę. Myślę że lepiej byłoby go przyzwyczajać
do obcych - zarówno dzieci jak i dorosłych stopniowo. przyzwyczaić go do tego ,
że przychodzą znajomi - trzeba im wytłumaczyć, że synek ma z tym problem, nad
którym pracujemy i poprosić o wyrozumiałość i współpracę.
Zaprosić znajomych z dziećmi raz na jakiś czas np raz w tygodniu, a raz w
tygodniu wyjść do jakiegoś miejsca zabaw dla dzieci, klubiku. Raczej oswajałabym
go z kontaktem z ludźmi powoli, stopniowo, bo rzeczywiście, od razu przedszkole,
i to obcojęzyczne, to może być szok i zbyt duże obciążenie. Na razie
tyle.Pomyślę jeszcze, skonsultuję się, pozostańmy w kontakcie.Powodzenia - i
pozdrawiam.

[asik333]

Dziekuje bardzo Pani za odpowiedz. Ja tez mysle ze dla synka to
bylby duzy szok te przedszkole. Tutaj w Anglii jestem calkowicie
sama z tym problemem, rozmawialam z naszym lekarzem rodzinnym o
synku i tez prosilam o rade, powiedzialam jej ze obawiam sie ze
synek moze przezyc duzy stres kiedy go oddam do przedszkola ale pani
doktor zapytala JAKI STRES? DZIECKO NIE PRZEZYWA STRESU KIEDY IDZIE
DO PRZEDSZKOLA, MOZE PLAKAC ALE NA PEWNO TO NIE JEST ZADEN STRES, A
PRZEDSZKOLE NA PEWNO POMOZE MU Z MOWA. Na razie napewno nie oddam go
do przedszkola, bede powoli przyzwyczajac synka do ludzi tak jak
Pani mi radzi. Jeszcze raz bardzo dziekuje za odpowiedz i bede
naprawde bardzo wdzieczna za dodatkowe wskazowki jak postepowac z
synkiem.
Pozdrawiam serdecznie

[anna.kosk]

Witam ponownie.
Myślałam sporo o Pani synku, konsultowałam się z koleżanką psycholog i z
logopedą. Sytuacja jest niepokojąca i wymaga diagnozy. Nie zgadzam się ze
stanowiskiem lekarza, ze trzeba czekać spokojnie. Synek jest już duży, powinien
mówić całymi zdaniami i dążyć do kontaktu z rówieśnikami. Jego zachowanie
wskazuje na brak poczucia bezpieczeństwa - na pewno. Może unika kontaktu
ponieważ nie rozumie obcego języka? Może unikać rówieśników ze względu na
nadwrażliwość słuchową lub różnego rodzaju zaburzenia integracji sensorycznej.
Aby mu pomóc trzeba dotrzeć do źródła problemu, konieczna jest diagnoza.
W celu praCY NAD ROZWOJEM JEGO MOWY MUSICIE państwo podjąć BARDZO WAżNE DECYZJE
- JAKIm językiem ma mówić synek? Jeśli po angielsku - w domu musicie używać też
tego języka. Jeśli po polsku - wtedy powinien znaleźć się w polskim środowisku.
Rozumiem że do tej pory w domu mówicie po polsku Zastanawiałabym się nawet nad
przyjazdem Pani razem z synkiem do Polski np na rok, gdzie może łatwiej byłoby
zdiagnozować problem i podjąć właściwą terapię. I może zaadaptować dziecko w
środowisku rówieśników. Na początek szukałabym kontaktu z dobrym psychologiem
dziecięcym i logopedą - a w sprawie mowy - nadal to wszystko, o czym pisałam
przy okazji Pani pierwszego postu - pod warunkiem dokonania wyboru języka.Ważne
jest też myślenie Państwa o przyszłości - czy decydujecie się nA pozostanie w
Anglii czy powrót...
Pozdrawiam i liczę na dalsze wiadomości.

[asik333]

Witam serdecznie
Sporo myslelismy z mezem nad tym co nam Pani poradzila. Jedno jest
pewne chcemy zostac na stale w Anglii.Mysle ze synek unika kontaktu
z rowiesnikami poniewaz nie rozumie jezyka, prawdopodobnie tez z tej
samej przyczyny boi sie doroslych bo ich nie rozumie.I chyba teraz
najwazniejsze to zaczac go uczyc angielskiego. Pomyslalam ze moze
zaczne od pojedynczych slow, bede nazywac rzeczy najpierw po polsku
potem po angielsku a kiedy choc troche przyzwyczai sie do jezyka
obcego sprobuje go oddac do przedszkola. Znajde takie przedszkole
gdzie grupy sa bardzo male i przez jakis czas bede z nim chodzic.Nie
wiem czy to dobry pomysl ale tutaj dzieci zaczynaja edukacje
szybciej niz w Polsce i synek za dwa lata bedzie musial isc do
szkoly. Co Pani sadzi na ten temat, czy to bedzie dobre rozwiazanie?
Jeszcze chcialabym zapytac o jedno, napisala pani ze synek nie ma
poczucia bezpieczenstwa. Jak z nim postepowac, co zrobic aby czul
sie bezpiecznie. Synek jest w domu ze mna, ja nie pracuje, kazda
chwile poswiecam jemu w domu panuje rutyna czsami ktos nas odwiedzi
lub my do kogos pojdziemy. Ale jezeli juz teraz synek nie czuje sie
bezpiecznie bedac w domu to co bedzie dalej, kiedy przyjdzie
przedszkole, szkola. Moze jest jakis sposob zeby mu pomoc?
Pozdrawiam serdzecznie

[anna.kosk]

Może w budowaniu poczucia bezpieczeństw pomoże mu to, że zacznie rozumieć świat
i ludzi wokół. Myślę że to małe przedszkole za jakiś czas i nauka języka to
dobry pomysł, jakiś kierunek działań.Powodzenia.Pozdrawiam. proszę dać znać za
jakiś czas jak idzie.

[gruba_dynia]

Nie jestem wprawdzie ekspertem, ale pozwolę sobie coś napisać. Ja i
moj brat byliśmy prawdopodobnie takimi dziećmi jak Twój synek.
Piszę - prawdopodobnie bo nie występował u nas "paraliż" o którym
napisałaś no i trudno nie widząc dziecka porównywać. Ale byliśmy
dziećmi niezmiernie niesmiałymi. Chodziliśmy do przedszkola ale to
był koszmar dla całej rodziny. Szczególnie mój brat był trudny. Nie
lubił, nie chciał bawić się z dziećmi, najlepiej czuł się w
przedszkolnej kuchni gdzieś koło pani kucharki, która nie zwracała
na niego uwagi W większych skupiskach ludzi staliśmy grzecznie
przy rodzicach nie odzywając się. Nie deklamowaliśmy wierszyków, nie
śpiewaliśmy piosenek, a zapytani "dziecko jak sie nazywasz" mieliśmy
łzy w oczach ... Nie dlatego że nie umieliśmy, czy nie umieliśmy
mówić, nie mieliśmy tez problemu ze słuchem. Nie wiem dlaczego tak
się działo. W domu byliśmy energiczni, weseli i rozrabialiśmy na
całego. Mama nigdy nie próbowała nawet nas leczyć z tego. Uznała że
jesteśmy nieśmiali i tyle. Wszystko ustąpiło i u mnie (jestem
starsza) i u brata dosłownie z pierwszym dniem szkoły. Mama do dziś
wspomnina jak szłam na rozpoczęcie roku i dałam mamie rozkaz że jak
chce iść to kilka kroków za mną bo jestem duża i się wstydzę iść do
szkoły z rodzicami ) Potem poszło juz lawinowo. Nie mieliśmy
problemow z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami, zadnych
problemów z nauką. Oboje skończylisy studia i należymy zdecydowanie
do grupy ludzi towarzyskich i rozgadanch.
Nie umiem wytłumaczyć dlaczego byłam taka strachliwa, nawet nie
pamietam już tych uczuć które towarzyszyły mi we wczesnym
dzieciństwie. Nie miało to żadnego negatywnego wpływu na moje
dorosłe życie.

[Gość: mamadwojki]

nie wiem czy to tylko kwestia niesmialosci, mysle ze raczej nie, napewno w
dobrym kierunku idzie raczej opinia pani Kosk o zaburzeniach integracji
sesorycznej.
podobne doswiadczenia mamy rowniez za soba i okresy terapii. Efekty sa, na
szczescie. Dziecko rozwija sie obecnie zupelnie normalnie, o jego pozycji jako
lwa salonowego nie marzymy, ciesza zwykle normalne szkolne sukcesy (tez kwestia
definicji, ale jakies male sa zawsze i maly, ale dobrany krag przyjaciol.
Dziecko do dzis czuje sie lepiej w strukturach okreslonych, w sytuacjach znanych
badz przewidywalnych. bedac w podobnej sytuacji zyciowej w okresie apogeum tych
problemow nie zdecydowalismy sie na wyjazd do obcojezycznego kraju. To byla
jednak nasza decyzja. Jezykowy rozwoj pozostawia wciaz nieco do zyczenia,
niezaleznie od rezygnacji z wyjazdu. Zycze powodzenia i cierpliwosci. Male
przedszkole powinno okazac sie pomocne na dobry poczatek.