mogę się dołączyć ?

[tomekedyta]

hej! trafiłam na wasze forum przypadkiem i tak się składa że też mam w domu 2 wrażliwych dzieci. córka 7 lat zawsze z mamusią, bardzo nieśmiała, często płacząca (choć z wiekiem robi się coraz lepiej). synek Bartuś - 3 lata, dorosłych raczej się nie boi, z dziećmi w wieku siostry nawiązuje szybko kontakt a rówieśników nie cierpi. plac zabaw tak jak część z Was opisuje - uwielbia ale nie wie co ma zrobić gdy na jego drodze pojawia się drugi maluch, nie chce wejść na ślizgawkę gdy jest tam kilka dzieci, ciągle tylko mama i mama, nawet z tatą nie chce zostawać. a od września chciałabym wysłać go do przedszkola i jak to będzie?
dopiero przerobiłam szkołę z córcią a teraz martwię się o Bartka. może macie jakieś sposoby oswajania dzieci z innymi?

[mamaemilii]

Witaj w gronie rodziców wrażliwców
W ciągu prawie 3 lat, czyli od urodzenia mojej córki, próbowałam wielu metod
zachęcania jej do zabawy z innymi dziećmi. Jedyna metoda, która się sprawdza,
to jednak "nic na siłę". Najważniejsze, by być blisko i być dla dziecka
wsparciem, gdy sobie nie radzi.

Niedawno pisałam na forum, jak jestem zaskoczona tym, że mała wspina się na
drabinki, zjeżdżalnię razem z innymi dziećmi. Widać, że jest od nich bardziej
delikatna, wrażliwa, nie zdobywa swego miejsca ani siłą ani przebojowością,
tylko ustępowaniem innym. Ale i tak robi ogromne postępy. I dobrze się bawi, a
to najważniejsze.

Wczoraj jednak w piaskownicy nie dała sobie rady, było dużo dzieci i niektóre
chciały bawić się jej foremkami. Emilka najpierw się rozkleiła, a potem zaczęła
rozpaczać... Próbowałam ją uspokoić, ale musiałam ją zabrać z tej piaskownicy.
I w takich chwilach też się martwię, jak ona sobie poradzi w przedszkolu. Mam
nadzieję, że do września uodporni się na takie sytuacje.

I szczerze mówiąc - bardzo liczę na wychowawczynie - w końcu one mają ogromne
doświadczenie z dziećmi o różnych charakterach.

[ania19771]

Kochane mamy!!!
Ja tez liczyłam na pomoc pań przedszkolanek-i bardzo sie zawiodłam...
W tej chwili jesteśmy pod opieka pani psycholog a za rok zmieniamy panią w
przedszkolu-może inna bedzie bardziej wyrozumiała i ze jakoś stopniowo
wprowadzi Oliwie w grupe
Pozdrawiam -i zycze jak najwięcej sukcesów Waszych Pociech.


Mama Oliwi(2001)i Patryczka(2005)
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=41180651

[magdus74]

Witajcie,drogie mamy. Ja także cieszyłam się z drobnych postępów mojej
córeczki,jakie ostatnio zrobiła próbując nawiązać relację z dziećmi -
szczególnie z dziewczynkami,bo chłopców się boi - jednak znów nastąpił regres.
Ada ,kiedy ktoś weźmie jej zabawkę,foremkę lub kiedy stanie na jej drodze na
mostku w ogródku zabaw, zaraz chce wejść mi na ręce.Ona nawet wymyśliła sobie
na to wymówkę: "ząbki mnie bolą, mamusiu".Jest b rezolutna mimo,że ma 2,5 roku
i doskonale wie,co oznaczają "bolące ząbki". Zasmuciło mnie to,co napisała
ostatnia mama w sprawie przedszkolanki.Mała dostała się do przyjaznego,jak mi
się wydaje przedszkola,ale mam stracha,czy ona też odbierze je przychylnie.
Kiedy widzę jej strach przed innymi dziećmi , spontanicznie biegającymi
dookoła, odbieram to b emocjonalnie.Jest mi jej żal i zachodzę w głowę, jak to
się stało,że tak reaguje.Nikt jej nie przestraszył na tyle,by się aż tak
obawiała. Staram się być cierpliwa,wiem,że to jedyna metoda, ale to trudne.
Ostatnio Mała podchwyciła gdzieś słowo "krępować się" i gdy mi opowiada,jak to
było z babcią na placu zabaw,mówi : krępowałam się dzieci. Kiedy niechcący
zrobiła mi dziurę w rajstopie , zaraz zestresowała się.Tłumaczę jej
porównawczo ,na przykładach innych dzieci,że każdemu to się przydarza np.upadek
na placu zabaw,czy zrobienie dziury.Wtedy jakby się uspakaja,ale pryska jej
spokój ducha. Bardzo bym chciała,aby z tego wyrosła,myślicie,że tak będzie?
Obawiam się,że przedszkole to w jej przypadku przedwczesna próba uspołecznienia.
pozdrawiam

[ania19771]

Szkoda mi Twojej Adusi bo wiem jak moja Oliwia sie męczy bedąc miedzy obcymi-
jaki ma strach w oczkach gdy coś sie wydarzy lub gdy zniknę jej z pola widzenia-
a ona ma juz 5lat.W domu jest dzielna odważna a czasami pyskata ale "za
progiem" to znika.Przedszkole u nas to koszmar-chodzi bo musi(mimo ze ja jestem
z młodszym synkiem w domu)poprostu musi sie powolutku ta pępowina odciąć.Mamy
rewelacyjną Pania Psycholog-która nam wiele pomaga.
Jeżeli moge Ci cos doradzić w kwesti przedszkola-duzo z nią rozmawiaj -czego
sie boi i pytaj zawsze"co fajnego było w przedszkolu"-nigdy "jak było"(wówczas
dziecko moze przekazać złe emocje i zapomni o tym co dobre)
Oliwia jest bardzo grzeczną posłuszną dziewczynka-zawsze mi tego zazdroszczono-
nie odeszła nie złościła sie ..ale czesto płakała i nadal płacze(w tej chwili
jest jej nawet cięzko zapanować nad tym)
Poprostu rozchwine emocje..stan sie pogorszył w zeszłym roku gdy w marcu
urodził sie Pati a w czerwcu zmarł mój Tatuś(całe dnie przebywał z Oliwia-on
sie zawsze z nią bawił"nie siedział z boku)Moje dziecko nauczone miedzy
dorosłymi nie potrafiło sie odnalezć w świecie dzieci.
Nigdy nie używamy słowa "NIEGRZECZNA""NIEPOSŁUSZNA"-to mi sie nie podoba-i
działa!!!
A przedszkole....duzo rozmawiam z paniami..staramy sie obie(z pania psycholog)
poprowadzić Oliwie ale Pani przedsz.nam nie ułatwia--wystarczy odwrócić uwagę
Oliwii w momencie smutku i jej przechodzi...pani jednak tego nie uznaje
Dlatego zmieniamy grupę i moze bedzie lżej.
I tak u nas wygląda życie z Wrażliwa Oliwcią-ale wiem ze nigdy nie skrzywdzi
innych -kogoś kogo zna i lubi-oddaje sie bezgranicznie(chodzi o zabawe)

Pozdrawiam
i życze powodzenia w przedszkolu-jeszcze kilka miesięcy-Adusia urośnie i moze
troszkę sie zmieni
Anka
Moje szkraby
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=41180651

[magdus74]

Droga aniu,mam nadzieję, wierzę w to,że nasze dzieci z tego wyrosną.Albo
przynajmniej,że ich emocjonalny impuls strachu zostanie kiedyś przezwyciężony
przez rozsądek,że powtarzane słowa mamy"każdy podobnie czuje,kazdy się boi"
pomogą im poradzić sobie ze stresem.
Po wielu moich opowieściach do sprawy włączył się mąż.Przy nim Ada jest
bardziej samodzielna,mniej się rozkleja,bo on jej na to nie pozwala. Mąż
nareszcie - po spędzeniu z nią 4 godzin na placu zabaw, dostrzegł problem z
czego niezmiernie się cieszę. Zaczęliśmy jej razem tłumaczyć,że warto mieć
przyjaciół - tak,jak zwierzęta w bajkach i ,że trzeba głośno zaproponować komuś
wspólną zabawę. Wiem,że to jest jedyne,co na nią działa - tłumaczenie.
Iposkutkowało.Byłyśmy na angielskim i Ada mówiła głośno,była zadowolona dopóki
najmniejsza dziewczynka z grupy nie zabrała jej wstążki,a potem nie popchnęła
lekko.Ada od razu chciała iść do domu,nawet popłakała się. Od razu prysł dobry
nastrój.A więc krok do przodu i dwa do tyłu. Ale staramy się.
Trzymaj się ciepło,
mama Ady.

[ania19771]

Ale fajne macie podejście do tej Waszej Córci..naprawdę bardzo rozsądne.
Mam nadzieje ze nasze tłumaczenia tez kiedyś zaowocują -choć przyznaję ze są
momenty ze sie poddaję
Ale potem zaczynamy wszystko od nowa...dziś piękny dzień i w przedszkolu i pod
blokiem
Masz rację czasami krok w przód a dwa w tył ale nie trzeba sie załamywać
Ciesze sie ze znalazłam to FORUM -będzie mi łatwiej
Pozdrawiam
pa
Anka

[magdus74]

Ja też się cieszę. Nie czuję się tak osamotniona z tym problemem - bo choć nie
chcę go wyolbrzymiać,to widzę,że go mocno przeżywam. Jutro znowu zacznę moją
codzienną krucjatę na placu zabaw i zobaczymy.
A czy twoja córcia znalazła jakąś koleżankę w przedszkolu? Kiedyś słyszałam,że
najważniejsze to mieć oparcie w choćby jednej osobie, bo wtedy nie czujemy się
tak osamotnieni.Pozdrawiam serdecznie,
będziemy w kontakcie.

[flurcia]

mam na imię Agnieszka, a moja córka to Ola - 2lata i 8-cy. Nie jest dzieckiem
jakoś specjalnie wrażliwym, tak mi się zdaje przynajmniej, ale zaczyna pokazywać
swoje rogi. Może u Was znajdę wsparcie i zrozumienie.pozdrawiam

[kasia157]

Przeczytalam wasze historie i musze sie podzielisc moimi uwagami opartami na
doswiadczeniach z moim “wrazliwcem”. Ma 3,5 roku i odkad skonczyl 6-miesiecy
chodzil do zlobka/przedszkola. Mimo, ze odkad pamieta musial walczyc o zabawki
I uwage jakos wcale go to specjanie nie uodpornilo ani nie uspolecznilo. A
teraz sytuacja wyglada tak: do przedszkola lubi chodzic (choc pewnie by wolal
siedziec w domu z mama) ma tam 2 dzieci z ktorymi zawsze sie bawi I ich uwielba
reszte mniej lub wiecej ignoruje. Woli przebywac z doroslymi, na placu zabaw
wsrod obcych dzieci zachowuje sie dosc öpornie”. Na osiedlu ma kolega ktory
chodzi do tego samego przedszkola I tam tez wlasciwie tylko z nim sie bawi, ale
chodzi do niego juz sam: zapuka, wejdzie do domu. Czsto zagabywany przez inne
dzieci, ( czy sie pojdzie z nimi bawic), raczej trzyma sie na uboczu.
Mysle, ze to jest po prostu genetycznie uwarunkowane I nie jest to zadna
choroba I specjalnie sie tym nie przejmuje( chociaz martwie sie troche jak
bedzie jak pojdzie do nowej szkoly).
Generalnie z wiekiem jest coraz lepiej to znaczy przesuwaja sobie
granice "strachu'.

[magdus74]

Cześć Aniu,
czy dostałaś moje zdjęcia?Pozdrawiam serdecznie
magdus

[ania19771]

Niestety nie!!Napisałam na Twoją prywatną skrzynkę
Pa

[magdus74]

Aniu,czy twój adres to: [e-mail] ?
Może coś pomyliłam w adresie?

[ania19771]

[e-mail]
[e-mail]
[e-mail]
SPRÓBUJ JUSZCZE RAZ
PA

[ladylazarus]

Z wilką nadzieją posyłałam moją malutką do źłobka rok temu, liczyłam że kontakt
z dziećmi pozwoli jej rozwinąć skrzydła. Do tej pory opiekowała się nią moja
mama, która zaczęla już robić mi wymówki, poza tym siedziały cały czas w domu i
nie wychodziły nigdy ani na spacer, ani na plac zabaw. Ja pracowałam do póżna i
cięzko było potem nadrobić zaległości w spacerach i zabawach z dziećmi. Minął
rok i mopja córcia nadal pozostaje tym samych dzieckiem. W źłobku raczej stoi z
boku, woli się bawić sama niż z innymi dziećmi, aby brać udział w zabawach
potrzebuje dużej zachęty, panie określają ją jako wyciszoną i indywidulistkę.
Może to kwetia pojejścia pań? Kiedy próbowałam porozmawiać z wychowawczynią o
mojej córce, otrzymywałam tylko zdawkowe odpowiedzi- dosłownie musiałam ciągnąc
ja za język. Teraz mamy zamiar rozpocząć edukację przedszkolną. Przedszkole
jest z oddziałami integracyjnymi więc liczę że panie będą miały odpowiednie
przeszkolenie do pracy z nieco innymi (tymi wrażliwymi też) dziećmi.
Problem który wisi nam nad głową do problem sisiania. Malutka w domku mówi że
chce siusi, natomiast w źłobku z powodu swojej nieśmialości niestety tego
komunikuje i chodzimy wciąż w pampersie. Tyle mam obaw bo przes\dszkle wymaga
jednak od dziecka większej samodzielności a moje dziecko duże grupy ludzi
paraliżują i zapomnia o tych wszystkich rzeczach które juz umie.