Podziękowania

[jadwiga1350]

W pewnej miejscowości mieszkają dwie kobiety, matka i córka. W ich życiu pojawia się pewien problem natury formalno-urzędowej.
Z pomocą śpieszy koleżanka matki, osoba posiadająca stosowne wpływy i znajomości.

Sprawa niby to załatwiona, jednak następny dzień córka musi poświęcić na odwiedzanie rozmaitych instytucji i dopinaniu wszystkiego na ostatni guzik.
Wraca wieczorem do matki i dowiaduje się, że owa znajoma dzwoniła wielce oburzona: "myślałam, że zadzwonicie do mnie i podziękujecie".
Matka wielce zasmucona, ma pretensje do córki, że od razu nie zadzwoniła i nie podziękowała.
Córka jest oburzona na znajomą za taki afront, miała do niej zadzwonić wieczorem po załatwieniu wszelkich formalności i już na spokojnie podziękować.
Kto ma rację?

Czy znajomej wypada tak się dopominać o podziękowania( od przysługi upłynęło kilka godzin, a nie dni czy tygodni)?
Znajoma nie jest upośledzona i wie że załatwienie wszystkiego w dość skomplikowanej sprawie będzie wymagało czasu w ciągu dnia.
Jak grzecznie reagować na takie słowa:myślałam, że zadzwonisz i podziękujesz?

[heniek.8]

> Jak grzecznie reagować na takie słowa:myślałam, że zadzwonisz i podziękujesz?
>

"właśnie miałem dzwonić i dziękować, skorzystam zatem z okazji i podziękuję teraz"

[bene_gesserit]

Jeśli ktoś dopomina się o nagrodę po zrobieniu czegoś dla kogoś, znaczy że nie działał bezinteresownie. Nawet, jeśli tą nagrodą miałaby być głośno wyrażona wdzięczność.

Podejrzewam, że znajoma ma problem osobowościowy i należy traktować ją jako specjalny przypadek. Raczej bym jednak z jej pomocy już więcej nie korzystała.

[condesa]

Zrobiłabym tak, jak mówi Heniek. Pomyślałabym to, co pisze Bene.

[aqua48]

jadwiga1350 napisała:

> Sprawa niby to załatwiona, jednak następny dzień córka musi poświęcić na odwied
> zanie rozmaitych instytucji i dopinaniu wszystkiego na ostatni guzik.
> Wraca wieczorem do matki i dowiaduje się, że owa znajoma dzwoniła wielce oburzo
> na: "myślałam, że zadzwonicie do mnie i podziękujecie".
> Matka wielce zasmucona, ma pretensje do córki, że od razu nie zadzwoniła i nie
> podziękowała.
> Córka jest oburzona na znajomą za taki afront, miała do niej zadzwonić wieczore
> m po załatwieniu wszelkich formalności i już na spokojnie podziękować.
> Kto ma rację?

Nikt. Matka mogła zadzwonić do swej znajomej i podziękować jej sama skoro wiedziała że córka będzie cały dzień zajęta. Pretensje do córki w takiej sytuacji zbyteczne. Oburzenie córki za afront znajomej też nie powinno było zasłonić jej niewątpliwej pomocy. Natomiast dopominanie się natychmiastowych podziękowań absolutnie nie jest na miejscu.

> Jak grzecznie reagować na takie słowa:myślałam, że zadzwonisz i podziękujesz?

Spokojnie powiedzieć: byłam bardzo zajęta dopinaniem wszystkiego i nie miałam chwili na spokojny telefon do Ciebie, a nie chciałam robić tego w biegu.

[ser_metafizyczny]

jadwiga1350 napisała:
>
> Czy znajomej wypada tak się dopominać o podziękowania( od przysługi upłynęło ki
> lka godzin, a nie dni czy tygodni)?

Nie, nawet jakby upłynął miesiąc.

> Jak grzecznie reagować na takie słowa:myślałam, że zadzwonisz i podziękujesz?
>
Heniek podał świetny przykład. Można też polecieć tekstem w stylu "chciałam wpaść z ciastem/winem, dobrze że rozmawiamy, kiedy masz chwilę?"

W sumie czemu nie wspanialomyslnie nie zwrócić uwagi na taki nietakt?

Mam też podejrzenie, że skoro "pretensje" zostały przekazane przez matkę to może wcale ich tam nie było...

[firlefanz]

nigdy nie wypada się dopominać o podziękowania.

Zachowanie znajomej świadczy o totalnym braku klasy.

Zgadzam się z Bene, że lepiej nie korzystać z pomocy tej osoby, bo w dłuższej perspektywie może to matce i córce nie wyjść na dobre.

Dla mnie w większości sytuacji naturalne jest, że z "dużymi" podziękowaniami dzwoni się w momencie, gdy coś jest załatwione (albo przynajmniej jakiś etap). Np. ktoś polecił mi fryzjera - krótko dziękuję za namiary, a z większymi podziękowaniami dzwonię po pierwszej wizycie bo mogę wtedy powiedzieć, że rzeczywiście fryzjer jest super. Albo - ktoś pomógł mi przygotować CV, list motywacyjny etc. przy palikowaniu o pracę - dziękuję bezpośrednio po fakcie, zdecydowanie wypada jeszcze raz podziękować gdy się pracę dostanie, ale też można na pośrednich etapach (jeśli pomoc tej osoby byłą bardzo dla nas istotna) podziękować, gdy np. przejdzie się do drugiego etapu rekrutacji.

[heniek.8]

palikowanie o pracę powiadasz, nie miałem z tym do czynienia, pracujesz w sadownictwie?

na pośrednich etapach dziękować, ale słabo by było gdyby proces się nie zakończył pomyślnie?
np. dostaję od ciebie info że jest rekrutacja w sadzie,
OK, palikuję
po pierwszym etapie dostaję telefon że dostałem się do drugiego
- dzwonię do firefanz i jej dziękuję
po drugimi etapie dostaję wiadomość że dostałem się do trzeciego
- dzwonię do firefanz i jej dziękuję
po trzecim dostałem wiadomość że nie dostałem tej posady
- co teraz należy zrobić? dzwonić czy nie?

[aqua48]

heniek.8 napisał:

> po trzecim dostałem wiadomość że nie dostałem tej posady
> - co teraz należy zrobić? dzwonić czy nie?

Zadzwonić i konkretnie przypalikować

[minniemouse]

Fakty - znajoma musiala sie nadzwonic, nachodzic, nagadac, naprosic niezaleznie od wynikow owych staran,
wiec podziekowac wypada tak czy siak.
Corka, no owszem, musiala jeszcze sporo pozalatwiac co zajmuje czas, ale powinna byla wpierw podziekowac osobie ktora umozliwila jej konczenie zalatwiania bo jakby nie bylo dzieki niej by to nie bylo w ogole mozliwe.
Znajoma sie zdenerwowala ze po wysilkach i pomocy z jej strony spotkalo ja jedynie milczenie, i zareagowala.
takie sa fakty.

Znajoma ze swojej strony nie powinna byla dopraszac sie o podziekowania, z punktu widzenia SV nie jest to grzeczne. W/g mnie niekoniecznie swiadczy to o postepowaniu z wyrachowania ("nie dzialala bezinteresownie") a raczej -tu teoretyzuje - o np braku akceptacji na postepowanie roszczeniowe - moze znajoma oburzylo ze gdy matka z corka potrzebowaly pomocy to byc moze potrafily byc uprzejme, i to zapewne nie raz, ale podziekowac juz nie raczyly? wiec postanowila dac wyraz oburzeniu.
W takiej sytuacji mozna tylko jak najszybciej podziekowac i wyjasnic ale bez stawiania znajomej na pozycji winnego - "bardzo przepraszam, nie pomyslalam jak to bedzie wygladac, mialam zamiar wpasc po zalatwieniu wszystkiego i osobiscie podziekowac" - aby, jak to mowia, nie sypac soli na rane. bo nie dosc, ze za pozno dziekujemy to jeszcze bezczelnie pouczamy osobe (ktora zrobila nam przysluge) ze o podziekowania sie nie doprasza? o, nie nie..

Minnie

[condesa]

Wiesz Minnie, ale po pierwsze nie wiadomo, czy znajoma musiala się "nadzwonić, nachodzić, nagadać, naprosić". To Twoja nadinterpretacja a nie żaden fakt, jak piszesz. Może zrobiła to jednym, któtkim zdaniem i nie był to dla niej problem?
Dlaczego mamy zakładać, jak to Ty zrobiłaś, że znajome prosiły i były uprzejme "nie raz" ? Równie dobrze możemy przyjąć, że to znajoma miała okazję się za coś zrewanżować matce i córce. Takie samo założenie, jak każde inne. Dalej, w tekście nic nie było na temat pouczania znajomej, która przysługę oddała, tym bardziej bezczelnego. Poza tym, co znaczy że " za późno dziękujemy"? Rozumiem tydzień, miesiąc, ale nie jeden dzień, bez przesady. Więc może trzymajmy się tego, co autorzy postów piszą, nie dodawajmy, nie zmieniajmy i nie teoretyzujmy. Matka i córka powinny jak najszybciej podziękować, znajoma nie powinna się podziękowan domagać.

[minniemouse]

condesa napisał(a):
> Wiesz Minnie, ale po pierwsze nie wiadomo, czy znajoma musiala się "nadzwonić, nachodzić, nagadać, naprosić". To Twoja nadinterpretacja a nie żaden fakt, jak piszesz. Może zrobiła to jednym, któtkim zdaniem i nie był to dla niej problem?

moze, ale wtedy raczej nie byloby mowy o "wplywach i znajmosciach". jak znam zycie, zalatwienie czegos jednym krotkim zdaniem nie efektowaloby pretensjami o brak wdziecznosci. ale mniejsza z tym. wlasnie jesli ze strony znajomej nie wymagalo to zadnego wysilku, czyli byla to jakas prosta sprawa, to tym bardziej corka powinn a byla niezwlocznie podziekowac bo jesli ktos powie "prosze" to mu sie nie odpowiada "dziekuje" po calym dniu pod wieczor.

Dalej, w tekście nic nie było na temat pouczania znajomej, która przysługę oddała, tym bardziej bezczelnego.

alez nie zrozumialas mnie kompletnie. chodzilo o to zeby tak podziekowania sformulowac, by nie wypadly oskarzycielsko: "no wlasnie latalam po miescie za czekoladkami aby pieknie podziekowac, dlatego tak pozno..." - inaczej znajoma moze poczuc sie podwojnie glupio bo nie dosc ze miala pretensje, to jeszcze podejrzala o brak podziekowan. teraz kapujesz : )

Rozumiem tydzień, miesiąc, ale nie jeden dzień, bez przesady.

obstaje, ze dziekowac nalezy niezwlocznie za uczyniona przysluge. w tym przypadku panna chciala sobie najpierw pozalatwiac "wazniejsze" sprawy a "mniej wazne" czyli podziekowania, ktore zajeloby zapewne gora 10 minut, zostawila na pozniej. mogla to tez, jak sugeruje Baba, zrobic mama.

Minnie

[jolanta4447]

No i na zakończenie jeszcze taki aspekt:

Chcemy od kogoś coś pożyczyć, dostać czy wykorzystać.
Czy właściwym jest prośba / propozycja / żądanie, by właściciel miał to dostarczyć do rąk proszącego ???

Moim zdaniem - nie. Dla mnie to już przegięcie zahaczające o bezczelność.
A co Wy myślicie?

[jolanta4447]

Ten, kto prosi / potrzebuje - powinien wykazać choć trochę własnego wysiłku i zaangażowania, chyba, że to klęska żywiołowa, konflikt zbrojny lub ciężka choroba. Kiedy to zwykła potrzeba, to każda strona powinna się podobnie wysilić, czyż nie?

[ola5488]

jolanta4447 napisała:

> Ten, kto prosi / potrzebuje - powinien wykazać choć trochę własnego wysiłku i z
> aangażowania, chyba, że to klęska żywiołowa, konflikt zbrojny lub ciężka chorob
> a. Kiedy to zwykła potrzeba, to każda strona powinna się podobnie wysilić, czyż
> nie?

Jolanto, mój post (szczerze przyznaję) mniej dotyczy s-v a bardziej emocji, bo w takim duchu odpowiadają dyskutanci w tym wątku. Ja tak po ludzku doskonale rozumiem Twoje rozczarowanie postawą kolegi. Nie zgadzam się natomiast, że teraz nikt nie robi notatek z książek. Myślę, że ocena czyichś emocji na forum (s-v tym bardziej) nie jest właściwa. Oceniać można zachowanie (Jolanta nie zrobiła nic wbrew s-v w tej sprawie, z tego co czytam), a nie emocje. A te są zrozumiałe.

Chciałam zwrócić uwagę (tym razem całkowicie tematycznie zgodnie z s-v ), że niektórzy mają taką właśnie postawę: ,,mnie się należy; skaczcie wszyscy wokół mnie, pomagajcie mi, dawajcie za darmo, usługujcie mi, najpierw mnie.". Taka roszczeniowa postawa jest bardzo zła, i już małe dziecko powinniśmy uczyć, że nie wolno nam oczekiwać wielu rzeczy za nic. To nie jest według mnie ani grzeczne ani kulturalne.

Może się wydawać, że piszę nie na temat. Przecież Ty właśnie chcesz dawać, a nie brać. Ale chodzi mi o to, żebyś przemyślała też sprawę w drugą stronę, wtedy problem zniknie. Każdy z nas lubi coś dostawać, doświadczać ludzkiej życzliwości, pomocy - bo wtedy się jakoś ciepło robi, że ktoś o mnie pomyślał, chciał poświęcić swój czas, pracę itp.. Ale każdy, kto ma normalnie ukształtowaną psychikę, bardzo potrzebuje też okazać wdzięczność za to, co dostaje. Czasem jednak ten drugi człowiek nie poczuwa się do wdzięczności. I to też trzeba przyjąć. Dlatego lepiej jest nie oczekiwać, dla własnego komfortu psychicznego i spokoju.

My chcielibyśmy być dobrzy, ale żeby to sprawiało przyjemność. Jak boli, to jest w nas złość, żal, że byliśmy dobrzy. Myśli, że nie warto było. Bo tak naprawdę to egoizm jest w nas bardzo mocny: wierzymy w swoją bezinteresowność tylko dlatego, że jest to dobro i chcielibyśmy tacy być. Naprawdę jednak, to JAKIEJŚ nagrody i wdzięczności oczekujemy. Jeśli żadnej materialnej czy słownej - to żeby chociaż ludzie potrafili zrozumieć, jak wiele mnie to dobro kosztowało, że wyświadczyłam ważną przysługę, że ta pomoc wynikała z mojej życzliwości i ogromnego serca, czasem jak wielka to dla mnie ofiara, żeby ktoś chociaż docenił to, że jestem naprawdę bezinteresowna )

Pozdrawiam serdecznie

[condesa]

Zgadzam się, że ten altruizm nie do końca bywa tak bezinteresowny jak to się deklaruje. Jednym z zysków altruistów jest choćby podniesienie sobie samopoczucia, wyższa samoocena itd. I może to być nawet nieuświadomione. Dla zainteresowanych: pzc.innelektury.pl/altruizm/

[aqua48]

jolanta4447 napisała:

> Chcemy od kogoś coś pożyczyć, dostać czy wykorzystać.
> Czy właściwym jest prośba / propozycja / żądanie, by właściciel miał to dostarc
> zyć do rąk proszącego ???

Żądnie na pewno nie jest właściwe, prośba lub grzeczna propozycja tak. Wszystko zależy od sytuacji i stopnia bliskości. Jeśli zapraszam przyjaciółkę do siebie na kawę i ciacho to spokojnie mogę ją poprosić by przy okazji przyniosła mi niewielką rzecz którą chciałabym od niej pożyczyć.

[condesa]

Tak, to oczekiwanievjest nie na miejscu.

[condesa]

Kapuję, Minnie☺

[firlefanz]

Minnie - ale z tego co rozumiem w początkowym wpisie załatwianie przez córkę trwało jeden dzień, a nie tydzień, więc ja bym tego nie określiła jako dziękowanie za późno.

ale zgadzam się, że złość na brak podziękowań niekoniecznie wynika z wyrachowania - bo rzeczywiście: jeśli ktoś jest bardzo miły póki potrzebuje pomocy, a potem nagle zapomina o grzeczności to można czuć się naiwniakiem, który dął się wykorzystać sprytnym osobom.

[jolanta4447]

Mam trochę podobnie. Z góry uprzedzam, że nie dopominam się, ale też jestem trochę zdziwiona.

Dobry kolega (też inżynier) szukał specjalistycznych technicznych książek, dzięki którym mógłby się nauczyć tematu i przygotować się do szkolenia z niego innych ludzi za pieniądze.
Zwrócił się do mnie, a ja przekopałam swoją bibliotekę i zaproponowałam, żeby przyszedł do mnie po 3 dość unikalne pozycje.
On chciał, żeby mu jakoś je dostarczyć (jest na emeryturze, ma samochód i czas). Nie pasowało mi i zaprosiłam go do siebie po odbiór - centrum miasta.
Przysłał córkę po literaturę i ... chicho od 5 dni.
Spodziewałam się telefonu z podziękowaniem, z wiadomością, że bardzo przydatne, że czyta, robi notatki, no coś w tym stylu. Nie dzwoniłam do niego z pytaniem czy córka dostarczyła (nawet nie wiem czy mieszkają razem, bo ona mocno dorosła), ale jestem trochę zaskoczona.
Powinien potwierdzić, że otrzymał?

[heniek.8]

normalna sytuacja, ale powiem ci że już możesz się pożegnać z tymi książkami
zresztą i tak ich nie zamierzałaś czytać starych książek, a najnowsza wiedza dla inżynierów jest w necie

moim zdaniem przysługa była symboliczna, ale to jest dobry punkt zaczepienia, żeby się z dziadkiem bliżej tam zakręcić jakoś

[jolanta4447]

Przy rozmowie telefonicznej o tytułach i zawartości obiecał, że odda i właśnie takich treści szuka - jeszcze przed odbiorem.
To akurat nie jest przestarzałe, ale skondensowane przepisy i zalecenia w jednym miejscu wydane przez bardzo wiarygodną jednostkę do szkolenia.
W sieci jest sporo, ale trzeba latać po niej, a i artykuły na pojedyncze tematy, a nie 'zbiorówka'.

"zresztą i tak ich nie zamierzałaś czytać starych książek" - po 1) znam to; po 2) zawsze można sobie przypomnieć; po 3) te książki są jak najbardziej aktualne; po 4) ja też szkolę z tych tematów. więc nie tylko mu pomogłam i ułatwiłam, ale też buduję sobie konkurencję i on o tym wie

[minniemouse]

jolanta4447 napisała:
> Przysłał córkę po literaturę i ... chicho od 5 dni.
Powinien potwierdzić, że otrzymał?

No wlasnie, jak dlugo Jolanta ma czekac na podziekowanie?
Moze znajomy umyslil sobie ze kupi wiazanke kwiatow i pudlo czekoladek i z fanfara podziekuje gdy bedzie ksiazki oddawal.
Dla mnie to jest jak to mowia u nas "a day late, a dollar too short" co mozna przelozyc na "o dzien za pozno, o dolara za malo".
Przyklad Jolanty imo to kolejny przyklad ktory najlepiej swiadczy o tym ze dziekowac nalezy niezwlocznie.

Minnie

[jolanta4447]

@ minniemouse
"No wlasnie, jak dlugo Jolanta ma czekac na podziekowanie?"

Nawet nie chodzi mi o podziękowanie, tylko o telefon lub SMS, że dostał książki i studiuje.

A może córka do dzisiaj nie dostarczyła tej literatury do ojca? To też biorę pod uwagę i nie atakuję / nie pytam kolegi i nie domagam się podziękowań.
Tak tylko się zastanawiam.

[jolanta4447]

Ech - kończąc moją historie dopowiem jeszcze raz - to nie jest beletrystyka.
Ta literatura ma umożliwić mu zarabianie niezłych pieniędzy na szkoleniach, bo on dzisiaj jeszcze nie ma tej wiedzy.
To dorobienie do emerytury, taka wędka, którą on może i chce wykorzystać.

[aqua48]

jolanta4447 napisała:

> Ta literatura ma umożliwić mu zarabianie niezłych pieniędzy na szkoleniach, bo
> on dzisiaj jeszcze nie ma tej wiedzy.
> To dorobienie do emerytury, taka wędka, którą on może i chce wykorzystać.

Czyli czujesz się wykorzystana, bo pożyczyłaś mu cenne książki mimo iż lekko zazdrościsz korzyści które kolega z nich dla siebie wyciągnie? A kolega nie okazał takiej wdzięczności jakiej się spodziewałaś, tylko oczekiwał że sama mu je łaskawie podrzucisz do domu? Rozczaruję Cię jeszcze bardziej - teraz nikt nie robi notatek. Książki się po prostu przefotografuje telefonem lub aparatem. Czyli - de facto podarowałaś mu swoje pozycje. I zapewne jeszcze będziesz musiała kopnąć się osobiście po nie do niego jeśli chcesz je odzyskać.
Ja bym się poważnie zastanowiła nad pożyczką już w momencie gdy kolega odmówił przyjścia po książki.

[baba67]

Ja bym tez była zdziwiona.

[aqua48]

jolanta4447 napisała:

> Przysłał córkę po literaturę i ... chicho od 5 dni.

No jasne - czyta, jest zajęty.

> Powinien potwierdzić, że otrzymał?

Nie, nie musi. Myślę, że robisz za dużo hałasu wokół tej pożyczki oczekując, że kolega będzie zdawał Ci na bieżąco sprawę z tego jak wykorzystuje te książki i telefonował z informacją na której jest stronie i czy zrobił wystarczająco dokładne notatki. Bez przesady, nie musisz go kontrolować... A jeśli w ogóle odłożył je do weekendu to co?

[minniemouse]

aqua48 napisała:
> No jasne - czyta, jest zajęty.

inna sprawa ze gdyby mu ksiazek nie pozyczyla to by nie mial co czytac : )

> Nie, nie musi. Myślę, że robisz za dużo hałasu wokół tej pożyczki oczekując, że kolega będzie zdawał Ci na bieżąco sprawę z tego jak wykorzystuje te książki i telefonował z informacją na której jest stronie i czy zrobił wystarczająco dokładne notatki. Bez przesady, nie musisz go kontrolować... A jeśli w ogóle odłożył je do weekendu to co?

ale Jolanta wcale nie domaga sie dokladnych sprawozdan jak mu sie ksiazki przydaja i jak sie nimi posluguje, ona tylko by chciala by jej trud zwiazany z szukaniem i wybieraniem owych ksiazek dla niego zostal chociaz skwitowany jednym "dziekuje". co mogl bardzo latwo wykonac chocby dzwoniac zaraz jak tylko corka mu te ksiazki przywiozla: "a wiesz Jolanto, wlasnie Ania mi dala od ciebie ksiazki, serdecznie ci dziekuje, nawet nie wiesz jak mi byly potrzebne i pomoglas" - czy to tak wiele?

Obowiazku dziekowania nie ma, tak samo jak nie nalezy sie spodziewac goracej wdziecznosci za czynione przyslugi. niemniej w/g SV (a nawet zwykle ludzkiej poczciwosci) jak najbardziej wypada okazac owa wdziecznosc bo kazdy, czy chce czy nie chce sie przyznac do tego, lubi jak sie docenia jego wysilki. chocby najmniejsze. 'selavi'.

Minnie C'est la vie
oryginalny tekst i tlumaczenie

[minniemouse]

*i jak mi pomoglas * - sorry, chochlik forumowy zjadl mi dwa slowa
M

[condesa]

No dobrze, a gdyby znajomy podziękował za pożyczenie książek dopiero przy ich oddawaniu? No bo że książki do niego dotarły, to z dużym prawdopodobieństwem możemy przyjąć, że tak. Nie musi chyba potwierdzać, że dostał przesyłkę? I dziękuje dopiero po przeczytaniu. Czy to jest niezgodne z S.V.? Ile razy ma dziękować? Pytam, bo mnie osobiście nie wydaje się takie postępowanie jakimś grzechem...

[minniemouse]

condesa napisał(a):
> No dobrze, a gdyby znajomy podziękował za pożyczenie książek dopiero przy ich oddawaniu? No bo że książki do niego dotarły, to z dużym prawdopodobieństwem możemy przyjąć, że tak. Nie musi chyba potwierdzać, że dostał przesyłkę? I dziękuje dopiero po przeczytaniu. Czy to jest niezgodne z S.V.? Ile razy ma dziękować

Chcesz powiedziec ze jest limit na podziekowania?
Moi rodzice zawsze mowili "grzecznosci nigdy nie za duzo".
( tzn, rozsadnej grzecznosci bo czym innym jest narzucanie sie z grzecznoscia, np stanie nad kims kto je i dopytywanie sie co rusz a czy kawa nie za zimna? nie za goraca? nie za malo mleka? nie za duzo? itp)

Nic by sie nie stalo gdyby podziekowal przy oddawaniu. i dlatego osobie pomagajacej nie wypada dopominac sie o podziekowania.
co zesmy juz ustalili

Minnie

[minniemouse]

ps
i juz chyba lepiej wyslac krotkiego smsa " dostalem ksiazki, bardzo dziekuje " czy "dziekuje za pomoc, wlasnie jestem zabiegana z zalatwianiem" - niz nic, i narazac sie na niezadowolenie dobrodziejow?

M

[condesa]

Ustaliliśmy, że nie wypada się dopominać podziękowań, to prawda. Ale równocześnie padały głosy, że należy podziękować bezzwłocznie, Ty Minnie również tak uważasz. I stąd moje pytanie, co się stanie i czy jest to wykroczenie przeciwko s.v. jeśli delikwent podziękuje dopiero orzy oddaniu książek. Skoro sama piszesz, że nic by się nie stało, to znaczy że z tym brakiem zwłoki nie do końca jest tak, jak pisałaś i zwłoka jest dopuszczalna.

[minniemouse]

condesa napisał(a):
I stąd moje pytanie, co się stanie i czy jest to wykroczenie przeciwko s.v. jeśli delikwent podziękuje dopiero orzy oddaniu książek. Skoro sama piszesz, że nic by się nie stało, to znaczy że z tym brakiem zwłoki nie do końca jest tak, jak pisałaś i zwłoka jest dopuszczalna.

ale to sa wlasnie tzw delikatne niuanse, Condeso, co nas odrozniaja od "pospolstwa" - bo, owszem, nie ma obowiazku dziekowac bezzwlocznie ale wypada. Nie ma obowiazku dac napiwku, ale wypada. Nie ma obowiazku ustapic miejsca osobie nieuprzywilejowanej - ale czasami wypada. Nie ma obowiazku powiedziec obcej osobie 'dziendobry' ale jak milo. Nie ma obowiazku przyjsc z kwiatami dla mamy po dziewczyne na studniowke ale - tak grzeczniej, i wypada

Minnie

[condesa]

Tak, ale w takiej sytuacji jeśli ktoś tego nie robi, to nie wypada go krytykować.
A poza tym ja bym jednak do jednego worka napiwku i ustępowania miejsca nie wrzucała.

[minniemouse]

condesa napisał(a):
> Tak, ale w takiej sytuacji jeśli ktoś tego nie robi, to nie wypada go krytykować.

to juz ustalilismy a priori i nie tzreba tego co rusz powtarzac.

> A poza tym ja bym jednak do jednego worka napiwku i ustępowania miejsca nie wrzucała.

to sa tylko przyklady. kazdy robi jak uwaza.

Minnie

[nocnymarek2]

minniemouse napisała:

> ale to sa wlasnie tzw delikatne niuanse, co nas odrozniaja od "pospolstwa"

Ech, znowu te Wyższe Sfery! Czuję się zobowiązany do polemiki
w imienu pospólstwa. Nie sądzę, żeby wszystko z przytoczonych
wypadało (a czasem w zależności).

> Nie ma obowiazku dac napiwku, ale wypada.

Napiwki (i napitki) to temat-rzeka, wchodzą w grę różnice
kulturowe i geograficzne - więc tylko tak trochę. Mnie się
wydaje, że nie wypada np. sędziemu po udanym wyroku,
choć zapewne Don Corleone miał inne zdanie.

> Nie ma obowiazku ustapic miejsca osobie nieuprzywilejowanej
> - ale czasami wypada.

Próbowała mi (osobie raczej mocno nieuprzywilejowanej, zwłaszcza,
że było to dobrych parę lat temu) kiedyś ustąpić miejsca w autobusie
pewna dziewczyna. "Co za flądra" - pomyślałem. Ale ona spojrzała na
mnie dokładniej, zmieszała się, odwróciła oczy i zatopiła w myślach.
Czasami jednak bywa, że wypadałoby.

> Nie ma obowiazku powiedziec obcej osobie 'dzien dobry' ale jak milo.

Tu nie będę polemizował (Chociaż czasem łapię się na tym, że
pobliskim sklepie chcę powiedzieć "dobry wieczór", bywa, że przed
południem.)

> Nie ma obowiazku przyjsc z kwiatami dla mamy po dziewczyne
> na studniowke ale - tak grzeczniej, i wypada

Przypomniała mi się pewna anegdota (wykład na konferencji był na
temat różnego rozumienia słów i gestów). Pewien pan zadzwonił do
firmy, gdzie pracował jego znajomy, ale nie połączono go - usłyszał
"he is no longer with us". Wysłał więc kwiaty jego żonie, na co dzwoni
niedoszły nieboszczyk "ej, co mi tu podrywasz żonę!" Coś mi się wydaje,
że niektóre córki mogłyby pomyśleć tak o swoim studniówkowym
partnerze i swojej matce.

[minniemouse]

nocnymarek2 napisał:
Napiwki (i napitki) to temat-rzeka, wchodzą w grę różnice kulturowe i geograficzne - więc tylko tak trochę.

coz..tak czy siak...

"Co za flądra" - pomyślałem.

wybaczam ci. nikt nie lubi nagle skonstatowac ze niestety ale jest juz zgredem.....

"he is no longer with us".

he he he
dla nieznajacych jezyka - "he is no longer with us" - "odszedl od nas" - ma podwojne znaczenie, moze oznaczac 'juz u nas nie pracuje' lub ze' umarl'.

Minnie

[jolanta4447]

"Moi rodzice zawsze mowili "grzecznosci nigdy nie za duzo"."

Moi też.
Zawsze dziękuję za przysługę, a nawet po jakimś czasie powtarzam, że pamiętam to dobro, byle nie bez przerwy.
Też się spotykam z podobnym zachowaniem, choć nie należy przesadzać.

Mam znajomą od lat staruszkę. 5 lat temu dałam jej śliczny kożuszek, który był już na mnie za mały, a na nią doskonały. Nie był to stary śmieć, tylko ładne okrycie z renifera. Od 5 lat ta pani dziękuje mi przy każdej okazji i przesadza, a wtedy ja czuję się zażenowana. Pewnie dla niej wtedy to dużo znaczyło, ale lata minęły!

Mam też sytuacje, że przyjeżdża do mnie mój brat i coś tam przywozi w prezencie (leki, kosmetyki czy słodycze). Wiem (nie muszę nawet pytać), że to upominki od jego żony (brat prezentów nie daje) i natychmiast dzwonię do bratowej i dziękuję potwierdzając odbiór.

Czy komuś spadnie korona, bo powie 'Dostałam' lub 'Dziękuję' ???

[condesa]

Jolanto, jasne że nie spadnie nic nikomu i jest ładnie jeśli od razu dzwonisz. Pytanie, czy jest brzydko, jeśli dziękuje się dopiero przy oddawaniu ksiązek, albo przy okazji spotkania z bratową? I czy można mieć pretensje, że ktoś wybiera taką opcję?

[jolanta4447]

Nie wiem czy jest brzydko czy ładnie dziękować po jakimś czasie.
Mnie wychowano tak, że trzeba jak najszybciej i tak też czynię. Może ofiarodawca czeka na sygnał, że coś dotarło, a może i na to jedno słówko.
Ktoś się wysilił, kupił, poszukał, podzwonił itp., więc IMO warto to docenić szybko. Po kilku miesiącach ofiarodawca może i wyrzucić z pamięci ten incydent, a może też (jeśli czekał), na drugi raz odpuścić pomoc czy prezent.
Tu nie chodzi o wyrachowane działanie, tylko o słowo wdzięczności i docenienie intencji i wysiłku.
W dodatku to nic nie kosztuje.

[jolanta4447]

@ minniemouse 06.02.18, 22:55

Dokładnie tak, a nawet mniej.
Nie oczekiwałam podziękowań, ale choćby wiadomości, że książki do niego dotarły.

@ aqua48 06.02.18, 10:50

"Czyli czujesz się wykorzystana, bo pożyczyłaś mu cenne książki mimo iż lekko zazdrościsz korzyści które kolega z nich dla siebie wyciągnie?"

No, teraz to już sobie żartujesz, a może i szydzisz.
To ja, jako jedyna prowadziłam szkolenia w tym zakresie. Wiem, jakie pieniądze za nie otrzymywałam.
Kolega przeszedł na emeryturę i też chciałby sobie dorobić. Miałam pełną świadomość, że pożyczając mu źródła buduję sobie konkurencję i zgodziłam się na to.
Nawet teraz nie chce mi się szkolić 2-3 osób, bo mieszkam daleko od miejsca szkolenia, późno wstaję i opłaca mi się tylko większa grupa. Kolega mieszka blisko i chce zapełnić sobie czas. Poza tym (pisałam) pomógł mi w trudnych chwilach, a ja chętnie okazuję mu teraz wdzięczność.
Innej osobie nie dałabym tych materiałów.

[jolanta4447]

@ aqua48

Skąd Ci przyszło do głowy, że oczekuję sprawozdań o postępach w czytaniu czy robieniu notatek?

Bezinteresowna zgryźliwość? No, daruj sobie. Szukasz drugiego i trzeciego dna, a ja nawet nie wiem czy córka, która może mieszka w drugim końcu miasta, dostarczyła materiały do ojca. Może trzyma je w domu i czeka na okazję spotkania z rodzicami, a może i zapomniała o nich. Nie znam jej, widziałam pierwszy raz w życiu.

Podziękowań mogłabym oczekiwać po wykorzystaniu tych książek, pierwszym udanym szkoleniu i zarobku kolegi.
Wtedy wystarczy mi słowo 'Dziękuję' przez telefon. I nic więcej.

[aqua48]

jolanta4447 napisała:

> Skąd Ci przyszło do głowy, że oczekuję sprawozdań o postępach w czytaniu czy ro
> bieniu notatek?
>
A stąd: chodzi mi tylko o telefon lub SMS, że dostał książki i studiuje.

> ja nawet nie wiem czy córka, która może mieszka w drugim końcu miasta, dostar
> czyła materiały do ojca. Może trzyma je w domu i czeka na okazję spotkania z ro
> dzicami, a może i zapomniała o nich.

Może. Na to już nic nie poradzisz. Bez żadnej złośliwości z Twoich wypowiedzi odnoszę wrażenie, że masz jakąś dziwną dla mnie potrzebę by kontrolować sytuację do końca i nawet jeśli coś komuś pożyczyłaś, to rozliczać go z tej pożyczki. A to nie jest ani konieczne, ani grzeczne. Wywiązałaś się ze swej obietnicy a resztę zostaw koledze i jego córce, to czy ona przekazała mu książki od razu, czy po kilku dniach to już sprawa między nimi. Podobnie jak to czy on je studiuje i robi notatki czy rzucił w kąt, bo ma teraz inne, ważniejsze sprawy na głowie. Twoją sprawą będzie jedynie poprosić o ich zwrot.

[aqua48]

jolanta4447 napisała:

> "Czyli czujesz się wykorzystana, bo pożyczyłaś mu cenne książki
>
> No, teraz to już sobie żartujesz, a może i szydzisz.
> To ja, jako jedyna prowadziłam szkolenia w tym zakresie. Wiem, jakie pieniądze
> za nie otrzymywałam. Kolega przeszedł na emeryturę i też chciałby sobie dorobić.

Ani nie żartuję ani nie szydzę z ciebie, zastanowiło mnie to dlaczego podajesz nam zupełnie nieistotne w tej sytuacji fakty. Naprawdę dla spojrzenia na pożyczanie z punktu widzenia savoir-vivre nie ma znaczenia czy kolega na wiedzy z Twoich książek może sobie znacząco dorobić, czy są to jakieś kryminały, które chciał przeczytać w wolnym czasie na emeryturze. Skoro ten fakt podkreślasz widocznie ma on dla CIEBIE duże znaczenie. Nie czuj się urażona tylko zastanów nad swoimi motywami.

[nocnymarek2]

jolanta4447 napisała:

> Przysłał córkę po literaturę i ... chicho od 5 dni.
> Spodziewałam się telefonu z podziękowaniem, z wiadomością,
> że bardzo przydatne,
> Powinien potwierdzić, że otrzymał?

No zaraz, że przydatne, to już wiesz, skoro je chciał. A jego córka nie
mruknęła na odchodne (z książkami pod pachą) jakiegoś "dzińkujem"?
Ja tu raczej widzę różnice w stopniu wylewności, niż jakikolwiek
problem grzecznościowy.

PS. Gdyby książki jednak wbrew oczekiwaniom nie okazały się
przydatne, to spodziewałabyś się odpowiedniego telefonu?

[jolanta4447]

" Gdyby książki jednak wbrew oczekiwaniom nie okazały się
przydatne, to spodziewałabyś się odpowiedniego telefonu? "

He he he - to ja jestem fachowcem od tych zagadnień i WIEM, że ta literatura BARDZO się przyda. Kolega dopiero się tego uczy, ale jest bystrym inżynierem i z pewnością jest w stanie przyswoić.

Córka mruknęła, ale przecież nie o nią tu chodzi. Ona była tylko listonoszem / posłańcem.

Zobaczymy w czwartek, bo jest prawdopodobieństwo, że spotkam się z kolegą na egzaminach. Poczekam na to, co powie.

[nocnymarek2]

jolanta4447 napisała:

> Córka mruknęła, ale przecież nie o nią tu chodzi. Ona była tylko listonoszem /
> posłańcem.

Córka była AŻ posłańcem (co nie zawsze jest takie fajne, o czym przekonał
się Bellerofont). Książki były od Ciebie dla jej ojca, a mruknięcie od niego dla
Ciebie. Sprawa załatwiona... przez AŻ posła (inaczej mówiąc, ambasadora).

[jolanta4447]

No nie wiem Marku o co Ci chodzi.

Córka ambasadorem, posłańcem czy donosicielką, ale mnie idzie o sygnał od ojca.

[nocnymarek2]

jolanta4447 napisała:

> No nie wiem Marku o co Ci chodzi.
> Córka ambasadorem, posłańcem czy donosicielką, ale mnie idzie o sygnał od ojca.

Jeśli nie wyraziłem się jasno, to spróbuję bardziej. Jeśli to różnica opinii,
to trudno...

Nie dostarczyłaś książek bezpośrednio. Pan nie podziękował Ci
bezpośrednio. Dostarczyłaś książki pośrednio (poprzez Panią
Ambasador) i również pośrednio przez nią dostałaś podziękowania
od adresata książek.

Dla mnie to remis. Możesz powiedziać, że łatwo jest zadzwonić
i podziękować bezpośrednio. Ale wyobraź sobie, że są tacy, którzy
dzwonienie w tak błahych sprawach (drugie podziękowanie, żeby
"poprawić" pierwsze) uważają za zawracanie d. osobie, której już
i tak zawracają.

[jolanta4447]

Można i tak to ująć, ale przysługę zrobiłam ojcu, a nie córce.

[condesa]

No dobrze Jolanto, a gdybyśmy przyjęli, że córka jeszcze nie dostarczyła tych książek, sama piszesz że tak może być, to co? Ojciec ma dać Ci sygnał, że jeszcze ich nie dostał? A sprowadzając rzecz do absurdu, jak często ma dawać znać? Codziennie aż do momentu otrzymania przesyłki? Ok. Gdyby oddając książki pan nie podziękował Ci, to rzecz bezdysusyjna, fatalne zachowanie. Ale Twoje oczekiwanie, że odezwie się wcześniej i doszukiwanie się w braku sygnału uchybienia jest wg mnie przesadą.

[aqua48]

condesa napisał(a):

>Gdyby oddając książki pan nie
> podziękował Ci, to rzecz bezdysusyjna, fatalne zachowanie. Ale Twoje oczekiwani
> e, że odezwie się wcześniej i doszukiwanie się w braku sygnału uchybienia jest
> wg mnie przesadą.

Jestem dokładnie tego samego zdania.

[baba67]

A ja uważam że podziękowanie po dostaniu książek jest naturalne.Nie wyobrażam sobie żebym tego nie zrobiła na miejscu tej osoby niezależnie od tego co za książkę bym pożyczyła.Oczywiście niekoniecznie dzwoniąć-sms jest absolutnie ok-nawet tylko "dziękuję".

[ola5488]

Dla mnie też to naturalne i w moim odczuciu odkładanie podziękowań jest niezbyt eleganckie i takie...egoistyczne trochę.

[condesa]

Tak Babo i Olu, gdyby Jolanta wręczyła mi te książki, to oczywiście podziękowałabym od razu, a nie zabrała bez słowa. I potem oddając je podziękowałabym ponownie. Ale zwróćcie uwagę: tutaj książki odebrała córka ( powiedziała dziękuję, tak zrozumiałam) i tak naprawdę nawet nie wiemy, czy zdążyła je adresatowi oddać. Więc nie można się kategorycznie wypowiadać, że pan książki dostał, nie napisał, nie zadzwonił.Co więcej,I nie można powiedzieć, że nawet gdyby je już miał, to postąpił niegrzecznie. Między zachowaniem miłym, ładnym, grzecznym, eleganckim a brzydkim, niegrzecznym, nieeleganckim czy nawet chamskim jest jeszcze miejsce na zachowanie, nazwijmy go neutralne. Mógł zrobić tak, mógł zrobić inaczej. Mnie chodzi tylko o to, że nie można oczekiwać i mieć żalu, że pan nie jest uosobieniem kurtuazji. Tym bardziej, że jak sama Jolanta pisze, człowiek ten zalety ma. Byłoby miło, Jolanta na to liczyła, ale może pan wyjechał, zachorował, cokolwiek. Jolanta powinna spokojnie poczekać na rozwój sytuacji.

[baba67]

No tak, jeśli nie wiadomo czy je dostał to cięzko oceniać. Pisałam o sytuacji w której je dostał.Dla mnie nie byłoby wytłumaczeniem że moja córka odebrała i oczywiście dziękuje powiedziała.

[condesa]

A dla pana może jest to wytłumaczeniem i wydaje mi się, że zarzutu czynić mu się z tego nie powinno, szczególnie jeśli podziękuje przy zwrocie książek. Ale to moje zdanie☺

[aqua48]

condesa napisał(a):

>Między zachowaniem miłym, ładnym, grzecznym, elegan
> ckim a brzydkim, niegrzecznym, nieeleganckim czy nawet chamskim jest jeszcze mi
> ejsce na zachowanie, nazwijmy go neutralne.

Jestem tego samego zdania.

[jolanta4447]

@ condesa 07.02.18, 12:25

" Między zachowaniem miłym, ładnym, grzecznym, eleganckim a brzydkim, niegrzecznym, nieeleganckim czy nawet chamskim jest jeszcze miejsce na zachowanie, nazwijmy go neutralne. Mógł zrobić tak, mógł zrobić inaczej. Mnie chodzi tylko o to, że nie można oczekiwać i mieć żalu, że pan nie jest uosobieniem kurtuazji. Tym bardziej, że jak sama Jolanta pisze, człowiek ten zalety ma. Byłoby miło, Jolanta na to liczyła, ale może pan wyjechał, zachorował, cokolwiek. Jolanta powinna spokojnie poczekać na rozwój sytuacji."

Och, afera z tego wyszła

Na początku pytałam tylko czy powinnam dziwić się, że brak sygnału.

Pisałam, że ja dziękuję natychmiast i może dlatego spodziewałam się reakcji, ale przyjmuję to, co pisze Condesa, że inni mogą mieć inne podejście (neutralne),

Nie dzwoniłam do niego, nie pytałam czy dostał książki i czy korzysta, nie jestem obrażona i nie mam żalu. Proszę mnie nie oceniać. Ja tylko pytałam czy mam się dziwić. Spokojnie czekam.

Fakt, człowiek zalety ma i z uwagi na jego zasługi dla mnie nawet darowałabym mu jakiś nietakt.
Być może spotkamy się w czwartek i zobaczę czy będzie jakaś reakcja.

[jolanta4447]

No i spotkaliśmy się. To były całe 2,5 godziny.

Nie padło ani jedno słowo na temat książek ani z jego strony ani z mojej, choć rozmawialiśmy na inne tematy.
Dokładnie tak, jakby sytuacji nie było.

[ser_metafizyczny]

Możliwe, że problem jest tylko w Twojej głowie, bo on jest nieświadom jak wielkie masz oczekiwania.
Jak się z tym czujesz?

[jolanta4447]

"Jak się z tym czujesz?"

Jeszcze żyję i nie zamierzam się pochlastać.

[ser_metafizyczny]

To dobrze. 😊

[baba67]

To niegrzeczne.Nie rozumiem takiego zachowania i nigdy bym już żadnych specjalnych przysług takiej osobie nie wyświadczała bo msciwa jestem, a co

[aqua48]

jolanta4447 napisała:

> Nie padło ani jedno słowo na temat książek ani z jego strony ani z mojej

Ja bym z ciekawości żegnając się zagadnęła tylko czy córka książki przekazała.
Widać, że pan uznał Twoją przysługę za dużo mniej wartą niż Ty.

[jolanta4447]

@ aqua48 09.02.18, 08:33

"Ja bym z ciekawości żegnając się zagadnęła tylko czy córka książki przekazała. "

Nie odezwałam się na ten temat, bo większość dyskutantów odradzało lub oceniało to jako drobiazgowość lub kontrolę.
Może zapytam przy następnym spotkaniu.

[heniek.8]

jolanta4447 napisała:

> He he he - to ja jestem fachowcem od tych zagadnień i WIEM, że ta literatura BA
> RDZO się przyda. Kolega dopiero się tego uczy, ale jest bystrym inżynierem i z
> pewnością jest w stanie przyswoić.

jest na emeryturze i dopiero zaczyna wchodzić w jakiś temat, ile on ma przed sobą jeszcze lat pracy zawodowej?
zresztą dałem mu do poczytania ten wątek, i trochę poczuł się zażenowany tym dopominaniem się o podziękowania

[jolanta4447]

Hi hi hi , znaczy - znacie się? Raczej nie, bo on wciąż ma czarne włosy

Ile przed sobą lat pracy? No przecież pisałam, że przeszedł na emeryturę. Czytasz cały wątek czy tylko wybrane posty?
Coś nie umiem znaleźć logiki w Twoich wypowiedziach. Jasne, pewnie to moja wina.

[heniek.8]

jolanta4447 napisała:

> Ile przed sobą lat pracy? No przecież pisałam, że przeszedł na emeryturę. Czyta
> sz cały wątek czy tylko wybrane posty?

no wiem że przeszedł na emeryturę
czyli jest 65+
teraz będzie się uczył pilnie przez całe ranki z twojej pożyczonej pierwszej czytanki

a średnia długość życia w PL dla mężczyzn to 72 lata

ja bym mu zabrał te książki niech się zastanowi nad życiem

[ser_metafizyczny]

"Córka mruknęła, ale przecież nie o nią tu chodzi. Ona była tylko listonoszem / posłańcem."
Przyszło mi do głowy, ze to może być trochę nieprzyjemne, taki brak zaufania do córki przyjaciela. Może właśnie dlatego, ze to ktoś mu bliski nie przyszło mu do głowy informować cię, że książki dostał, bo to oczywiste?
Rozumiem informowanie jeśli wysłałabyś je kurierem, czyli przez kogoś obcego wam obojgu, ale córka/żona/siostra to jednak trochę inna sprawa.

[reksia110]

To już drugi temat, gdzie pojawia się sprawa dopominania się kogoś o coś. W pierwszym było dopominanie się o życzenia a tu o podziękowania. A może faktycznie z nami coś jest nie tak i zbyt mało życzliwości okazujemy innym, że aż muszą się dopominać o owe podziękowania i życzenia?

[aqua48]

reksia110 napisała:

>A może faktycznie
> z nami coś jest nie tak i zbyt mało życzliwości okazujemy innym, że aż muszą si
> ę dopominać o owe podziękowania i życzenia?

Przede wszystkim nikt o nic dopominać się nie MUSI. Poza tym życzliwość jest bezinteresowna - nie daje się, ani nie robi czegoś z życzliwości jednocześnie oczekując rewanżu. A wreszcie takie dopominanie się czegokolwiek jest wyjątkowo niegrzeczne.

[droch]

> Poza tym życzliwość jest bezinteresowna - nie daje się, ani nie robi czegoś z życzliwości
> jednocześnie oczekując rewanżu.

Zgłaszam zdanie odrębne - wyświadczając komuś przysługę mamy prawo oczekiwać słowa 'dziękuję'. Gdybyś kogoś wzięła "na stopa" ani trochę nie zdziwiłabyś się, że wychodzi z auta bez słowa u kresu podróży? Podziękowania to nie rewanż, to abc kultury.
Inna sprawa, że dorosłych ludzi werbalnie nie wychowuje się, więc dopominanie się o podziękowania eleganckie nie jest. Następnym razem po prostu odmawia się, co również może mieć efekt dydaktyczny.

[chris1970]

Trudno powiedzieć jakie są przyczyny takich zachowań, być może wcześniejsze doświadczenia z innymi osobami, albo i też określanie ludzi swoją miarą lub poziom zaufania do innych. Miałem przykre zdarzenie, pewne ze 20 lat temu. Znajoma pracowała na uczelni, a w bibliotece były książki specjalistyczne, których nie można było zdobyć w bibliotece publicznej. Znajoma wypożyczyła książki na swoje nazwisko. Jako pracownikowi, przysługiwał termin zwrotu do końca roku akademickiego. Wypożyczenie książek odbyło się w mojej obecności i mnie książki przekazała przy bibliotekarce. Pracownica biblioteki wiedziała, że książka jest dla mnie. Po kilku miesiącach oddałem książkę do biblioteki, drugą trzymałem jeszcze do końca roku akademickiego. Przyjmowała ją ta sama pracownica. Po kilku miesiącach znajoma odezwała się do mnie z pytaniem, czy oddałem książkę, bo chce wypożyczyć następne, a bibliotekarka twierdzi, że ma wyczerpany limit książek i żeby wypożyczyć kolejne, musi zwrócić wypożyczone książki. O limicie ilościowym nie wiedziałem, przy wypożyczeniu mowa była o czasie wypożyczenia. Powiedziałem, że jedna książka jest zwrócona do biblioteki jakiś czas temu, a drugą mogę niedługo oddać. Potem był drugi telefon z informacją, że bibliotekarka wypiera się i nie pamięta sytuacji. Przy okazji usłyszałem tyle przykrych słów, że szkoda pisać. Zaniosłem drugą książkę do biblioteki i poprosiłem znajomą aby udała się do niej ze mną aby była świadkiem zwrotu książki. Bibliotekarka przyjęła książkę, przy okazji informując, że pierwsza książka się znalazła. Sprawa wyjaśniona, a ja mogłem poczuć się oczyszczonym z zarzutów. Oczywiście nikt nie powiedział przepraszam. Podziękowałem za przysługę i więcej nie skorzystałem, choć potrzeba była. Ludzie jakoś nie poczuwają się do tego, aby przeprosić za przykrości wobec drugiej osoby.
Czyżby słowo przepraszam było oznaką słabości, jakiejś przegranej wobec drugiego? Moim zdaniem, korona z głowy nie spadnie, człowiekowi niczego nie ubędzie.
Podobne zachowanie widzę ze strony urzędów, banków, instytucji. Błędy się wyjaśnia, prostuje, oczyszcza z zarzutów, ale się nie przeprasza.

[reksia110]

chris1970 napisał:

> Podobne zachowanie widzę ze strony urzędów, banków, instytucji. Błędy się wyjaś
> nia, prostuje, oczyszcza z zarzutów, ale się nie przeprasza.

Tutaj sprawa jest bardziej złożona i skomplikowana. Generalnie większe instytucje często nie przepraszają, bo boją się roszczeń (przeprosiny na papierze / w mailu = przyznanie do winy). Co oczywiście w żaden sposób ich nie usprawiedliwia. Jednak uwierz mi, że jeśli trafi się "twardy klient" - a takich nie ma wcale tak mało, napisze oficjalną skargę, roześle jej kopie do mediów społecznościowych i tradycyjnych, to często przedstawiciele tych instytucji stają przed nim na baczność i przepraszają naprawdę solidnie. Niestety dzieje się to zwykle dopiero po interwencji klienta. A często od bardziej krewkich klientów obrywają osoby pierwszego kontaktu: recepcjonistki, pracownicy biura obsługi klienta, sekretarki, bo jak tak zadzwoni, to nie będzie czekał na osobę odpowiedzialną / decyzyjną, tylko puści wiąchę pierwszemu spotkanemu. Jak napisałam, sprawa jest wielowymiarowa.

[ser_metafizyczny]

"Tutaj sprawa jest bardziej złożona i skomplikowana. Generalnie większe instytucje często nie przepraszają, bo boją się roszczeń (przeprosiny na papierze / w mailu = przyznanie do winy). Co oczywiście w żaden sposób ich nie usprawiedliwia."

Oczywiście masz rację, Reksiu, ale jest tu jeszcze jeden wymiar. Poza tym, że instytucje boją się roszczeń formalnych, to jest jeszcze ogromny problem tego, że pracownicy nie są odpowiednio przeszkoleni co muszą, co mogą zrobić i jakich wytycznych się trzymać w kontaktach z klientem/petentem. Cały czas pokutuje przekonanie, że "sekretarą to każdy może być", więc rzadko która instytucja zwraca uwagę na jakość kontaktu z klientem.
Na szczęście to się zmienia, ale przed nami jeszcze długa droga.
Na krewkich telefonistów też są sposoby, na szczęście. Zadziwiająco wiele daje dobre podejście po drugiej stronie słuchawki.

[aqua48]

droch napisał:

> Zgłaszam zdanie odrębne - wyświadczając komuś przysługę mamy prawo oczekiwać sł
> owa 'dziękuję'. Gdybyś kogoś wzięła "na stopa" ani trochę nie zdziwiłabyś się,
> że wychodzi z auta bez słowa u kresu podróży? Podziękowania to nie rewanż, to a
> bc kultury.

Zdziwiłabym się, ale cóż, ludzie zachowują się rozmaicie. Przeszłabym nad tym do porządku dziennego, nie domagałabym się podziękowań. I owszem podziękowanie to pewien rodzaj rewanżu.

[firlefanz]

Droch, ja się w 100% zgadzam, że mamy prawo się obrazić, jeśli ktoś nam nie podziękuje za przysługę zwłaszcza dużą.

Ale to nie znaczy, że możemy wprost się dopominać podziękowań - to jest brak klasy. powinno się przemilczeć, ale wyciągnąć wnioski np. już więcej nie pomagać tej osobie.

[akle2]

Taka jest, a przynajmniej powinna być właśnie istota pomagania, że robimy coś bezinteresownie (sami w własnej woli, lub będąc o coś poproszeni), nie oczekując rewanżu. Chociaż przyznaję, że mnie było czasami zwyczajnie, po ludzku przykro, że się narobiłam, napracowałam a nie usłyszałam przysłowiowego pocałuj mnie w d.. od kogoś, kto był beneficjentem tej pomocy. I to nie mył przedział czasowy kilku godzin, lecz dni, tygodnie lub miesiące.

[baba67]

A matka jest upośledzona?Nie bronię znajomej która ma jakieś problemy psychologiczne ale pełna pretensji mamusia głuchoniema?

[ola5488]

Dobro na pewno do nas wraca, ale nie zawsze na tym świecie. Jeśli spodziewamy się, że ludzie odwdzięczą nam się takim samym dobrem, serdecznym słowem i podziękowaniem, to możemy się bardzo boleśnie rozczarować. Dobroć zawsze będzie niektórych drażnić, zawsze będzie przez niektórych odrzucona, wyśmiewana, wykorzystywana. Trzeba to sobie szczerze powiedzieć.
To właśnie jest ten największy trud: być dobrym pomimo wszystko. Ale dobro ma sens.
Gdyby się to tak bezpośrednio przekładało: dobro za dobro, to świat byłby szczęśliwy. A nie jest. Nie trzeba liczyć na ludzką wdzięczność.

[jolanta4447]

Nie myślałam o wielkiej wdzięczności. Kolega też BARDZO mi pomógł w trudnych chwilach, ale przy każdej okazji dziękuję mu za to, aż on każe mi zamilknąć. Pamiętam i doceniam. To bardzo dobry człowiek - uczciwy, współczujący i pomagający.
Nie chcę jego wdzięczności, tylko telefon lub SMS - dostałem, uczę się, wykorzystuję.

Ja bardzo lubię dawać innym - rzeczy materialne i nie. Daje mi to radość większą niż otrzymanie czegoś (co rzadko się zdarza). Może to nawet trochę egoistyczne, bo spełniam swoją potrzebę i może podbudowuję swoje samopoczucie.

Dużo innym kupiłam, podarowałam, zrobiłam coś i pomogłam zupełnie bezinteresownie - rodzinie, znajomym i kolegom i nie oczekiwałam padania na kolana. Chciałam dać / pomóc, to działałam - zawsze to była moja inicjatywa.
Miło byłoby mi jednak spotkać się z podziękowaniem, dosłownie z jednym słowem, niekoniecznie z całą litanią.

Ludzie są różni - jedni doceniają pomoc, a inni wykorzystują. Tak czy inaczej - nie zmienię już swojego charakteru i zawsze będę chętna do pomocy - niekoniecznie nachalnej i na siłę, ale po zapytaniu czy mogę.

@ ola5488 "Dobro na pewno do nas wraca"

No, nie powiedziałabym. Nie zawsze jednak, ale nie żałuję.

[majaa]

Dopominanie się o podziękowania, a tym bardziej oburzanie się o ich brak jest zupełnie nie na miejscu. Zwłaszcza że okazało się mocno przedwczesne, bo córka jednak planowała podziękować. Ale też nic nie stało na przeszkodzie, żeby zrobiła to matka, zamiast zgłaszać nieuzasadnione pretensje do córki. Jakoś ciągle nie mogę się nadziwić, jak ludzie potrafią komplikować sobie proste sprawy.